κοινή μοίρα

Η ψευδαίσθηση γύρω από τη συναίνεση

2010-02-18T07:01:00.004+02:00

Η συναίνεση «ναυάγησε» απλά διότι η αξιωματική αντιπολίτευση αποφάσισε να την προσφέρει σε μία κυβέρνηση και σε ένα κόμμα που ουδέποτε θα εκ-τιμούσαν μία τέτοια στάση.

Το ΠαΣοΚ μας έχει συνηθίσει να αποφασίζει και να πράττει μονομερώς όταν κυβερνά, χωρίς να επενδύει σοβαρά στη λογική της πολιτικής συνεννόησης και του δημοκρατικού διαλόγου για κρίσιμα ζητήματα και από την άλλη μεριά, να εγείρει στείρα άρνηση απέναντι στους πάντες και πάνω στα πάντα όταν αντιπολιτεύεται. Για παράδειγμα, στο ζήτημα της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες, ο κος. Κώστας Σημίτης δε δέχτηκε κανενός είδους συνδιαλλαγή ούτε με την αξιωματική αντιπολίτευση ως πολιτικό και κοινοβουλευτικό συνομιλητή, ούτε και με την Εκκλησία ως θεσμικό παράγοντα. Αλλά και ο κος. Γιώργος Παπανδρέου γύρισε πεισματικά την πλάτη στις απανωτές εκκλήσεις του προκατόχου του στη θέση του πρωθυπουργού για συναίνεση και αντί να προσφέρει τη σύμφωνη γνώμη του για την έγκαιρη λήψη περιοριστικών μέτρων που θα αναχαίτιζαν την ορμή της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε τώρα, αντέτεινε μία παρελκυστική επιχειρηματολογία σχετικά με τις δυνατότητες της Οικονομίας και ζητούσε επιτακτικά εθνικές εκλογές, παρουσιάζοντάς τες ως τη μόνη ενδεδειγμένη λύση.

Ακόμη όμως κι εάν η Νέα Δημοκρατία αντιμετώπιζε το ΠαΣοΚ χωρίς ίχνος προκατάληψης και ο πρόεδρός της πίστευε με ειλικρίνεια στη διαμόρφωση μίας υγιούς πολιτικής σχέσης με το νυν πρωθυπουργό, θα έπρεπε τα πρώτα δείγματα συμπεριφοράς του κου. Παπανδρέου από τη θέση του κυβερνώντος, να αξιολογούνταν κατά δυσμενή τρόπο.
Η πρώτη κίνηση στην οποία προέβη μετεκλογικά το ΠαΣοΚ, ήταν να αποσύρει τον ισχυρισμό πως «λεφτά υπάρχουν», επικαλούμενο ως δικαιολογία ότι η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας βρισκόταν σε χειρότερο επίπεδο απ’ ότι την είχε υπολογίσει. Για την ακρίβεια, η παρούσα κυβέρνηση διόγκωσε τεχνηέντως τα μεγέθη, προκειμένου να επιδείξει μία δήθεν αποτελεσματικότητα στην πολιτική δημοσιονομικής ανάκαμψης που ούτως ή άλλως θα εφήρμοζε υποχρεωτικά.
Την ίδια ώρα, αντί να προβεί άμεσα στη λήψη περιοριστικών μέτρων όμοιων με εκείνα που απέρριπτε στις προεκλογικές εξαγγελίες και δεσμεύσεις του κου. Κώστα Καραμανλή προκειμένου να δώσει σαφή δείγματα πολιτικής ωριμότητας και υπευθυνότητας απέναντι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στους εταίρους μας στην Ευρωζώνη και στις ξένες αγορές, διέσπειρε κυβερνητικές δηλώσεις και παραπολιτικούς ψιθύρους για χρεοκοπία της χώρας, κάτι που προκάλεσε την ραγδαία υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας, τα παιχνίδια των κερδοσκόπων σε βάρος μας και τις επιθέσεις του δυτικού Τύπου με επικριτικά έως και δυσφημιστικά δημοσιεύματα.

Αλλά και απέναντι στην αξιωματική αντιπολίτευση, ο πρωθυπουργός συμπεριφέρθηκε αήθως και μάλιστα κατ’ επανάληψη.
Είναι ενδεικτικό του πως αντιλαμβάνεται ο κος. Παπανδρέου τη συναίνεση το γεγονός ότι πρώτα ζήτησε στήριξη για την οικονομική του πολιτική και αμέσως μετά δημοσιοποίησε τα περιοριστικά μέτρα που είχε στα σχέδιά του, αντί να κινηθεί εντελώς αντίστροφα, όπως επέβαλαν ο κανόνας μίας συναδελφικής δεοντολογίας και η λογική μίας πολιτικής συνεργασίας. Ακόμη και τις τελευταίες ημέρες, ο πρωθυπουργός διατηρούσε έναν συνεχή δίαυλο επικοινωνίας με τον επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης για μία σειρά σημαντικών ζητημάτων, αλλά δε μπήκε ποτέ στη βάσανο, απ’ ότι γνωρίζουμε τουλάχιστον, να συζητήσει μαζί του την πρόθεσή του για σύσταση εξεταστικής επιτροπής με αντικείμενο την αναψηλάφηση των αιτιών και εντοπισμό των πρωταιτίων που οδήγησαν στην κατάρρευση των Δημοσίων Οικονομικών μας.

Τέλος, ακόμη κι αν δούμε το όλο θέμα πρακτικά, ίσως και κυνικά, εκείνο το οποίο επιζητεί ο πρωθυπουργός στην παρούσα φάση είναι να μοιραστεί, κομμένο εξίσου στη μέση μάλιστα, το πολιτικό κόστος για τη λήψη οικονομικών μέτρων άκρως αντιδημοφιλών με την αξιωματική αντιπολίτευση, ενώ ταυτόχρονα, επιχειρεί το μισό κομμάτι της δικής του ευθύνης να το χρεώσει κι αυτό στη ΝΔ, δια μέσου του πορίσματος μίας εξεταστικής επιτροπής.

Η αξιωματική αντιπολίτευση είχε προσφέρει συναίνεση ζητώντας αυτή να είναι αμφίδρομη. Έπρεπε να γνωρίζει από την πρώτη στιγμή ότι δε θα της προσέφερε καμία δική της συναίνεση σε τίποτε η κυβέρνηση.
Η αξιωματική αντιπολίτευση είχε επισημάνει ότι η συναίνεσή της δε θα έπρεπε να εκλαμβανόταν ως αδυναμία. Έπρεπε να γνωρίζει προκαταβολικά ότι από τη στιγμή που το κυβερνόν κόμμα δεν έχει ποτέ του ενστερνιστεί τη λογική καμίας συναίνεσης σε κανένα θέμα και ούτε έχει εντρυφήσει στη σκέψη ενός μοντέλου άτυπης έστω συναινετικής διακυβέρνησης, ακόμη και σε κρίσιμες εποχές, η δική της συναίνεση μόνο ως αδυναμία θα εκλαμβανόταν.

Μέσες-άκρες, όλα τα παραπάνω, τα έγραφα σε τούτο το blog εδώ και δεκάξι μέρες. Αρκεί να ανατρέξει κανείς στην ανάρτησή μου στις 3 του τρέχοντος μηνός με τίτλο Γιατί να μην πάρει ολόκληρο το κόστος; Στο μεταξύ, η ΝΔ απώλεσε σημαντικό αντιπολιτευτικό χρόνο και πολύτιμες δημοσκοπικές μονάδες, τρέφοντας την ψευδαίσθηση ότι είναι δυνατό να «χτίσει» μαζί με το συγκεκριμένο ΠαΣοΚ τη χρειαζούμενη συναίνεση.

(Πίνακας: "Illusion Rhapsody" από τον Eric De Kolb)

Η αντιστροφή των δύο τρίτων και η κοινωνική έκρηξη

2010-02-05T11:45:00.003+02:00

Οι Βρυξέλλες απαιτούν να ρυθμίσουμε τα δημοσιονομικά μας, χωρίς να ενδιαφέρονται ποιοι θα υποστούν το βάρος των μέτρων. Δικαίως! Τι τους νοιάζει τους ευρωτεχνοκράτες ποιος θα πληρώσει το λογαριασμό; Για αυτό όμως δεν υπάρχουν οι εθνικές κυβερνήσεις, τα εθνικά κοινοβούλια και τα εθνικά κόμματα;

Στη δική μας περίπτωση, τα δύο μεγάλα κυβερνητικά κόμματα, κρίνουν πως τα περιοριστικά μέτρα, υπό τη μορφή περικοπών σε μισθούς και επιδόματα και αυξήσεων σε έμμεσους φόρους πάνω σε βασικά είδη καταναλωτικής ανάγκης, πρέπει να έχουν ως αποδέκτες τους Έλληνες της μεσαίας τάξης και ειδικότερα τους μισθωτούς.
Υπό αυτή τη λογική όμως κινδυνεύουμε να μετατραπούμε σε κοινωνία των δύο τρίτων, αλλά σε μία αντίστροφη εκδοχή από εκείνη την οποία γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

Περί τα τέλη της προηγούμενης περιόδου διακυβέρνησης ΠαΣοΚ, σχεδόν ένα τρίτο της κοινωνίας μας είχε καταλήξει να είναι οι κλασσικοί φτωχοί μαζί με τους νεόφτωχους της Σοφοκλέους, ενώ τα άλλα δύο τρίτα μπορούσαν να ζήσουν όχι απαραιτήτως με κάποια άνεση, ή πολυτέλεια, αλλά τουλάχιστον με αξιοπρέπεια.
Τώρα, με τα νέα μέτρα, τα δύο τρίτα του πληθυσμού θα φτάσουν κάτω, ή έστω οριακά πάνω από τα όρια της φτώχειας.

Δεν αποκλείεται οι πολίτες να ένιωθαν την ανάγκη να συμβιβαστούν με την κατάσταση όπως θέλησε να την παρουσιάσει ο πρωθυπουργός. Αρκεί βέβαια να έβλεπαν ότι πρώτοι καλούνται να καταβάλουν το μέρισμα κόστους και ευθύνης που τους αναλογεί, το κεφάλαιο και η ανώτερη αστική τάξη.
Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν ισχύει.
Αντιθέτως, επιδεικνύεται από τους κεντρικούς συντελεστές του πολιτικού μας συστήματος μία προκλητική τάση προστασίας των κερδών και των πλουτών και σε ορισμένες περιπτώσεις, των ανομιών και των ανομημάτων, των ολίγων.

Η απότομη ανατροπή των οικονομικοικοινωνικών συσχετισμών και το αίσθημα αδικίας που νιώθει το μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας, σε συνδυασμό με την αναμενόμενη αύξηση της ανεργίας και την επιδείνωση του μεταναστευτικού, πρόκειται να προκαλέσουν μία εκρηκτική κατάσταση στην Ελλάδα για φέτος και για τα προσεχή έτη.

Αν δεν αποφασίσουν οι κεντρικοί συντελεστές του πολιτικού μας συστήματος μία ριζική αλλαγή φιλοσοφίας στον καταμερισμό βαρών σε τούτη τη συγκυρία αλλά και γενικότερα, τότε θα φτάσουμε στο σημείο ο καυτός Δεκέμβρης του 2008 να μοιάζει με μία ρομαντική σύναξη débutantes.

(Πίνακας: "Depression's Mirror" από τον D Lane Taylor)

Γιατί να μην πάρει ολόκληρο το κόστος;

2010-02-03T17:23:00.003+02:00

Ως προς την κεντρική της φιλοσοφία και κατεύθυνση, η δέσμη μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός κος. Γιώργος Παπανδρέου είναι όμοια με εκείνη που είχε εξαγγείλει προεκλογικά ο προκάτοχός του, κος. Κώστας Καραμανλής. Εφόσον λοιπόν ο κος. Παπανδρέου μας επιβάλει σήμερα περίπου εκείνα που ο κος. Καραμανλής μας παρουσίαζε χθες, εύλογα διερωτόμαστε για τα εξής…

- Δεν έχει την υποχρέωση ο πρωθυπουργός να παραδεχτεί ότι όσα έλεγε προεκλογικά ο ίδιος για την οικονομία και τις δυνατότητες παροχών ήταν αβάσιμα και όσα έλεγε ο αντίπαλός του, ακριβή;
- Από την άλλη πλευρά, δεν έχει την υποχρέωση ο επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης να απαιτήσει να δικαιωθεί η Νέα Δημοκρατία για την ευθύτητά της και να εκτεθεί το ΠαΣοΚ για τη δημαγωγία του;
- Δεν έχει ναυαγήσει ήδη κατά ένα μέρος η αλλαγή στη διακυβέρνηση της χώρας, από τη στιγμή που το ΠαΣοΚ έχει καθυστερήσει επί τέσσερις μήνες να πάρει μέτρα που θα έπαιρνε η ΝΔ από την πρώτη στιγμή, ενώ επιπρόσθετα, το μόνο που κατάφερε ήταν να προκαλέσει την ασυδοσία των κερδοσκόπων σε βάρος μας;
- Από τη στιγμή που αποδείχθηκε η προεκλογική κοροϊδία του ΠαΣοΚ, μήπως είχε νόημα να συνδεθεί από τη ΝΔ η συναινετική επιλογή στήριξης της επανεκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας κου. Κάρολου Παπούλια, με τη συμφωνία μίας συναινετικής πρότασης, ή συμφωνίας διακυβέρνησης της χώρας μεταξύ των δύο μεγάλων -τουλάχιστον- κομμάτων;
- Και αν όχι, τότε για ποιο λόγο η ΝΔ παρέχει αδιαπραγμάτευτη -σχεδόν- στήριξη στην κυβέρνηση για την οικονομική πολιτική που υποχρεούται εκ των πραγμάτων να εφαρμόσει, από τη στιγμή που είναι εμφανές, βέβαιο και αποδεδειγμένο ότι σε μία αντίστροφη κατάσταση, το ΠαΣοΚ θα γυρνούσε επιδεικτικά την πλάτη και θα κατέβαζε τους Παναγόπουλούς του στα πεζοδρόμια;
- Με άλλα λόγια, εφόσον ο κος. Παπανδρέου έκανε τα αδύνατα-δυνατά, τα άσπρα-μαύρα και τη μέρα-νύχτα προκειμένου να κερδίσει τις εκλογές και να κυβερνήσει, για ποιο λόγο να μην επωμιστεί τώρα μονάχος του ολόκληρο το πολιτικό κόστος;

Μπορεί να μη συμφωνούν κάποιοι με αυτά τα ερωτήματα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει ανάγκη να τα απαντήσουν.

(Πίνακας: "Liar, Liar, your Nose is on Fire" από τη Natalie Holland)

Απετάξαμε τα έργα και τις ημέρες μας;

2010-01-20T08:27:00.003+02:00

Ένα από τα κεντρικά θέματα των ημερών, λόγω και του Συνεδρίου της ΚΕΔΚΕ είναι η νέα διοικητική μεταρρύθμιση, την οποία παρουσιάζει το ΠαΣοΚ ως δικό του δημιούργημα και η Νέα Δημοκρατία, σύμφωνα με τις απόψεις του νέου προέδρου της, την επικρίνει ως στερούμενης «ενδελεχούς μελέτης, προσεκτικού σχεδιασμού, ουσιαστικού διαλόγου με τους θεσμικούς εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και με τις τοπικές κοινωνίες».

Για μία ακόμη φορά, έρχονται τα πάνω, κάτω και τα εμπρός, πίσω.

Η νέα διοικητική μεταρρύθμιση που παρουσιάζει το ΠαΣοΚ, βασίζεται σε ενδελεχή μελέτη την οποία είχε εκπονήσει το Ινστιτούτο Τοπικής Αυτοδιοίκησης επί των ημερών διακυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία, σε προσεκτικό σχεδιασμό στον οποίο είχε επιδοθεί η κυβέρνηση του κου. Κώστα Καραμανλή και σε ουσιαστικό διάλογο με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, ο οποίος επιβεβαιώνεται από τις συνεχείς επαφές των προεδρείων της ΚΕΔΚΕ και της ΕΝΑΕ με τον κο. Καραμανλή και τον υπουργό του επί των Εσωτερικών κο. Προκόπη Παυλόπουλο, αλλά και από τα σχετικά θεματικά συνέδρια των δύο μεγάλων δευτεροβάθμιων οργανισμών, στα οποία είχαν συμμετάσχει όλοι τα θεσμικά στελέχη της ΤΑ, εκπροσωπώντας απευθείας τις τοπικές κοινωνίες. Το μόνο που έκανε το ΠαΣοΚ, ήταν να συστήσει μία επιτροπή εμπειρογνωμόνων για τα μάτια του κόσμου και να προτείνει την ονομασία «Καλλικράτης».

Περιληπτικά, η νέα διοικητική μεταρρύθμιση, υπό τη μορφή που παρουσιάζεται ακόμη και τώρα, μελετήθηκε επί ΝΔ, σχεδιάστηκε επί ΝΔ και συζητήθηκε επί ΝΔ.

Λογικό ερώτημα: γιατί δεν εφαρμόστηκε επί ΝΔ;

Προφανώς, λόγω της αναβλητικότητας που επεδείκνυαν οι κυβερνήσεις της να προχωρούν γρήγορα και αποφασιστικά από τις εξαγγελίες στις πράξεις σε όλα τα μεγάλα και σημαντικά, προσμετρώντας προφανώς το πολιτικό κόστος, αλλά και λόγω της αδυναμίας των στελεχών της, να ακολουθήσουν επί μακρόν τον οραματικό προσανατολισμό που τους όριζε ο πρόεδρός τους.

Γιατί δεν υποστηρίζει το σχέδιο η ΝΔ τώρα;

Την απάντηση αυτή, δύναται να την προσφέρει μονάχα η τωρινή ηγεσία της. Πιθανώς, η άρνηση που εγείρει στη διοικητική μεταρρύθμιση οφείλεται στην έλλειψη ενδελεχούς μελέτης του περιεχομένου της, προσεκτικού σχεδιασμού στην αντιπολιτευτική στρατηγική έναντι του ΠαΣοΚ και ουσιαστικού διαλόγου αναφορικά με το πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει συνέχεια και συνέπεια ανάμεσα στις πολιτικές που ακολουθούσε χθες και στις θέσεις που προβάλλει σήμερα.

Πάντως, είναι κρίμα να βρίσκεται απούσα στις μεγάλες και αναγκαίες αλλαγές και ταυτόχρονα, να επιτρέπει στο ΠαΣοΚ να καπηλεύεται τη δική της δουλειά.

(Πίνακας: “Verleugnung Petri“ – «Η άρνηση του Πέτρου» από τον Jan Miense Molenaer)

Μην ανοίγετε βεντέτα με τη νοημοσύνη μας

2010-01-15T18:36:00.004+02:00

Την ίδια εποχή που γνωστή -από τις τηλεοπτικές της εμφανίσεις- διεθνολόγος υπαινισσόταν ότι τα τρομοκρατικά χτυπήματα σε ανοικτή κλίμακα, όπως αυτό που σημειώθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα Αγίας Παρασκευής κατά ανδρών και γυναικών της Ελληνικής Αστυνομίας, παραπέμπουν στην ακροδεξιά με βάση τη διεθνή εμπειρία, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη κος. Μιχάλη Χρυσοχοϊδης εξομοίωνε τους τρομοκράτες, με τους ακροδεξιούς και τους ρατσιστές!!! Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, υπαινίχθη επίσης κάτι περί ακροδεξιάς και αναφορικά με χθεσινή τοποθέτηση του «σκιώδους» αντιστοίχου του στην Αξιωματική Αντιπολίτευση, κου. Νίκου Δένδια.
Επιπλέον, στην ίδια χρονική καμπή που τρομοκράτες έβαλαν βόμβα στον Άγνωστο Στρατιώτη και κουκουλοφόροι εφόρμησαν στο γραφείο του υφυπουργού Δικαιοσύνης ξυλοκοπώντας υπαλλήλους, κάτι γελοίοι τύποι που φορούσαν αποκριάτικες μάσκες από την ταινία “V for Vendetta” οργάνωσαν ένα ντου σε αίθουσα όπου επρόκειτο να διεξαχθεί φιλομεταναστευτική εκδήλωση, προκειμένου να πετάξουν χάρτινα ελληνικά σημαιάκια και να γράψουν συνθήματα, δίνοντας έτσι λαβή για σχόλια σχετικά με τον κίνδυνο της ακροδεξιάς απειλής.

Κολοκύθια τούμπανα!

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει η παραμικρή εμπειρία, έστω και υπόνοια για ακροδεξιά τρομοκρατία, εκτός και αν μιλάμε για μεμονωμένες επιθέσεις τραμπούκων σε αριστεριστές και μετανάστες. Αλλά και στο εξωτερικό, τα γνωστά ακροδεξιά militia υποτίθεται πως μια ζωή οργανώνονται για μαζικές οργανωμένες ενέργειες και για επιλεκτικές δολοφονίες πολιτικών προσώπων, αλλά μόνο στα σχέδια μένουν. Μοναδική κραυγαλέα εξαίρεση, αποτέλεσε η βόμβα στο κτίριο «Άλφρεντ Μιούρεϊ» το 1995 στην πόλη της Οκλαχόμα με εκατόν εξήντα οκτώ θύματα.

Αντιθέτως, στην Ελλάδα, όπως και στην Ευρώπη, ανέκαθεν υπήρχαν στοιχεία για αριστερή τρομοκρατία. Εξάλλου, αριστεροί ήταν και τα … επαναστατικά «ρετάλια» που μας παρουσίασε ως μέλη της 17 Νοέμβρη και του ΕΛΑ προοολυμπιακά, ο κος. Χρυσοχοϊδης.

Σε ότι αφορά την εισβολή από τους μασκοφόρους στην αντιρατσιστική εκδήλωση, η παρατήρηση που χρειάζεται είναι ότι οι δικοί μας ακροδεξιοί είναι τόσο φανατικοί με τα πιστεύω τους και τόσο υπερήφανοι για τη δράση τους, που θεωρούν σχεδόν τιμητικό να φανερώνουν το πρόσωπό τους, είτε πάνε κάπου για να φωνάξουν, είτε για να παίξουν ξύλο. Επομένως, οι κύριοι ...“V for Vendetta” ενδεχομένως είναι τίποτα συνοικιακοί χαβαλέδες, ή στημένοι προβοκάτορες για να δημιουργήσουν εντυπώσεις. Εξάλλου, και το πλήθος που ήταν συγκεντρωμένο στο χώρο της εκδήλωσης, πιο πολύ έκπληκτοι έδειχναν στο σχετικό βίντεο για αυτή την άξαφνη εισβολή και το θέαμα που παρουσίαζαν οι εισβολείς, παρά απειλούμενοι.

Αν είναι απλοί χαβαλέδες, κάτι που υποψιαζόμαστε ακόμη και από καθαυτό το γεγονός ότι τράβηξαν βίντεο (!), με γεια τους, με χαρά τους. Στην πατρίδα του κιτς, του θεατρινισμού και της τηλεκαταγγελίας, επιτρέπεται να παραστήσει οποιοσδήποτε τον μασκοφόρο εκδικητή, τον μασκοφόρο εθνικιστή και οπωσδήποτε, τον καραγκιόζη. Ειρήσθω εν παρόδω, ακόμη και από τη σελίδα που διατηρούν στο διαδίκτυο, αυτοί οι τύποι φαίνονται εντελώς για τα πανηγύρια.
Αν είναι ωστόσο προβοκάτορες, η βαλίτσα πάει πολύ μακριά, δεδομένου ότι ακολουθούν, όπου να ‘ναι, Μεταναστευτικό, Κυπριακό και Ελληνοτουρκικά, Σκοπιανό και διάφορα άλλα σοβαρά θέματα, στα οποία, για να γίνει πιστευτό το παραμύθι, επιβάλλεται να κατασκευαστεί ένας ξενοφοβικός, εθνικιστικός δράκος, ούτως ώστε να καθίσουν φρόνιμα στα σπίτια τους οι συνειδητοποιημένοι πολίτες και πατριώτες μην τυχόν και παρεξηγηθούν. Μια που το φέρνει η συζήτηση και στη Μεγαλόνησο καλλιεργείται επικοινωνιακά από το κυβερνητικό στρατόπεδο η φοβέρα της ακροδεξιάς. Τυχαίο; Θα φανεί στην πορεία.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι δεν είμαστε παθητικοί δέκτες της κουταμάρας καθενός, αλλά ούτε και της προπαγάνδας. Όποιος υποτιμά τη νοημοσύνη μας, πράγματι μας προκαλεί σε ανοικτή πολιτική vendetta, χωρίς γελοίες μάσκες και παραμύθια με δράκους.

Σημείωση: Δεδομένου ότι είναι πιθανό, αν όχι σίγουρο, ότι θα μου χιμήξουν ξανά, μέσα από το φιλικό τους κύκλωμα των ανώνυμων αριστεριστικών μπλογκς, οι γνωστοί υμνητές της γερμανικής Μπάντερ Μάινχοφ, καταγγέλλοντάς με τάχα ως … συμπαθούντα την άκρα δεξιά (!), απλά να αναφέρω ότι χτυπώντας οποιοσδήποτε το ονοματεπώνυμο μου σε μία καλή μηχανή αναζήτησης του διαδικτύου, θα βρει αρκετούς συνδέσμους για επιθέσεις που έχω δεχτεί για τις φιλελεύθερες και κεντρώες, όπως με κατηγορούν, απόψεις μου, από στελέχη του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού και του παλιού Ελληνικού Μετώπου. Η διπλή αυτή επίθεση που έχω δεχτεί, από αριστεριστές από τη μία πλευρά και εθνικιστές από την άλλη, υποθέτω πως με τοποθετούν αυτομάτως στο Πολιτικό Κέντρο. Περίφημα!

(Πίνακας: "Who is the Fool" από τη Suzanne Clark)

Επιδότηση προσλήψεων, ή κίνητρο απολύσεων;

2010-01-04T22:59:00.006+02:00

Η ιδέα της κυβέρνησης για επιδότηση της πρόσληψης και απασχόλησης εργαζομένων κάτω των τριάντα χρόνων στον ιδιωτικό τομέα δεν γνωρίζουμε κατά πόσο θα κριθεί συμβατή ή αρεστή ως προς τις προσδοκίες που υπάρχουν στις Βρυξέλλες αναφορικά με την εξέλιξη της πορείας της Οικονομίας μας εν τη ευρεία έννοια και έκτασή της, αλλά είναι πιθανόν να αποτελέσει ανάχωμα για την ραγδαία -όπως αναμένεται- αύξηση της ανεργίας και ειδικότερα, εκείνης των νέων ανθρώπων. Αρκεί, να καταστεί απολύτως σαφές και αδιαπραγμάτευτο, ότι η επιδότηση θα αφορά σε νέες προσλήψεις επιπρόσθετου ως προς το υπάρχον προσωπικού και όχι σε αντικαταστάσεις απολυμένων.

Αν δεν τεθεί αυτή η ρήτρα και μάλιστα σε μία μορφή που δεν θα επιδέχεται καμιά παρέκκλιση ή τέχνασμα, το πιθανότερο θα είναι οι εργοδότες να αρχίσουν σωρηδόν να απολύουν παλαιότερα στελέχη, υπαλλήλους, τεχνίτες, εργάτες που ελάμβαναν υψηλότερες αμοιβές, προκειμένου να προσλάβουν στη θέση τους όχι μονάχα χαμηλότερα αμειβόμενους αντικαταστάτες, αλλά εν προκειμένω, αντικαταστάτες των οποίων η χαμηλότερη αμοιβή θα επιδοτείται κατά ένα μέρος της από το κράτος.
Σε μία περίπτωση σαν την προηγούμενη, όχι μόνο δεν θα επιτευχθεί πραγματικός περιορισμός της τάσης αύξησης της ανεργίας, αλλά αντιθέτως, θα γεμίσει η Ελλάδα από απολυμένους σαραντάρηδες και πενηντάρηδες, οι οποίοι, το πιθανότερο θα είναι να ενταχθούν στην ομάδα των λεγόμενων μακροχρόνια ανέργων. Ως γνωστόν, η χειρότερη κατηγορία ανέργων, ακόμη και από των νέων ανθρώπων, είναι εκείνη των μεσηλίκων και αυτό, διότι οι πιθανότητες επανεισδοχής τους στον χώρο της πλήρους απασχόλησης είναι από λιγοστές, έως ασήμαντες, ενώ συνήθως, τα οικονομικές τους υποχρεώσεις ως προς την εξυπηρέτηση των οικογενειακών τους αναγκών είναι βαρύτατες.

Χρήσιμο θα ήταν η κυβέρνηση πέρα από ιδέες που ακούγονται εν πρώτοις ελκυστικές, να παρουσιάσει και ολοκληρωμένα προγράμματα, τα οποία δε θα έχουν «κενά» και «τρύπες» που θα επιτρέπουν την επιδείνωση και όχι τη βελτίωση των προβλημάτων.

(Πίνακας: "The Desperate Man" από τον Gustave Courbet)

Μεταναστευτικό: παράμετροι και ανάγκες

2010-01-02T18:24:00.006+02:00

Το ζήτημα της απόδοσης καθεστώτος υπηκόου στους μετανάστες είναι πολύ σύνθετο και σημαντικό για να αποτελέσει απλά αντικείμενο διαδικτυακής διαβούλευσης όπως έκρινε η παρούσα κυβέρνηση, ή διαμάχης μεταξύ ακραίων ομάδων όπως έχουμε παρατηρήσει να συμβαίνει ήδη. Το Μεταναστευτικό σήμερα, αποτελεί μείζον πρόβλημα που όσο το αφήνεις, τόσο διογκώνεται και γι’ αυτό ακριβώς το λόγο χρειάζεται άμεση και αποφασιστική αντιμετώπιση.

Η Ελλάδα παρουσιάζεται ως μία από τις ευρωπαϊκές χώρες που κατακλύζεται από μετανάστες, είτε μετράμε σε ποσοστά του πληθυσμού επί τοις εκατό, είτε σε απόλυτους αριθμούς. Και αυτό, κυρίως λόγω του γεγονότος ότι δεν έχει ασχοληθεί με σοβαρότητα με το Μεταναστευτικό, καθώς, όλα τα κόμματά της βλέπουν το κόστος, αλλά όχι τα οφέλη πίσω από την λήψη αποφάσεων σχετικών με το θέμα.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι, ουδεμία μαζική αναγνώριση δικαιωμάτων υπηκόου έχουν μέχρι στιγμής λάβει εκείνοι οι μετανάστες που έχουν αισίως κλείσει στη χώρα μας ένα μακρό διάστημα νόμιμης διαμονής και εργασίας, έχουν γεννήσει παιδιά εδώ, τα έχουν στείλει σε ελληνικά σχολεία κ.ο.κ.
Με άλλα λόγια, εμφανιζόμαστε να φιλοξενούμε τόσους πολλούς μετανάστες, διότι δεν έχουμε μπει καθόλου στη διαδικασία να ονομάσουμε υπηκόους τους πιο παλιούς. Λογικά, αυτό πρέπει να είναι και το πρώτο βήμα που κρίνεται απαραίτητο να κάνουμε.

Από εκεί και πέρα όμως, υπάρχουν προς μελέτη και συζήτηση, κάποιες κρίσιμες παράμετροι, όπως είναι οι ακόλουθες:

- Γιατί καλλιεργείται σύγχυση, η οποία φαίνεται μάλιστα σκόπιμη, ανάμεσα στην απόδοση υπηκοότητας και ιθαγένειας;
- Δηλαδή δεν είναι τόσο ξεκάθαρο που καταλήγει σχεδόν αυτονόητο ότι ιθαγένεια μπορούν να αποκτήσουν μόνο οι μετανάστες που επιβεβαιώνουν την κοντινή ή απώτερη καταγωγή τους από την Ελλάδα (π.χ. ομογενείς από Βαλκάνια και Ανατολική Ευρώπη), ενώ υπηκοότητα οι υπόλοιποι;
- Οι νέοι υπήκοοι, δε θα πρέπει να υποχρεωθούν σε ενέργειες που θα τους υποχρεώνουν να αποποιηθούν την παλιά τους υπηκοότητα;
- Πως διασφαλίζεται η άμεση, ή η περαιτέρω ένταξη των νέων υπηκόων, όχι απλά στον κοινωνικό, αλλά στον εθνικό ιστό; Αρκεί η ένταξή τους απλά και μόνο στον κοινωνικό ιστό, με αποτέλεσμα να απεθνοποιείται σταδιακά η Ελλάδα; Δεν είναι αναγκαίο να νιώσουν, με την απαραίτητη βοήθεια, όχι απλά μονάδες μίας κοινωνίας, αλλά κοινωνοί ενός έθνους;
- Γιατί δεν συζητείται εντατικά το ζήτημα καλλιέργειας μίας ελληνικής εθνικής ταυτότητας στους νέους υπηκόους, με ενίσχυση των στοιχείων εκμάθησης από μέρους τους της ελληνικής γλώσσας, της ελληνικής Ιστορίας, των ελληνικών παραδόσεων, της παλιότερης και νεότερης ελληνικής κουλτούρας και του πολιτισμού;
- Γιατί δεν ακολουθείται το πρότυπο των αναπτυγμένων κρατών που έχουν πρωτοστατήσει στην υποδοχή μεταναστών (π.χ. ΗΠΑ και Καναδάς, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, Μεγάλη Βρετανία, Γερμανία, Γαλλία κ.α.) όπου αντιμετωπίζεται και ως εθνικό, όχι μόνο ως κοινωνικό ή οικονομικό το ζήτημα της ενσωμάτωσης νέων υπηκόων;
- Είναι δυνατό σε μία χώρα που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει άμεσες εξωτερικές απειλές και φέρει, καλώς ή κακώς, ως βασική ασπίδα αυτοπροστασίας και αυτοσυντήρησής της την εθνική της ταυτότητα, να σταθεί το πολυεθνοτικό-πολυπολιτισμικό κοινωνικό μοντέλο που προωθούν κάποιοι;
- Ενδέχεται το άνοιγμα της Ελλάδας στο ενδεχόμενο μαζικής απόδοσης υπηκοότητας, να δώσει κίνητρο σε άλλους μετανάστες, προκειμένου να εισέλθουν παρανόμως και ανά κύματα; Στον αντίποδα, ποια κίνητρα είναι δυνατό να προσφερθούν σε κάποιους εναπομείναντες ομογενείς μας σε χώρες όπως η Αλβανία, ούτως ώστε να μην εγκαταλείψουν τους τόπους τους ερχόμενοι για εγκατάσταση εδώ, με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν οι ελληνικές κοινότητες;
- Σε ποιο βαθμό θα επιτρέπεται στους νέους υπηκόους να προσκαλούν συγγενείς τους για επίσκεψη ή και εγκατάσταση στην Ελλάδα;
- Υπάρχουν έγκυρες και διασταυρωμένες επιστημονικές έρευνες και μετρήσεις που να δείχνουν ποιο αριθμό νέων υπηκόων είναι δυνατό να αντέξουν η Οικονομία και η Κοινωνία μας; Υπάρχει πλαφόν; Τα κριτήρια απόδοσης δικαιωμάτων θα ορίσουν τον αριθμό μεταναστών, ή ο αριθμός θα ορίσει τα κριτήρια;
- Είναι επιβεβλημένο να υπάρχει εξισορρόπηση του στοιχείου της καταγωγής των μεταναστών, ή αυτό είναι κάτι που δε λαμβάνεται καν σοβαρά υπόψη;
- Ποια κίνητρα μη γκετοποίησης και ισόρροπης διάχυσής τους στην ελληνική Επικράτεια θα δίνονται στους νέους υπηκόους;
- Θα μπορούν από την πρώτη, ή τη δεύτερη γενεά να υπηρετούν σε ευαίσθητους φορείς ή οργανισμούς του Δημοσίου, όπως είναι οι Ένοπλες Δυνάμεις, τα Σώματα Ασφαλείας κλπ.;
- Τι θα απογίνει με τους μετανάστες που δεν θα πληρούν ολοκληρωτικά τα κριτήρια απόδοσης υπηκοότητας;
- Οι νομίμως διαμένοντες από αυτούς, θα πάρουν και αυτοί τη σειρά τους για να γίνουν υπήκοοι εν καιρώ;
- Και το κυριότερο, εφόσον προκύψει τακτοποίηση σε όλα τα προηγούμενα μαζί, ή στα περισσότερα από αυτά, τι θα απογίνει με τον μεγάλο όγκο των παρανόμων μεταναστών;

Όλα αυτά τα επιμέρους ζητήματα, μαζί με άλλα τα οποία ενδεχομένως δεν αναφέρονται εδώ, είναι κρίσιμο να απαντηθούν εδώ και τώρα, δίχως αναβολή, στο πλαίσιο ενός μεγάλου εθνικού διαλόγου, που δεν θα πρέπει να έχει ούτε τη μορφή διαδικτυακής διαβούλευσης όπου ο καθένας (ανώνυμος συνήθως) αναφέρει ότι του κατεβεί στο νου ή βγάζει τα απωθημένα του, ούτε την οξύτητα μίας διαμάχης μεταξύ διεθνιστών και εθνικιστών, ακροαριστερών και ακροδεξιών.

Επιπλέον, δε σηκώνει αντίρρηση το γεγονός ότι είναι σκόπιμο, εάν όχι απολύτως αναγκαίο, οι αποφάσεις οι οποίες τελικώς θα ληφθούν να μην εκφράζουν μόνο ένα μέρος του πολιτικού κόσμου, αλλά το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων που έχουν επιβεβαιωθεί από τον πολίτη με το δικαίωμα της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης.

Στο Μεταναστευτικό χρειάζεται σοβαρότητα, αποφασιστικότητα, αλλά ταυτόχρονα, συνεννόηση και συναίνεση, ειδάλλως όχι μόνο δεν θα επιλύεται και θα βελτιώνεται, αλλά συνεχώς θα περιπλέκεται και θα χειροτερεύει.

(Πίνακας: "I'm-migration" από τον Alan Rayner)

Εμπρός σε μία επικίνδυνη παγίδα

2009-11-26T14:29:00.006+02:00

Μην σας εκπλήσσει η πολιτική πολιορκία που επιδιώκουν να ξεκινήσουν οι Τούρκοι με την επιστολή του πρωθυπουργού τους κ. Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογκάν προς το δικό μας πρωθυπουργό κ. Γιώργο Παπανδρέου, η οποία έχει ως θέμα την έναρξη πολιτικού διαλόγου ανάμεσα στις δύο χώρες, για θέματα που τις χωρίζουν.

Ο κος. Ερντογκάν, ενόψει της απόφασης που καλείται να λάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση για πλήρη ή όχι εισδοχή της χώρας του, θέλει να προβάλλει σε ευρωπαϊκό και σε διεθνές επίπεδο, ότι η Τουρκία είναι πρόθυμη και έτοιμη να αντιμετωπίσει όποιες διαφορές έχει με τα γειτονικά της κράτη, στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, στο πλαίσιο ενός ουσιαστικού διαλόγου.

Από την άλλη πλευρά, καταλαβαίνει πολύ καλά ότι αυτή τη στιγμή δεν έχει απέναντί του μία ελληνική κυβέρνηση όπως εκείνες του κ. Καραμανλή, που έστεκαν αμετακίνητες στην άποψη να μη δέχονται ως θέματα πολιτικού διαλόγου τις ποικίλες, πολλαπλές, αναιτιολόγητες και αυθαίρετες διεκδικήσεις τις οποίες εγείρει μονομερώς η Άγκυρα σε βάρος δικό μας, αλλά αντιθέτως, μία κυβέρνηση ΠαΣοΚ.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό;
Είναι απλό. Το ΠαΣοΚ, έχει δείξει στην εξωτερική του πολιτική διαχρονικά, ότι βασικό ζητούμενο για αυτό είναι η προσέγγισή μας με την Τουρκία, ανεξαρτήτως εθνικού, όχι απλά πολιτικού, κόστους.

Από που συνάγεται ένα τέτοιο συμπέρασμα;
- Στα Ίμια, η πρώτη κυβέρνηση Σημίτη, υποχρεώθηκε να δεχτεί το δόγμα “No Ships, No Troops, No Flags”, θεμελιώνοντας την τουρκική θεωρία περί γκρίζων ζωνών, αφού άκριτα και επιπόλαια επέτρεψε την κατάληψη μίας εκ των δύο βραχονησίδων.
- Στη Μαδρίτη, η ίδια κυβέρνηση, προσυπέγραψε την ομώνυμη Διακήρυξη Αρχών, με βάση την οποία επιβεβαιώνονταν τα «ζωτικά ενδιαφέροντα και συμφέροντα και των δύο χωρών στο Αιγαίο», ενώ την ίδια εποχή οι Τούρκοι ήγειραν το γνωστό casus belli για το ζήτημα των 12 ναυτικών μιλίων. Προφανώς, το σημείο της Διακήρυξης που όριζε ότι τα δύο μέρη «θα αποφύγουν μονομερείς ενέργειες που είναι δυνατό να προκαλέσουν στρατιωτική ένταση», φωτογράφιζε τη δέσμευση της Ελλάδας να μην επεκτείνει μονομερώς, όπως εδικαιούτο με βάση το Διεθνές Δίκαιο, τα θαλάσσια σύνορά της.
- Στη συνέχεια, η κυβέρνηση Σημίτη ουσιαστικά παρέδωσε τον επικεφαλής του κουρδικού PKK Αμπντουλά Οτζαλάν στα χέρια της τουρκικής MIT, πετώντας τον έξω από την πρεσβεία μας στο Ναϊρόμπι.
- Επιπλέον, δεν στάθηκε ισχυρή ως προς την υποστήριξη του δικαιώματος της Κύπρου, ως κυρίαρχου κράτους, να ενισχύσει το αμυντικό της σύστημα με την εγκατάσταση των ρωσικών πυραύλων S300, παρότι βρισκόταν ακόμη σε ισχύ, έστω και τυπικά, το λεγόμενο Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα.
- Τέλος, καθ’ οδόν προς το Ελσίνκι, η κυβέρνηση Σημίτη είχε ήδη δεχτεί οι μονομερείς διεκδικήσεις της Τουρκίας, να βαπτιστούν επισήμως από την ΕΕ, ως υπαρκτές «διασυνοριακές διαφορές».

Στη διάρκεια αυτού του μαραθωνίου υποχωρήσεων και παραχωρήσεων, που συνεχίστηκε αδιάκοπα και στη δεύτερη κυβέρνηση Σημίτη, το ΠαΣοΚ είχε δεχτεί τη σύσταση μίας μικτής ελληνοτουρκικής Επιτροπής Σοφών, η οποία, στο πλαίσιο μίας επίσημης πολιτικής συνδιαλλαγής, μελετούσε τα προβλήματα ανάμεσα στις δύο χώρες, με εκκίνηση από εκείνο της υφαλοκρηπίδας. Προβλήματα, τα οποία κανονικά η χώρα μας θα είχε συμφέρον μόνο να απορρίπτει ασυζητητί ως μη υπάρχοντα. Διότι συζητώντας για ένα πρόβλημα, το αποδέχεσαι ως υπαρκτό, όσο παράλογο στην έκφραση και ανεδαφικό στο περιεχόμενό του και αν είναι.
Μαζί με το προηγούμενο, η κυβέρνηση Σημίτη και ο τότε υπουργός Εξωτερικών κος. Παπανδρέου συνέχιζαν την τακτική της βήμα προς βήμα προσέγγισης (μέσω της λεγόμενης διπλωματίας των σεισμών, διπλωματίας των καλλιτεχνών, διπλωματίας των μαθητών κ.ο.κ.), αν και οι τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο συνεχίζονταν με πρωτοφανή προκλητικότητα (που έφτανε έως και του σημείου τουρκικά καταδιωκτικά αεροσκάφη να παρενοχλούν τα μεταγωγικά αεροσκάφη στα οποία επέβαινε για αποστολές, ο Έλληνας υπουργός Εθνικής Αμύνης), ενώ οι επιθέσεις φανατικών στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως γίνονταν ολοένα και πιο πυκνές.

Με αυτό το ΠαΣοΚ, ίδιο και απαράλλαχτο έχει να κάνει αυτή τη στιγμή η Τουρκία και επομένως δεν είναι παράξενο, ούτε ανεξήγητο, ότι κος. Ερντογκάν και οι διπλωμάτες του, ανυπομονούν να ξαναβρεθούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους Έλληνες συναδέλφους και ομολόγους τους. Το ζήτημα είναι τι είδους αντανακλαστικά πολιτικής αντίδρασης θα δείξουν αυτή την κρίσιμη στιγμή, τόσο τα κόμματα της αντιπολίτευσης και ειδικότερα η Νέα Δημοκρατία μετά την εκλογή νέου προέδρου, όσο και οι opinion leaders που είναι σε θέση να αντιληφθούν την παγίδα εμπρός στην οποία κινδυνεύει να βρεθεί η χώρα μας.

(Πίνακας: "The Rape" από τον Darwin Leon)

Ν’ αλλάξουν τα μυαλά, ν’ ανοίξουν τα στόματα

2009-11-05T17:15:00.025+02:00

Προφανώς στη Νέα Δημοκρατία δεν έχει γίνει κατανοητό ότι οι πολίτες έδωσαν τη νίκη στο ΠαΣοΚ με τόσο μεγάλη διαφορά, όχι επειδή πίστεψαν στον αόριστο λόγο του κου. Παπανδρέου ή στις ψεύτικες υποσχέσεις του, οι οποίες ήδη καταρρέουν η μία πίσω από την άλλη. Αλλά διότι θέλησαν να τιμωρήσουν με σκληρότητα ένα κόμμα που ανέλαβε τη διακυβέρνηση, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη τους, για να μην την τιμήσει στη συνέχεια, στο βαθμό που όφειλε. Για ποιους λόγους, φάνηκε σα να μην την τίμησε; Για τους ακόλουθους…
- Πρώτον, αποξενώθηκε από τον πολίτη, ασκώντας μία «υψηλή» πολιτική που βρισκόταν μακριά από τις ανάγκες της μέσης οικογένειας και το αίτημα για μία καλύτερη ποιότητα ζωής.
- Δεύτερον, έδωσε προτεραιότητα στην επιδαψίλευση μίας επικοινωνιακής εικόνας και όχι στην γρήγορη προώθηση πακέτου ολοκληρωμένων διαρθρωτικών αλλαγών και καίριων μεταρρυθμίσεων.
- Τρίτον, χρησιμοποίησε στη διακυβέρνηση, κάποια πρόσωπα που με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους, εξέθεσαν συνολικά το κόμμα και την παράταξη. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις, δεν ήταν μόνο οι πράξεις ή οι παραλείψεις τους που έφταιξαν, αλλά ταυτόχρονα, ένα ύφος και ένα ήθος, που προκαλούσαν το δημόσιο αίσθημα.

Πάμε ξανά στην εισαγωγική μας πρόταση, δηλαδή, ότι στη ΝΔ δεν έχουν γίνει κατανοητά όλα τα παραπάνω. Γιατί το υποστηρίζω αυτό; Δε χρειάζεται άλλη εξήγηση, από το να παρατηρήσει κανείς σε τις είδους διαδικασίες ανάδειξης νέου προέδρου πηγαίνει το κόμμα, καθώς και ποια είναι η συμπεριφορά των υποψηφίων.
Στο μεγαλύτερο μέρος του συνεδρίου αυτού του Σαββατοκύριακου, οι σύνεδροι καλούνται να τοποθετηθούν επί της ημερήσιας διάταξης, που αφορά στην τροποποίηση του καταστατικού προκειμένου να ακολουθήσει μία νέου τύπου εκλογή προέδρου από τη στελεχιακή βάση. Με άλλα λόγια, τα μεσαία στελέχη που εκπροσωπούν την ευρύτερη βάση των μελών του κόμματος και επομένως, σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας, δεν θα έχουν μεγάλη ευχέρεια ως προς τον χρόνο που διατίθεται, προκειμένου να λάβουν το λόγο και να δώσουν τη δική τους εκδοχή για τα αίτια της ήττας, καθώς και την άποψή τους για το τι πρέπει να κάνει η ΝΔ στη συνέχεια, σε ότι αφορά την ιδεολογία της, τις θέσεις της, την οργάνωσή της. Μέχρι τις 29 Νοεμβρίου, αλλά ίσως και μετά από αυτή την ημερομηνία, τα στελέχη και τα μέλη της ΝΔ θα χρησιμοποιηθούν στην αρχή ως οπαδοί και στη συνέχεια ως ψηφοφόροι, χωρίς να υποβάλουν και να καταγράψουν τη δική τους αλήθεια για τι έχει συμβεί μέχρι σήμερα και το τι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα.
Αναφερόμενος στους υποψηφίους, από την άλλη πλευρά, υποχρεούμαι να διαπιστώσω με λύπη, ότι επιδίδονται σε μία επικοινωνιακή προώθηση της υποψηφιότητάς τους, βασιζόμενοι, αφενός στα προσωπικά χαρακτηριστικά τους και αφετέρου στα στοιχεία αδυναμίας του αντιπάλου τους. Και όχι στην πολιτική τους τοποθέτηση αναφορικά με τα αίτια της ήττας, καθώς και στο τι πρέπει να αλλάξει στον τρόπο αντιμετώπισης της κοινωνίας από το κόμμα και του κόμματος από την κοινωνία. Ταυτόχρονα, επιτρέπουν να συναθροίζονται ανάμεσα στις τάξεις των υποστηρικτών, ή και συνεργατών τους σε κάποιες περιπτώσεις, πρόσωπα τα οποία θα έπρεπε κανονικά να θεωρούνται ανεπιθύμητα λόγω του ρόλου που διαδραμάτισαν, είτε ως σύμβουλοι, είτε ως διαχειριστές, στην πορεία προς την συντριβή.

Θα'ναι ευχής έργο, τόσο στο συνέδριο, όσο και στο διάστημα που απομένει μέχρι την εκλογή νέου προέδρου, οι λίγοι να αλλάξουν μυαλά και οι πολλοί να ανοίξουν τα στόματα. Διότι με την υποκρισία και την σιωπή, όχι μόνο δε θα δούμε να τελειώνει η κρίση κομματικής εσωστρέφειας και κοινωνικής απαξίωσης που ξέσπασε στη ΝΔ μετά το σοκ στις 4 Οκτωβρίου, αλλά θα διαπιστώσουμε ότι το βασικό μέρος της, δεν έχει καν αρχίσει να ξετυλίγεται.

(Πίνακας: "Fallen Angel Hypocrisy" από τον Tom Shropshire)

Ζητήματα κενά σημασίας και ανάξια λόγου;

2009-10-20T14:27:00.005+03:00

Μοιάζει δύσκολο να καταλάβει κανείς για ποιο λόγο οι υποψήφιοι για την προεδρεία της Νέας Δημοκρατίας ασχολούνται με το Ιδεολογικό. Αυτό, έχει ξεκαθαρίσει τόσο από την ιδρυτική διακήρυξη που αναφέρει ότι «η Νέα Δημοκρατία είναι η πολιτική παράταξις του ταυτίζει το Έθνος με τον Λαόν, την Πατρίδα με τους Ανθρώπους της˙ την Πολιτεία με τους Πολίτες της˙ την Εθνική Ανεξαρτησία με την Λαϊκή Κυριαρχία˙ την Πρόοδο με το Κοινό Αγαθό˙ την Πολιτική Ελευθερία με την Έννομη Τάξη και την Κοινωνική Δικαιοσύνη», όσο και με την προφανή θέση των περισσοτέρων στελεχών υπέρ του Κοινωνικού Φιλελευθερισμού. Εύλογα λοιπόν, προκύπτει προβληματισμός σχετικά με το εάν και κατά πόσο, οι υποψήφιοι στέκουν στο Ιδεολογικό, επειδή διστάζουν ενδεχομένως να λάβουν θέση και να εκτεθούν δημόσια, αναφορικά με τρία ζητήματα, τα οποία θεωρούνται το ένα πιο κρίσιμο από το άλλο.

Το πρώτο ζήτημα αφορά στο το πως αναλύουν και εξηγούν τα αίτια μίας ήττας, το μέγεθος της οποίας επιβαρύνει και εκείνους προσωπικά, λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι άπαντες, πλην του κου. Ψωμιάδη, διετέλεσαν υπουργοί των τελευταίων κυβερνήσεων.
Το δεύτερο ζήτημα αφορά στο εάν διατίθενται να παράσχουν ένα σαφές πλαίσιο εγγυήσεων με βάση το οποίο, εάν εκλεγούν, δεν θα στήσουν ένα προσωποπαγές μόρφωμα που θα αφήνει περιθώρια πολιτικής πρωτοβουλίας και δράσης αποκλειστικά και μόνο σε ελεγχόμενους μηχανισμούς και διορισμένους αξιωματούχους, αλλά αντιθέτως, θα ανοίξουν το «παιχνίδι» σε μία νέας μορφής συλλογικότητα και συμμετοχικότητα που θα περιλαμβάνει δυνάμεις, οι οποίες θα προέρχονται απευθείας από την κομματική βάση, αλλά και από το σύνολο της κοινωνίας.
Το τρίτο ζήτημα αφορά στο εάν και κατά πόσο βλέπουν ως πρόβλημα (ή όχι) την ύπαρξη μίας μόνιμης ανώτατης κομματικής ελίτ η οποία εν πολλοίς βασίζεται στον άτυπο θεσμό της οικογενειοκρατίας. Μίας ελίτ, που αποδίδει όχι τόσο ως κανόνα, αλλά ως αποτέλεσμα της κυριαρχίας της, αφενός την ανακύκλωση των ίδιων πάνω-κάτω προσώπων ή ομάδων μέσα στα κέντρα αποφάσεων και αφετέρου, τη χαοτική απόσταση στο επίπεδο της διαμόρφωσης μίας πολιτικής πλατφόρμας, ανάμεσα στα θεωρητικά σοφίσματα μίας κάστας που παράγει «υψηλή» πολιτική και στις πραγματικές ανάγκες μίας ευρείας λαϊκής βάσης που απαιτεί ρεαλιστικές λύσεις.

Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε τους κκ. Μπακογιάννη, Σαμαρά, Αβραμόπουλο, Ψωμιάδη, ή όποιον άλλον υποψήφιο βγει μπροστά έως την Πέμπτη, να τοποθετείται σε κάποιο, ή σε όλα, από τα παραπάνω. Εκτός κι αν τα θεωρούν ζητήματα κενά σημασίας και ανάξια λόγου.

(Πίνακας: "Heated Race" από την Laurie Justus Pace)

Κύπρος χαμένη στη μετάφραση

2009-10-15T17:02:00.002+03:00

Μιλώντας σε τουρκικά Μέσα Ενημέρωσης ο κος. Παπανδρέου επεσήμανε ότι «πρέπει να απελευθερώσουμε την Κύπρο από εξαρτήσεις από τις Μητέρες Πατρίδες, από στρατεύματα κατοχής, από διαιρέσεις και τείχη».

Πολλοί έσπευσαν να διερωτηθούν για ποιο λόγο ο πρωθυπουργός έκανε λόγο για «στρατεύματα κατοχής» και όχι για στρατό κατοχής. Υπαινισσόμενοι σαφώς, ότι μιλούσε όχι μόνο για τον κατοχικό στρατό της Τουρκίας, αλλά και για την Ελληνική Δύναμη Κύπρου.
Η πιο απλή εξήγηση είναι ότι επειδή η δήλωση έγινε στα αγγλικά, η έκφραση “occupation troops” αποδόθηκε ως «στρατεύματα κατοχής». Αλλά και πάλι, δεδομένου ότι ο κος. Παπανδρέου μιλούσε στα ΜΜΕ της χώρας των κατακτητών, για ποιο λόγο δεν τους μίλησε ξεκάθαρα για τον δικό τους κατοχικό στρατό, αλλά έκανε μία γενική αναφορά σε «στρατεύματα»; Επέδειξε διπλωματικό τακτ, ή όντως μιλούσε για παραπάνω από έναν στρατό κατοχής; Αυτό είναι κάτι για το οποίο απαιτείται διευκρίνιση.

Από την άλλη πλευρά, δεν επιδέχεται ποικίλων ερμηνειών, παρά μονάχα μίας, η τοποθέτησή του για «απελευθέρωση της Κύπρου από εξαρτήσεις από τις Μητέρες Πατρίδες».
Είναι προφανές ότι ο κος. Παπανδρέου αναπαράγει την ιδεολογία της πολιτικής παράταξης που ανέδειξε τον κο. Χριστόφια στην προεδρεία της Κύπρου, η οποία προάγει τον απογαλακτισμό των πληθυσμών και των δύο κοινοτήτων από όλα τα στοιχεία εθνοτικής, ιστορικής, πολιτισμικής σύνδεσής τους με Ελλάδα και Τουρκία αντίστοιχα και την εμπέδωση μίας νεοκυπριακής ταυτότητας για όλους τους κατοίκους. Πρόκειται για μία άποψη, που συναντά κανείς και στα κατεχόμενα, αλλά βρίσκει απήχηση μόνο σε μειοψηφικές ομάδες διανοητών και συνδικαλιστών της τουρκοκυπριακής Αριστεράς.

Θα ήταν καλό για τον κο. Παπανδρέου να κατανοήσει ότι δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να ενοχοποιεί τις συναισθηματικές αναφορές των δύο κοινοτήτων σε σχέση με Ελλάδα και Τουρκία. Να αναλογιστεί επίσης, ότι οι άνθρωποι τους οποίους οι Ελληνοκύπριοι θεωρούν εθνικούς ήρωές τους, έπεσαν νεκροί αγωνιζόμενοι για τη γαλανόλευκη σημαία, με όραμα την «Ένωση». Αντίστοιχα, οι εθνικοί ήρωες των Τουρκοκυπρίων, αγωνίστηκαν για την ερυθρά ημισέλινο, με δικό τους αντίστοιχο όραμα, το "Taksim", δηλαδή τη διχοτόμηση της Κύπρου αρχικά και την ένωση του δικού τους τμήματος με την Τουρκία, στη συνέχεια.
Επομένως, λύση δεν είναι να σβήσουν τα δύο ξεχωριστά παρελθόντα τους οι κοινότητες, κάτι που ούτως ή άλλως είναι αδύνατο να συμβεί διότι περιέχουν βαρυσήμαντους εθνικούς συμβολισμούς, αλλά να τα συμφιλιώσουν σε ένα κοινό, ειρηνικό παρόν.

Σε ότι αφορά το αμιγώς πολιτικό κομμάτι, είναι απίστευτο ότι ο κος. Παπανδρέου δεν αντιλαμβάνεται ότι οι δυο «Μητέρες Πατρίδες» κατ’ αυτόν, εξακολουθούν να θεωρούνται παρούσες και ενεργές ως εγγυήτριες δυνάμεις, εφόσον, οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου δεν είναι δυνατό να κριθούν άκυρες λόγω του fait accompli μίας παράνομης επιχείρησης εισβολής και κατοχής. Και είναι εντελώς παράδοξο, σε μία κρίσιμη για το Κυπριακό καμπή διαπραγματεύσεων, η μία «Μητέρα Πατρίδα» να είναι πολιτικά και στρατιωτικά παρούσα στην Κύπρο κατευθύνοντας την τουρκοκυπριακή εκπροσώπηση ως προς το πώς πρέπει να κινηθεί έναντι των εκπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ η άλλη «Μητέρα Πατρίδα» να προβαίνει διά του νεοεκλεγέντος πρωθυπουργού της, σε εκδηλώσεις διαθέσεων, ή διατυπώσεις προτάσεων για ολοκληρωτική αποστασιοποίηση από τις εξελίξεις γύρω από το Κυπριακό.

Είτε δει κανείς το ζήτημα συναισθηματικά, είτε ρεαλιστικά, η δήλωση του κου. Παπανδρέου είναι προβληματική και ο πρωθυπουργός οφείλει να είναι πιο προσεκτικός, διότι με το ύφος και το περιεχόμενό της, στέλνει λάθος μηνύματα προς όλες τις πλευρές. Και αυτή η εποχή, είναι εντελώς ακατάλληλη για λάθη.

(Πίνακας: "Lost in Translation" από τη Melanie Phelps)

Απαιτείται σοβαρότητα και αξιοπρέπεια

2009-10-12T17:20:00.003+03:00

Συνέντευξή μου στην εφημερίδα "Η Χώρα" (10-11/10/2009)

Πολλά λέγονται για τη διαδικασία εκλογής νέου προέδρου. Η δική σας άποψη ποια είναι με βάση τα μέχρι τώρα δεδομένα;

Η δική μου κατανόηση είναι ότι αν μείνουμε συνεπείς αναφορικά με ότι προτείνει το Καταστατικό, είναι προφανές πως θα πρέπει να πάμε σε εκλογή από έκτακτο Συνέδριο, με τη σύνθεση του προηγούμενου τακτικού. Βέβαια, η 7η Νοεμβρίου είναι μία πολύ κοντινή ημερομηνία. Δεν θα ‘χει περάσει καλά-καλά ένας μήνας από το σοκ της συντριβής στις εκλογές. Όσο για τη διάρκεια της μιας μέρας, θα έλεγα ότι και αυτό είναι λάθος, υπό την έννοια ότι δεν θα υπάρχει δυνατότητα να γίνει καν μία σοβαρή συζήτηση. Αλλά θα ‘χουμε πάνω στη σκηνή καλλιστεία υποψηφίων και πίσω στο παρασκήνιο, μάχη μηχανισμών και συσχετισμών. Φοβάμαι πως όπως πήγαμε βιαστικά και απροετοίμαστα σε εκλογές και υπέστημεν ένα πολιτικό Βατερλό, έτσι και πάμε βιαστικά και απροετοίμαστα σε εκλογή νέου προέδρου, θα υποστούμε και ένα νέο, κομματικό αυτή τη φορά, Βατερλό. Η επίσπευση των διαδικασιών θα δημιουργήσει άγχος, τόσο στους υποψηφίους, όσο και στις ομάδες υποστηρικτών τους. Το άγχος θα φέρει ένταση. Η ένταση, λάθη. Τα λάθη, προβλήματα. Και τα προβλήματα, καβγάδες. Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι έτοιμη και ούτε έχει την αντοχή να υποστεί κάτι τέτοιο.
Εγώ θα έλεγα, κάνοντας μία ψύχραιμη εκτίμηση της αναγκαιότητας που προκύπτει για ήπιες διεργασίες και σίγουρες λύσεις, ότι θα αποτελούσε ενδεχομένως καλή σκέψη να πάμε σε ένα έκτακτο Συνέδριο που θα απέδιδε μία προσωρινή λύση ως προς τον επικεφαλής του κόμματος, εάν και εφόσον ο πρόεδρός μας είναι αποφασισμένος να αποχωρήσει τόσο άμεσα. Στη συνέχεια, να μεταβαίναμε σε μία πιο μακρά και μελετημένη διαδικασία εκλογής νέων συνέδρων, διοργάνωσης ενός μεγάλου Συνεδρίου και εκλογής νέου προέδρου.
Βέβαια, εάν υπάρξει συμφωνία πάνω σε αυτό, μπορούμε πάντα να κάνουμε μία τολμηρή υπέρβαση των προβλεπομένων, να εκλέξουμε νέο γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας που θα αναλάβει την προσωρινή εκπροσώπηση του κόμματος μέσα στη Βουλή και να δούμε ποιος μπορεί να έχει τη θεσμική κάλυψη, αλλά και την πολιτική αποδοχή, για να διαχειριστεί τη λειτουργία του κόμματος, πηγαίνοντας σε Συνέδριο.
Αλλά, όλα αυτά απηχούν τις προσωπικές μου απόψεις και εκείνο που πραγματικά χρειάζεται δεν είναι τίποτα άλλο, από το να υπάρξει ενότητα και ομοφωνία.

Κινδυνεύει η ενότητα πιστεύετε;

Ήδη, είναι ναρκοθετημένο το τοπίο. Η συντριβή προκάλεσε σοκ και νεύρα, πικρία και αγανάκτηση. Όλοι στρέφονται κατά όλων και κινδυνεύουμε να μετατραπούμε σε μονομάχους που σκοτώνονται μέσα σε μία τηλεοπτική αρένα. Βλέπουμε τι γίνεται καθημερινά στα τηλεοπτικά παράθυρα με τα στελέχη μας. Απαιτείται ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση. Μα πάνω απ’ όλα, σοβαρότητα και αξιοπρέπεια. Είναι λυπηρό να βλέπεις στελέχη μας να τσακώνονται σε κοινή θέα, λες και πρωταγωνιστούν σε μεταμεσονύχτιο trash show. Θα έλεγα σε κάποιους από αυτούς, ότι δεν κάνουν τίποτα άλλο, από το να επιβεβαιώνουν τους ψηφοφόρους γιατί δεν τους εξέλεξαν. Αλλά και εκείνοι που έχουν εκλεγεί, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να δίνουν στους ψηφοφόρους που παρακολουθούν ένα καλό λόγο για να μην τους ψηφίσουν την επόμενη. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν βοηθούν ούτε τον εαυτό τους, ούτε και το κόμμα.

Δεν είστε σκληρός με αυτά που λέτε;

Κάθε άλλο. Οι περισσότεροι από αυτούς, εξέπεμπαν ύμνους υπέρ του πρωθυπουργού, μόνο και μόνο με την ελπίδα ότι θα διασφάλιζαν μία θέση υφυπουργού στο ενδεχόμενο που δε θα πηγαίναμε για εκλογές τον Οκτώβρη, αλλά για έναν γερό ανασχηματισμό που θα εμπεριέκλειε πολλά νέα πρόσωπα. Τώρα, όλοι αυτοί, επικρίνουν κατάφορα τον κο. Καραμανλή, ο οποίος, πέρα από πολιτικός τους ευεργέτης, είναι και μία ξεχωριστή προσωπικότητα στο χώρο της πολιτικής, η λάμψη και το κύρος της οποίας δεν χάνεται, παρά τη συντριβή στις εκλογές. Ο κος. Καραμανλής είναι το πιο πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο. Όχι μόνο για το κόμμα, αλλά για τη χώρα και το έθνος. Ο κος. Καραμανλής έχει χαρακτηριστικά εθνικού ηγέτη και αυτό, έχει αποδειχτεί σε κρίσιμες περιστάσεις, όπως στις εκβιαστικές πιέσεις που αντιμετώπισε η Ελλάδα για στήριξη του σχεδίου Ανάν και για αποδοχή της FYROM στο ΝΑΤΟ.

Πάμε πίσω στην εκλογή νέου προέδρου. Γιατί δεν πάτε σε ανοικτές εκλογές από τη βάση, όπως συνέβη με το ΠαΣοΚ; Θα μείνετε πίσω και σε αυτό;

Δηλαδή αυτό που συνέβη με την εκλογή προέδρου του ΠαΣοΚ συνιστούσε ανοικτή διαδικασία; Σα να μου φαίνεται πως δεν το έχουμε ζυγιάσει το πράγμα σωστά. Τι έγινε τότε; Ας θυμηθούμε. Ο κος. Σημίτης έδωσε κανονικά το δαχτυλίδι της διαδοχής στον κο. Παπανδρέου. Είναι σύγχρονο αυτό; Είναι πρωτοποριακό; Είναι δημοκρατικό; Κάτι δυναστείες καθεστωτικών στην Αφρική και στη Λατινική Αμερική μου θύμισε εμένα. Λέτε και ο Φιντέλ Κάστρο παρέδωσε την εξουσία στον αδελφό του Ραούλ. Αμέσως μετά, ο κος. Παπανδρέου, χωρίς ούτε έναν αντίπαλο, πήγε να επιβεβαιώσει ένα πολιτικό fait accompli, ένα πολιτικό τετελεσμένο, σε μία επικοινωνιακή υπερπαραγωγή με έναν πρωταγωνιστή και χιλιάδες κομπάρσους. Σε μία εκλογή χωρίς αντιπάλους και χωρίς διακύβευμα ουσιαστικά, άνοιξαν τις πόρτες και πήγε ο κόσμος να ψηφίσει, άλλος από καθαρό πολιτικό ενδιαφέρον, άλλος από μία ψευδαίσθηση δημοκρατικής συμμετοχικότητας, άλλος από χαβαλέ. Στην επόμενη αναμέτρηση, όταν είχε απέναντί του τον κο. Βενιζέλο, ψήφισαν λιγότεροι, λειτούργησαν κυρίως οι μηχανισμοί, ενώ, ακούστηκαν και κάποιες μουρμούρες για το αν και κατά πόσον λειτούργησαν τα πάντα διαφανώς.
Εμείς πρέπει να πάμε σε μία εκλογή από τους γνήσιους, καθαρούς εκπροσώπους της οργανωμένης βάσης. Να δώσουμε καθαρή λύση στο ζήτημα της προεδρίας. Να στήσουμε το κόμμα γερά στα θεμέλιά του. Να διαμορφώσουμε ξεκάθαρο ιδεολογικό περίγραμμα και εντός αυτού, σύγχρονες, ελκυστικές πολιτικές θέσεις. Να προβούμε σε μία απόλυτα ευρωπαϊκή, εκσυγχρονιστική αναμόρφωση του τρόπου λειτουργίας του κόμματος και του χαρακτήρα των σχέσεων μεταξύ των στελεχών του. Με βάση τις εμπειρίες και τις παραστάσεις που έχω αποκτήσει μέσω της συμμετοχής μου στα όργανα και στις συνεδριάσεις του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, θα έλεγα ότι ενώ η ΝΔ θεωρείται ένα μεγάλο ευρωπαϊκό κόμμα σε ότι αφορά το μέγεθος, την ιστορία και τη σημασία του, σε ότι αφορά την οργάνωση και τη λειτουργία του, έχει μείνει αρκετά πίσω.

Επιγραμματικά, γιατί υποστήκατε τέτοια συντριβή στις εκλογές;

Διότι επενδύοντας εκλογικά στον τομέα της Οικονομίας, μας διέφυγε το πόσο θυμωμένοι ήταν απέναντί μας οι πολίτες για ηθικής φύσης ζητήματα. Δεν είμαστε κόμμα διεφθαρμένο. Είμαστε κόμμα έντιμο. Λίγοι άνθρωποι, μας εξέθεσαν όλους. Απαλλαχτήκαμε από αυτούς, αλλά όχι έγκαιρα και όχι με το σωστό τρόπο. Τους αφήσαμε να αποβιβαστούν στο μόλο, ενώ έπρεπε να τους είχαμε πετάξει στα σκυλόψαρα. Επίσης, χάσαμε την επαφή με τις ανάγκες και τις αγωνίες του μέσου Έλληνα οικογενειάρχη. Αλλά για να καταλαβαίνεις το μέσο Έλληνα, πρέπει να ζεις καθημερινά ως τέτοιος και δυστυχώς, πολλά από τα κυβερνητικά στελέχη μας κλείστηκαν στο τρίγωνο Πολιτεία-Κολωνάκι-Μύκονος. Αυτό κυρίως πληρώσαμε και πληρώνουμε.

Ήταν λάθος, οι πρόωρες εκλογές;

Επισκεπτόμενος το προσωπικό blog μου (www.ioannismoiras.blogspot.com) θα δείτε πόσο αντίθετος ήμουν σε αυτή την επιλογή, με αποκορύφωμα το άρθρο μου στις 22 Αυγούστου. Αν το διαβάσουν οι αναγνώστες σας, μάλλον θα βρουν όλη τη βάση αιτιολόγησης για την οποία γνωρίσαμε αυτή τη βαριά ήττα.

(Πίνακας: "The Ponce Massacre από τον Pedro Brull)

Γιατί σταμάτησα. Γιατί συνεχίζω.

2009-10-10T12:41:00.004+03:00

Ξεκινώντας την «Κοινή Μοίρα» δεν πίστευα ότι θα προκαλούσε τόσο ενδιαφέρον, όσο κατέγραφε ο αριθμός των επισκεπτών στον ηλεκτρονικό μετρητή του blog μου, καθώς και η προθυμία εφημερίδων, sites και άλλων blogs να αναδημοσιεύσουν άρθρα μου. Ένιωσα τιμή που εκατοντάδες άνθρωποι με διάβαζαν καθημερινά και οφείλω ένα ευχαριστώ.
Όπως θα διαπιστώσατε, στην αρχή Σεπτεμβρίου «πάγωσα» τις αναρτήσεις μου.
Είχα ήδη εκτεθεί ανοικτά σε ότι αφορούσε την πλήρη αντίθεσή μου στο ενδεχόμενο αναγγελίας προκήρυξης πρόωρων εκλογών. Αν συνέχιζα, θα έπρεπε είτε να επιμείνω ακόμη παραπάνω στην τοποθέτησή μου, κάτι που θα με έφερνε απέναντι στον κο. Καραμανλή, είτε να επιδοθώ σε παλινωδίες, κάτι που δεν ταιριάζει στο χαρακτήρα μου. Προτίμησα λοιπόν να σιωπήσω για λίγο. Εξάλλου, κάποιες φορές η σιωπή είναι πιο ηχηρή από το λόγο.
Επιπλέον, πέρα από το γεγονός ότι μου έπεσε πολλή δουλειά λόγω τωνεκλογών, είχα και να αναλογιστώ σοβαρά τις επισημάνσεις διάφορων ανθρώπων γύρω μου να μην προκαλώ κεντρικούς φορείς του συστήματος, καθώς και τις συμβουλές τους, ότι με αυτό εδώ το blog θα όφειλα όχι να συγκρούομαι, δημοσιοποιώντας ρηξικέλευθες απόψεις, αλλά να συμφιλιώνομαι, δημιουργώντας τις σωστές εντυπώσεις στα σωστά άτομα. Σε ότι αφορά το πρώτο, είχαν δίκιο. Όντως υπήρξαν περιπτώσεις που μου διαμηνύθηκαν, μέσω αγγελιοφόρων, τα παράπονα και ο εκνευρισμός κορυφαίων παραγόντων, ενώ δεν έλειψαν και τα χαμηλά χτυπήματα από συγκεκριμένο δημοσιογραφικό-πολιτικό κύκλωμα, μέσω παραπολιτικών δημοσιευμάτων. Σε ότι αφορά το δεύτερο, είχαν άδικο. Η ανατροπή των κακώς κειμένων, γίνεται με ρήξεις, όχι με συμβιβασμούς. Με παρρησία, όχι με φληναφήματα.
Μετά από μία παύση λίγων εβδομάδων, αποφάσισα να συνεχίσω.
Γιατί, πραγματική επιλογή είναι να εκφράζεις θαρραλέα τις απόψεις σου και σε όποιον δεν αρέσει αυτό, ας προβεί σε όποια κίνηση θεωρεί εκείνος δέουσα.
Γιατί είναι προτιμότερο από το να είναι ήσυχοι οι άλλοι για σένα επειδή δεν κινδυνεύεις, να είσαι ήσυχος εσύ με τη συνείδησή σου επειδή τολμάς.
Θα τα λέμε τακτικότερα, από σήμερα και εμπρός.

(Πίνακας: "Lone Traveller" από τη Jessie Rice Sandberg)

Ψήφος για την εντιμότητα

2009-10-03T02:55:00.004+03:00

H Οικονομία αποτέλεσε το κυρίαρχο θέμα στην προεκλογική ατζέντα, λόγω της διεθνούς κρίσης και των παρενεργειών της στη χώρα μας. Αλλά είναι αμφίβολο, εάν κρίνουν τις εκλογές. Γιατί; Είναι απλό. O πρωθυπουργός δίνει μία ακριβή περιγραφή της πραγματικής κατάστασης και αποκαλύπτει με παρρησία ποια μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης είναι αναγκαίο να ληφθούν. Στον αντίποδα, ο κος. Παπανδρέου παρουσιάζει μία εξωραϊσμένη εικόνα πλαισιωμένη από ασάφειες και υποσχέσεις. Ο πολίτης, από την πλευρά του, πάνω-κάτω έχει μία σαφή ιδέα γύρω από το τι ισχύει και τι όχι. Επομένως, μην έχετε καμιά αμφιβολία ότι ο κος. Καραμανλής είναι εκείνος που υπερέχει σε αυτό το θέμα.

Γιατί, τότε, η Νέα Δημοκρατία εμφανιζόταν δεύτερο κόμμα σε όλα τα δημοσκοπικά ευρήματα; Και αυτό είναι απλό. Διότι, υπάρχει η εντύπωση ότι έχει απολέσει το ηθικό της πλεονέκτημα έναντι των αντιπάλων της. Φαίνεται δηλαδή, ότι ο Έλληνας μπορεί ενδεχομένως να βαδίσει στη ζωή με χαμηλότερες προσδοκίες για τα προσωπικά και οικογενειακά οικονομικά του, αλλά δεν ανέχεται να ματαιώνονται οι προσδοκίες του για μία έντιμη διαχείριση υποθέσεων που αφορούν στα πολιτικά πράγματα και στο δημόσιο βίο. Βέβαια, άλλες είναι οι εντυπώσεις που δημιουργούνται και άλλα τα γεγονότα πίσω από αυτές.

Είναι αλήθεια ότι στις κυβερνήσεις της ΝΔ υπήρξαν άνθρωποι που προέβησαν σε κατάχρηση των προνομίων που απέρρεαν από την ισχύ της θέσης τους. Αλλά αυτοί, αποτέλεσαν εξαιρέσεις. Και στο κάτω-κάτω, εντοπίστηκαν και απομακρύνθηκαν. Κάποιοι μάλιστα, παραπέμφθηκαν στη Δικαιοσύνη. Από την άλλη πλευρά, επί ΠαΣοΚ, η διαφθορά και η αδιαφάνεια στις συναλλαγές και στις δραστηριότητες πολιτικών στελεχών αποτελούσαν κανόνα, όχι εξαίρεση και φυσικά, ουδέποτε ο κος. Παπανδρέου προέβη σε καμιά παραδοχή γύρω από τη σήψη και την ανομία που γιγαντώθηκαν ως φαινόμενα επί των ημερών διακυβέρνησης ΠαΣοΚ και γενικότερα, δε μάτωσε ποτέ μήτε μία παρωνυχίδα. Βέβαια, σε ότι αφορά τη ΝΔ τα ΜΜΕ επιδίδονταν πάντα σε διασταλτικές απεικονίσεις σκανδάλων, ενώ για το ΠαΣοΚ ίσχυε ανέκαθεν ο όρκος της Omertà.

Επομένως, το ηθικό δίλημμα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι ψηφοφόροι την Κυριακή δεν είναι να ψηφίσουν τους λιγότερο ανέντιμους. Αλλά να επιλέξουν ανάμεσα σε αυτούς που βλέπουν την ανεντιμότητα στη δημόσια διαχείριση ως ένα κακοήθες μόρφωμα που είναι αποφασισμένοι να απαλλαγούν από αυτό ακόμη και με επώδυνα μέσα και σε εκείνους που τη βλέπουν ως ένα γνώριμο σημάδι που υπάρχει μέσα στο γενετικό κώδικα του κόμματός τους και μάλλον μοιάζουν άνετοι με αυτό.

Η διαφορά είναι μεγάλη για να την αγνοήσει κανείς και σίγουρα, όχι ποσοτική, αλλά ποιοτική.

(Πίνακας: "Good and Evil Angels" από τον William Blake)

Ένα βήμα παραχώρησης

2009-09-30T10:54:00.002+03:00

Η κίνηση του κου. Ψυχάρη να παραχωρήσει τη στήλη του κυρίου άρθρου στο κυριακάτικο «Βήμα» που υπογράφει συνήθως ο ίδιος, στον πρόεδρο του ΠαΣοΚ κο. Παπανδρέου, εκφράζει μία αρνητική σημειολογία αναφορικά με την ποιότητα της ενημέρωσης που πρεσβεύει η συγκεκριμένη εφημερίδα, αλλά και για το πλέγμα σχέσεων που αναπτύσσεται ανάμεσα στα ΜΜΕ και τους κεντρικούς φορείς της πολιτικής εξουσίας.

Σε ότι αφορά το συγκεκριμένο γεγονός, θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει ότι ισχύει κάποια από τις ακόλουθες δύο εκδοχές, που η μία είναι χειρότερη από την άλλη. Η πρώτη είναι ότι το «Βήμα» ταυτίζει απολύτως τη γραμμή του με τις απόψεις του κου. Παπανδρέου, χωρίς να μεσολαβεί κανένα απολύτως κριτήριο δημοσιογραφικής προσέγγισης. Η δεύτερη είναι ότι παραδίδοντας τον προμαχώνα της δημοσιογραφικής του παρέμβασης, που σε κάθε εφημερίδα είναι η στήλη του κυρίου άρθρου της, σε έναν κομματικό αρχηγό, στην ουσία, παραδίδει το δικαίωμα της δημοσιογραφικής κρίσης γύρω από την αντικειμενική αλήθεια, στις διαθέσεις, στις βουλές και στα συμφέροντα ενός κόμματος.

Σε διεθνές επίπεδο, θεωρείται σύνηθες και θεμιτό μία εφημερίδα να λαμβάνει πολιτική θέση, σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές αναλύσεις και εκτιμήσεις του εκδότη και του συντακτικού επιτελείου της, αλλά και την ιδεολογική της κατεύθυνση και παράδοση. Αυτό, γίνεται ακόμη πιο έντονο σε περιόδους εκλογών. Στη χώρα μας, η δημοσιογραφική άποψη και η πολιτική ιδεολογία παίζουν κάποιο ρόλο στα γραφτά μίας εφημερίδας, αλλά ο καθοριστικότερος παράγοντας για τη διαμόρφωση της κεντρικής γραμμής της είναι ποιο κόμμα θεωρείται πιο φιλικό απέναντι στα παράλληλα επιχειρηματικά εγχειρήματα κάθε εκδότη.

Προφανώς, για να προβεί σε αυτή την απίστευτη παραχώρηση ο κος. Ψυχάρης δεν επιθυμεί να πρωτοτυπήσει απλά, διότι σε μία τέτοια περίπτωση, θα παραχωρούσε την στήλη του κυρίου άρθρου της εφημερίδας του και στον κο. Καραμανλή. Το μήνυμα που περνάει είναι ότι παραδίδει την εφημερίδα του στον κο. Παπανδρέου. Και μάλιστα, όχι διότι οι απόψεις τους συγκλίνουν, αλλά διότι τα συμφέροντά τους ταυτίζονται. Έτσι, απλά και απροκάλυπτα. Το ζήτημα είναι πόσοι από τους πολίτες διαθέτουν την κρίση και την ωριμότητα για να συνειδητοποιήσουν ποιες είναι οι πραγματικές αναγωγές των χαρακτηριστικών ενός τέτοιου γεγονότος στο επίπεδο κατανόησης της ποιότητας της Δημοκρατίας που βιώνουμε.

(Πϊνακας: “Surrender” από τη Cindy Walker)

Διεθνής ισχύς, ή πολιτικός αυτισμός;

2009-09-29T00:09:00.006+03:00

(Το άρθρο δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα "Νίκη")

Με πρωθυπουργό τον κο. Καραμανλή, ο γεωπολιτικός και γεωστρατηγικός ρόλος της Ελλάδας έχει εξελιχτεί σε καίριο για την ευρύτερη περιοχή.

Η Ελλάδα αποτελεί οικονομικό πυρήνα και οι γύρω χώρες αναπτύσσονται σε μεγάλο βαθμό λόγω της εξωστρεφούς δράσης δικών μας επιχειρηματικών ομίλων. Αυτό γίνεται ακόμη πιο ορατό τώρα με την κρίση.

Έχουμε καταστεί ενεργειακός κόμβος λόγω των συμφωνιών που έχουμε υπογράψει για τους αγωγούς Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης και South Stream και αυτό οφείλεται στην πολιτική βούληση της κυβέρνησης να ανοίξει το παιχνίδι των ξένων συνεργασιών προς τη Ρωσία και άλλους εταίρους.

Έπειτα από την στρατηγική συμφωνία με την κινεζική Cosco για τα λιμάνια, η χώρα μας αποκτά πρωτοφανή ισχύ ως κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου.

Με την περάτωση της Εγνατίας, και την παράλληλη κατασκευή άλλων μεγάλων οδικών αξόνων, η Ελλάδα καθίσταται κυρίαρχος στην επιβατική, τουριστική και εμπορική κίνηση από τη Δυτική και την Κεντρική Ευρώπη προς την Ανατολή και αντίστροφα.

Αξιοποιώντας πλήρως τον πολυσήμαντο ρόλο μας ως μέλος ταυτόχρονα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, έχουμε αποκτήσει ξεχωριστή ισχύ παρέμβασης σε πολιτικές ζυμώσεις και ανακατατάξεις και αυτό φάνηκε στη βοήθεια που έχουμε προσφέρει στην Αλβανία για να πραγματώσει τις διεθνείς προσδοκίες της, αλλά και στο βέτο που ασκήσαμε στο Βουκουρέστι για τη FYROM λόγω του σωβινισμού και του φανατισμού που επιδεικνύει η κυβέρνησή της.

Στον αντίποδα, ο κος. Παπανδρέου υπονομεύει την στρατηγική των μεγάλων έργων και των ανοικτών συμμαχιών που εδραιώνουν την Ελλάδα ως βάση ή σταθμό εξελίξεων και προβάλει την άποψη ότι η χώρα μας πρέπει να τελεί υπό το σύνδρομο ενός πολιτικού αυτισμού που θα χαιραγωγείται συμπεριφοριστικά και θα εξαρτάται αποκλειστικά, από έναν και μοναδικό θεράποντα. Και μιας και μιλάμε για συμπεριφοριστική αντιμετώπιση αυτισμού, ο θεράπων δε μπορεί να είναι άλλος, παρά Αμερικανός.

Ο πολίτης οφείλει να προσμετρήσει σοβαρά τα παραπάνω, πριν λάβει την απόφασή του για αυτή την Κυριακή.

(Πίνακας: "Ambiguous Monster" από την Sheridan Furrer)

Ένα ανεξήγητο κίνητρο

2009-08-22T01:53:00.004+03:00

Εάν κάποιοι συμβουλεύουν τον πρωθυπουργό ότι είναι προτιμότερο να πάει σε εκλογές το φθινόπωρο, διότι σύμφωνα με διάφορες επισφαλείς εκτιμήσεις που διαχέονται στη δημοσιότητα, μέχρι το Μάρτιο θα έχει ξεφύγει ακόμη περισσότερο το προβάδισμα του ΠαΣοΚ στις δημοσκοπήσεις, ενδεχομένως αγνοούν ότι:
- Το διάστημα που μεσολάβησε από τις ευρωεκλογές είναι λιγοστό και επομένως κυβέρνηση, κόμμα, στελέχη και ψηφοφόροι είναι πιθανό να μην έχουν ξεπεράσει ολοκληρωτικά το σοκ της ήττας. Δεν αποκλείεται δηλαδή, να μην υπάρχει ακόμη η κατάλληλη ψυχολογία για μία μάχη, τόσο κοντινή χρονικά με την προηγούμενη.
- Μία κυβέρνηση, έχοντας εκ των πραγμάτων μεγαλύτερη ευχέρεια ανάληψης πολιτικών πρωτοβουλιών από κάθε αντίπαλό της, μπορεί με κατάλληλες στρατηγικές αποφάσεις και με κινήσεις τακτικής σημασίας, να αλλάξει οποιαδήποτε δημοσκοπική εικόνα. Ειδικά αν έχει μπροστά της έξι μήνες.
- Σε περιπτώσεις κρίσεων, μία κυβέρνηση που ανταποκρίνεται με άμεσο και αποτελεσματικό τρόπο έστω και εκ των υστέρων, πάντοτε κερδίζει την εμπιστοσύνη των πολιτών. Αυτό, το ‘χουμε δει το 1999 με το σεισμό της Αθήνας για το ΠαΣοΚ και το 2007 με τις φωτιές σε Πελοπόννησο και Εύβοια για τη ΝΔ και από το εξωτερικό, το 2002 με τις πλημμύρες της Γερμανίας για τους Γερμανούς Σοσιαλδημοκράτες. Ο συνδυασμός γεγονότων όπως η ενδημική εξάπλωση του ιού της νέας γρίπης, η κατάρτιση ενός δύσκολου προϋπολογισμού μαζί με την εντατικοποίηση των πιέσεων από τη διεθνή ύφεση στην εθνική μας οικονομία, η επιθετικότητα της Τουρκίας ενόψει της απόφασης για το θέμα της ένταξής της στην ΕΕ κ.α. σίγουρα δημιουργεί συνθήκες κρίσης, στην οποία, αν ανταποκριθεί με επιτυχία η κυβέρνηση, τότε η ΝΔ θα έχει αυξημένες πιθανότητες να επικρατήσει και στις επόμενες εκλογές.
- Ούτως ή άλλως, ανεξαρτήτως πως ανταποκρίνεται μία κυβέρνηση σε περιπτώσεις κρίσεων, οι πολίτες συνηθίζουν να συσπειρώνονται γύρω από αυτή, λόγω της ανασφάλειας που φυσιολογικά νιώθουν.
- Γενικά, κάθε δημοσκοπική διαφορά είναι αναστρέψιμη και αυτό έχει αποδειχθεί σε αναρίθμητες περιπτώσεις. Στην Ελλάδα, έχουμε το σχετικά πρόσφατο παράδειγμα της νίκης του ΠαΣοΚ το 2000. Από το εξωτερικό, αξίζει να θυμηθούμε κάποια αντιπροσωπευτικά παραδείγματα όπως της ανάκαμψης των Βρετανών Συντηρητικών το 1992, των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών το 2002 και το 2005, των Αμερικανών Ρεπουμπλικανών το 2004.
- Παρότι το ΠαΣοΚ επικράτησε στις ευρωεκλογές και προηγείται στις δημοσκοπήσεις, δε φαίνεται να αναπτύσσει καθαρή δυναμική νίκης, αλλά είναι τα ποσοστά της ΝΔ εκείνα που καταγράφονται σε χαμηλά επίπεδα.
Αν όντως αγνοούν τα παραπάνω, προφανώς παρουσιάζουν έλλειμμα βασικής γνώσης για το ποιες είναι οι δυνατότητες ριζικής αναδιαμόρφωσης του εκλογικού τοπίου. Αν τα έχουν υπόψη τους, πράγμα αναμενόμενο για κάθε έμπειρο και κατηρτισμένο σύμβουλο, τότε κάποιο άλλο, παντελώς ανεξήγητο κίνητρο φαίνεται πως τους καθοδηγεί.

(Πίνακας: "Knives" από τον Andy Warhol)

Το πραγματικό unfair

2009-07-29T09:02:00.006+03:00

Ο κος. Παπανδρέου ισχυρίζεται πως η παρούσα κυβέρνηση πρέπει να φύγει το συντομότερο δυνατό και δεσμεύεται ότι εαν δεν προκηρυχθούν εκλογές νωρίτερα, τότε θα τις προκαλέσει εκείνος το Μάρτιο, με αφορμή την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.

Με δεδομένο ότι ο Αύγουστος είναι ένας μήνας νεκρός πολιτικά, ο κος. Παπανδρέου επιβάλει στη χώρα να εισέλθει σε μία προεκλογική περίοδο διάρκειας έξι μηνών, από αρχή Σεπτεμβρίου, μέχρι τέλη Φεβρουαρίου.

Μέσα σε αυτό το εξάμηνο όμως, είναι βέβαιο πως θα μεσολαβήσουν τα ακόλουθα γεγονότα:
- Ο πολλαπλασιασμός των κρουσμάτων ενδημικής μετάδοσης του ιού της νέας γρίπης, με αδήριτη την ανάγκη για συνεχή επανασχεδιασμό του προγράμματος λήψης μέτρων αντιμετώπισης του φαινομένου και ανυπολόγιστες τις επιπτώσεις για την καθημερινότητα του πολίτη και της οικογένειας.
- Η ενίσχυση των πιέσεων της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης πάνω στην οικονομία της χώρας και στην οικονομία κάθε επιχείρησης και νοικοκυριού, λαμβανομένου υπόψη ότι οι φετινές απώλειες της τουριστικής μας βιομηχανίας, όποιο και αν είναι το συνολικό μέγεθός τους, θα μεταφερθούν στην υπόλοιπη εγχώρια αγορά μέσα στο φθινόπωρο.
- Η κατάρτιση νέου προϋπολογισμού, ο οποίος, πρέπει να συνδυάζει την προστασία και την ενίσχυση, μέσα στην κλίμακα των αντικειμενικών δυνατοτήτων της οικονομίας, των αδύναμων οικονομικοκοινωνικά ομάδων του πληθυσμού, μαζί με τα απαραίτητα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής σύμφωνα με τις δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει έναντι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
- Η κλιμάκωση της διπλωματικής έντασης στο πεδίο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, με την Τουρκία να εκδηλώνει όλο και μεγαλύτερη νευρικότητα και επιθετικότητα, όσο πλησιάζει ο κρίσιμος για την υπόθεση της ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μήνας Δεκέμβριος.
- Η ωρίμανση της τελευταίας διαμεσολαβητικής προσπάθειας του κου. Νίμιτς για εξεύρεση κοινά αποδεκτής λύσης για συμφωνία στο ζήτημα της ονομασίας της πΓΔΜ, η οποία, θα οδηγήσει στη διεθνή άσκηση πολιτικής πίεσης για υποχωρήσεις και παραχωρήσεις και από τα δύο άμεσα ενδιαφερόμενα μέρη.
- Η περάτωση της πρώτης φάσης προετοιμασιών για την προσπάθεια εφαρμογής πλαισίου ελέγχου στο σοβαρό ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης στη χώρα και ειδικά στην πρωτεύουσα, η οποία, φυσιολογικά, θα επιφέρει μία νέα φάση, που θα απαιτεί τη λήψη σοβαρών πολιτικών αποφάσεων και την ανάληψη εντατικής δράσης των μηχανισμών του κράτους.

Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, οι μήνες που ακολουθούν είναι ιδιαίτερα κρίσιμοι για τη χώρα και τους κατοίκους της και το πρώτο πράγμα που επιβάλλεται να έχουμε, είναι πολιτική ηρεμία και πολιτική σταθερότητα. Ωστόσο, ο κος. Παπανδρέου επιδιώκει το εντελώς αντίθετο και μάλιστα, φαίνεται πως αυτό, το πράττει ενσυνείδητα, πιστεύοντας ενδεχομένως πως θα προκαλέσει στην κυβέρνηση κρίση άγχους και πανικού, η οποία, θα την οδηγήσει σε πολιτικά λάθη πάνω σε σοβαρά θέματα.
Ο κος. Παπανδρέου συμπεριφέρεται ως απερίσκεπτος και ανεύθυνος. Διότι, ακόμη και αν πιστεύει πως η κυβέρνηση είναι ακατάλληλη και πρέπει να φύγει γρήγορα, ακόμη και αν πιστεύει πως το δικό του κόμμα είναι εκείνο που θα επικρατήσει στις προσεχείς εκλογές, θα όφειλε να σεβαστεί το γεγονός ότι στους μήνες που ακολουθούν, ακόμη και μία ακατάλληλη -κατ’ αυτόν- κυβέρνηση, είναι προτιμότερη και πιο απαραίτητη από μία κυβέρνηση που θα βρίσκεται σε μία κατάσταση προεκλογικής ομηρείας, ή, από μία νέα κυβέρνηση που θα χρειάζεται έναν εύλογο χρόνο προσαρμογής, μετά την ανάληψη των καθηκόντων της.
Αυτό, είναι το πραγματικά μεγάλο unfair του κου. Παπανδρέου στην περίοδο που διανύουμε και όχι η επιλογή του να παίξει προεκλογικό παιχνίδι πάνω στην πλάτη προσωπικά του κου. Παπούλια κατ’ αρχήν και σε βάρος του θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας στη συνέχεια. Και το υποστηρίζω αυτό, διότι ενώ ο χειρισμός της υπόθεσης επανεκλογής του κου. Παπούλια, είναι μεν ένα βαρύτατο θεσμικό ατόπημα που έχει να κάνει με τις αρχές και τους κανόνες λειτουργίας του δημοκρατικού μας συστήματος, από την άλλη πλευρά, δεν επηρεάζει άμεσα τη ζωή, την καθημερινότητα και την ασφάλεια της κοινωνίας και του πολίτη. Αντιθέτως, η επιβολή προεκλογικού κλίματος αυτή την τόσο κρίσιμη περίοδο, είναι παραπάνω από πιθανό να επιφέρει όχι μόνο κινδύνους, αλλά και δεινά.

Αναντίρρητα, η κυβέρνηση υποχρεούται να καταβάλει προσπάθεια να κάνει σωστά τη δουλειά της, σχετικά με τα επερχόμενα γεγονότα που περιέγραψα στην αρχή, μη δίνοντας καμία σημασία στην πολιτική πίεση που σκόπιμα και υστερόβουλα επιχειρεί να της ασκήσει ο επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Από την άλλη πλευρά, στο επίπεδο της επικοινωνιακής αντιμετώπισης του κου. Παπανδρέου, είναι πιο σημαντικό να τον εκθέσει κανείς ως απερίσκεπτο και ανεύθυνο, παρά ως αντιθεσμικό. Στο κάτω-κάτω, το δίμηνο Αυγούστου-Σεπτεμβρίου 2007, κατά τη διάρκεια του οποίου, η κυβέρνηση κατέβαλε επίπονες καθημερινές προσπάθειες για την ανακούφιση των πληγέντων κατοίκων στις πυρόπληκτες περιοχές της χώρας, ενώ ο κος. Παπανδρέου έκανε προεκλογική εκστρατεία πάνω στις σωρούς των θυμάτων και στα αποκαΐδια των δασών της Πελοποννήσου και των περιουσιών των κατοίκων, είναι χαρακτηριστική και διδακτική σε ότι αφορά το πώς σε περίοδο κρίσης, μπορεί η μία πλευρά να κερδίσει την εμπιστοσύνη του πολίτη και η άλλη να τη χάσει.

Ανακεφαλαιωτικά, η κυβέρνηση έχει μπροστά της έξι μήνες, γεμάτους σοβαρά προβλήματα, τα οποία, αν διαχειριστεί με σύνεση και αποτελεσματικότητα, μπορεί να χτίσει μία νέα σχέση εμπιστοσύνης με τον πολίτη. Και ας φωνάζει ο κος. Παπανδρέου, «εκλογές τώρα», «φτάνει πια», «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», «κάντε τόπο να περάσω». Καλό θα έχει κάνει στην κυβέρνηση και κακό στο κόμμα του, όταν φτάσει η ώρα του απολογισμού.

(Πίνακας: Του William Hogarth από τη σειρά "The Humours of An Election")

Ζόφος στην ενημέρωση

2009-07-23T21:30:00.006+03:00

Σε άρθρο του, μέσα από τις γραμμές του οποίου απευθύνει χρήσιμες πολιτικές οδηγίες στον κο. Παπανδρέου για το πώς θα εκλεγεί πρωθυπουργός, ο διευθυντής της «Καθημερινής», κάνει αναφορά σε «συμφέροντα που μπορεί να επιθυμούν να παραμείνει στη αντιπολίτευση το ΠαΣοΚ».
Δε θα σταθώ στο γεγονός, ότι ο διευθυντής μίας εφημερίδας η οποία, για χρόνια χρησιμοποιούσε ως στρατηγική αύξησης της επιρροής της στις πολιτικές εξελίξεις, ένα δημοσιογραφικό άνοιγμα προς τους ψηφοφόρους της ΝΔ και τον κεντροδεξιό χώρο, φτάνει στο σημείο, να παρουσιάζει τον κο. Παπανδρέου, όχι απλά ως επόμενο πρωθυπουργό, αλλά ακόμη και ως αντίμαχο συμφερόντων! Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που το συγκρότημα στο οποίο ανήκει η εφημερίδα κάνει μία οργανωμένη στροφή κατά κυβέρνησης της ΝΔ.
Θα σταθώ, όμως, για μία ακόμη φορά στη θλιβερή πραγματικότητα, να έχει μείνει η ΝΔ χωρίς καμιά ισχυρή φωνή δημοσιογραφικής υποστήριξης μέσα στον εκδοτικό χώρο. Όπως είχα αναφέρει στην ανάρτησή μου στις 23 Ιουνίου, ο «Ελεύθερος Τύπος» είχε προ ετών παύσει να αποτελεί ένα αξιόπιστο σύμμαχο της ΝΔ, ενώ ταυτοχρόνως, η «Απογευματινή» αντιμετωπίζει οικονομικές και διοικητικές δυσκολίες και ο «Αδέσμευτος» εφαρμόζει σχέδιο περιορισμένων προσδοκιών.
Αυτή τη στιγμή, στις εφημερίδες, αλλά και στα ΜΜΕ γενικότερα, υπάρχει μονομέρεια και υποκειμενικότητα για όφελος του ΠαΣοΚ, σε όλες σχεδόν τις αναφορές και τα σχόλια που παρατίθενται σχετικά με την πολιτική επικαιρότητα. Μάλιστα, αυτό συμβαίνει σε τέτοιο υπερβολικό βαθμό και σε τόσο συστηματικό ρυθμό, που το πρόβλημα πλέον, δεν είναι ότι αδικούνται η ΝΔ, η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός, αλλά ότι παρουσιάζεται σαφές έλλειμμα ισορροπίας, δηλαδή έλλειμμα δημοκρατίας, στον τομέα της ενημέρωσης του πολίτη.

Και όμως…
Υπάρχουν τίτλοι ιστορικών εφημερίδων της κεντροδεξιάς, που βρίσκονται είτε σε χέρια επιχειρηματιών που είναι εμφανές ότι δε μπορούν να υποστηρίξουν μεγάλα εκδοτικά εγχειρήματα, όπως στην περίπτωση της «Βραδυνής», είτε μένουν ανενεργοί μέσα σε ένα συρτάρι, όπως στην περίπτωση της «Μεσημβρινής». Υπάρχει και η περίπτωση του τίτλου της εφημερίδας «Ακρόπολις», ο οποίος, έχει περιέλθει στη χρήση ενός κυρίου, που παρουσιάζει καθημερινώς ένα τετρασέλιδο φτωχό σε ύλη, άποψη και αισθητική, διόλου αντάξιο της ιστορίας και του ονόματος της εφημερίδας.

Τα ερωτήματα που αναπόφευκτα ανακύπτουν, είναι κρίσιμα.
- Πολιτικοί παράγοντες που διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις εντός και πέριξ της κυβερνώσας παράταξης, δε νιώθουν πως είναι επείγον να αλλάξει αυτή η κατάσταση;
- Ισχυροί επιχειρηματίες, οι οποίοι ενδεχομένως θα έβλεπαν ως πρόκληση να πάρουν στα χέρια τους ένα ιστορικό τίτλο εφημερίδας και να καλύψουν τις αναγνωστικές ανάγκες του μεγάλου κεντροδεξιού κοινού, δεν υπάρχουν, ή δεν είναι δυνατό να βρεθούν;
- Τόσοι και τόσοι δημοσιογράφοι, ανάμεσά τους και κάποιοι διάσημοι, που επιθυμούν να γράφουν ή να σχολιάζουν, από τη σκοπιά της κεντροδεξιάς, ή της φιλελεύθερης προσέγγισης, δε βλέπουν πόσο αναγκαίο είναι να λειτουργήσουν κάτω από μία γερή -επιτέλους-επαγγελματική στέγη;
- Όλοι οι προηγούμενοι, δεν είναι εφικτό να βρεθούν σε μια συζήτηση και να συνεννοηθούν για την οργάνωση ενός νέου εκδοτικού εγχειρήματος, ή την αναβίωση ενός παλιού;
- Δε θα γίνει κάτι, τέλος πάντων, για να διαλυθεί αυτός ο ζόφος στην ενημέρωση;

Κάθε απάντηση, σεβαστή.

(Πίνακας: "The Shadow" από τον Pablo Picasso)

Καθεστωτικά δεσμά

2009-07-21T19:08:00.008+03:00

Ο κος. Παπανδρέου μάζεψε όπως-όπως το σύνθημα που απηύθυνε προεκλογικά στην κυβέρνηση «κάντε τόπο να περάσει η Ελλάδα», διότι, προφανώς κάποιος θα του επισήμανε ότι αποτελούσε απαύγασμα αλαζονείας και αμετροέπειας να ταυτίζει τη χώρα με το κόμμα του.

Ωστόσο, τα γεγονότα φανερώνουν ότι το νόημα των λόγων του, έχει γίνει σπορά στη συνείδηση κάθε συνεργάτη του που προαλείφεται -τάχα- για υπουργός, με αποτέλεσμα να ανθίζει και να καρποφορεί και πάλι εντός του ΠαΣοΚ, ο πόθος για εξουσία και το σχέδιο για εγκαθίδρυση ενός συστήματος με καθεστωτικά χαρακτηριστικά, παρόμοιου με αυτό που ζήσαμε επί είκοσι χρόνια.

Με αφορμή το ζήτημα εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και τις απόψεις που διατυπώνουν έγκριτοι συνταγματολόγοι, προερχόμενοι πολιτικά από το ΠαΣοΚ, ενάντια στο αντιθεσμικό παιγνίδι που παίζει ο κος. Παπανδρέου προκειμένου να εκβιάσει για πρόωρες εκλογές, ο κος. Ρόβλιας, τομεάρχης Δικαιοσύνης του ΠαΣοΚ, προέβη στην ακόλουθη δήλωση: «Η εφαρμογή και η ερμηνεία του Συντάγματος, δε μπορούν να λειτουργήσουν εις βάρος του εθνικού συμφέροντος».

Λαμβάνοντας τη σκυτάλη στις δηλώσεις στελεχών, ο κος, Χρυσοχοϊδης, τομεάρχης Ανάπτυξης, υποστήριξε το εξής: «Αν δεν είχαμε αυτή τη θέση, ότι αυτή η κυβέρνηση είναι κυβέρνηση μειοψηφίας και ότι πρέπει να φύγει το γρηγορότερο δυνατό, θα ήταν σα να κλείναμε τα μάτια μας μπροστά στην πραγματικότητα και μπροστά στην καταστροφή».
Δύο από τα επιφανέστερα στελέχη της ηγετικής ομάδας του ΠαΣοΚ, επιβεβαιώνουν με τον πλέον αδιάψευστο τρόπο, ότι το κόμμα τους και ο αρχηγός τους, ταυτίζουν το κομματικό τους συμφέρον με το εθνικό και μπροστά σε αυτό, δεν έχουν καμία σημασία ούτε το Σύνταγμα, ούτε η εφαρμογή του. Ταυτόχρονα, εμμέσως, πλην σαφώς, περιγράφουν ως μειοψηφική ομάδα τα τρία εκατομμύρια πολιτών που αποφάσισαν, ούτε καλά-καλά δύο χρόνια πριν, να ψηφίσουν για κυβέρνηση τη ΝΔ και μάλιστα, με παραπάνω από τρεισήμισι ποσοστιαίες μονάδες διαφορά από το ΠαΣοΚ.

Προφανώς, για τον κο. Παπανδρέου και τα στελέχη του, το Σύνταγμα, οι θεσμοί και οι κανόνες της Δημοκρατίας, τα όργανα και οι λειτουργίες της Πολιτείας, υφίστανται μόνο ως εργαλεία, ή ως εφόδια, για να προάγονται εντός του πολιτικού χάρτη της χώρας, οι στρατηγικές θέσεις και τα στρατηγικά συμφέροντα του κόμματός τους.
Εκείνο που δεν αντιλαμβάνονται πιθανότατα, είναι τα μηνύματα και τα κελεύσματα τους, δεν τα εισπράττουν άβουλοι, παθητικοί δέκτες που στερούνται κρίσης και μνήμης, αλλά ώριμες κοινωνικές ομάδες και μονάδες, και βαθιά πολιτικοποιημένα σύνολα και άτομα, που θα αναλογιστούν σοβαρά τον κίνδυνο να εγκλωβιστούν ξανά στα πολιτικά δεσμά ενός καθεστώτος, τον κυνισμό και τον απολυταρχισμό του οποίου αδυνατούν, ή αδιαφορούν να κρύψουν ο κος. Παπανδρέου και τα στελέχη του.

(Πίνακας: “The Prison Courtyard” του Vincent Van Gogh)

Σκληροί και άφοβοι

2009-07-20T20:43:00.012+03:00

Η στάση του τύπου, γραπτού και ηλεκτρονικού, στο θέμα εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, είναι αντιπρο-

σωπευτική της συνολικότερης στάσης του, υπέρ του ΠαΣοΚ και κατά της ΝΔ.

Οι κκ. Τσάτσος και Κασσιμάτης, κορυφαίοι συνταγματολόγοι και οι δύο, προερχόμενοι μάλιστα από το χώρο του ΠαΣοΚ, ετέθησαν δημοσίως ενάντια στην επιλογή του κου. Παπανδρέου να παίξει πολιτικό παιχνίδι με την εκλογή Προέδρου, με σκοπό να χειραγωγήσει τις εξελίξεις και να προκαλέσει εκλογές, αλλά ουδείς αρθρογράφος ή σχολιαστής αναδεικνύει τη σημασία και τη βαρύτητα αυτών των απόψεων και θέσεων.
Επιπλέον, ουδείς μπαίνει καν στη βάσανο να επιβεβαιώσει το προφανές, δηλαδή, ότι ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ, απειλεί να πάρει μία υπόθεση ενωτική για όλους τους Έλληνες και να την μετατρέψει σε διχαστική και ότι σε τελική ανάλυση, προσβάλει τον κο. Παπούλια τόσο ως εθνικό ηγέτη, όσο και ως πολιτικό πρόσωπο με κύρος και ιστορία.
Αντιθέτως, θυμόμαστε όλοι, όταν ο πρωθυπουργός αποφάσισε να κλείσει η Βουλή λόγω ευρωεκλογών, πόση αναστάτωση είχε ξεσηκωθεί από τις εφημερίδες και τα κανάλια, περί μίας δήθεν συνταγματικής εκτροπής. Τώρα, για το θέμα Παπούλια, δεν τίθεται καν ζήτημα πολιτικής δεοντολογίας, ή ορθής, από ηθική σκοπιά, αντιμετώπισης.

Έτσι είχαν τα πράγματα ανέκαθεν με τον τύπο, έτσι έχουν και τώρα.

Δεν ξεχνάμε ότι μόλις πριν τις εκλογές του 2004 και ενώ η κυβέρνηση ΠαΣοΚ κατέρρεε όχι μόνο δημοσκοπικά, αλλά και πολιτικά, η πλειοψηφία εφημερίδων και καναλιών δεν είχε τίποτα αρνητικό να παρατηρήσει για την κανονικότητα ή μη, της παράδοσης της αρχηγίας από τον κο. Σημίτη στον κο. Παπανδρέου. Αντιθέτως, reporters κυνηγούσαν από πίσω το νεοεκλεγέντα πρόεδρο του ΠαΣοΚ ωσάν να ήταν ο Μεσσίας που κατήλθε από τους ουρανούς, ενώ η κανονική ροή του προγράμματος των καναλιών διακοπτόταν, ακόμη και όταν ο κος. Παπανδρέου έβγαινε από την οικία του, για να πάει για ποδηλατάδα ή στο γυμναστήριο.
Αλλά και το καυτό καλοκαίρι του 2007, δε βρέθηκε κάποιος να πει ή να γράψει ότι, ενώ ο πρωθυπουργός με τους υπουργούς του έδιναν αγώνα για την αντιμετώπιση των καταστροφικών συνεπειών της τραγωδίας σε Πελοπόννησο και Εύβοια και την ανακούφιση των πληγέντων, ο κος. Παπανδρέου έκανε προεκλογικές περαντζάδες, στήνοντας την προπαγάνδα του πάνω στα αποκαΐδια των περιουσιών και στις σωρούς των θυμάτων, με τη συνοδεία τοπαρχών και κομματαρχών του, που χαμογελούσαν χαρούμενοι διότι πίστευαν πως η κυβέρνηση έπεφτε.
Από το φθινόπωρο του 2008 και μετά, όταν «γύρισαν» οι δημοσκοπήσεις, ότι και αν προσπαθεί να βάλει μπρος ο κος. Καραμανλής αξιολογείται ως στραβό, ενώ την ίδια ώρα, όχι μόνο καταβάλλεται επιμελής προσπάθεια από τα ΜΜΕ, προκειμένου να φιλοτεχνηθεί για τον κο. Παπανδρέου μία εικόνα με χαρακτηριστικά ηγέτη, αλλά την ίδια ώρα, με ένα μαγικό σφουγγάρι, έχει σβήσει το δικό του κυβερνητικό παρελθόν.

Ας το πάρουμε απόφαση, ότι και στις προσεχείς εκλογές, η ΝΔ θα πάει με όλα τα μαζικά μέσα ενημέρωσης απέναντί της. Απαιτείται να βγει και πάλι ο κος. Καραμανλής μπροστά. Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, τα ποσοστά της ΝΔ ανεβαίνουν, όχι διότι ο πρωθυπουργός είναι επικοινωνιακός, αλλά διότι ο πολίτης τον πιστεύει και υπάρχει κάτι σα φυσικός κώδικας ταύτισης ανάμεσά τους. Κυρίως όμως, απαιτείται να βγουν μπροστά, μαχητές του λόγου και του επιχειρήματος, που θα μπορούν να σταθούν απέναντι σε πέντε φανερούς αντίπαλους, τους εκπροσώπους από τα κοινοβουλευτικά κόμματα της αντιπολίτευσης και άλλους τόσους κρυφούς, που συνήθως είναι οι «έγκυροι» και «έγκριτοι» σχολιαστές της προκατάληψης και της μονομέρειας και οι διάφοροι αυτόκλητοι εκπρόσωποι της κοινωνίας, που δεν είναι άλλοι, από τους διάφορους ηθοποιούς, τραγουδιστές, δικηγόρους, καθηγητές κ.α. που συμπληρώνουν κάθε panel και κάθε θεματολογία, όπως ο μαϊντανός συμπληρώνει κάθε συνταγή.

Ο πόλεμος είναι άνισος. Περισσότερο από ποτέ άλλοτε. Για να επιβιώσει η ΝΔ σε αυτόν, είναι αναγκαίο να βγουν εμπρός οι σκληροί, οι άφοβοι και κυρίως, εκείνοι που πιστεύουν στον εαυτό τους και στους δίπλα τους.

( Πίνακας: "Fearless Warrior" της Natalie Holland)

Η γύμνια του ψέματος

2009-07-18T14:09:00.003+03:00

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ δημοσιογράφων που καλύπτουν το Συμπόσιο της Σύμης, μιλώντας ο κος. Παπανδρέου για τα ελληνοτουρκικά και την πολιτική της κυβέρνησης, επιχείρησε να ασκήσει κριτική και να απευθύνει υποδείξεις. Έχοντας παρακολουθήσει επί πολλά χρόνια τα ζητήματα αιχμής της εξωτερικής μας πολιτικής, μπορώ με βεβαιότητα να υποστηρίξω ότι η κριτική του είναι αντιφατική και εσφαλμένη και επιπλέον, με βάση το είχε πράξει στα ελληνοτουρκικά ο ίδιος, ως αναπληρωτής υπουργός αρχικά και ως υπουργός Εξωτερικών στη συνέχεια, οι υποδείξεις του είναι υποκριτικές και προκλητικές.

Κατ’ αρχήν, ο κος. Παπανδρέου, ισχυρίστηκε πως η κυβέρνηση πρέπει να αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο για άσκηση «βέτο» για ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να μην προεξοφλεί ότι δε θα προβάλλει αντιρρήσεις.
Και όμως, την ίδια μέρα, προτού μάλιστα συζητήσει ο κος. Παπανδρέου με τους δημοσιογράφους, η υπουργός Εξωτερικών κα. Μπακογιάννη, μιλώντας στην πρωινή ενημερωτική εκπομπή του Mega, είχε καταστήσει ξεκάθαρο ότι την Τουρκία «δεν την υποστηρίζουμε άνευ όρων και δε δίνουμε λευκή επιταγή». Πρόσθεσε ακόμη: «Αυτό το οποίο η Ελλάδα λέει και είναι πάρα πολύ σαφής, είναι ότι δεν υπάρχει Ευρώπη a la τουρκική carte, δηλαδή δε μπορεί η Τουρκία να επιλέγει από το ευρωπαϊκό κοινοτικό κεκτημένο, αυτά που της αρέσουν και αυτά που δεν της αρέσουν, να τα αφήνει στην άκρη. Είναι υποχρεωμένη να συμμορφωθεί με το σύνολο των κριτηρίων της Κοπεγχάγης. Είναι υποχρεωμένη να τηρήσει τις συμφωνίες τις οποίες έχει υπογράψει. Αυτό πλέον έχει γίνει ευρύτερα γνωστό και έχει γίνει ευρύτερα γνωστό και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση γιατί και η Ελλάδα δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια».
Είτε οι συνεργάτες του δεν ενημερώνουν εγκαίρως τον κο. Παπανδρέου για τις επίσημες τοποθετήσεις της κυβέρνησης, αφήνοντάς τον έκθετο να λέει πράγματα που δεν ισχύουν, είτε τον ενημερώνουν, αλλά εκείνος δεν είναι σε θέση να κατανοήσει καν ποιο είναι ακριβώς το περιεχόμενο, είτε το κατανοεί, αλλά βγαίνει μετά και λέει στους δημοσιογράφους ψέματα. Δεν ξέρω τι από τα προηγούμενα είναι χειρότερο από τα άλλα.
Πάντως, τα όσα είπε η κα. Μπακογιάννη, τα έχει καταστήσει απολύτως γνωστά και ξεκάθαρα με επανειλημμένες επίσημες τοποθετήσεις του, εντός και εκτός των ελληνικών συνόρων, και ο πρωθυπουργός κος. Καραμανλής. Επομένως, δε δικαιολογείται ο κος. Παπανδρέου να βρίσκεται στο δικό του κόσμο, ειδικά στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Έναν τομέα, ο οποίος, δεν είναι απλά εθνικά σημαντικός και ευαίσθητος, αλλά υποτίθεται ότι τον ξέρει και καλά.

Στην ίδια συζήτησή του με τους δημοσιογράφους, ο κος. Παπανδρέου ισχυρίστηκε επίσης, πως «αν τεθεί βέτο από την Ελλάδα, χωρίς η χώρα μας να έχει κάνει τίποτα για τη δική της προετοιμασία και για την προετοιμασία των εταίρων, τότε οι εταίροι θα ρίξουν την ευθύνη στην Ελλάδα και στην Κύπρο και αυτό, θα γίνει μέσω της απραξίας που δείχνει η σημερινή κυβέρνηση».
Πέραν του ότι συνιστά περιδίνηση της σκέψης του μέσα σε μία άβυσσο αντιφατικότητας το γεγονός ότι ενώ προσάπτει στην κυβέρνηση κατηγορία για απεμπόληση του δικαιώματος της χώρας μας για έκφραση αρνησικυρίας για ένταξη της Τουρκίας, την ίδια ώρα, συζητά το ενδεχόμενο η Ελλάδα να κάνει χρήση του δικαιώματος αυτού τελικά, ο κος. Παπανδρέου δε δείχνει καν να αντιλαμβάνεται το αυταπόδεικτο. Ποιο είναι αυτό;
- Πρώτον, ότι η κυβέρνηση, μένοντας πιστή στην άποψη του κου. Καραμανλή ότι η εξωτερική πολιτική της χώρας πρέπει να διακρίνεται τόσο από συνέχεια, όσο και από συνέπεια, δεν άλλαξε σε τίποτα την πολιτική τοποθέτηση των προηγούμενων κυβερνήσεων, που αποτελούσε εξάλλου και πάγια θέση της ΝΔ, για ένταξη της Τουρκίας με προαπαιτούμενα και υποχρεώσεις.
- Δεύτερον, ότι εκείνο που κατάφερε η παρούσα κυβέρνηση και σίγουρα αποτελεί ιδιαίτερη επιτυχία, είναι να απαλλάξει τη χώρα από το βάρος να χρησιμοποιείται συνεχώς από τους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως εμπόδιο στην ανάπτυξη των ευρωτουρκικών σχέσεων και συνάμα, ως άλλοθι για οποιαδήποτε καθυστέρηση προκύπτει στις διαπραγματεύσεις, με αποτέλεσμα, να έρθουν στο προσκήνιο εκείνοι που πραγματικά δε θέλουν με τίποτα την τουρκική ένταξη. Μιλάμε για κυβερνήσεις ευρωπαϊκές και κόμματα πανίσχυρα, όπως οι χριστιανοδημοκράτες και κυρίως, οι χριστιανοκοινωνιστές της Γερμανίας, το λαϊκό κόμμα της Γαλλίας, οι χριστιανοδημοκράτες της Ολλανδίας κ.α.

Ανακεφαλαιωτικά, έχουμε καταφέρει, από τη μία πλευρά να ασκείται έντονη πίεση να συμμορφώνεται η Τουρκία με το κοινοτικό κεκτημένο και το Διεθνές Δίκαιο και από την άλλη, η χώρα μας να μην είναι δυνατό να κατηγορηθεί από κανέναν και κυρίως από τους Τούρκους, ότι είναι εκείνη που υπονομεύει το ζήτημα της ένταξης. Έτσι, η επιθετικότητα και η αυθαιρεσία των γειτόνων μας έγινε από εθνικό μας πρόβλημα, ευρωπαϊκό και τούτο, αποτελεί επίτευγμα της ΝΔ και προσωπικά του κου. Καραμανλή. Αυτά, παριστάνει ο κος. Παπανδρέου πως δεν τα ξέρει και έως κάποιο βαθμό θα μπορούσε να τον καταλάβει κανείς, διότι έχει κάθε λόγο να αισθάνεται εξαιρετικά ελλειμματικός σε ότι αφορά τα αποτελέσματα της δικής του εργασίας και επιρροής σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Απόδειξη για αυτό που αναφέρω, είναι ότι στο τελευταίο μεγάλο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, του πλειοψηφούντος εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ευρωπαϊκού κόμματος, μέλος του οποίου είναι η ΝΔ, στη διακήρυξη που εκδόθηκε, γινόταν σαφής αναφορά για τις υποχρεώσεις των υποψηφίων προς ένταξη χωρών σε σχέση με το κοινοτικό κεκτημένο, δείχνοντας ξεκάθαρα προς την Άγκυρα. Στο ίδιο συνέδριο, εκδόθηκε ξεχωριστό ψήφισμα για το σεβασμό της οικουμενικότητας του Πατριαρχείου, τη διασφάλιση της απρόσκοπτης λειτουργίας του και την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.
Αντίστοιχα, στο μεγάλο συνέδριο του Κόμματος Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, στη διακήρυξη που εκδόθηκε δεν υπήρχε μέριμνα ή έστω απλή μνεία για τίποτα από τα προηγούμενα. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι οι Ευρωσοσιαλιστές δε νοιάζονται να υποδείξουν στην Τουρκία τις βασικές υποχρεώσεις της έναντι των γειτόνων της, ή, ότι το ΠαΣοΚ και ο κος. Παπανδρέου προσωπικά δε νοιάζονται να περάσουν αυτά τα ζητήματα στην πλατφόρμα του ΕΣΚ, ή, ότι δεν έχουν τη δύναμη να καταφέρουν οτιδήποτε τέτοιο, ή και τα τρία μαζί. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, η αδυναμία του κου. Παπανδρέου δε μπορεί να εκτονώνεται δημόσια με μία συμπεριφορά τόσο θρασεία, ώστε να υποδεικνύει προς την κυβέρνηση ότι «το θέμα του Πατριαρχείου δεν είναι διμερές, αλλά υποχρέωση της Τουρκίας απέναντι στην ΕΕ»!

Ο κος. Παπανδρέου, δε σταμάτησε όμως στα παραπάνω, αλλά τράβηξε το κορδόνι ακόμη περισσότερο. Έκανε λόγο για «εγκατάλειψη της παραπομπής του θέματος της υφαλοκρηπίδας στη Χάγη, όπως αναφερόταν στη Συμφωνία του Ελσίνκι του 1999», για «διασφάλιση των συμφερόντων της χώρας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της μέσω Χάγης» και ακόμη, ότι «αν δεν κάνουμε κάτι, η Τουρκία θα βάζει καινούργια ζητήματα και θα παζαρεύει την αφαίρεσή τους από τον κατάλογο».

Κατ’ αρχήν, η συμφωνία του Ελσίνκι την οποία επικαλείται ο κος. Παπανδρέου, εμπεριέκλειε, με την υπογραφή μάλιστα τη δική του και του κου. Σημίτη, την παραδοχή ότι Ελλάδα και Τουρκία έχουν «διασυνοριακές διαφορές». Με απλά λόγια, οι κκ. Παπανδρέου και Σημίτης επέτυχαν το ακατόρθωτο: οι μονομερείς διεκδικήσεις και αβάσιμες αιτιάσεις των Τούρκων αναφορικά με εδαφικά και κυριαρχικά ζητήματα, να αναγνωριστούν και επισήμως από κείμενα της ΕΕ ως εμπραγμάτως υφιστάμενες! Σχετικά με το θέμα της υφαλοκρηπίδας, ο κος. Παπανδρέου είχε και πάλι άγνοια, ή παρίστανε τον ανήξερο για ότι είχε πει, λίγη ώρα πριν, η κα. Μπακογιάννη στο Mega: «Έχουμε ένα θέμα, στο οποίο συζητάμε και είναι το θέμα της υφαλοκρηπίδας. Είμαστε έτοιμοι, εάν υπάρξει πρόοδος στις συζητήσεις μας, να πάμε στη Χάγη για το θέμα της υφαλοκρηπίδας, είναι πάγια ελληνική θέση. Αυτό είναι το ανοιχτό θέμα για μας. Μόνο».
Ενδεχομένως, ο κος. Παπανδρέου δεν αντιλαμβάνεται, ή, παριστάνει πως δεν αντιλαμβάνεται, ότι αυτή την περίοδο, γίνεται μία ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των δύο χωρών σε ελεγχόμενο πολιτικό επίπεδο και αν σημειωθεί σύγκλιση, τότε το θέμα θα παραπεμφθεί στη Χάγη για ρύθμιση του προβλήματος εντός ενός συμπεφωνημένου πλαισίου. Μιλάμε, δηλαδή μία διαδικασία πολιτικά ελεγχόμενη, η πρόοδος της οποίας θα επιβεβαιωθεί και νομικά από ένα διεθνές όργανο. Αντίθετα, ο ίδιος ως υπουργός Εξωτερικών, δεχόταν εκ προοιμίου και άνευ διαπραγμάτευσης, την επιδικαστική ορθότητα και αυθεντία της Χάγης αναφορικά με την απόφαση που θα εξέδιδε για το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας και καλούσε μάλιστα την τουρκική πλευρά, να πιστοποιήσει αυτή την άποψη υπογράφοντας συνυποσχετικό. Παραβλέποντας ολωσδιόλου, ότι η Χάγη επιδικάζει με βάση ένα πολιτικό σκεπτικό που σταθμίζει πρωτίστως την ισχύ της διεθνούς θέσης και τη σημασία των συμφερόντων καθενός εκ των διαδίκων. Για να το κάνω πιο κατανοητό, ο κος. Παπανδρέου δεσμευόταν προκαταβολικά να μείνει εγκλωβισμένη η Ελλάδα σε μία δικαστική απόφαση για την υφαλοκρηπίδα, η οποία, κατά πάσα πιθανότητα, θα είχε εκδοθεί με πολιτικό σκεπτικό και μάλιστα, εκδήλωνε τη διάθεση να συμβεί το ίδιο και με τις υπόλοιπες τουρκικές διεκδικήσεις για τον εναέριο χώρο, τα χωρικά ύδατα, ενδεχομένως τις «γκρίζες ζώνες» και την αποστρατιωτικοποίηση του ανατολικού Αιγαίου και πάει λέγοντας…

Σχετικά με τις υποδείξεις του γύρω από το ότι οι Τούρκοι προσθέτουν ζητήματα στο τραπέζι, μόνο και μόνο για να έχουν τη διαπραγματευτική δυνατότητα στη συνέχεια να τα αποσύρουν, διασφαλίζοντας μόνο εκείνα που τους είναι σημαντικά και απαραίτητα, ο κος. Παπανδρέου ενδεχομένως αναμηρυκάζει τη διαπραγματευτική θεωρία των absolute minima και absolute maxima, των απολύτων ελαχίστων και απολύτων μεγίστων, σύμφωνα με την οποία, μεγιστοποιώντας την κλίμακα των ζητημάτων που θέτει στο τραπέζι ένας διαπραγματευτής, ακόμη και με την πρόσθεση ανύπαρκτων, ή παράλογων διεκδικήσεων ή αιτιάσεων, τελικά καταφέρνει να έχει τη δυνατότητα στη συνέχεια να τα αποσύρει ένα-ένα, λαμβάνοντας κάθε φορά ως αντάλλαγμα, την εξασφάλιση κάποιου ή κάποιων εκ των αρχικών, υπαρκτών και βάσιμων συμφερόντων του.
Στη θεωρία παίρνει καλό βαθμό ο κος. Παπανδρέου, αλλά στην πράξη μένει μετεξεταστέος. Διότι, επί των ημερών που κυβερνούσε ο ίδιος και το ΠαΣοΚ, ήταν που επιχείρησαν οι Τούρκοι να προκαλέσουν τετελεσμένα και να αθροίσουν το ένα καινούργιο, παντελώς ανύπαρκτο μέχρι πρότινος ζήτημα, πάνω στο άλλο.

Η αρχή έγινε με το fait accompli που επιχείρησαν να δημιουργήσουν οι Τούρκοι στα Ίμια, με κατάληξη το γνωστό “no ships, no flags” των Αμερικανών διαμεσολαβητών, τους οποίους ευχαρίστησε, από το βήμα της Βουλής, ο κος. Σημίτης. Στη συνέχεια, οι κκ. Σημίτης και Ντεμιρέλ υπέγραψαν από κοινού στη Μαδρίτη μία συμφωνία διακήρυξης αρχών, σύμφωνα με την οποία, η Ελλάδα αναγνώριζε «ζωτικά ενδιαφέροντα και συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο και δεσμευόταν να «αποφύγει οποιαδήποτε μονομερή ενέργεια, η οποία θα ήταν δυνατό να προκαλέσει πολεμική ένταση μεταξύ των δύο χωρών», το οποίο σε πρακτική απόδοση, μπορούσε να σημαίνει ακόμη και ότι η χώρα μας αποσυρόταν από το δικαίωμα προέκτασης των χωρικών της υδάτων στα 12 ν.μ., δεδομένου ότι αυτό αποτελούσε ήδη για την Τουρκία διακηρυγμένo casus belli. Σε απάντηση της καλής διάθεσης που προσπαθούσε να επιδείξει η ελληνική πλευρά, οι Τούρκοι παρουσίασαν τη θεωρία των «γκρίζων ζωνών» και από εκεί και πέρα, δεν έπαψαν να θέτουν νέα ζητήματα στο τραπέζι της συνδιαλλαγής ή και της συναλλαγής.
Στην εντεινόμενη τουρκική διεκδικητικότητα, ο κος. Παπανδρέου είχε να αντιτείνει την πολιτική της «βήμα-προς-βήμα προσέγγισης», την οποία μάλιστα παρουσίαζε δημοσίως ως «προσωπικό του στοίχημα» εγκαινιάζοντας μαζί με τον ομολογο του Ι. Τζεμ, τη διπλωματία των σεισμών, των καλλιτεχνών, των μαθητών κλπ. Σε επίπεδο πολιτικών διαπραγματεύσεων, όμως, η χώρα παρέμενε διαλλακτική, σε τέτοιο βαθμό, ώστε ο κος. Πάγκαλος να δηλώνει για τον κο. Παπανδρέου σε τηλεοπτική του συνέντευξη: «Είναι σοβαρή έλλειψη φρόνησης να λέει κάποιος, όπως ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, ότι χρειάζονται υποχωρήσεις από Ελλάδα και Τουρκία για να τα βρούμε και ότι άλλαξε το κλίμα. Αυτά είναι αμερικάνικα και επίσημη ανθελληνική προπαγάνδα των Αμερικανών και δεν πρέπει να την υιοθετούμε και να την κάνουμε δική μας θέση». Ο κος. Πάγκαλος επεσήμαινε ακόμη ότι η τακτική του Γιώργου Παπανδρέου «είναι απαράδεκτη, κάνει ζημιά στην εξωτερική πολιτική της χώρας και δε σχετίζεται με την αντικειμενική πραγματικότητα», καθώς και ότι είναι «αδιέξοδη και δεν οδηγεί πουθενά στις σχέσεις μας με την Τουρκία».
Ταυτόχρονα, στο επίπεδο των συμβολισμών, οι οποίοι πάντοτε έχουν τη δική τους κρίσιμη σημασία στην πολιτική, ο κος. Παπανδρέου κατέθετε στέφανο στο μαυσωλείο του Κεμάλ, έδινε ομιλίες ακριβώς κάτω από γιγάντιες απεικονίσεις του, που καταλαμβαναν το υψος και το πλατος ενός ολόκληρου τοίχου, ενώ στις επισκέψεις του Ι. Τζεμ στην Ελλάδα γίνονταν δεκτά ακόμη και διακριτικά αιτήματα της τουρκικής πλευράς για αποκαθήλωση πινάκων με τον Κολοκοτρώνη από το ξενοδοχείο στο οποίο διέμενε, σηκωνόταν στη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε. (15/3/01) και υποστήριζε πως «η τουρκική κυβέρνηση ρυθμίζει το καθεστώς των φυλακών προς την σωστή κατεύθυνση», ακυρώνοντας στην ουσία μία γαλλογερμανική πρωτοβουλία για έκδοση καταδικαστικού ψηφίσματος για τα «λευκά κελιά», δεχόταν την επίσημη μετονομασία των «Στενών» της συμφωνίας του Μοντρέ, σε Τουρκικά -πλέον- Στενά» (7/6/2002 – «Ελευθεροτυπία»), ενώ στο Αιγαίο, οι παραβάσεις και παραβιάσεις από τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη αυξάνονταν από 931 το 2000, σε 1.891 το 2001, σε 6.010 το 2002 και σε 5.809 το 2003. Σημειωτέον, ότι επί κυβερνήσεων ΠαΣοΚ, οι Τούρκοι είχαν προβεί σε απανωτές παρενοχλήσεις πολιτικών μας αεροσκαφών και δύο φορές, είχαν πάει «συνοδεία» το C130 που μετέφερε τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας, ο. Τσοχατζόπουλο.

Για το τέλος, άφησα την παραίνεση που απηύθυνε μέσα από τη συζήτησή του με τους δημοσιογράφους, ο κος. Παπανδρέου για το ζήτημα της μειονότητας της Θράκης, αναφέροντας ότι «είναι ένα θέμα αποκλειστικά ελληνικό και δεν το συζητάμε με κανέναν».
Πράγματι, δεν υπάρχει ανάγκη να το συζητήσει, ο κος. Παπανδρέου τουλάχιστον, με κανέναν Τούρκο, δεδομένου ότι μιλώντας ο ίδιος για αυτό, τα καταφέρνει να δημιουργήσει μία εικόνα ζοφερή για τα εθνικά μας συμφέροντα. Ενδεικτικά, να αναφέρω τη συνέντευξή του στο περιοδικό «Κλικ» τον Ιούλιο του 1999, στην οποία, έλεγε για τους μειονοτικούς της Θράκης «ποσώς με ενδιαφέρει το αν ο ένας λέγεται Μουσουλμάνος ή Τούρκος, Πομάκος ή Βούλγαρος», καταργώντας έτσι τη σημασία που περιέχει και την ασφάλεια που παρέχει η διατύπωση της Συνθήκης της Λωζάνης για μουσουλμανική μειονότητα. Επιβραβευτικό των όσων είπε στο «Κλικ», ήταν το μοναδικό για τα πολιτικά μας δεδομένα πρωτοσέλιδο της τουρκικής εφημερίδας Hurriyet (28/7/1999) με το βασικό τίτλο “Bravo Yiorgos”!

Μιλώντας για τα ελληνοτουρκικά, ο κος. Παπανδρέου υποχρεούται μόνο να ενώνει τις δικές του δυνάμεις του με τις προσπάθειες του κου. Καραμανλή, για την εφαρμογή μίας πολιτικής που διακρίνεται από συνέχεια και συνέπεια μέσα στο χρόνο, έχει εθνικά χαρακτηριστικά και εφαρμόζεται με ψύχραιμους χειρισμούς.
Αντιθέτως, δε δικαιούται να «κατακεραυνώσει» -τάχα- την κυβέρνηση, ούτε και να υπονομεύει την πολιτική μας στα ελληνοτουρκικά, σε μία κρίσιμη φάση, ποσο μαλλον, χρησιμοποιώντας υποκριτικές υποδείξεις και προκλητικές επικλήσεις.
Γιατί ενώ η αλήθεια είναι πραγματικά γυμνή, τα ψέματα του Παπανδρέου φαίνονται ακόμη γυμνότερα.

Άμα κάτσεις με στραβό...

2009-07-16T09:15:00.003+03:00

Δε γνωρίζω τι είναι στην πραγματικότητα εκείνο που κινητοποιεί κάποιους μέσα στο κατακαλόκαιρο, να προκαλέσουν αλλαγή στην ηγεσία της ΟΝΝΕΔ, δεδομένου μάλιστα, ότι ο τωρινός, επιτυχημένος κατά γενική παραδοχή, πρόεδρός της κος. Παπανικολάου δεν έχει προλάβει καν να αναλάβει τα νέα του καθήκοντα ως ευρωβουλευτής. Εκείνο που γνωρίζω, ωστόσο, με απόλυτη βεβαιότητα, είναι ότι εκείνοι που παρουσιάζονται ως επίδοξοι «μνηστήρες» της θέσης του, μαζί με τις ομάδες νεολαίων που τους ακολουθούν, επιδίδονται σε ένα αγώνα, που δεν έχει κανένα απολύτως χαρακτηριστικό πολιτικής διαφοροποίησης, αλλά είναι ξεκάθαρο πως οφείλεται στον ανταγωνισμό εσωτερικών συσχετισμών και στη σύγκρουση κομματικών μηχανισμών.

Μέσα στη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνει σήμερα ο κόσμος μας, περισσότερο, ή λιγότερο αναπτυγμένος, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, θα περίμενε κανείς από τους νεολαίους ενός σύγχρονου και μεγάλου ευρωπαϊκού κόμματος να έχουν αναπτύξει μία εσωτερική αντιπαράθεση θέσεων και επιχειρημάτων, σχετικά με το ποιες μπορεί και ποιες πρέπει να είναι οι κατευθύνσεις που θα χαράξει η χώρα μας, αλλά και η Ευρώπη, από εδώ και εμπρός. Δηλαδή, θα περίμενε κανείς, να βλέπει τους νεολαίους που θέλουν περισσότερο κράτος στην Οικονομία, να μαλώνουν με τους νεολαίους που θέλουν περισσότερη αγορά. Αυτούς που υποστηρίζουν τη διασφάλιση του κοινωνικού κεκτημένου της εργασίας, να διαφωνούν με εκείνους, που επιθυμούν την τόνωση της ανταγωνιστικότητας μέσω της ελαστικοποίησης των όρων λειτουργίας του τομέα της απασχόλησης. Κάποιους που βλέπουν πως καθίσταται επιτακτική προτεραιότητα, λόγω της κλιματικής αλλαγής, η με κάθε τρόπο προώθηση της Πράσινης Οικονομίας, να τσακώνονται με τους άλλους, που εκτιμούν ότι σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης, πειράματα δεν επιτρέπονται και ότι πρωτεύων στόχος είναι να επιστρέψουμε σε συνθήκες ανάπτυξης, με τον τρόπο που αυτή εξελισσόταν μέχρι πριν ξεσπάσει η κρίση.
Για να προεκτείνουμε τη συζήτηση και στη γενικότερη πολιτική ατζέντα των ημερών, θα περίμενε κανείς να βλέπει τους νεολαίους να αναπτύσσουν κόντρες και διαφορές, για το εάν χρειάζεται φιλελευθεροποίηση της κοινωνίας ως απάντηση στα σύγχρονα προβλήματά της, ή στροφή σε μία πιο συντηρητική στάση. Εάν χρειάζεται για την τήρηση της δημόσιας τάξης, θέσπιση μέτρων ήπιας επιτήρησης, ή η υιοθέτηση δόγματος μηδενικής ανοχής. Εάν η απάντηση στο μεταναστευτικό πρόβλημα είναι η πολιτογράφηση των παλιών μεταναστών, η σταδιακή ενσωμάτωση των νεοτέρων και η οργανωμένη επαναπροώθηση των παρανόμων στις χώρες προέλευσής τους, ή η υιοθέτηση μίας πιο σκληρής λογικής που αποθαρρύνει πολιτικές επιλογές για μία περαιτέρω, πιο γερή πρόσμιξη του πληθυσμού των γηγενών κατοίκων με τους αλλοδαπούς. Εάν η Παιδεία πρέπει να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως δημόσιο αγαθό γνώσης και προόδου, ή να προσαρμόζεται και αυτή στους κανόνες που επιβάλλει η αγορά. Εάν πρέπει στα ζητήματα της εξωτερικής μας πολιτικής να ακολουθούμε λογικές προσαρμοστικής διαπραγμάτευσης, ή να βάζουμε σκληρούς όρους πάνω στο τραπέζι.
Με άλλα λόγια, θα περίμενε κανείς να βλέπει τους νεολαίους να τσακώνονται για το ποιος είναι πιο φιλελεύθερος και ποιος, πιο συντηρητικός. Ποιος είναι πιο κοσμοπολίτης και ποιος, πιο εθνιστής. Ποιος είναι πιο κεντρώος και ποιος, πιο δεξιός. Ποιος είναι πιο ανατρεπτικός και ποιος, πιο συγκαταβατικός. Ποιος είναι πιο ριζοσπαστικός και ποιος, πιο μετριοπαθής.

Τελικά, εκείνο που ισχύει είναι πως εδώ, οι σφαλιάρες δεν πέφτουν για τις ιδεολογίες. Ούτε καν για τις ιδέες. Εάν θέλετε, ούτε καν για την ικανοποίηση της προσωπικής φιλοδοξίας κάθε «μνηστήρα» να γίνει αρχηγός, η οποία, θα ήταν σίγουρα θεμιτή, εάν τα κριτήρια επιλογής στηρίζονταν σε μία ελάχιστη βάση αξιοκρατίας.
Εδώ, βλέπουμε ότι διαδραματίζεται ένα αλαλούμ, ακαταλαβίστικο κατά πάσα πιθανότητα για τον περισσότερο κόσμο, στο οποίο συμμετέχουν κάθε καρυδιάς, καρύδια. Σκληρά καρύδια, πάντως, όπως δείχνουν τα πράγματα.
- Πρώην υπουργοί και μεγαλοστελέχη που επιδιώκουν μέσω μηχανισμών που δημιούργησαν επί των ημερών της δόξας και της ισχύος τους, να αποδείξουν σε όλους και πιο πολύ στην ηγεσία του κόμματος, ότι μπορούν ακόμη και σήμερα να χειραγωγούν εξελίξεις και δεν είναι ξοφλημένοι.
- Τριανταπεντάρηδες «νεολαίοι», οι οποίοι, διαπραγματευόμενοι για την πάρτη τους καμιά θέση μεγαλοστελέχους στο δημόσιο πρωτίστως, ιδιωτικό δευτερευόντως, τομέα, κανένα express διδακτορικό, ή κανένα free-to-go μεταπτυχιακό, μία σίγουρη και εγγυημένη θέση στο ψηφοδέλτιο της περιφέρειας καταγωγής τους, μαζί με υποσχέσεις κεντρικής κομματικής στήριξης για την εκλογή τους, επιβάλουν τάσεις και απόψεις, είτε με τη καταναγκαστική σαγήνη που ασκούσαν κάποτε οι Ιταλοί νονοί στις φτωχογειτονιές του Μπρούκλυν, είτε με εκβιαστικά διλήμματα που θέτουν χωρίς περιστροφές, είτε με σωματαράδες φίλους τους, που επιστρατεύουν εάν τα πράγματα ζορίσουν ακόμη παραπάνω.
- Ομαδάρχες που παίρνουν γραμμή από τους προηγούμενους και την περνούν προς τους κάτω, με την ίδια άνεση που εξασφαλίζουν κράτηση για πρώτο τραπέζι πίστα στα μπουζούκια.
- Ανερχόμενοι αστέρες του φοιτητοπαραγοντισμού, οι οποίοι, αντί να φτιάξουν όνομα δημιουργώντας ρήξεις, το φτιάχνουν διαπραγματευόμενοι συμβιβασμούς.
- Και στο βάθος του κήπου αυτής της Εδέμ, η φοιτητοπιτσιρικαρία των είκοσι χρόνων, που ενδεχομένως δεν έχει την παραμικρή ιδέα για τα όλα αυτά, αλλά σε κάθε περίπτωση διατηρείται ευτυχής και χορτάτη με πάρτυ, εκδρομές, γνωριμίες παντός τύπου και επιπέδου και φωτοτυπημένες σημειώσεις.

Όλα τα παραπάνω, οι περισσότεροι από εμάς που ασχολούμαστε με την πολιτική τα γνωρίζουμε, αλλά δυστυχώς, λίγοι τα παραδεχόμαστε. Ακόμη λιγότεροι τα αναδεικνύουμε δημόσια, καθώς, πηγαίνοντας προς το διά ταύτα, θα καλούμασταν να προσκομίσουμε ονόματα και αποδείξεις. Εδώ όμως ισχύει η λαϊκή ρήση «χωριό που φαίνεται, κολαούζο δε θέλει». Ότι βολεύει πολλούς να σπρώχνουν μονίμως τα σκουπίδια κάτω από το χαλί, δε σημαίνει απαραιτήτως ότι τα σκουπίδια δε μυρίζουν και δε λερώνουν.
Πάντως, η βασική ευθύνη βαρύνει όχι τους «μικρούς» της ΟΝΝΕΔ, αλλά τους «μεγάλους» του κόμματος.
Κατ’ αρχήν, διότι επιτρέπουν να δημιουργούνται τέτοιες καταστάσεις. Εδώ, το επιχείρημα περί αυτονομίας της νεολαίας και αυτορύθμισης των δικών της ζητημάτων, μάλλον ως άλλοθι ανευθυνότητας ή δικαιολογία ενοχής ακούγεται, καθώς είναι γνωστό ότι στα κομματικά πράγματα στην Ελλάδα, συνήθως στις πλάτες των «μικρών», παίζονται τα παιχνίδια των «μεγάλων».
Επιπρόσθετα, διότι σε αναρίθμητες περιπτώσεις, έχουν δώσει εκείνοι πρώτοι το κακό παράδειγμα, προάγοντας προσωπικές επιδιώξεις και συμφέροντα εσωτερικών ομάδων, σε βάρος της εικόνας ενότητας και της συνολικής προοπτικής του κόμματος. Εάν, για παράδειγμα, ανοίξει κανείς τα φύλλα των εφημερίδων του Σαββατοκύριακου και διαβάσει τις δεκάδες συνεντεύξεις που παραχωρούν διάφοροι υπουργοί, υφυπουργοί, κοινοβουλευτικά και κομματικά στελέχη, θα καταλάβει ότι κάποιοι από αυτούς, το λιγότερο για το οποίο νοιάζονται στην παρούσα φάση, είναι η βιωσιμότητα της κυβέρνησης και η δυναμική της ΝΔ στην κοινωνία.
Επιπλέον, διότι δε συνειδητοποιούν καν, ότι ένα οικοδόμημα καταρρέει συνολικά όταν έχουν διαβρωθεί τα θεμέλια και οι κολώνες του, που στην περίπτωση της ΝΔ είναι η ΟΝΝΕΔ και η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Εδώ, να παρατηρήσω ότι δε διδασκόμαστε καν, από το πώς λειτούργησε και εξελίχτηκε η καταστροφική αλληλεπίδραση μεταξύ του ΠαΣοΚ την εποχή της προεδρίας του κου. Σημίτη και της νεολαίας του, η οποία, έφτασε έως και να διαλυθεί.

Τελικά, κοιτάζοντας τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη νεολαία, δεν ξέρεις εάν ισχύει περισσότερο το επιεικές και ουδέτερο «με όποιο δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις», ή το πιο δηκτικό και προχωρημένο, «άμα κάτσεις με στραβό, έως το βράδυ αλληθωρίζεις».

Ως εδώ και μη παρέκει

2009-07-15T01:21:00.005+03:00

Η ταυτόχρονη εξάρθρωση τριών μεγάλων εγκληματικών κυκλωμάτων από την Αστυνομία, συν το γεγονός της αντικατάστασης του τερματίζοντος μία πολυετή θητεία στην ηγεσία της ΕΥΠ πρέσβη κου. Κοράντη από τον αντιεισαγγελέα Εφετών κο. Παπαγγελόπουλο, σηματοδοτούν ότι κάτι αλλάζει δραματικά στον τομέα της δημόσιας τάξης και ασφάλειας και μάλιστα, όχι στο επίπεδο πολιτικών εξαγγελιών, ανεφάρμοστων στις πλείστες των περιπτώσεων, αλλά στο επίπεδο της συστηματοποίησης των ερευνών με την ενίσχυση της συνεργασίας ανάμεσα σε τομείς και υπηρεσίες του κράτους και τη χρήση νέας τεχνολογίας, καθώς και της εντατικοποίησης της επιχειρησιακής δράσης.
Επιπλέον, η τοποθέτηση ενός δικαστικού στις μυστικές υπηρεσίες, προφανώς σημαίνει ότι λαμβάνεται η σωστή και έγκαιρη μέριμνα για τη διασφάλιση όρων νομικής αρτιότητας και συνταγματικής νομιμότητας, προκειμένου να προχωρήσει ανεμπόδιστα ένα σχέδιο ολικής επίθεσης με σκοπό την εξόντωση της τρομοκρατίας και του οργανωμένου εγκλήματος.

Ώρα για δράση και αποτέλεσμα λοιπόν, διότι η κατάσταση είχε φτάσει πραγματικά στο «ως εδώ και μη παρέκει».
Φυσικά, δεν ενστερνίζομαι σε καμία περίπτωση τους ισχυρισμούς του κου. Χρυσοχοϊδη για «Αθήνα που έγινε Καμπούλ» και αυτό, για τρεις βασικούς λόγους. Πρώτον, διότι η Αθήνα έχει τόση σχέση με την Καμπούλ, όσο ο κος. Χρυσοχοϊδης με τον σοβαρό πολιτικό που κάποτε ξέραμε. Δεύτερον, διότι ο συγκεκριμένος ισχυρισμός ήταν δυσφημιστικός, εάν όχι συκοφαντικός, για ολόκληρη την Ελλάδα και όλους τους Έλληνες. Τρίτον, διότι ο συγκεκριμένος κύριος, δε δικαιούται να διεκδικεί την αυθεντία του αλάνθαστου, καθώς, τα ίδια τα γεγονότα κατέδειξαν ότι η υποτιθέμενη εξάρθρωση της οργάνωσης «17 Νοέμβρη» επί της δικής του υπουργικής θητείας, πιο πολύ με ταχυδακτυλουργικό τρυκ κατέληξε να μοιάζει, παρά με πολιτικό θαύμα.
Από την άλλη μεριά, ωστόσο, δε μπορώ να κρύψω την άποψή μου ότι τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση έτεινε να εξελιχθεί και πάλι σε ανεξέλεγκτη.
Τρομοκράτες νέας γενιάς, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είναι η συνέχεια μίας εγχώριας οργανωτικής μήτρας η οποία ουδέποτε εξουδετερώθηκε, άφησαν στην άκρη τις αλλοτινές υποκριτικές τους παραπομπές σε νεφελώδεις και συγκεχυμένες ιδεολογικές αναλύσεις και εκτελώντας εν ψυχρώ νεαρούς άντρες και οικογενειάρχες που υπηρετούσαν στην Αστυνομία, έδειξαν ότι μοναδική πρόθεσή τους είναι η καλλιέργεια κλίματος έντονης κοινωνικής ανασφάλειας και απόλυτου κοινωνικού χάους. Μαφιόζοι και ληστές, γηγενείς και εισαγόμενοι, είχαν φτάσει να μετατρέψουν Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη και πόλεις της περιφέρειας σχεδόν σε κομιτάτα τους, επιστρέφοντας, έτσι, στην κατάσταση που επικρατούσε στην προ Ολυμπιακών Αγώνων περίοδο. Ομάδες κρούσης από το κοινωνικοπολιτικό περιθώριο της φωλιάς των Εξαρχείων, διοργάνωναν μαζικές εφόδους πρόκλησης πανικού και καταστροφής στην καρδιά της πρωτεύουσας, με χαρακτηριστικότερη όλων των περιπτώσεων, τα πρωτοφανή επεισόδια του περασμένου Δεκεμβρίου, με αφορμή το φόνο του μαθητή.

Δεν είναι τυχαίο ότι αναφέρω αυτά τα τρία μαζί, διότι, άποψη δική μου (και από όσο γνωρίζω και πολλών άλλων που επιχειρούν ανάλογες αναλύσεις) είναι ότι όχι απλώς συγκοινωνούν και επικοινωνούν μέσω κοινών κέντρων και συντελεστών, αλλά λειτουργούν κατά τρόπο συντονισμένο και συμπληρωματικό. Αυτό, δεν ήταν ανάγκη να περιμένουμε το Βλαστό να το πιστοποιήσει, μιλώντας για μεταφορά βόμβας, παρόμοιας με εκείνης που είχε τοποθετηθεί στο Alter, από συνεργό του. Αρκεί να θυμηθούμε μία σειρά από άλλα πρόσφατα γεγονότα.
- Το χτύπημα κακοποιών του ποινικού εγκλήματος, όπως εικάζεται, στους δύο άνδρες της Ομάδας Δέλτα στην Κυψέλη (ένας εκ των οποίων υπέκυψε στα τραύματά του), ήταν περίπου, ή ακριβώς το ίδιο, με τη δολοφονία του υπαρχιφύλακα της Αντιτρομοκρατικής από τη Σέχτα Επαναστατών στα Πατήσια.
- Ευρισκόμενος ακόμη στη φυλακή, λίγο προτού αποδράσει για δεύτερη φορά, ο Βασίλης Παλαιοκώστας συζητούσε με άτομα του αντεξουσιαστικού χώρου για τις δυνατότητες προμήθειας εξοπλισμού και εξασφάλισης επιχειρησιακής στήριξης για μελλοντικές του ενέργειες.
- Μέσα από τη φυλακή και πάλι, ο Βασίλης Παλαιοκώστας εξασφάλισε τη συνεργασία των Πολύκαρπου Γεωργιάδη και Ευάγγελου Χρυσοχοϊδη, γνωστών ανθρώπων του ανεξουσιαστικού χώρου και οι δυο, για την απαγωγή του βιομήχανου κου. Μυλωνά.
- Στην επίθεση με αντιαρματικό βλήμα κατά της αμερικανικής πρεσβείας στην αρχή του 2007, αποδείχτηκε ότι το όπλο εκτόξευσης προερχόταν από την Αλβανία και μεταφέρθηκε μέσα από τα ίδια ακριβώς μονοπάτια, που προμηθεύονται παράνομα οπλισμό οι μαφιόζοι. Αυτό το στοιχείο, πρέπει να ισχύει πλέον κατά κόρον, δεδομένου ότι οι τρομοκράτες έχουν σταματήσει τις λεγόμενες «απαλλοτριώσεις» οπλισμού όπως εκείνες στο στρατόπεδο Συκούριου και στο Α.Τ. Βύρωνα παλαιότερα.
- Σε δύο περιπτώσεις ληστειών σε καταστήματα τραπεζών, η πρώτη το 2006 και η δεύτερη το 2007, συνελήφθησαν ως πρωταγωνιστές, ο Γιάννης Δημητράκης και ο Γιώργος Βούτσης αντίστοιχα. Και οι δυο τους ήταν γνωστά στελέχη του αντεξουσιαστικού χώρου. Στη γραμμή υπεράσπισης που ακολούθησαν μάλιστα, θέλησαν να προσδώσουν στην κακοποιό τους δράση, χαρακτηριστικά ένοπλης αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής βίας.
- Κάνοντας μία αναδρομή σε ένα παρελθόν παλιό, αλλά όχι χαμένο στη μνήμη μας, θα βρούμε πολλά άλλα ονόματα ανθρώπων που σύμφωνα με αποδείξεις, ή στοιχεία που στάθηκαν στο δικαστήριο, είτε ως αρκούντως ενοχοποιητικά, είτε ως οριακώς απαλλακτικά, εμφανίζονταν να μετέχουν ενεργά, ή να διατηρούν επαφές, ταυτόχρονα με τρομοκρατικές ομάδες, με πυρήνες αντεξουσιαστών και με συμμορίες διάπραξης ποινικών αδικημάτων. Η λίστα είναι μεγάλη: Χρήστος Τσουτσουβής, Μιχάλης Πρέκας, Χριστόφορος Μαρίνος, Κλέαρχος Σμυρναίος, Χρήστος Μπαλάφας, Αβραάμ Λεσπέρογλου, Κυριάκος Μαζοκόπος. Επαμεινώνδας Σκυφτούλης, Γιάννης Σερίφης κ.α. Κάποιοι βρέθηκαν ένοχοι για αδικήματα, άλλοι όχι. Σε μία εποχή όμως, που οι δικαστικοί ζούσαν με το φόβο της εν ψυχρώ εκτέλεσής τους, έξω από το κατώφλι της οικίας τους και μερίδα του λεγόμενου «προοδευτικού» Τύπου εκβίαζε προκειμένου κάθε στοιχείο του κατηγορητηρίου να είναι όχι απλά πειστικό, αλλά να υπερβαίνει και την έννοια του κραυγαλέου. Κάποιοι σκοτώθηκαν σε συμπλοκές, άλλοι είναι κλεισμένοι σε φυλακές, άλλοι ζουν ελεύθεροι. Κάποιοι ξεχάστηκαν, άλλοι εξακολουθούν να αποτελούν εμβληματικές φιγούρες εκείνων των εξωκοινοβουλευτικών πολιτικών ομάδων που θολώνουν τα νερά στο θέμα της τρομοκρατίας, διαφυλάσσουν ως κόρη οφθαλμού το άβατο των Εξαρχείων και ελεεινολογούν σε βάρος του δημοκρατικού μας συστήματος. Πάντως, οι περιπτώσεις των καταδικασθέντων από τις οργανώσεις «17 Νοέμβρη» και Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας, είναι όχι απλά ενδεικτικές, αλλά διαφωτιστικές του πόσο στενά συνδέονται οι ομάδες αντεξουσιαστικής πάλης, το κοινό έγκλημα και η τρομοκρατία.

Γεγονός είναι, ότι όλα αυτά πρέπει να τελειώσουν τώρα, χωρίς καμιά καθυστέρηση και χωρίς κανένα δισταγμό.
Η κυβέρνηση οφείλει, προσμετρώντας όχι τόσο τα ποιοτικά αίτια της εις βάρος της μεταστροφής της τάσης προτίμησης του εκλογικού σώματος, αλλά τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας για τάξη, ασφάλεια και ηρεμία, να πάρει ολοκληρωτικά πάνω της το βάρος των πολιτικών αποφάσεων και ευθυνών, προκειμένου να διευκολύνει τις αρμόδιες υπηρεσίες να ξεκαθαρίσουν μια και καλή την κατάσταση. Είναι βέβαιο, ότι ουδείς σύγχρονος και δημοκρατικός πολίτης, ουδείς έντιμος και νομοταγής άνθρωπος, έχει να φοβηθεί το παραμικρό από τη χρήση συστημάτων παρακολούθησης δημοσίων χώρων, την ταυτοποίηση στοιχείων δράστη ποινικών αδικημάτων μέσω εξέτασης δείγματος DNA, τον επιβαρυντικό χαρακτήρα της χρήσης κουκούλας πάνω στην τέλεση παρανομιών, την προσωποποίηση της χρήσης καρτοκινητών τηλεφώνων, τη νόμιμη συνακρόαση τηλεφωνικών επικοινωνιών εκεί που υπάρχουν ασφαλείς ενδείξεις και επικυρωτική απόφαση εισαγγελέως για την αναγκαιότητά της κ.ο.κ.
Από την άλλη πλευρά, οι αιτιάσεις περί «μεγάλου αδελφού» αφορούν σε εκείνους, οι οποίοι αναζητούν φαντάσματα μέσα σε μία σύγχρονη Δημοκρατία σαν τη δική μας, κατασκευάζουν ινδάλματα μέσα από πολιτικούς χώρους που ζουν για την άρνηση και δρουν για το χάος, και τέλος, ενσυνείδητα υπονομεύουν κάθε σχέδιο που κινείται προς την κατεύθυνση της πραγματικής διασφάλισης της δημοκρατικής ομαλότητας, της συνταγματικής νομιμότητας, της πολιτικής σταθερότητας και της κοινωνικής ασφάλειας και γαλήνης. Καιρός όμως είναι, να αποτραβηχτεί στην μειοψηφική της γωνία, αυτή η μονίμως μαινόμενη σε ότι αφορά τη συμπεριφορά της και αυθαιρέτως επιβαλλόμενη σε ότι αφορά την ισχύ των θέσεών της μες στο δημοκρατικό μας σύστημα, ομάδα.

Το ως εδώ, το νιώσαμε.
Το μη παρέκει, το καταλάβαμε.
Το από ‘δω και ‘μπρος, θα το αποτολμήσουμε;

Θα δούμε...

Πάντως, Πολιτεία και Πολιτισμός, Ελευθερία και Φιλελευθερισμός δε μπορούν να συνυπάρξουν με τα Εγκληματικά Συνδικάτα και τις Σέχτες Επαναστατών. Αυτό, είναι αδιαμφισβήτητο.

Ο δικός μας «Σουν Τσου»

2009-07-13T20:19:00.005+03:00

Πρώτα τα καλά νέα.
Μία Αστυνομία που παρουσιαζόταν ως άχρηστη από την πλευρά της αντιπολίτευσης και τους προσκείμενούς της μηχανισμούς ενημέρωσης και επικοινωνίας, εξάρθρωσε μία πολυπλόκαμη συμμορία μαφιόζων.
Στη συμμορία, βρέθηκαν να εμπλέκονται επιχειρηματίες και επίορκοι κρατικοί υπάλληλοι, αλλά τα πάντα βγήκαν στη φόρα, χωρίς συγκάλυψη. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στη δεύτερη μεγάλη επιτυχία της Αστυνομίας με την εξάρθρωση δύο άλλων συμμοριών, που διακινούσαν ναρκωτικά η μια και γυναίκες που ωθούνταν καταναγκαστικά στην πορνεία η άλλη.
Η Αστυνομία έδρασε μαζί με την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, χρησιμοποιώντας σύγχρονη τεχνολογία και τα αποτελέσματα ήταν επιτυχή, ενώ σε άλλα προηγμένα κράτη, οι υπεύθυνοι εσωτερικής ασφάλειας, όχι μόνο δε συνεργάζονται με τις μυστικές υπηρεσίες, αλλά λειτουργούν ανταγωνιστικά.

Επειδή ζούμε στη χώρα όπου ότι φαντάζει λαμπερό, πρέπει την ίδια κιόλας στιγμή να το μουντζουρώνουμε, τα καλά νέα σταματούν εδώ. Και από εκεί και κάτω, ακολουθεί η παράνοια.
Οι απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες των συμμοριτών διαπερνούν τους τοίχους των ανακριτικών γραφείων και διαχέονται στην κοινή γνώμη.
Σοβαρές εφημερίδες, παραθέτουν πολυσέλιδα αφιερώματα στην παραληρηματική, κωδικοποιημένη αργκώ που συνεννοούνταν οι μαφιόζοι.
Τηλεοπτικοί σταθμοί, που εκπέμπουν τσάμπα σε δημόσιες συχνότητες, με ευθύνη τους τη σωστή και υπεύθυνη, υποτίθεται, ενημέρωσή μας, στέλνουν μες στις μονταζιέρες ομάδες δημοσιογράφων και στήνουν γελοία σκετς με διάλογους κακοποιών.
Ακαταλαβίστικοι διάλογοι και ξεκάρφωτες αναφορές του Βλαστού και των φίλων του, συνδέονται και αποσυνδέονται, κόβονται και ράβονται κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να προκύπτουν συγκεκαλυμμένες υπόνοιες ή ευθείς υπαινιγμοί για έμμεσες σχέσεις τους, μέσω παρένθετων συντελεστών, με πολιτικά πρόσωπα.
Πλάγιοι ισχυρισμοί ανθρώπων του βαθέως βορβόρου της κοινωνίας, χρησιμοποιούνται ως υλικό για την εξύφανση παραστάσεων στις οποίες εμφανίζονται φιγούρες πολιτικών, οι οποίοι, ουδέποτε έχουν παρουσιάσει την παραμικρή ένδειξη ανομίας ή το ελάχιστο δείγμα ανυποληψίας,
Δημοσιογράφοι αναζητούν, πίσω από τους τοίχους των φυλακών, δολοφόνους και αποβράσματα, για να εκθέσουν τις δικές τους μαρτυρίες και επιχειρήματα πάνω στα όσα κυκλοφορούν στη δημοσιότητα, αλλά παραδόξως, αμελούν να αποδώσουν με την ίδια πιστότητα και πληρότητα τις εξηγήσεις ανθρώπων που έχουν λάβει την ψήφο της προτίμησης και της εκτίμησης χιλιάδων συμπολιτών μας. Ταυτόχρονα, βαφτίζουν ζήτημα χρίζοντος δημοσιογραφικού ελέγχου, ακόμη και το απίθανο γεγονός, κάποιος πολιτικός, ως πιτσιρικάς, να έπαιζε αμπάριζα και πεντόβολα με γειτονόπουλο που μετέπειτα εξελίχτηκε σε Αλ Καπόνε.
Πολιτικοί εκπρόσωποι, λησμονώντας προφανώς τις αλήστου μνήμης εποχές όπου το σωφρονιστικό σύστημα ήταν στα χέρια του κου. Αραβαντινού, αστυνομικοί γίνονταν σφάγια του Πάσσαρη, κάθε οικογένεια βρισκόταν στο έλεος του Σορίν Ματέι ή του Φλαμούρ Πίσλι, αντί να λάβουν εξαρχής απόλυτες αποστάσεις από ισχυρισμούς ανθρώπων που δεν είναι δυνατό να τους αναγνωριστεί όχι μόνο το τεκμήριο της αξιοπιστίας, αλλά ούτε καν το στοιχείο της αξιοπρέπειας, αντιθέτως, σπεύδουν να επιδοθούν σε λεκτικές, φραστικές, εννοιολογικές, σημασιολογικές ακροβασίες, οι οποίες, επί της ουσίας παραπέμπουν σε κάθε πιθανό, ή απίθανο στις περισσότερες περιπτώσεις, ενδεχόμενο.

Μπροστά στην απρόσμενη αλλά ευχάριστη εξέλιξη από τις επιτυχημένες επιχειρήσεις εξάρθρωσης εγκληματικών κυκλωμάτων, θα ευχόταν κανείς οι πολιτικές δυνάμεις να συνεννοηθούν και να ενωθούν πάνω σε έναν τόσο κρίσιμο τομέα για τον πολίτη και την κοινωνία όπως είναι η τήρηση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, να δημιουργήσουν ένα συμπαγές μέτωπο στήριξης των επόμενων προσπαθειών της Αστυνομίας και την ίδια στιγμή, τα μαζικά μέσα ενημέρωσης και οι δημοσιογράφοι να υιοθετήσουν μία στάση ανάλογης ευθύνης και σοβαρότητας.
Προς το παρόν, με τα γινάτια και τα καμώματά τους, κάνουν όλους εμάς να μην ξέρουμε που να ακουμπήσουμε τη θλίψη και την οργή μας, ενώ κατά πάσα πιθανότητα την ίδια ώρα, δε θα έχει μείνει ανάσα από τα γέλια στο «δικανάκια», στο «γιγαντάκια», στο «Βρωμού», στη «τζιτζίκα» και στο δικό μας «Σουν Τσου», που τον έλεγαν Τρομπούκη!

Περιηγητής;

2009-07-09T19:11:00.005+03:00

Στο άρθρο του για την «αυτονομία της πολιτικής» στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 5ης Ιουνίου, ο Γιώργος Παπανδρέου εμφανίζεται να δοκιμάζει τα μέγιστα όρια εκδήλωσης της υποκριτικής του δεινότητας και τα ελάχιστα όρια της ανοχής του νου και της μνήμης κάθε αναγνώστη και κάθε πολίτη.
Ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ, τοποθετείται πάνω στο μείζον θέμα της επικράτησης όρων διαφάνειας στη δημόσια ζωή και κανόνων διασφάλισης της ανεξάρτητης λειτουργίας του δημοκρατικού μας συστήματος, ωσάν να είναι ένας διεθνής περιηγητής, που μία εποχή, τον οδήγησαν τα βήματά του και στη δική μας χώρα, είδε κάποια πράγματα που του φάνηκαν στραβά και τώρα, τα σχολιάζει με κάθε άνεση και πάσα ελευθεριότητα.
Ο κος. Παπανδρέου, κάνει λόγο για «πελατειακή λογική του μικροκομματικού συμφέροντος σε αντιδιαστολή με την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος», για «πολιτεία που υπηρετεί αλλότρια συμφέροντα», για «αιχμαλωσία των δημοκρατικών θεσμών», για «τη σύγχρονη ρίζα της συμφοράς» που είναι, κατ’ αυτόν, «η εξάρτηση από κάθε είδους ανεξέλεγκτα συμφέροντα – επιχειρηματικά, μιντιακά και άλλα». Κάνει επίσης αναφορά σε σκάνδαλα, μιλώντας ακόμη και για «εγκλήματα του τραπεζικού και χρηματιστηριακού συστήματος».

Επειδήσε αυτό τον τόπο ουδείς έχει το δικαίωμα να παριστάνει ότι δεν έχει ούτε παρελθόν, ούτε ταυτότητα, θα ήθελα να θυμίσω ότι ήταν το ΠαΣοΚ εκείνο που είχε υποπέσει στο βαρύ ατόπημα να καλλιεργήσει στην ελληνική κοινωνία λογικές κομματικής-πελατειακής ομαδοποίησης κα περιχαράκωσης, συγκροτώντας τη δεκαετία του ’80 τις γνωστές κλαδικές και καθιερώνοντας τα πράσινα καφενεία. Επιπλέον, τα «αλλότρια συμφέροντα» που «αιχμαλώτισαν τους θεσμούς» και «επέβαλαν σχέσεις εξάρτησης στην πολιτεία», μεγαλούργησαν και πάλι επί ΠαΣοΚ, τη δεύτερη μεγάλη φάση της εικοσαετούς διακυβέρνησής του. Όσο για τα τραπεζικά και χρηματιστηριακά σκάνδαλα που επικαλείται ο κος. Παπανδρέου, να θυμηθούμε όλοι μαζί, ότι το κορυφαίο, ήταν εκείνο της κατάρρευσης της ψευδούς και κατασκευασμένης εικόνας ισχύος και ευμάρειας της Σοφοκλέους, που πρακτικά οδήγησε στη μεγαλύτερη μεταπολεμικά μετακύλιση πλούτου από τους αποταμιευτικούς λογαριασμούς των περισσοτέρων συμπολιτών μας, αρχικά στις μετοχές-φούσκες και αμέσως στη συνέχεια, στις αδηφάγες τσέπες των ολίγων επιτηδείων.

Προφανώς, ο κος. Παπανδρέου έχει συμφέρον να μηδενίζει συνεχώς το κοντέρ και να παριστάνει πως ο πολιτικός χρόνος άρχισε να μετρά για τον ίδιο και το κόμμα του, αρχικά με την εκλογή του στην ηγεσία το Φεβρουάριο του 2004 και στη συνέχεια, με την επανεκλογή του το Νοέμβριο του 2007.
Εις μάτην όμως.
Ο κος. Παπανδρέου διαχειριζόταν κρίσιμα κρατικά και κυβερνητικά πόστα, τόσο στη δεκαετία του ’80 και πολύ περισσότερο στην περίοδο 1993-2004. Στην πρώτη φάση, είχε διατελέσει υφυπουργός Πολιτισμού, και υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, ενώ στη δεύτερη φάση, υφυπουργός Εξωτερικών, υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών και τέλος, υπουργός Εξωτερικών.
Επί δύο δεκαετίες, κατείχε περίοπτη θέση στα κυβερνητικά πράγματα, ήταν κομματικό στέλεχος πρώτης γραμμής και ταυτόχρονα, προσωπικός φορέας μίας βαριάς πολιτικής παρακαταθήκης και ενός ιστορικού ονόματος. Δηλαδή, όχι μόνο είχε σημαίνοντα ρόλο στις κεντρικές κυβερνητικές επιλογές που είχαν ακολουθηθεί τότε, αλλά και αυξημένη ευθύνη και κατοχυρωμένο δικαίωμα παρεμβατικότητας, εάν διαπίστωνε ότι κάτι ήταν παράνομο, ανήθικο, αντιδημοκρατικό.
Παρ’ όλα αυτά, ο κος. Παπανδρέου έβλεπε επί χρόνια τις χαριστικές συμβάσεις και τις σχέσεις διαπλοκής ιδιωτών και κράτους, την πελατειακή διαχείριση της δημόσιας διοίκησης και τις λίστες προαγωγών ή προγραφών με βάση έναν άκρατο πράσινο κομματισμό, να περνούν μπροστά από τα μάτια του και κείνος, ούτε παρενέβαινε αποτρεπτικά, ούτε αποστασιοποιούταν πολιτικά. Καμιά αντίρρηση και καμιά αντίδραση.

Είτε δεν καταλάβαινε τα όσα γίνονταν, οπότε ελέγχεται ως ακατάλληλος για να διεκδικεί σήμερα τη πρωθυπουργία, είτε σιωπούσε, οπότε ελέγχεται ως ένοχος για να παριστάνει σήμερα τον κατήγορο και τον τιμητή. Εκτός και εάν ισχύουν και το πρώτο και το δεύτερο μαζί.

Αλλά και ως επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης ακόμη, ο κος. Παπανδρέου, έκανε την πολιτική επιλογή να μείνει δέσμιος των κομματικών και ποικίλων άλλων δεσμεύσεων και εξαρτήσεών του, από το να δεχτεί να συνεργαστεί με την κυβέρνηση σε βασικά και ουσιώδη ζητήματα επιβολής όρων διαφάνειας και νομιμότητας στη λειτουργία του κράτους, στις σχέσεις κράτους-ιδιωτών και στη δημόσια ζωή εν γένει.

Η επίμονη άρνησή του και η απροσχημάτιστη αντίθεσή του σε υποθέσεις όπως εκείνες του βασικού μετόχου, της συζήτησης για συναίνεση στο θέμα της συνταγματικής αναθεώρησης, της εφαρμογής του νόμου πλαισίου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, της σύστασης διακομματικής επιτροπής της Βουλής, κατόπιν προσωπικής εισήγησης του πρωθυπουργού, για τα οικονομικά των κομμάτων, αποτελούν αδιάψευστες αποδείξεις, ότι ο κος. Παπανδρέου δεν πολιτεύεται με βάση το δημόσιο συμφέρον, αλλά με κίνητρο, αφενός τη δίψα του ιδίου και των συνεργατών του για επιστροφή στην εξουσία μέσω της στρατηγικής πρόκλησης αναστάτωσης στην πολιτική ζωή και υπονόμευσης κάθε προσπάθειας για δημόσιο διάλογο και κοινή συνεργασία και αφετέρου, το φόβο του και την ανεπάρκειά του να προχωρήσει σε ρήξεις και αλλαγές σε σχέση με το ΠαΣοΚ των νέων προσώπων, αλλά των παλιών συνηθειών.
Σε επίρρωση όλων των προηγουμένων, έρχεται το λίαν αντιπροσωπευτικό γεγονός ότι ο κος. Παπανδρέου αρνείται πεισματικά να ξεκαθαρίσει μια και έξω το τοπίο αναφορικά με τα ταμεία του ΠαΣοΚ και τις αποκαλύψεις του κου. Τσουκάτου, ενώ, την ίδια στιγμή, αρθρογραφεί για τη διαφάνεια και αποδίδει ψόγο στην κυβέρνηση.
Δε δικαιούται και ούτε είναι αποδεκτό, να τοποθετείται πολιτικά κατ’ αυτόν τον τρόπο ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ.

Έχει υποχρέωση, αν όχι απέναντι στον εαυτό του, τουλάχιστον απέναντι στον πολίτη και στην κοινή γνώμη, να είναι περισσότερο σοβαρός και λιγότερο προκλητικός.

Ο κος. Παπανδρέου πρέπει να επιλέξει. Θα γίνει επιτέλους ένας υπεύθυνος παράγων του πολιτειακού μας οικοδομήματος και του πολιτικού μας βίου, ή θα εξακολουθήσει να συμπεριφέρεται όντως ως περιηγητής;

"Πατριωτικός παρεμβατισμός"

2009-07-08T02:53:00.005+03:00

Είναι κρίμα που το Συνέδριο του ΛάΟΣ διήρκησε μόνο μισή μέρα και δεν είχε πλήρη τηλεοπτική κάλυψη από το γνωστό Τηλεάστυ. Χάσαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε σκηνές ανάλογες παλαιότερων συνεδρίων, με μπριόζες κυρίες και ρωμαλέους κυρίους που προέρχονται από κάποιο μακρινό χθες, να επαίρονται για τα ιστορικά ανδραγαθήματα βασιλιάδων και δικτατόρων, χιτών και ταγματασφαλιτών.
Είχαμε, ωστόσο, την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε μία ομιλία σταθμό, από τον πρόεδρο του κόμματος κο. Καρατζαφέρη. Η οποία, κατ’ αρχήν, περιείχε τη συνταρακτική μαρτυρία μίας μοναδικής ιστορικής σύμπτωσης. Ο κος. Καρατζαφέρης, διατράνωσε το όραμα της Μεγάλης Ελλάδας. Όχι, διότι ανακάλυψε την ανεκμετάλλευτη δυναμική του Οικουμενικού Ελληνισμού. Άλλωστε, χρειάζεται γνώση και άποψη για αυτό. Αλλά διότι, σύμφωνα με τα λεγόμενά του τουλάχιστον, γεννήθηκε την ίδια μέρα και ώρα, 22 Αυγούστου στις τέσσερις μετά μεσημβρίας, με τον Εθνάρχη Ελευθέριο Βενιζέλο. Πρόσθεσε μάλιστα, πως και οι δυο τους είναι «λιοντάρι» στο ζώδιο! Το περίεργο είναι, πως ανατρέχοντας σε πηγές του internet (π.χ. wikipedia), ανακαλύπτουμε ότι ο κος. Καρατζαφέρης φέρεται να είναι δηλωμένος ως γεννηθείς στις 11 Αυγούστου 1947 στην Αθήνα, ενώ ο αείμνηστος Βενιζέλος, στις 23 Αυγούστου 1864 στις Μουρνιές Χανίων.
Είτε έχει γίνει λάθος στη ληξιαρχική πράξη του ενός ή του άλλου, είτε έχει γίνει λάθος στην ανάρτηση των σχετικών αναφορών στο internet, είναι σίγουρο πως αυτή η αναντιστοιχία πρέπει να διορθωθεί πάραυτα. Δεδομένου ότι ο Βενιζέλος έχει αποδημήσει εις Κύριο εδώ και εβδομήντα τρία χρόνια, ενδεχομένως θα έπρεπε να μεριμνήσει ο ίδιος ο κος. Καρατζαφέρης για να επαναφέρει τα στοιχεία στην ορθή τους διατύπωση.
Για τη διαφορά στο ζώδιο, καθόσον ο αείμνηστος Βενιζέλος προκύπτει «παρθένος» και όχι «λιοντάρι», ο κος. Καρατζαφέρης μάλλον υποχρεούται να προσφύγει στη βοήθεια της κας. Βιργινίας Λεούση, εάν δεν ανήκει ήδη στο ποικιλόμορφο και ετερόκλητο κοινό των οπαδών του.
Παραδόξως δε, αυτή η συνταρακτική μαρτυρία, δεν πέρασε στο απομαγνητοφωνημένο κείμενο της ομιλίας που δημοσιοποιήθηκε επισήμως μέσω του γραφείου τύπου και της ιστοσελίδας του ΛάΟΣ.

Εν πάση περιπτώσει, σημασία δεν έχει εάν είναι ακριβές ή όχι, ότι ο κος. Καρατζαφέρης αποτελεί τη μεταφυσική συνέχεια του Ελευθέριου Βενιζέλου. Εξάλλου, ενώπιον ενός κομματικού ακροατηρίου αποτελούμενου από ανθρώπους που αναμιγνύουν το δωδεκαθεϊσμό και την αρχαιολατρία με τον χριστιανορθόδοξο φονταμενταλισμό και τις διακηρύξεις περί ρωμιοσύνης, γραφικούς τηλεβιβλιοπώλες και θεωρητικούς διανοητές της ουφολογίας, μορτάκια της φτηνής ατάκας και σύστριγγλους καβγατζήδες των τηλεπαραθύρων, φυγόστρατους που δηλώνουν πατριώτες και χουντοβασιλικά ραμολιμέντα, ταλαίπωρους που ψάχνουν για μία πρέζα λαϊκισμού και τόνωσης του εθνοκεντρικού εγώ τους, μαζί με διάφορους σαλτιμπάγκους των ψηφοδελτίων που το ‘παιζαν και το παίζουν δίπορτο με τη Νέα Δημοκρατία, θα μπορούσε να δηλώσει από μετεμψύχωση του Σπαρτιάτη Λεωνίδα και του Νικηταρά του Τουρκοφάγου, έως ενσάρκωση του Γιώργου Θαλάσση από το «Παιδί Φάντασμα» και του συνταγματάρχη Βαρτάνη από τον «Άγνωστο Πόλεμο» και να γίνει εξίσου πιστευτός. Σημασία έχει, πέρα απ’ όλα τα ευτράπελα και ξεκαρδιστικά που ανέφερα παραπάνω, ότι ο κος. Καρατζαφέρης επεισήλθε σε σαφείς αναφορές για το ποιες πρόκειται να είναι οι συντεταγμένες του κόμματός του, στο χάρτη του πολιτικού μας συστήματος, στο αμέσως προσεχές διάστημα.

Κατ’ αρχήν, εξέπεμψε την ιδέα του «πατριωτικού παρεμβατισμού».
Δεδομένου ότι διεκδικεί τον πατριωτισμό ως μονοπώλιο του ιδίου και των παλικαριών που τον περιστοιχίζουν, φαντάζομαι ότι από εδώ και εμπρός, θα καραδοκούν όλοι μαζί και θα παρεμβαίνουν γρήγορα και δυναμικά, όπως η νεοσυσταθείσα Δύναμη Δέλτα της Ελληνικής Αστυνομίας, όταν όλοι εμείς οι υπόλοιποι, θέτουμε στους κινδύνους της πολιτικής και κοινωνικής ζύμωσης και εξέλιξης, όλα όσα προτάσσουν ως αδιαπραγμάτευτες, δικές τους αρχές και αξίες οι άνθρωποι του ΛάΟΣ. Προφανώς, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη την αναγγελία δράσης του «πατριωτικού παρεμβατισμού», μοναδική ελπίδα που μας απομένει είναι αυτός ο «παρεμβατισμός» να πραγματώνεται με μύδρους και αφορισμούς από τον άμβωνα του Τηλεάστεως και όχι με τίποτα λοστούς από τα «παιδιά της Χρυσής Αυγής» -κατά παλαιότερη τοποθέτηση Καρατζαφέρη. Όπως αντιλαμβάνεστε, προσπαθώ να αποκωδικοποιήσω τη θεωρία του «πατριωτικού παρεμβατισμού» με αυτό τον υπεραπλουστευτικό, ενδεχομένως, τρόπο, διότι, εάν έμπαινε κανείς στη διαδικασία να αναλύσει με ιδεολογικούς όρους, τι σημαίνουν οι φράσεις α.- «ο πατριωτικός παρεμβατισμός δίνει το δικαίωμα της απόλυτης επιτροπείας, της απόλυτης δυναμικής, του απόλυτου ελέγχου επί κάθε στραβού που συμβαίνει από την εκτελεστική εξουσία … παραδίδει όλους τους ελεγχόμενους για διαφθορά, για σήψη, για αυταρχισμό εις το έργο, την πράξη και την ενέργεια του Έλληνα πατριώτη», β.- «όταν αγαπάς την πατρίδα εφαρμόζεις κάθε δυνατό μέσο, για να μπορέσει να πραγματώσει η πατρίδα τα εθνικά της οράματα», γ.- «πατριωτικός πατριωτισμός σημαίνει ότι φεύγει το κεφάλαιο και έρχεται ο λαός» κ.α., τότε δε θα είχε διαφορετική επιλογή από το να καταλήξει σε θεωρητικές συγκρίσεις με τα εθνικιστικά, σοβινιστικά, λαϊκιστικά, αντικαπιταλιστικά προστάγματα των θεωρητικών του εθνικοσοσιαλισμού στη Γερμανία του μεσοπολέμου. Αλλά και αυτό ακόμη, θα ήταν πιθανότατα υπερβολικό, καθώς είναι αμφίβολο, εάν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι του ΛάΟΣ, ημιμαθείς και απαίδευτοι πολιτικά στην πλειοψηφία τους, έχουν γνώση και επίγνωση της ιδεολογικής παράδοσης της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, τάση την οποία εκπροσωπούν στη χώρα μας. Ενδεχομένως, η έμπνευσή τους, προέρχεται από κάτι πιο ευπλησίαστο χρονολογικά και ιστορικά: το «επαναστατικό» διάγγελμα του Παπαδόπουλου προς τον ελληνικό λαό. Αν μελετήσει κανείς το σχετικό οπτικοακουστικό ντοκουμέντο θα διαπιστώσει πως και εκείνος, ένα είδος πατριωτικού παρεμβατισμού ισχυριζόταν πως άσκησε, βασιζόμενος μάλιστα σε περιγραφές και επιχειρήματα, πανομοιότυπα με εκείνα που χρησιμοποιεί σήμερα, ο κος. Καρατζαφέρης.

Επιπρόσθετα, απότο βήματου συνεδρίου του, ο κος. Καρατζαφέρης απείλησε ευθέως όλους εμάς τους Έλληνες δημοκράτες, πως στις προσεχείς εκλογές ευελπιστεί και προσβλέπει να γίνει τρίτο κόμμα σε κοινοβουλευτική δύναμη και μάλιστα, να ανέλθει στο βάθρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στην περίπτωση που ΝΔ και ΠαΣοΚ, ή ΠαΣοΚ και ΝΔ, επιλέξουν να συγκυβερνήσουν στο πρότυπο της μεγάλης συμμαχίας που συναντούμε στη Γερμανία. Πάντως, επέδειξε ότι αυτός του ο ισχυρισμός είναι μία ρητορική πομφόλυγα, δεδομένου ότι υποψίασε ακόμη και τους λιγότερο υποψιασμένους, ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από Δούρειος Ίππος του ΠαΣοΚ μες στο πολιτικό μας σύστημα. Κατά ποια έννοια; Είναι απλό. Στην ομιλία του, εξάντλησε όλο το επιθετικό του μένος σε βάρος της ΝΔ και του Κώστα Καραμανλή προσωπικά, λοιδόρησε και πάλι το ΚΚΕ, το μοναδικό κόμμα που υιοθετεί μία συνεπή και έντιμη στάση αντιμετώπισης της κυβέρνησης (έστω και εάν αυτή η αντιμετώπιση, κάθε άλλο παρά θετική είναι), προσπέρασε ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ στα γρήγορα, σα να μην υπήρχαν καν ως οντότητες μες στο πολιτικό μας σύστημα και κράτησε μοναχά δυο-τρεις ακίνδυνες και ανώδυνες αοριστολογίες για ΠαΣοΚ και Γ. Παπανδρέου.

Ξεκινώντας από τα τελευταία, θα σας διαβεβαιώσω ότι πιστεύω πως ο ρόλος του κου. Καρατζαφέρη και του ΛάΟΣ ως Δούρειου Ίππου του ΠαΣοΚ (και όχι μόνο) θα διαφανεί, μέσα από τις τρέχουσες και τις προσεχείς πολιτικές εξελίξεις.

Πηγαίνοντας στα πρώτα, δε θα διστάσω να μοιραστώ μαζί σας την σκέψη μου, πως αργά ή γρήγορα, όταν η κατευθυνόμενη μηντιακή αβάντα σταματήσει να προσφέρεται αφειδώς στον κο. Καρατζαφέρη και το κόμμα του, τότε θα αρχίσουν όλοι μαζί να παραληρούν ότι είναι μετεμψυχώσεις του Ιουλίου Καίσαρα και του Ναπολέοντος Βοναπάρτη και ενσαρκώσεις του Batman και του Indiana Jones. Θα έχουμε το ατυχές παράδειγμα της ταλαίπωρης Έφης Θώδη, σε πολιτική έκδοση. Η υπερέκθεση στα media στην αρχή και η στέρηση αμέσως μετά, θα διαμορφώσουν τις όποιες κυοφορούμενες εμμονές, σε ψυχώσεις και η εικόνα θα είναι ανάλογη της γκραβούρας “Asylum of Insane” του διάσημου Άγγλου χαράκτη, ζωγράφου, και σκιτσογράφου του 18ου αιώνα William Hogarth, που συνοδεύει την ανάρτησή μου.

Καταλήγοντας στα ενδιάμεσα και στα αμιγώς πολιτικά, θα σας εκμυστηρευτώ την ανησυχία μου, ότι από τους 162.103 συμπολίτες μας που ψήφισαν τον κο. Καρατζαφέρη το Μάρτιο του 2004, τους 252.429 τον Ιούνιο του 2004, τους 271.809 το Σεπτέμβριο του 2007 και τέλος, τους 366.615 τον Ιούνιο του 2009, δεν είμαι σίγουρος εάν οι περισσότεροι από αυτούς έχουν συνειδητοποιήσει ότι πριμοδότησαν με την ψήφο τους κάποιον που ενδέχεται να είναι, εάν όχι κάποιος αλλοπαρμένος που λέει ότι του κατεβεί στο νου, ή κάποιος εγκάθετος που εκτελεί υποδείξεις μίας αποστολής υπονόμευσης, ένας (ετοιμαστείτε για το χειρότερο) καμουφλαρισμένος νεοφασίστας που είναι ικανός να απειλήσει εν καιρώ τη σταθερότητα και την ασφάλεια του δημοκρατικού μας συστήματος. Διότι, τα περί «πατριωτικού παρεμβατισμού» σε τέτοια σκούρα μονοπάτια υποθέσεων και υποψιών με οδηγούν προσωπικά και ειλικρινά, εύχομαι να πέφτω έξω.

Υπερβολικές σκέψεις; Δαιδαλώδεις προβληματισμοί; Αβάσιμες ανησυχίες;

Ας ελπίσουμε ότι όλα τα παραπάνω, είναι μονάχα τα αμέσως προηγούμενα.

Πάντως, εγώ, δεν αισθάνομαι και ιδιαίτερα ήσυχος. Ενδεχομένως, ούτε κάποιοι από εσάς.

Όποιος παίξει, χάνει

2009-07-06T23:51:00.001+03:00

Προφανώς δεν είναι ούτε αντισυνταγματικό, ούτε παράνομο να προκαλέσει κανείς πρόωρες εθνικές εκλογές με αφορμή την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, ειδάλλως, δε θα υπήρχε η σχετική διάταξη για διάλυση της Βουλής, στην περίπτωση που δεν επιτευχθεί η συλλογή των δύο τρίτων των ψήφων. Επομένως, επί του τύπου, ουδείς είναι σε θέση να εγκαλεί τον κο. Παπανδρέου για την απόφασή του να πάει τη χώρα σε εκλογές, το Μάρτιο του προσεχούς έτους.
Αντιθέτως, επί της ουσίας, οποιοσδήποτε από εμάς δικαιούται να ασκήσει κριτική στον πρόεδρο του ΠαΣοΚ, επειδή διαστρέφει το νόημα της συνταγματικής μέριμνας, υπό την έννοια, ότι στην περίπτωση του κου. Παπούλια, δεν πρόκειται να δημιουργηθεί μία πραγματική ασυμφωνία αναφορικά με την ποιότητα ή την καταλληλότητα της υποψηφιότητάς του ως Προέδρου, αλλά απλώς, θα πρυτανεύσει η σκοπιμότητα μίας εκλογικής στρατηγικής που υιοθετεί απροκάλυπτα -πλέον- ο κος. Παπανδρέου. Επομένως, τίθεται μείζον πρόβλημα πολιτικής δεοντολογίας και συμπεριφοράς, για το ΠαΣοΚ και για τον Πρόεδρό του.
Επιπλέον, ο κος. Παπανδρέου ανατρέπει το ισχύον πρότυπο της πολιτικής αντιμετώπισης του θεσμικού ζητήματος εκλογής αρχηγού κράτους, μετατρέποντάς το, από μία ομαλή διαδικασία που ‘χει το κύριο χαρακτηριστικό της ευρείας κοινοβουλευτικής συναίνεσης, σε μία αδιέξοδη σύγκρουση που θα βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στο κίνητρο του κομματικού συμφέροντος. Μαζί με αυτό, φαίνεται εντελώς ανεπίτρεπτο να χρησιμοποιείται ο κος. Παπούλιας, ένας άνθρωπος που έχει κερδίσει με την αξία του το σεβασμό και την αγάπη όλων των Ελλήνων, ως κομμάτι στο χάρτη μίας εκλογικής στρατηγικής.
Νομίζω πως ο ίδιος ο κος. Παπανδρέου, αλλά και το κόμμα του συνολικά, θα κριθούν αυστηρά από τον πολίτη για όλα τα παραπάνω. Όπως εξάλλου και για το γεγονός ότι διαμορφώνουν εκλογική στρατηγική ποντάροντας πάνω σε τόσο ευαίσθητα ζητήματα, όπως είναι εκείνο της επανεκλογής του κου. Παπούλια, αντί να αφοσιωθούν αποκλειστικά και μόνο στη διαμόρφωση μίας θετικής, υπεύθυνης πρότασης εναλλακτικής διακυβέρνησης, όπως προτάσσει άλλωστε και ο θεσμικός τους ρόλος.
Ωστόσο, εξίσου αυστηρά κινδυνεύει να κριθεί και η Νέα Δημοκρατία, εάν πέσει στην παγίδα να επιδοθεί σε ασκήσεις και τακτικές καλλιέργειας εντυπώσεων σε βάρος του ΠαΣοΚ, με αφορμή τη στάση του στο ζήτημα επανεκλογής του κου. Παπούλια. Ο πολίτης δεν είναι κουτός και καταλαβαίνει πολλά περισσότερα από το προφανές, δηλαδή, ότι ο κος. Παπανδρέου και το ΠαΣοΚ είναι λάθος σε αυτή την περίπτωση. Από την άλλη πλευρά, είναι βέβαιο ότι δοκιμάζοντας να χειραγωγήσεις τον πολίτη πάνω στο προφανές, τον αντιμετωπίζεις πράγματι ως κουτό και φυσικά, θα αντιδράσει κατά τρόπο αρνητικό. Ακόμη, είναι λογικό να σκεφτεί ο πολίτης, ότι η κυβέρνηση μεθοδεύει μία ακόμη εκστρατεία επικοινωνιακής διαχείρισης της υπόθεσης κατανομής του πολιτικού κόστους, προκειμένου να αποφύγει τη βάσανο της εφαρμογής αλλαγών ουσίας, τόσο στο πολιτικό προσωπικό που υπηρετεί σε καίρια κρατικά πόστα, όσο και σε κεντρικές πολιτικές.
Ο μόνος τρόπος, για να βγουν εκτεθειμένοι αποκλειστικά ο κος. Παπανδρέου και το ΠαΣοΚ, είναι να τους αφήσει η ΝΔ να παίξουν μόνοι τους αυτό το παιγνίδι με την Προεδρία της Δημοκρατίας και κο. Παπούλια. Σε κάθε άλλη περίπτωση, δε θα βγει ούτε και εκείνη αλώβητη.
Είναι ένα άσχημο παιγνίδι αυτό, γι’ αυτό, όποιος παίξει, χάνει.

Βρε καλώς τα παιδιά!

2009-07-03T12:19:00.004+03:00

Έπρεπε να βγει, άγνωστο για ποιους προσωπικούς λόγους, ο κος. Τσουκάτος και να πει ότι με τα ίδια του τα χέρια κουβάλησε στο ταμείο του ΠαΣοΚ ένα εκατομμύριο μάρκα ως χορηγία της γερμανικής εταιρείας Siemens, για να ξεκινήσει μία ολόκληρη συζήτηση γύρω από το λεγόμενο μαύρο χρήμα.
Καλώς τα παιδιά, που θα έλεγε στις καλές του μέρες ο κος. Αλαβάνος!
Δηλαδή, τόσα χρόνια, ουδείς είχε παρατηρήσει ότι τα φανερά μόνο έξοδα των κομμάτων σε νοίκια κτιρίων, πάγιους και έκτακτους λογαριασμούς, μισθούς τακτικού προσωπικού και αμοιβές εξωτερικών συνεργατών (ιδιωτών, ή εταιρειών), προμήθειες υλικών και παραγγελίες εκτυπώσεων, διοργάνωση δεκάδων τεραστίων σε όγκο εκδηλώσεων, προεκλογικές και διαφημιστικές καμπάνιες κ.ο.κ., υπερέβαιναν κατά πολύ τα ετήσια έσοδα χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό, συν τα ποσά δανεισμών από τράπεζες;
Δηλαδή, τόσα χρόνια, ουδείς είχε διερωτηθεί για το πώς, πολιτικά πρόσωπα που δε διέθεταν καμιά αξιόλογη οικογενειακή περιουσία, ούτε και έκαναν καμιά φοβερή καριέρα στον ιδιωτικό τομέα, ούτως ώστε να αποκτήσουν πολλά χρήματα σε σχετικά νεαρή ηλικία, βρέθηκαν να κάνουν προεκλογικές εκστρατείες εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ και να διάγουν ένα βίο, πιο χλιδάτο και από του Κασόγκι;
Δηλαδή, τα τελευταία χρόνια, ουδείς έχει δει ως σπαζοκεφαλιά, το πώς ακόμη και κάτι τριαντάχρονοι wannabes (σε απλή μετάφραση, τα παιδιά του κομματικού σωλήνα, που ευελπιστούν να γίνουν οι πολιτικοί ηγέτες της επόμενης εικοσαετίας ή τριακονταετίας), που δεν έχουν βγει καλά-καλά στην πιάτσα, για να πιάσουν στα χέρια τους τον πρώτο τους μισθό, άξαφνα διοργανώνουν ιδιωτικές γιορτές και πανηγύρια, με χίλιους, χίλιους πεντακόσιους, δύο χιλιάδες προσκεκλημένους;
Βρε καλώς τα παιδιά, ξανά!
Καλώς τους φορείς του πολιτικού μας συστήματος, που έπεσαν και πάλι από τα σύννεφα και άξαφνα, τους ήρθε η έγνοια της διαφάνειας.
Καλώς τους εκλεγμένους, ή όχι ακόμα εκλεγμένους, πολιτικούς μας, που ψαχουλεύουν το πόθεν έσχες του απέναντί τους, ως ξεκάρφωμα, για να μην προλάβει ο απέναντι, να ψαχουλέψει το πόθεν έσχες το δικό τους.
Καλώς τους δημοσιογράφους, που βρήκαν παιδική χαρά για να παίξουν και όταν κουραστούν, θα πάνε να ξαποστάσουν στα parties στο Κολωνάκι, στα κυκλαδίτικα εξοχικά και στα δωδεκάμετρα σκάφη cruisers των πολιτικών προσώπων που τους προσκαλούν. Όχι, δε θα ρωτήσουν από πού βρέθηκαν όλα αυτά, προέχει η ευγένεια του φιλοξενούμενου, απέναντι στον οικοδεσπότη.
Αλλά και να μην ανήκει κανείς στους παραπάνω, όσο και εάν προβληματιστεί πάνω στην ιδέα του μαύρου πολιτικού χρήματος, καταλαβαίνει ότι η κατάσταση είναι αυτό που λέμε μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.
Ψηφίζεται το ασυμβίβαστο μεταξύ βουλευτή και επαγγελματία; Λέγεται τότε, πως ο βουλευτής, μη καλυπτόμενος οικονομικά από την αποζημίωση που του χορηγεί το κράτος, θα αναζητήσει πρόσθετη οικονομική στήριξη από ιδιώτες.
Ψηφίζεται η άρση του ασυμβιβάστου; Λέγεται τότε, πως ενδέχεται ο βουλευτής να μπει στον πειρασμό να συνδυάσει τις πολιτικές προσβάσεις του σε κρατικούς οργανισμούς και επιχειρήσεις, ή, τις πολιτικές φιλίες του με ανθρώπους του ιδιωτικού κεφαλαίου, προκειμένου να προωθήσει τις δικές του business.
Φτάνει ο κόμπος στο χτένι και δημιουργείται γενική εμπλοκή, σε όλα τα προηγούμενα; Ε, τότε, να’ ναι καλά οι σύζυγοί τους, που μπορούν να παίρνουν ελεύθερα δουλειές είτε ως επιχειρηματίες, είτε ως επιτηδευματίες. Εξάλλου, επιχείρημα υπάρχει και εδώ: δε θα κλείσει ως επαγγελματίας η γυναίκα μου (ή ο άντρας μου, για τις γυναίκες πολιτικούς), επειδή αποφάσισα εγώ να γίνω βουλευτής, ή υπουργός.
Λύσεις υπάρχουν; Πολλές. Αλλά απαιτείται ευθυκρισία. Ειλικρίνεια. Και πάνω απ΄ όλα, αξιοπρέπεια.
Τι μπορεί να σημαίνει ευθυκρισία; Να έχεις τόσο δα μυαλό, ώστε να καταλάβεις, ότι είναι χίλιες φορές προτιμότερο να έχεις ανοικτές και καθαρές σχέσεις ως πολιτικός με το ιδιωτικό κεφάλαιο, παρά κρυφές και ύποπτες. Στα δεκάδες ταξίδια που έκανα στο εξωτερικό εκπροσωπώντας το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, άλλοτε ως αναπληρωτής γραμματέας Διεθνών Σχέσεων και πρόσφατα, ως αναπληρωτής γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού, είδα κολοσσούς του ιδιωτικού κεφαλαίου και της ιδιωτικής παραγωγής να προσφέρουν επίσημες χορηγίες (με διαφημιστικά πανό, διαφημιστικά περίπτερα κ.α.) σε μεγάλα συνέδρια κομμάτων. Υποψηφίους, να δέχονται ποσά από επιχειρηματίες, ή από απλούς πολίτες, να τους κόβουν διάτρητη απόδειξη από την εφορία και να δημοσιοποιούν τη λίστα χορηγιών τους σε εφημερίδες. Σεμνά και φανερά. Εμείς εδώ, προτιμούμε να μην έχουμε σχέση με καμιά Siemens επισήμως και να μας φέρνει ο κάθε κος. Τσουκάτος χαρτοφύλακες με λεφτά.
Τι μπορεί να σημαίνει ειλικρίνεια; Να είσαι τόσο δα αληθινός, που να μην περιγελάς ως «γύφτο» (ζητώ συγγνώμη από τη συμπαθή φυλή των αθίγγανων) το Βρετανό βουλευτή που χρέωσε στον κρατικό προϋπολογισμό έως και τα παπούτσια που αγόραζε, ενώ την ίδια ώρα, βάζεις τα λεφτά του προϋπολογισμού του δικού σου κράτους στην μπροστινή τσέπη, τα χαρτζιλίκια από τους χορηγούς σου στην πίσω και παίρνεις και extra bonus κανονάκι (που λέγαμε πιτσιρικάδες, παίζοντας στα ουφάδικα της γειτονιάς), μία οικοσκευή.
Τι σημαίνει αξιοπρέπεια; Να είσαι τόσο δα κύριος (ή κυρία) που να προτιμάς να υπηρετείς το δημόσιο αξίωμά σου έχοντας μία σφικτή και περιορισμένη οικονομική διαχείριση της λειτουργίας του γραφείου σου, αλλά την ίδια ώρα, να μην έχεις ανάγκη ή υποχρέωση απέναντι σε κανέναν, από το να γεμίζεις την τηλεόραση, τις εφημερίδες, τις στάσεις των λεωφορείων με τη ματαιόδοξη φατσούλα σου, ενώ είσαι υπάλληλος και υποχείριο εκείνου που σου πληρώνει όλα αυτά.
Μετά από όλα αυτά τα απλά και εντελώς πρακτικά που ανέφερα, ας πάρουμε μία βαθιά ανάσα και ας επιστρέψουμε στις θεωρητικές αναλύσεις γύρω από το μαύρο χρήμα, οι οποίες, ειρήσθω εν παρόδω, είναι σχεδιασμένες να μην καταλήγουν πουθενά.

Όλα στο φως για Siemens

2009-07-02T12:47:00.002+03:00

Η συζήτηση για αμνήστευση του κου. Χριστοφοράκου με αντάλλαγμα τη συνεργασία του, δεν έχει νόημα, δεδομένου ότι δεν είναι δυνατό να απαλλάσσεται των ποινικών ευθυνών του εκείνος που για λογαριασμό των συμφερόντων για τα οποία εργάζεται, προσφέρει χρήματα, εξαγοράζει συνειδήσεις στελεχών του δημοσίου και διασφαλίζει ευνοιοκρατική μεταχείριση στο διαγωνισμό, ή στην ανάθεση κάποιου έργου. Από την άλλη πλευρά, έχει λογική η περίπτωση να του αναγνωριστεί κάποιο ελαφρυντικό μεταμέλειας την οποία θα όφειλε να υποστηρίξει ο ίδιος εμπράκτως, δίνοντας ονόματα και στοιχεία, για όσους τα έπιασαν χοντρά.
Βλέπετε, στη χώρα του παραλόγου, συχνά μας διαφεύγει το αυτονόητο. Στην περίπτωση της Siemens, η Πολιτεία δε θα έπρεπε να νοιάζεται σε τέτοιο βαθμό για την τύχη των ανθρώπων οι οποίοι, εκμεταλλευόμενοι πόσο διαβλητό και ανήθικο είναι το πολιτικό μας σύστημα, καθώς και το σύστημα λειτουργίας του κράτους μας και της δημόσιας διοίκησης και έχοντας λάβει τη συναίνεση των εργοδοτών τους προκειμένου να πάρουν δουλειές με κάθε μέσο και κάθε κόστος, μοίραζαν μίζες σε στελέχη κρατικών οργανισμών. Στόχος, θα έπρεπε λογικά να είναι, να φτάσει η έρευνα σε ‘κείνους που έβαλαν τελικά τα χρήματα στην τσέπη, διότι εκεί βρίσκεται η καρδιά του σκανδάλου.

Από την άλλη πλευρά, είναι βέβαιο, ότι αποτελεί ζήτημα τιμής για την κυβέρνηση και τα κόμματα να μη μείνει ασύλληπτο, ούτε ένα πρώην στέλεχος του δημοσίου που ενθυλάκωσε βρώμικα χρήματα. Μοναδικό κόμμα, που θα μπορούσε να αντιδράσει σε αυτό, είναι το ΠαΣοΚ. Διότι το σκάνδαλο Siemens, είναι ένα σκάνδαλο δικό του. Και αντιδρά ήδη. Προσπαθεί να πάρει την υπόθεση από τη δικαιοσύνη και να τη φέρει στη βουλή, ενώ είναι γνωστό ότι ούτως ή άλλως, οι ποινικές ευθύνες για πρώην υπουργούς έχουν παραγραφεί. Αγωνία του, είναι να μη βγουν στη φόρα τα στελέχη του κομματικού συστήματός του που διαχειριζόταν την εξουσία, τα οποία χρηματίστηκαν, ή ακόμη χειρότερα, εκβίασαν προκειμένου να χρηματιστούν.
Την ίδια ώρα, ο κος. Παπανδρέου και οι συνεργάτες του στο κόμμα, παριστάνουν τους ανήξερους, γι’ αυτό που ο κος. Τσουκάτος διαβεβαιώνει: ότι χρήματα της γερμανικής εταιρείας εισέρεαν στα κομματικά ταμεία. Αλλά και να μην ευσταθούν οι διαβεβαιώσεις του κου. Τσουκάτου, είναι σίγουρο ότι είτε έτσι, είτε αλλιώς, οι μίζες της Siemens σε τσέπες ανθρώπων του κόμματος κατέληγαν. Επομένως, ο κος. Παπανδρέου δε δικαιούται να παριστάνει πως βρίσκεται έξω από το κάδρο των πολιτικών ευθυνών. Αντιθέτως, υποχρεούται να λάβει θέση και να αναλάβει δράση, όχι να χρησιμοποιεί υπεκφυγές και να παριστάνει τον υπεράνω, ενίοτε δε και τον τιμητή. Και εδώ, εκδηλώνεται η παντελής απροθυμία του για κάτι τέτοιο, δια μέσου των δηλώσεων του στενότερου συνεργάτη του. Ο εκπρόσωπός του, ο κος. Παπακωνσταντίνου, μιλώντας για το ενδεχόμενο αποκαλύψεων από τη μεριά του κου. Χριστοφοράκου, υποστήριξε ότι οι αποκαλύψεις θα πρέπει να συνοδεύονται από στοιχεία. Κομπιάζοντας λίγο, συμπλήρωσε: «και αποδείξεις βεβαίως». Πάλι καλά που δεν ισχυρίστηκε πως απόδειξη του σκανδάλου, μπορεί να αποτελεί μόνο βιντεοσκοπημένο ντοκουμέντο της συναλλαγής, μαζί με προσημειωμένα χαρτονομίσματα.

Πάντως, το κλειδί των εξελίξεων, δε βρίσκεται μονάχα στη διάθεση του κου. Χριστοφοράκου να συνεργαστεί, αλλά και στην απόφαση, η μη, των γερμανικών αρχών, να τον εκδώσουν κάποια στιγμή στην Ελλάδα. Είναι γνωστό, ότι για λόγους τάξης και κύρους, κράτη σαν τη Γερμανία δεν παραδίδουν εύκολα πολίτες τους σε άλλα κράτη. Από την άλλη πλευρά, είναι αμφίβολο εάν οι γερμανικές αρχές αναλάμβαναν το ρίσκο υπονόμευσης του κύρους της χώρας, προσφέροντας προστασία και άσυλο σε πολίτες της που έχουν παρελθόν και ποιόν σαν εκείνο του κου. Χριστοφοράκου.
Πέρα από τα προηγούμενα, απόλυτη ευθύνη να βοηθήσει στη διαλεύκανση και της τελευταίας πτυχής αυτού του σκανδάλου, έχει η ίδια η εταιρεία. Είναι δύσκολα πιστευτό, ότι η μητρική Siemens, ενέκρινε ποσά για μίζες σε πολιτικά πρόσωπα ή υψηλά ιστάμενους διοικητικούς παράγοντες του δημοσίου, χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα κανείς από τη Γερμανία, ποιος ήταν ο κος. Rocco και η παρέα του. Έχει υποχρέωση, λοιπόν, να βοηθήσει η Siemens και έχει υποχρέωση, από τη δική της μεριά, η Πολιτεία με τα εντεταλμένα όργανα και τους φορείς της, να ασκήσουν ασφυκτική πίεση στην εταιρεία για να το πράξει αυτό.
Πως; Προσωπικά δε γνωρίζω. Ίσως θα ‘πρεπε να συζητήσουμε σοβαρά την πρόταση του κου. Μάνου, να βάλουμε πάγο στη συμμετοχή της γερμανικής εταιρείας σε διαγωνισμούς αναθέσεων έργων του δημοσίου, μέχρι να βγουν τα πάντα στο φως. Ή, μήπως θα έπρεπε να συζητηθεί το ενδεχόμενο να πάμε σε μία συνολική, συναινετική συμφωνία συγκάλυψης, όπως έγινε στην Αμερική; Διότι, με βάση το αμερικανικό τετελεσμένο, υπάρχει και μία τέτοια εκδοχή -μιλώντας θεωρητικά έστω.
Προσωπικά, όσο και αν θεωρώ τον κο. Μάνο ανυπόφορο για την ενοχλητική του πολυπραγμοσύνη που περιφέρει από κάθε κόμμα στο οποίο εντάσσεται σε κάθε απόκομμα που ο ίδιος ιδρύει, θα προτιμούσα το πρώτο. Δηλαδή, να βγάλουμε, κατά το λαϊκώς λεγόμενο, στη σέντρα τη Siemens, αντιμετωπίζοντάς την επισήμως ως Miesens. Θα μπορούσε, ενδεχομένως να προσφύγει η εταιρεία στο ευρωπαϊκό δικαστήριο, αλλά ας έρθει εκείνο μετά, να καταδικάσει τη χώρα μας, διότι αρνείται να δίνει δουλειές σε μία διεφθαρμένη εταιρεία που έκανε συμφωνίες διαφθοράς, με δικούς μας διεφθαρμένους δημόσιους παράγοντες.
Αυτές οι υποθέσεις, χρειάζονται περισσότερο από ευελιξία και διπλωματία, τόλμη και αποφασιστικότητα. Έτσι, μπορεί κάτι να βγει.

Τέρμα στα επικίνδυνα σενάρια

2009-06-30T00:09:00.004+03:00

Μία βδομάδα συν μία μέρα μετά την ανάρτηση που είχα κάνει για τα «μπλε παπαγαλάκια» και τις διαρροές τους στον τύπο για ενδεχόμενο προκήρυξης εκλογών τον προσεχή Σεπτέμβριο με πρωτοβουλία της ΝΔ, αποφασίζω να επανέρθω στο θέμα. Η πυκνότητα και η ομοιομορφία στα δημοσιεύματα των εφημερίδων του περασμένου Σαββατοκύριακου, καθώς και των ρεπορτάζ στα δελτία ειδήσεων των καναλιών, δείχνουν ότι την εκδοχή των εκλογών το Σεπτέμβριο, δεν την προωθούν κάποιοι απλά ως υπόθεση εργασίας, αλλά ως κάτι που επιθυμούν πραγματικά και για το οποίο πιέζουν ασφυκτικά.

Κατ’ αρχήν, θέλω να επαναλάβω ότι δεν πιστεύω πως οι δημοσιογράφοι καλλιεργούν κλίμα από μόνοι τους. Ούτε εκφράζουν, ή αναπαράγουν ευσεβείς προσδοκίες εξωτερικών αντιπάλων της ΝΔ. Λογικά, παίρνουν πληροφόρηση και πολιτική γραμμή μέσα από κύκλους της κυβέρνησης ή του κόμματος. Κάποιοι λοιπόν μέσα από κυβέρνηση και κόμμα, πρέπει να σταματήσουν αυτό το παιχνίδι. Το σενάριο των εκλογών το Σεπτέμβριο, είναι αρνητικό, για να μην πω επικίνδυνο. Κάποια επιχειρήματα για αυτή την άποψη, έγραψα στην προηγούμενη ανάρτησή μου στις 22/6. Εδώ θα εκθέσω μερικές επιπρόσθετες σκέψεις.

Κατ’ αρχήν, είναι αστήρικτο να φαντάζεται οποιοσδήποτε, πως μετά την ήττα στις ευρωεκλογές, ως εκ θαύματος, η κατάσταση θα αλλάξει άρδην υπέρ της ΝΔ και ότι οι εκλογές θα εξελιχθούν σε ντέρμπυ. με πιθανότερη νικήτρια εκείνη. Το μήνυμα των ευρωεκλογών ήταν ηχηρό και η διαφορά των 4,2 ποσοστιαίων μονάδων, διακριτή. Είναι πασιφανές ότι με την στάση τους οι ψηφοφόροι, ζήτησαν ξεκάθαρα αλλαγή είτε στις πολιτικές της κυβέρνησης, είτε στα πρόσωπα, είτε και στα δύο μαζί.

Μέχρι το Σεπτέμβριο, είναι δύσκολο να προκύψουν θεαματικές ανατροπές σε οποιοδήποτε επίπεδο, δηλαδή της επιλογής άλλων πολιτικών, ή άλλων προσώπων, ή και τα δύο μαζί, ούτως ώστε να αναστραφεί το πολιτικό κλίμα. Για την ακρίβεια, ο γόνιμος χρόνος για τέτοιες αλλαγές, είναι από σήμερα, μέχρι τις 15 Ιουλίου. Το διάστημα μεταξύ 15 Ιουλίου και 15 Αυγούστου, ούτως ή άλλως, είναι νεκρό πολιτικά. Το χειρότερο είναι, πως τα μοναδικά γεγονότα που μπορούν να συμβούν στο διάστημα αυτό, είναι πυρκαγιές, κάμψη της τουριστικής κίνησης λόγω της τρέχουσας κρίσης, καταγραφή κρουσμάτων ακρίβειας στις τιμές των αγορών στα παραθεριστικά θέρετρα κ.α.. Δηλαδή, γεγονότα, που θα κόστιζαν πολιτικά και επικοινωνιακά σε κάθε κυβέρνηση. Όσο για το διάστημα που ακολουθεί, αμέσως μετά, μεταξύ 15 Αυγούστου και 30 Σεπτεμβρίου, εάν ανατρέξει οποιοσδήποτε σε μία τράπεζα ειδησεογραφικών δεδομένων, θα δει ότι, μέσα σε αυτή την περίοδο, κατά διαβολική σύμπτωση, συμβαίνουν πάντα φοβερά γεγονότα, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Λίγα –μόνο- από αναρίθμητα παραδείγματα, κατά χρονολογική σειρά: σεισμός Καλαμάτας, σεισμός Πάρνηθας, κραχ Σοφοκλέους, πτώση Falcon και θάνατος Κρανιδιώτη, επίθεση στους Διδύμους Πύργους, πλημμύρες στην Αθήνα, σφαγή στο Μπεσλάν, πτώση Chinook και θάνατος Πατριάρχη Αλεξανδρείας Πέτρου, πυρπόληση Πελοποννήσου και Εύβοιας κ.α. Τέλος, δεν αποκλείεται, εάν προκηρυχτούν εκλογές, να έχουμε μία ενορχηστρωμένη εγκληματική επίθεση, όμοια με ‘κείνη των εμπρησμών του Αυγούστου του 2007. Πέρα από όλα αυτά όμως και να γίνονταν μεγάλες αλλαγές σε πολιτικές και σε πρόσωπα αύριο κιόλας, δε θα υπήρχε ο χρόνος για να αφομοιωθούν αυτές, από την κοινή γνώμη.

Ένα δεύτερο λάθος, είναι ο υπολογισμός ότι το 1,33 εκατομμύριο ψηφοφόροι που ψήφισαν ΝΔ το 2007 και οι οποίοι, στις τελευταίες ευρωεκλογές επέλεξαν την αποχή, ή να ψηφίσουν άλλο κόμμα, απλά εξεδήλωσαν μία στάση διαμαρτυρίας, έχοντας τη διάθεση να επανέλθουν στην πρότερη επιλογή τους, στην περίπτωση εκλογών για κυβέρνηση και πρωθυπουργό. Είναι λογικό, ότι αυτοί οι ψηφοφόροι επέλεξαν να μην ψηφίσουν τη ΝΔ στις ευρωεκλογές, διότι περιμένουν μία άλλη στάση από την κυβέρνηση και εάν δε συμβεί αυτό, το πιθανότερο είναι ότι κάποιοι από αυτούς, θα σκεφτούν να εγκαταλείψουν οριστικά τη ΝΔ, πηγαίνοντας σε άλλα κόμματα. Εάν διαισθανθούν δε, πως δημιουργείται κίνδυνος ακυβερνησίας, ενδέχεται να ενισχύουν με την ψήφο τους το κόμμα που θα προηγείται στις εκτιμήσεις και αυτό, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, είναι το ΠαΣοΚ. Την ίδια ώρα, είναι παραπάνω από βέβαιο, ότι οι 840 χιλιάδες ψηφοφόρων που είχαν ψηφίσει ΠαΣοΚ το 2007 και με τον ένα, ή τον άλλο τρόπο, δεν έπραξαν το ίδιο στις ευρωεκλογές, σε περίπτωση εθνικών εκλογών, θα προσέλθουν στις κάλπες μαζικά για να ψηφίσουν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ανακεφαλαιωτικά, τα πάντα δείχνουν ότι οι συνθήκες δε διαμορφώνονται ευμενείς για προσφυγή σε εθνικές εκλογές το Σεπτέμβριο και μάλιστα, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης. Λαμβάνοντας υπόψη τα προηγούμενα, δεν αποκλείεται η διαφορά του 4,2% των ευρωεκλογών, όχι απλά να μην συρρικνωθεί, αλλά να διευρυνθεί κιόλας, δίνοντας αέρα καθαρής αυτοδυναμίας στο ΠαΣοΚ. Από εκεί και πέρα, είναι βέβαιο ότι εάν ανεβεί στην κυβέρνηση το ΠαΣοΚ, δύσκολα θα πέσει σε σύντομο χρόνο. Διότι επιστρέφοντας, θα βρει εντός της δημόσιας διοίκησης και του κράτους, έτοιμο προς αξιοποίηση, το παλιό του κομματικό σύστημα ελέγχου της εξουσίας, το οποίο, η ΝΔ δεν κατάφερε, ή δεν τόλμησε να αγγίξει. Επιπλέον, διότι θα έχει δεξαμενή πρόσθετης κοινοβουλευτικής στήριξης, από τους ανανεωτικούς του ΣΥΝ, ή ακόμη και από τους Οικολόγους, εάν καταφέρουν να μπουν στη Βουλή. Τέλος, διότι είναι βέβαιο, ότι θα επενδύσει στη διαφορετικότητα της ΝΔ, σε ότι αφορά την αντιμετώπιση των θεσμικών ζητημάτων, συμπεριλαμβανόμενου εκείνου της συναινετικής εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, καθώς και στη συνέπεια που δείχνει στις πολιτικές δεσμεύσεις που αναλαμβάνει. Έτσι, είτε θα προτείνει τον κο. Παπούλια, τον οποίο η ΝΔ δε θα αρνηθεί να ψηφίσει, είτε, για να πάρει ακόμη πιο αφοπλιστικό χαρακτήρα η μεθόδευση, κάποιο πρόσωπο που θα προέρχεται από τη ΝΔ, θα θεωρείται μετριοπαθής και ενδεχομένως, θα είναι αποδεκτός και από το επιχειρηματικό-εκδοτικό σύστημα. Αλλά και να πάει κάτι στραβά στη συλλογή των 180 ψήφων, πάντα θα υπάρχει η πιθανότητα στήριξης από βουλευτές άλλων κομμάτων. Ακόμη και του ΛάΟΣ, δεδομένου ότι από την ίδρυσή του το 2000, μέχρι και σήμερα, λειτουργεί ξεκάθαρα ως Δούρειος Ίππος του ΠαΣοΚ.

Πιο ασφαλής επιλογή για να έχει η ΝΔ σοβαρές ελπίδες επικράτησης στις επόμενες εθνικές εκλογές, είναι να αγοράσει πολιτικό χρόνο. Με άλλα λόγια, να παρατείνει τη δεύτερη φάση διακυβέρνησης μέχρι το Μάρτιο του 2010. Τότε, θα πρέπει το ΠαΣοΚ, να αναλάβει το κόστος και την ευθύνη να παίξει ευκαιριακά πάνω στο θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας και ενδεχομένως να επωμιστεί και το πολιτικό κόστος μίας τέτοιας επιλογής. Σημασία έχει για τη ΝΔ, ωστόσο, να αξιοποιήσει δημιουργικά τον πολιτικό χρόνο που θα αγοράσει, με αλλαγές σε πρόσωπα και μάλιστα, κάτω από το επίπεδο υπουργών και υφυπουργών, δεδομένου ότι κάποιοι γενικοί και ειδικοί γραμματείς, επικεφαλείς οργανισμών κλπ., έχουν ξεπεράσει σε μακροβιότητα ακόμη και μητροπολίτες.

Σε επίπεδο πολιτικών επιλογών, πέρα από την υποχρέωση να συγκρατήσει το κύμα των συνεπειών της παγκόσμιας κρίσης σε εθνικό επίπεδο και να θωρακίσει την απασχόληση, είναι αναγκαίο να επενδύσει σε νέου τύπου πολιτικές. Πολιτικές, οι οποίες, θα έχουν ριζοσπαστικό χαρακτήρα σε ότι αφορά την καταπολέμηση των χρόνιων παθογενειών της εθνικής οικονομίας και της δημόσιας διοίκησης και συναινετική προσέγγιση σε ότι αφορά ζητήματα της κοινωνίας, συμπεριλαμβανόμενων εκείνων της καθημερινότητας του πολίτη. Επίσης, σε ότι αφορά το κομμάτι της πολιτικής επικοινωνίας, είναι κρίσιμο σημείο για τη ΝΔ, να προβάλει και να επιβάλλει τα δικά της θετικά μηνύματα και όχι να παρασύρεται στο λάθος να κάνει αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση. Το ΠαΣοΚ και ειδικά ο πρόεδρός του, μπορούν κάλλιστα να απαξιώνονται και από μόνοι τους. Δε χρειάζεται η σπουδή ή η φροντίδα οποιουδήποτε άλλου γι’ αυτό.

Εν κατακλείδι, είναι δυνατό η ΝΔ να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις να επικρατήσει στις επόμενες εθνικές εκλογές, εάν δει τα πράγματα με ψυχραιμία, λογική και πριν απ’ όλα τα άλλα, με αυτοκριτική διάθεση. Αποκλείοντας, ταυτόχρονα, όλα τα περίεργα σενάρια που μόνο σε ολισθηρούς δρόμους οδηγούν το κόμμα και την κυβέρνηση.

Ο ΣΥΝ που έγινε πλην

2009-06-26T23:42:00.005+03:00

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν αυτή τη στιγμή ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ, είναι δύο στον αριθμό, εξίσου σοβαρά και σίγουρα αλληλένδετα.

Το πρώτο πρόβλημα, είναι ταυτότητας.

Ο ΣΥΝ αποτελείτο κατά βάση από αστούς μίας προοδευτικής -κατά την άποψή τους- κατεύθυνσης και κουλτούρας, οι οποίοι, βολεμένοι με την ευμάρεια κάθε τυπικού αριστερού που έμαθε να κάνει τις κατάλληλες business, είχαν κάθε δυνατότητα να θεωρητικολογούν γύρω από τις διεθνιστικές, αθεϊστικές, μηδενιστικές εμμονές της νιότης τους. Όσοι από αυτούς ήταν λίγο πιο πρακτικοί, είτε μετακόμισαν στο ΠαΣοΚ μήπως πάρουν κανένα υπουργείο ή κάνουν ακόμη καλύτερα λεφτά δουλεύοντας με το Δημόσιο, είτε παρέμειναν στον ΣΥΝ, εξυπηρετώντας ως προγεφύρωμα με το ΠαΣοΚ. Αυτοί κατέληξαν να διαθέτουν τόσο κύρος, όσο έχει η θεραπαινίδα κάθε εξουσίας. Οι άλλοι, οι πρώτοι, γνώριζαν κυρίως να προκαλούν πολιτικά και πάντοτε να υποκρίνονται. Κάθε άλλο από τυχαίο είναι το γεγονός ότι πρόσφατα, κυκλοφόρησε sms από στέλεχός τους που έλεγε «Πάσχα, μία καλή αφορμή για πολλές ευχές». Δεν είναι απλά ότι οι άνθρωποι δεν πιστεύουν σε κάτι, αλλά επιμένουν να στο τρίβουν στο πρόσωπο, θες δε θες, ξανά και ξανά. Όπως τυχαίο δεν είναι ότι όταν πρόσφατα ρώτησα ένα στέλεχός τους, γιατί δε φιλοξενεί στο άνετο διαμέρισμά του ένα-δύο φουκαράδες μετανάστες, γιατί ο κος. Αλαβάνος δεν προσφέρει ένα μικρό κομμάτι -από την πραγματικά μεγάλη- περιουσία του σε λίγους φτωχούς, γιατί ο κος. Τσίπρας δεν κόβει τα Ralph Lauren πουκάμισα, τις 600άρες BMW μηχανές και τις διακοπές στα Highlands για να βοηθήσει μια άπορη οικογένεια, αφού με κατακεραύνωσε ότι ρέπω στο λαϊκισμό, μου είπε το εκπληκτικό «διότι, εμείς λέμε πως είμαστε αριστεροί, όχι χριστιανοί!»

Όταν όλοι αυτοί, αποφάσισαν να διευρυνθούν προς τις ακτιβιστικές φράξιες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, δημιουργώντας το ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι μόνο ότι το σινιέ κοστούμι παντρεύτηκε την κουκούλα και η φίνα σαμπάνια τη βόμβα μολότοφ, αλλά δημιουργήθηκε μία νέα πολιτική τάση, η οποία, μετέτρεπε την ανανεωτική επανατοποθέτηση της αριστεράς σε Ελλάδα και Ευρώπη που πρέσβευε επισήμως ο ΣΥΝ, σε μία στείρα άρνηση απέναντι σε κάθε μορφής μεταρρύθμιση και μία απότομη επιθετικότητα ενάντια σε κάθε φορέα ή πρόσωπο που τολμούσαν να υποστηρίξουν το αυτονόητο: ότι στην οικονομία, στη διοίκηση, στην παιδεία, η Ελλάδα δε μπορεί να μένει πίσω σε σχέση με τα σύγχρονα ευρωπαϊκά standards. Μία επιθετικότητα, η οποία εκδηλωνόταν από τον ένοπλο στρατό των Εξαρχείων και τους περιφερόμενους στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα τριαντάρηδες και τριανταπεντάρηδες φοιτητές (μια φορά και έναν καιρό), έως τους διάφορους Ψαριανούς και Κοροβέσηδες στα κοινοβουλευτικά έδρανα. Το εκπληκτικό ήταν, ότι επικεφαλής αυτού του ετερόκλητου ασκεριού της πολιτικής αναταραχής και της φυσικής και φραστικής βίας, τέθηκε ένας πολιτικός που όλοι είχαμε γνωρίσει κάποτε ως πράο, προσηνή και διαλεκτικό, ο κος. Αλαβάνος.

Η κρίση ταυτότητας πάντως, εξέλαβε μεγαλύτερες διαστάσεις, όταν το απατηλό 18% των σφυγμομετρήσεων, καλλιέργησε προσδοκίες για μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε τρίτο εναλλακτικό πόλο εξουσίας. Χρησιμοποιώ τη λέξη απατηλό, διότι το φούσκωμα των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, εν πολλοίς οφειλόταν στο πείραμα εκδοτών-επιχειρηματιών να δοκιμάσουν τα νεύρα και τις αντιστάσεις του δικομματισμού, καθώς και το πόσο βιώσιμη ήταν η προοπτική του Γιώργου Παπανδρέου ως επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ειδικά μετά το δυσμενές εκλογικό αποτέλεσμα του 2007. Ένα πείραμα, ανάλογο με εκείνο που είχε γίνει με το ΚΕΠ. Και σε εκείνη την περίπτωση, δοκιμάστηκαν πόσο αρραγής ήταν η άμυνα του δικομματισμού και πόσο βιώσιμη η προοπτική του Κώστα Καραμανλή, ειδικά μετά το δυσμενές εκλογικό αποτέλεσμα του 2000. Η διαφορά έγκειται στο ότι με το ΚΕΠ χρησιμοποιήθηκε ένα νεοσυσταθέν κόμμα, ενώ στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, μία νέα συμμαχία που είχε ως βάση, ένα ήδη υπάρχον κοινοβουλευτικό κόμμα. Η ομοιότητα ήταν, ότι και στις δύο περιπτώσεις, το πείραμα βασίστηκε στο marketing αποκλειστικά γύρω από πρόσωπα: του Αλέξη Τσίπρα πρόσφατα, του Δημήτρη Αβραμόπουλου παλαιότερα. Εξ ου και ήταν επισφαλές. Ειδικά στην περίπτωση του κου. Τσίπρα, το μάρκετινγκ δε βασιζόταν καν στα πολιτικά στοιχεία ενός αρχηγού, αλλά περισσότερο στα προσωπικά, εξ ου και ήταν όχι απλά επισφαλές, αλλά καταδικασμένο εν τη γενέσει του. Φυσικά και ένα εξέχων πρόσωπο μπορεί να προσδώσει σε ένα κόμμα πρόσθετη αξία και σημασία, αλλά σίγουρα, όχι ένας νεαρός που πίσω από το θράσος και την πολυπραγμοσύνη που περιφέρει δώθε-εκείθε, δε φαίνεται να έχει την παραμικρή ιδέα, από τις βασικές αναλύσεις της σύγχρονης πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής σκέψης, έως και τις βασικές πτυχές της καθημερινότητας ενός πολίτη.

Πάντως, ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήταν σε καμία περίπτωση έτοιμοι να εκμεταλλευτούν την αβάντα από τις σφυγμομετρήσεις, τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ, καθώς και τη φάση εσωστρέφειας που διήγαγε το ΠαΣοΚ και να πείσουν την κοινή γνώμη ότι όντως, είναι δυνατό να αποτελέσουν τρίτο πόλο εναλλακτικής πρότασης εξουσίας. Αυτό, φάνηκε ξεκάθαρα με την επιλογή της ηγεσίας των κων. Τσίπρα και Αλαβάνου, να σπρώξουν τη φοιτητική νεολαία στους δρόμους για δυναμική αντιπαράθεση με φορείς και δυνάμεις της Πολιτείας, να υποδαυλίσουν ποικιλοτρόπως την κοινωνική ένταση που προκλήθηκε από το φόνο του Αλέξη Γρηγορόπουλου και να δικαιολογήσουν πολιτικά τα έκτροπα που ακολούθησαν και επέφεραν την καταστροφή του εμπορικού κέντρου της Αθήνας.

Με τη στάση των κων. Τσίπρα και Αλαβάνου στο κρίσιμο αυτό διάστημα, ξεκίνησε η πτωτική πορεία ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ, η οποία, έδωσε και το 4,7% των ευρωεκλογών. Ταυτόχρονα, κορύφωσε το ζήτημα της κρίσης ταυτότητας, δεδομένου ότι ο πολίτης, πεπεισμένος πλέον, πως ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ είναι αδύνατο να αποτελέσουν πόλο εξουσίας, άρχισε να διερωτάται ακόμη και για τα κίνητρα και τις επιδιώξεις που καθόριζαν την όλη στάση και τοποθέτησή τους απέναντι στην πολιτική ατζέντα και στις πολιτικές εξελίξεις.

Έτσι, φτάσαμε στο δεύτερο μείζον πρόβλημα για ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ, που είναι πλέον εκείνο της ίδια της βιωσιμότητάς τους.

Δεν είναι τόσο τραυματικό το γεγονός, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε χαμηλά στα ποσοστά του στις 7 Ιουνίου, ενώ είναι γνωστό ότι οι ευρωεκλογές δίνουν πολλαπλή διέξοδο στον πολίτη να εκφράσει δυσαρέσκεια για τα δύο μεγάλα κόμματα και να στραφεί σε μικρότερα, ενισχύοντας τη δυναμική τους. Δεν είναι καν τόσο τραυματικό το γεγονός, ότι ο μεγάλος αντίπαλός του, το ΚΚΕ, πέτυχε ένα 8,35%, ενώ, το αντίστοιχο του ΣΥΡΙΖΑ ακραίο κόμμα σε ότι αφορά την πλευρά της δεξιάς, το ΛάΟΣ, πέτυχε ένα 7,15%. Εκείνο που μοιάζει με διάγνωση επιθανάτιας νόσου, είναι η εκτίμηση ότι σε φάση εθνικών εκλογών, όταν το διακύβευμα εκλογής κυβέρνησης και πρωθυπουργού προκαλέσει αναπόφευκτα τη μεγιστοποίηση του αθροίσματος ποσοστών του δικομματισμού, το 4,7% των ευρωεκλογών δε μεταφράζεται καν με ασφάλεια σε ένα 3%, που είναι το πλαφόν για είσοδο στη Βουλή. Ενδεικτικά, να αναφέρω ενώ στις ευρωεκλογές του 1999 ο ΣΥΝ, μόνος του χωρίς συμμάχους, πέτυχε ένα 5,16%, στις εθνικές εκλογές του 2000, μόλις πρόλαβε και πέτυχε ένα 3,2%, μπαίνοντας ίσα-ίσα στη Βουλή.

Η αντιπαράθεση μεταξύ αριστερού ρεύματος και ανανεωτικών, η προσωπική αντιπαλότητα που ξεδιπλώνεται με ολοένα και πιο έκδηλο τρόπο ανάμεσα στους κους. Τσίπρα και Αλαβάνο και οι έμπειρες μανούβρες του τελευταίου, για να πετάξει έξω από τη βάρκα και μέσα στο νερό τον άλλοτε ευνοούμενό του, η αντιδικία γύρω από το εάν πρέπει να αφομοιωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στο ΣΥΝ, ή ο ΣΥΝ στο ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι τίποτα περισσότερο από φυσιολογικές συνέπειες μίας αληθινής κρίσης, που δεν έχει φτάσει καν στην κορύφωσή της.

Ενάμιση με έναν χρόνο πριν, βλέποντας κανείς το ΣΥΝ με νέο αρχηγό, τον κο. Αλαβάνο να βάζει την εμπειρία του πίσω από την εκπροσώπηση της ευρύτερης συμμαχίας και όλες τις πολιτικές εξελίξεις μαζί με τις έμμεσες παρεμβάσεις από εξωθεσμικά κέντρα, να δημιουργούν ένα περιβάλλον νέων ισορροπιών στο πολιτικό μας σύστημα, θα μπορούσε να πιστέψει πως κάτι καινούργιο, με γνήσια δική του δυναμική και ολοένα και πιο ισχυρό momentum, προκύπτει. Σήμερα, βλέπουμε τίποτα άλλο από το ΣΥΡΙΖΑ να αμφισβητείται και να καταρρέει και την καρδιά του, το ΣΥΝ να έχει γίνει πλέον ένα μεγάλο πολιτικό πλην.

Στον πάτο η ναυαρχίδα

2009-06-23T18:42:00.005+03:00

Η ναυαρχίδα του κεντροδεξιού τύπου βυθίστηκε. Πήγε στον πάτο αύτανδρη, παρασύροντας 450 εργαζόμενους οικογενειάρχες που έτρωγαν από ‘κεί μέσα ψωμί. Η κυβερνήτης Γιάννα Αγγελοπούλου, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, δεν παρέμεινε στη γέφυρα μέχρι τέλους, αλλά απογειώθηκε με ελικόπτερο για την έπαυλή της. Όσο για τα διευθυντικά στελέχη που έφερε από τα μεγαλύτερα φιλοπασοκικά εκδοτικά συγκροτήματα, το βέβαιο είναι πως δε θα κακοπέσουν. Στα παλιά γνωστά τους κατατόπια, κάπου θα βρουν περίοπτη θέση και γερό μισθό, προκειμένου να συνεχίσουν απρόσκοπτα την εργώδη τους προσπάθεια για τακτική αποδόμηση του Κώστα Καραμανλή και της Νέας Δημοκρατίας.
Η εφημερίδα που ίδρυσαν ο Άρης και η Λίλιαν Βουδούρη και την οποία, στα πέτρινα χρόνια των κυβερνήσεων Παπανδρέου, εκτόξευσε κυκλοφοριακά σε πάνω από διακόσιες χιλιάδες φύλλα πωλήσεων πανελλαδικά, ο μαχητικός Δημήτρης Ρίζος, έβαλε λουκέτο. Η κατάσταση είχε αρχίσει να διαμορφώνεται ζοφερή, από την εποχή που οι εναλλαγές στις θέσεις εκδότη και διευθυντών, έβαιναν με τους ίδιους ταχείς ρυθμούς που εναλλάσσονταν και οι ισορροπίες στις ψήφους εντός του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Τύπου Α.Ε., ενώ την ίδια ώρα, η κυκλοφορία της εφημερίδας στην αγορά, ακολουθούσε σταθερά καθοδική τάση. Όταν ανακοινώθηκε η αγορά της εφημερίδας από την κα. Αγγελοπούλου, το τέλος της κρινόταν πλέον δεδικασμένο, τουλάχιστον για όσους ξέρουν δύο-τρία πράγματα για την αγορά του Τύπου και την ιδέα πίσω από την έκδοση και την κυκλοφορία ενός πολιτικού φύλου.
Μία πολιτική εφημερίδα, χρειάζεται πρωτίστως να υπηρετεί μία συνεπή πολιτική προσέγγιση, ανεξαρτήτως των διαφόρων διορθωτικών αλλαγών στα πρωτοσέλιδα και στην αρθρογραφία, που προκύπτουν με βάση τα σκαμπανεβάσματα στις σχέσεις εκδότη και αρχηγού του κόμματος που υποστηρίζεται. Επιπλέον, μία πολιτική εφημερίδα προσαρμόζει ακόμη και το στήσιμό της, στην αισθητική άποψη της μερίδας των αναγνωστών στο πολιτικό ένστικτο των οποίων απευθύνεται. Αρχίζοντας από το τελευταίο, η αισθητική του «ΕΤ» τα τελευταία χρόνια θύμιζε κάτι μεταξύ της Village Voice και της FAQ, με τη μόνη διαφορά, ότι οι παραδοσιακοί συντηρητικοί αναγνώστες, δε μοιάζουν σε τίποτα με τα trendy τυπάκια που βολτάρουν στου Ψυρρή. Σε ότι αφορά το πολιτικό περιεχόμενο και τη γραμμή της, είναι προφανές ότι η κα. Αγγελοπούλου δεν ήθελε παραδοσιακούς κεντροδεξιούς διευθυντές και αρθρογράφους, διότι θα αντιδρούσαν εάν οι προσωπικές βλέψεις της εργοδότριάς τους έρχονταν σε αντίθεση με τις αποφάσεις και τις πολιτικές της νέας διακυβέρνησης και του πρωθυπουργού. Προσλαμβάνοντας, ωστόσο, γνωστούς για τη φιλοπασοκική τους πένα διευθυντές και αρθρογράφους, το μόνο που κατάφερνε ήταν η όποια στήριξη στον Κ. Καραμανλή και στη ΝΔ να βγαίνει στις σελίδες χειρότερη, ακόμη και από την πιο άσχημη κριτική.
Φυσιολογικό αποτέλεσμα όλων των προηγούμενων; Οι αναγνώστες της μία πλευράς, δεν είχαν λόγο να εγκαταλείψουν «Τα Νέα», «Το Βήμα», «Ελευθεροτυπία», «Έθνος» κ.α. για να αγοράσουν τον «ΕΤ», ενώ, οι παραδοσιακοί αναγνώστες της εφημερίδας είχαν πια κάθε λόγο, να την εγκαταλείψουν και να στραφούν σε άλλου είδους έντυπα (π.χ. free press), ή να κόψουν τις εφημερίδες μια και καλή.
Και τώρα, ποιες είναι οι νέες πολιτικές ισορροπίες στον Τύπο; Από τη μία πλευρά υπάρχει η ισχύς των πολλών και από την άλλη πλευρά, υπάρχουν η διοικητική και οικονομική αβεβαιότητα στην «Απογευματινή» και μοναχά, το αγωνιστικό φιλότιμο του κου. Ρίζου. Η μάχη είναι όχι ανισόρροπη, αλλά εντελώς άνιση. Αυτό θα φανεί όχι απλά στις κυκλοφορίες και στην αναπαραγωγή των άρθρων και των ρεπορτάζ από τα τηλεοπτικά κανάλια και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, αλλά κυρίως, στα πρωτοσέλιδα που κρέμονται στα μανταλάκια των περιπτέρων, που αυτά είναι που δημιουργούν συνήθως πολιτικά κλίμα ανάμεσα στο πλήθος των διαβατών.
Εκείνα τα πολιτικά πρόσωπα που ήταν οι φυσικοί υπεύθυνοι για την εκστρατεία οριστικής εξόντωσης του κεντροδεξιού τύπου, αφού έκαναν τη δουλειά τους, τώρα βρίσκονται εκτός σκηνικού, καθώς αποφάσισαν να αποχωρήσουν –αξιοπρεπώς κατά την άποψή τους. Οι εναπομείναντες, θα αποφασίσουν, άραγε, να αναλάβουν δραστικές πρωτοβουλίες για επαναφορά των χρειαζούμενων ισορροπιών, ή θα πάμε σε μία ιδιόμορφη επιβολή δικτατορίας στη γραπτή ενημέρωση του πολίτη; Η Ρόδος είναι εδώ, το πήδημα δεν ξέρω ποιος έχει τη δύναμη να το κάνει.
Πάντως, η βύθιση, όχι από βλάβη, αλλά από τορπίλη, της ναυαρχίδας του κεντροδεξιού τύπου, είναι φυσιολογικό να χρησιμοποιείται από κάποιους ως έμμεσος συμβολισμός που αναπέμπει σε βύθιση της κεντροδεξιάς εν τω συνόλω. Και αυτό, δυστυχώς, είναι το χειρότερο, καθώς τα γεγονότα τρέχουν, αλλά οι συμβολισμοί μένουν.

Πανικός, καταστροφή!

2009-06-22T19:39:00.006+03:00

Τα έχουμε διαβάσει όλοι τα σενάρια που κυκλοφορούν σε εφημερίδες, σύμφωνα με τα οποία, βρίσκεται υπό μελέτη το ενδεχόμενο να αναλάβει η Νέα Δημοκρατία την πρωτοβουλία για τέλεση εθνικών εκλογών το Σεπτέμβριο. Στόχος, σύμφωνα πάντα με τα σενάρια, θα ήταν η μικρή ήττα, ή «να χάσουμε λίγο» -όπως λέγεται και γράφεται. Με άλλα λόγια, ζητούμενο μίας τέτοιας στρατηγικής θα ήταν να μη λάμβανε το ΠαΣοΚ αυτοδυναμία στον αριθμό εδρών του στη Βουλή, ή, η πλειοψηφία του να απέβαινε τόσο οριακή και ασθενική, που θα κατέρρεε σύντομα, με αποτέλεσμα να πηγαίναμε ξανά σε εκλογές. Ή, να είχε αποδυναμωθεί σε τέτοιο βαθμό το ΠαΣοΚ ως κυβέρνηση μέσα σε έξι μήνες, ούτως ώστε, προκαλώντας η ΝΔ εκλογές το Μάρτιο του 2010, με πρόφαση την εκλογή Προέδρου, να κατάφερνε να επανέλθει στη διακυβέρνηση, μετά από μία «πράσινη παρένθεση».

Χωρίς να εξηγήσουμε εκτενώς το αυτονόητο, πόσο ηττοπαθές, υποτιμητικό και απαράδεκτο είναι να διαχέει κανείς σενάρια ελεγχόμενης ήττας, ενώ οι πολιτικές καταστάσεις που διαχειριζόμαστε μπορεί να αποδειχθούν εντελώς αναστρέψιμες, ας προχωρήσουμε σε μία απλή, κοινή διαπίστωση. Οι δημοσιογράφοι των μεγάλων εφημερίδων κάνουν ρεπορτάζ με βάση πρωτογενείς πηγές πληροφόρησης. Μάλιστα, επειδή οι περισσότεροι από αυτούς είναι βαριά ονόματα στο χώρο του πολιτικού ρεπορτάζ, η αμέσως επόμενη απλή, κοινή διαπίστωση που μπορούμε να αναφέρουμε, είναι πως οι συνομιλητές τους, δεν είναι τίποτα κομπάρσοι στο χώρο της ΝΔ, ούτε καν δευτεροκλασάτα στελέχη, αλλά επιτελούν κάποιο πρωταγωνιστικό, αν όχι καθοριστικό ρόλο, είτε στην κυβέρνηση, είτε στο κόμμα.

Τι έχω να παρατηρήσω μετά απ’ αυτά; Πολλά…

Πρώτον, όσοι εξάγουν τέτοια σενάρια πέφτουν στην παγίδα μίας φοβερής επιπολαιότητας. Οι εκλογικές στρατηγικές σε μία κυβέρνηση, ή σε ένα κόμμα, είναι για να εκπονούνται εν κρυπτώ, να μελετούνται εν κρυπτώ και εάν και εφόσον κάτι τέτοιο κριθεί ως αναγκαίο, να επιλέγονται εν κρυπτώ. Πάντως, σίγουρα όχι για να εξυπηρετούν ως υλικό διαρροών προς τον Τύπο. Εάν, από την άλλη πλευρά, οι διαρροές γίνονται με σκοπό την καταγραφή αντιδράσεων του δημοσιογραφικού κόσμου, ή της κοινής γνώμης, ή με σκοπό καθαρά αποπροσανατολιτιστικό προκειμένου να προαχθεί αιφνιδιαστικά κάποιου άλλου είδους σχεδιασμός, τότε η παγίδα της επιπολαιότητας, καθίσταται ακόμη μεγαλύτερη. Διότι, ο πολίτης ψηφίζει κόμματα και κυβερνήσεις, για να χαράσσουν πολιτικές και να τις υλοποιούν, να προσφέρουν κατάλληλες λύσεις και αισιόδοξες προοπτικές. Όχι για να παίζουν επικοινωνιακό μπιλιάρδο στην πλάτη του, χρησιμοποιώντας μάλιστα ένα κόμμα με πολιτικό βάρος και ιστορικό βάθος. Και εν πάση περιπτώσει, κυβέρνηση και κόμμα έχουν ήδη καταβάλει υψηλό τίμημα για διάφορα πειράματα επικοινωνισμού που συνήθως λειτουργούν αρνητικά σε σχέση με την παράλληλη, σκληρή προσπάθεια που διεξάγεται για δόμηση μίας ποιοτικής, πειστικής πολιτικής εικόνας.

Δεύτερον, είναι μεγάλη αφέλεια να πιστεύει κανείς ότι θα κουνήσει μία εκλογική μπαγκέτα και αίφνης, οι κάλπες θα αρχίσουν να αποδίδουν στους ρυθμούς που του είναι ευχάριστοι. Οι εκλογικές τάσεις, διαμορφώνονται ανάλογα με τη δράση των πολιτικών φορέων και την αντίδραση των πολιτών σε αυτές και γι’ αυτό το λόγο, όλα τα ενδεχόμενα, μένουν πάντα ανοιχτά και τίποτα δεν προεξοφλείται, ούτε τίποτα αποκλείεται. Οι εκλογές δεν είναι επιτραπέζιο παιχνίδι στρατηγικής με μολυβένια στρατιωτάκια να κινούνται πάνω σε χάρτινο ταμπλό και έκβαση προκαθορισμένη, αλλά μία ζωντανή ανοιχτή δημοκρατική διαδικασία, όπου επικρατεί, εκείνος που πείθει για τις προθέσεις του και για τα κίνητρά του. Έτσι, πηγαίνοντας κανείς τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, απλά διότι έτσι τον βολεύει, κάθε άλλο παρά θα μπορούσε να προδικάσει ένα βολικό αποτέλεσμα. Αν μάλιστα, πήγαινε κανείς τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, έχοντας κατά νου να εκβιάσει μία σειρά αλυσιδωτών εξελίξεων που θα επέφεραν αβεβαιότητα και αστάθεια στο πολιτικό σύστημα και στη διακυβέρνηση, το πιθανότερο θα ήταν να εισέπραττε, αντί για ένα βολικό -ως προς τη συνέχεια- αποτέλεσμα, ένα ορθάνοιχτο «όρσε», αντίστοιχο εκείνου που εξέπεμπαν οι κάτοικοι του χωριού Άγρυλος, προς τον υπουργό και συντοπίτη τους υπουργό Ανδρέα Μαυρογυαλούρο, στην ταινία «Υπάρχει και Φιλότιμο».

Τρίτον, καθίστανται πολιτικά προκλητικά και προσβλητικά τέτοιας μορφής σενάρια, διότι εκθέτουν τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Ο Κώστας Καραμανλής έχει επανειλημμένως καταστήσει γνωστό, απευθυνόμενος με δηλώσεις και διαγγέλματά του στον πολίτη, ότι δεν παίζει με τους θεσμούς. Ότι δεν παίζει σε βάρος του συμφέροντος του τόπου και της κοινωνίας. Ότι δεν πιστεύει σε αλχημείες και ταχυδακτυλουργικά τρυκ. Ότι οι δικές του προτεραιότητες αφορούν στη δημιουργία κλίματος πολιτικής σταθερότητας, με συναινετική εκλογή Προέδρου αν είναι δυνατό και κυβερνητικής ομαλότητας, με κύριο αντικείμενο δραστηριοποίησης, την αντιμετώπιση των συνεπειών της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης σε εθνικό επίπεδο και τη συνέχιση των μεταρρυθμίσεων. Ότι πιστεύει στις σταθερές αυτοδύναμες κυβερνήσεις και ότι δεν ταιριάζει στη φιλοσοφία και στην ιδιοσυγκρασία του, να μπει σε συλλογισμούς για παιχνίδια κοινοβουλευτικής και πολιτικής αστάθειας, βασιζόμενα μάλιστα, σε στρατηγικό σχεδιασμό που απλά και μόνο θα βόλευε εκλογικά τη ΝΔ. Επομένως, οι διαρρέοντες τα σενάρια έρχονται σε ευθεία σύγκρουση πολιτικών ιδεών και απόψεων και πάνω απ’ όλα, ηθικών και αξιακών προτεραιοτήτων σε σχέση με εκείνες για τις οποίες μας έχει επανειλημμένως μιλήσει ο πρωθυπουργός.

Τέταρτον, όσοι διαρρέουν αυτά τα σενάρια δημιουργούν την εντύπωση ότι ως κυβέρνηση και ως κόμμα είμαστε αμετανόητοι και μάλιστα, σε προχωρημένο βαθμό επικινδυνότητας αναφορικά με την εκλογική προοπτική μας. Διότι, η ουσία και η σημασία της όλης της συλλογιστικής πίσω από το στρατηγικό σχεδιασμό για πιθανότητα εκλογών το Σεπτέμβρη, είναι τόσο αναπόδεικτες και επισφαλείς, όσο είναι και οι εκτιμήσεις, ότι η ήττα της 7ης Ιουνίου, εν πολλοίς οφείλεται σε ψηφοφόρους της ΝΔ, οι οποίοι προτίμησαν να μη λάβουν μέρος στην ψηφοφορία ή να ψηφίσουν μικρότερο κόμμα, αντί να μετακινηθούν προς το ΠαΣοΚ και ότι η στάση τους αυτή, δεν αποτέλεσε συνειδητή εκδήλωση δυσφορίας με άδηλη συνέχεια, αλλά απλά, έναν σταθμό transit για επιστροφή τους και πάλι στη ΝΔ. Επιπλέον, μόνο ως πράξη αμετανόητων και μάλιστα, σε προχωρημένο βαθμό επικινδυνότητας, θα εκλάμβανε οποιοσδήποτε την περίπτωση να αναλώνουμε χρόνο και σκέψη σε στρατηγικούς σχεδιασμούς πρόκλησης εκλογικής ανακατωσούρας και σε πειράματα επικοινωνισμού, αντί, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη το ηχηρό μήνυμα των ευρωεκλογών, να εργαζόμαστε ήδη προς την κατεύθυνση του να φέρουμε ακόμη πλησιέστερα στον καθημερινότητα του πολίτη κυβέρνηση και κόμμα και αντίστροφα, τον πολίτη της καθημερινότητας ακόμη πλησιέστερα στην προσπάθεια που καταβάλλουμε ως κυβέρνηση και ως κόμμα.

Αυτά έχω να παρατηρήσω προς το παρόν… Θα ήθελα, ωστόσο, να υποβάλλω ένα ερώτημα, ως προσωπική απορία. Μήπως θα ‘πρεπε, εφόσον με την προεκλογική καμπάνια που τρέξαμε ξεκαθαρίσαμε πάνω-κάτω τους λογαριασμούς μας με τα πράσινα παπαγαλάκια, να δούμε τι θα κάνουμε και με τα μπλε; Μην αρχίσουμε δα, κάποια στιγμή να ανακράζουμε και συναμεταξύ μας «πανικός, καταστροφή»!

Όλοι μαζί (και ο Γιώργος χώρια)

2009-06-20T09:14:00.003+03:00

Η τρομοκρατική βία, τελευταίο κρούσμα της οποίας ήταν η άνανδρη σφαγή του 40χρονου Νεκτάριου-Αντώνιου Σάββα, είναι μία μάστιγα, για την αντιμετώπιση της οποίας, απαιτείται να είναι ενωμένες και σύμφωνες όλες οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις της χώρας. Είναι προφανές ότι στόχος των τρομοκρατών, δεν είναι μόνο ο εκφοβισμός και η απαξίωση της ΕΛΑΣ, αλλά και η διαμόρφωση συνθηκών πολιτικής σύγχυσης και κοινωνικής ανησυχίας και αβεβαιότητας. Ο μόνος τρόπος για να τους νικήσουμε, είναι να μείνουμε ισχυροί και αποφασισμένοι απέναντι στην κακοποιό παρουσία και δράση τους.
Δυστυχώς και σε αυτή την περίπτωση, ο Γιώργος Παπανδρέου και οι συνεργάτες του, επιλέγουν να φανούν ως αρνητές κάθε ενδεχόμενου συνεννόησης και συνεργασίας και να καιροσκοπήσουν πολιτικά, με στόχο να διεκδικήσουν οφέλη στο επίπεδο της καλλιέργειας εντυπώσεων. Εκεί είναι που διαφέρουν ΠαΣοΚ και Νέα Δημοκρατία. Η ΝΔ, επί κυβέρνησης Σημίτη, είχε δώσει ενεργή στήριξη με την ψήφο της μέσα στο Κοινοβούλιο για την έγκριση του λεγόμενου αντιτρομοκρατικού νόμου, ενώ την ίδια ώρα, βουλευτές του ΠαΣοΚ γύριζαν την πλάτη στον πρωθυπουργό και πρόεδρό τους.
Ταυτόχρονα, οι κατηγορίες του ΠαΣοΚ για κομματισμό και διάλυση της Αντιτρομοκρατικής δεν έχουν καν βάση αιτιολόγησης, πόσο μάλλον στοιχειοθέτησης. Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας το 2004, οι επιλογές της ΝΔ ήταν ξεκάθαρα συναινετικές, δεδομένου ότι διατηρήθηκε στη θέση του ο τότε αρχηγός Φώτης Νασιάκος, ενώ αναβαθμίστηκε ιεραρχικά ο Στέλιος Σύρος. Από εκεί και κάτω, η αποχώρηση κάποιων συγκεκριμένων στελεχών ήταν φυσιολογική απόρροια της ωρίμανσης της επετηρίδας όλων των βαθμίδων, αποχωρήσεων λόγω συνταξιοδότησης, αναδιανομής προσωπικού με βάση τον εκσυγχρονισμό του οργανογράμματος κλπ. Από εκεί και πέρα, είναι προκλητικό να αναφέρεται το ΠαΣοΚ σε κομματικά παιχνίδια, από τη στιγμή που όλοι θυμόμαστε τη λίστα Σουλτάτου, που περιείχε προγραφές και διώξεις για άνδρες της ΕΛΑΣ, με βάση τα πολιτικά τους φρονήματα.
Αλλά και επί της ουσίας της συζήτησης αναφορικά με το νέο κύμα δράσης των τρομοκρατών, το ΠαΣοΚ μπερδεύεται μέσα στις αντιφάσεις του. Ενώ αποφαίνεται ότι το 2002, είχε εξαρθρωθεί η τρομοκρατία στο βασικότερο βραχίονά της, τη 17 Νοέμβρη, δε μας εξηγεί τι ακριβώς είχε απογίνει με τα παρακλάδια της. Έτσι, σήμερα οι υπεύθυνοι του ΠαΣοΚ, κάνουν λόγο για αναβίωση του φαινομένου, για νέα γενιά τρομοκρατών, για νέο κύκλο αίματος, αλλά δεν ανταποκρίνονται στην υποχρέωσή τους να αποσαφηνίσουν ποιες δουλειές είχαν αφήσει ημιτελείς, επί των ημερών τους, ποιες εκκρεμότητες ήταν δυνατό να εξελίσσονταν σε νέο μεγάλο πρόβλημα, μετά την τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων.
Η δολοφονία αστυνομικού στο Μπιλμπάο της Ισπανίας, έδειξε πως δεν είμαστε μονάχοι μας σε αυτό τον εφιάλτη. Η τρομοκρατία, μπορεί να έχει διαφορετικό σημείο προέλευσης σε κάθε ξεχωριστή περίπτωση, αλλά έχει ένα κοινό κίνητρο και στόχο: την υπονόμευση του αισθήματος ασφάλειας και ελευθερίας του πολίτη και τη δημιουργία εικόνας χάους. Πολιτεία και πολίτες, σε ένα σώμα και μία δύναμη, είμαστε έτοιμοι να δώσουμε απάντηση στους τρομοκράτες, στηρίζοντας τους άνδρες της ΕΛΑΣ ηθικά και ενισχύοντάς τους στο καθημερινό τους έργο.
Εάν ο κος. Παπανδρέου επιλέξει να μείνει έξω από την κοινή προσπάθεια, είναι δικαίωμά του, αλλά θα κριθεί αυστηρά γι’ αυτό.

Ένα κερί και ένα σύνθημα

2009-06-19T00:05:00.006+03:00

Ο δικός σου θάνατος δεν είχε ιδιαίτερο σουξέ. Παρότι ήταν ξεκάθαρη δολοφονία. Χωρίς να χρειάζεται επιβεβαίωση από κανέναν εμπειρογνώμονα. Κανέναν ιατροδικαστή. Παρότι ήταν προφανής ο δόλος. Είκοσι τόσες σφαίρες σε ένα κορμί, συνιστούν όχι απλά δόλο. Αλλά μίσος. Σκέτη κτηνωδία.
Η σφαγή σου, σαν ένα ανυπεράσπιστο σφάγιο, ανάμεσα σε τρεις, τέσσερις, ή οκτώ χασάπηδες, δεν έφερε πλήθη στους δρόμους. Βλέπεις, δεν ήσουν πιτσιρίκος. Ήσουν σαραντάρης. Δεν ήσουν του αντεξουσιαστικού χώρου. Ήσουν ένας αστυνομικός. Ένα μπάτσος, σύμφωνα με την τάχα προοδευτική χούντα που διαφεντεύει την κοινή γνώμη. Μπορεί και ένας παλιόμπατσος, για κάποιους που πασχίζουν να μετατρέψουν τη μούντζα που ‘φαγαν στις εκλογές χθες, σε στάση πολιτικής υπευθυνότητας σήμερα.
Άλλος μπορεί να λέει, έλα μωρέ τη δουλειά του έκανε. Εξάλλου, όταν είσαι αστυνομικός, μπορεί και να… «πέσεις εν ώρα υπηρεσίας». Άλλος μπορεί να παρακολουθεί πρώτα τα αδηφάγα ρεπορτάζ που τρέφονται με σάρκα και αίμα και στη συνέχεια, στη δουλειά του, στην καφετέρια, ή στο ταξί, να αναπτύσσει θεωρίες και θεωρήματα, γύρω από το πώς λειτουργεί η αστυνομία και που αποσκοπεί η τρομοκρατία. Άλλος, μπορεί να χρησιμοποιεί το θάνατό σου, για να ξεσπά τα πολιτικά του απωθημένα κατά οποιουδήποτε. Άλλος, προκειμένου να αραδιάσει στο podium της αίθουσας Τύπου του κόμματος, ή στα παράθυρα των καναλιών, τις αντιπολιτευτικές του αηδίες, ήδη εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι καθόσουν ανυποψίαστος στο πόστο σου, πριν καλά-καλά να είχες πιεί -ίσως- τον πρωινό σου καφέ και ξάφνου, άρχισαν να σε γαζώνουν από όλες τις πλευρές τα κτήνη.
Ο καθένας θα πει για σένα, μετά από σένα, το κοντό του και το μακρύ του. Εγώ δεν ξέρω τι να πω. Φεύγω κάποιες φορές για ταξίδι, πάω στην κούνια, φιλώ το παιδί μου και σκέφτομαι τι θα συμβεί, εάν πέσει το αεροπλάνο μου, εάν με φάει σε καμιά άγνωστή μου πρωτεύουσα κανένας junkie, που περπατά στο δρόμο θολωμένος, εάν, εάν, εάν... Από το μυαλό ενός γονιού, μπορεί να περνούν οι πλέον απίθανες και ανησυχητικές σκέψεις, όταν φεύγει μακριά από το παιδί του, έστω για ένα πολύ μικρό διάστημα . Σήμερα, φιλώντας το παιδί μου που κοιμάται, σκέφτομαι πως είναι να πηγαίνει κανείς στη δουλειά του, αν προτιμάς στο καθήκον του και να βγαίνουν τρεις, τέσσερις, ή οκτώ χάροι και να κάνουν το κορμί του τόσο αγνώριστο, που να μη μπορεί καν να φτιάξει μία αξιοπρεπή σορό. Άθελά μου, βάζω το δικό μου τρίχρονο γιο, στη θέση της δικής σου εξάχρονης κόρης, που θα ξύπνησε και θα ρωτούσε τη μαμά, γιατί δεν έχει γυρίσει ο μπαμπάς και μου φεύγει το μυαλό μου.
Δεν ξέρω τι να πω Νεκτάριε-Αντώνιε Σάββα. Εδώ δεν καταλαβαίνει κανείς με την πρώτη ποιο είναι το όνομά σου από τα τρία, ποιο το επώνυμό σου και τέλος πάντων, τι ρόλο παίζει το τρίτο συστατικό. Είναι άραγε, εκείνο που λένε στις ΗΠΑ, middle name; Εκείνο που μου ‘ρχεται ως συναίσθημα, είναι πως αξίζει να πάει καθένας από μας στη διασταύρωση των πεζόδρομων Δημητρακοπούλου και Λάμπρου Πορφύρα, στο τέλος Πατησίων, εκεί που κλείδωσαν τα βλέφαρά σου μπρος στο δολοφονικό μίσος και στην ανανδρία και να αφήσουμε ένα κερί. Ένα καντήλι. Ένα λουλούδι. Το αγαπημένο μας μικροαντικείμενο. Με ένα σύνθημα, που είμαι σίγουρος πως εκφράζει πολλούς συνάδελφούς σου, πεσόντες εν ώρα καθήκοντος, ή ακόμη -δόξα τω Θεό- ζωντανούς. Συναδέλφους σου, που δεν πήγαν στην αστυνομία για ένα μισθουλάκο συν μία εξασφάλιση, αλλά με το ιδανικό να προστατεύουν την κοινωνία, ακόμη και αν το πλήρωναν κάποτε με την ίδια τη ζωή τους. Όχι, το τυπικό και ηρωικό «αθάνατος», αλλά το αγοραίο άλλα τόσο ουσιώδες, «ποτέ δε θα νικήσετε, κουφάλες τρομοκράτες!»

Τρομοκράτες και cartoons

2009-06-17T23:47:00.004+03:00

Με αφορμή τη δολοφονία του αστυνομικού της Αντιτρομοκρατικής, ο κος. Παπανδρέου μίλησε για «αναβίωση του τρομοκρατικού φαινομένου» και ο κος. Καστανίδης, τομεάρχης Εσωτερικών του ΠαΣοΚ, για «νέα γενιά τρομοκρατών». Μήπως θα ‘πρεπε όμως να ρωτήσουν τον κο. Χρυσοχοϊδη, τελευταίο υπουργό Δημόσιας Τάξης των κυβερνήσεων ΠαΣοΚ, για ποιο λόγο αρκέστηκε να κάνει αναφορά απλά και μόνο, σε «νέο κύκλο αίματος»; Υπάρχει κάτι που γνωρίζει ο τελευταίος, με συνέπεια να προβεί σε μία τόσο επιφυλακτική δήλωση και αγνοούν οι άλλοι δύο, που πράττοντας αφελώς, ξανοίχτηκαν σε πολιτικές κατηγορίες; Ας τα βρουν μεταξύ τους. Στο κάτω-κάτω, στο ίδιο κόμμα ανήκουν και συνάδελφοι υπουργοί στις ίδιες κυβερνήσεις ήταν επί τόσα χρόνια.
Εκείνο όμως που θα ήθελα να τους ρωτήσω εγώ, όχι ως πολιτικό στέλεχος, αλλά ως Έλληνας πολίτης, είναι εάν βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά ο κος. Χρυσοχοϊδης, στη θέση να προβούν σε μία δήλωση που θα έκανε απολύτως ξεκάθαρο ότι η υπόθεση της τρομοκρατίας και της «17 Νοέμβρη», είχαν κλείσει με τη σύλληψη των Γιωτόπουλου, Κουφοντίνα, αδελφών Ξηρού, Τζωρτζάτου και όλης εκείνης της αξέχαστης παρέας. Διότι, κάθε νοήμων, αδυνατεί να καταλάβει πως κάτι επαναστατικά ρετάλια, ανήκοντα -κατά δήλωσή τους πάντα- στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και καλά, με νοητική ικανότητα σε χαμηλά φυσιολογικά επίπεδα όπως έδειξαν οι αντιδράσεις και οι απολογίες τους, με σωματική διάπλαση και φυσική κατάσταση στην κατηγορία ενός παρακμιακού μπυροκοιλιά όπως είδαμε όλοι μας, αναλάμβαναν και έφεραν σε πέρας, ως άρτια εκπαιδευμένοι κομάντο πόλεων, επαγγελματικά οργανωμένες και εκτελεσμένες αποστολές, όπως για παράδειγμα εκείνες των δολοφονιών του Ντέιβιντ Σάντερς και του Κώστα Περατικού.
Αλήθεια, ποιος από μας πιστεύει πως εγκέφαλος και ιδεολογικός καθοδηγητής, ήταν ο ανεκδιήγητος Γιωτόπουλος; Πως το πρώτο πιστόλι, ο ψυχρός αρχιδολοφόνος, ήταν ένας τύπος σαν τον Κουφοντίνα; Πως βοηθοί στις δολοφονίες, που φρόντιζαν για εγκλωβίσουν τα θύματα και να κινηθούν δραστικά σε περίπτωση εμπλοκής ανδρών της Αστυνομίας, ήταν κάτι ανέκδοτα σαν τους Χριστόδουλο και Σάββα Ξηρό; Καλό το παραμύθι της εξάρθρωσης της «17 Νοέμβρη», ειδικά σε περίοδο Ολυμπιακών Αγώνων, στους οποίους είχαν επενδυθεί, πάνω από τα δικά μας επιπόλαια και ματαιόδοξα όνειρα για έναν νέο χρυσό αιώνα, τεράστια πολυεθνικά οικονομικά συμφέροντα. Μόνο που οι δράκοι, είχαν την όψη και κυρίως, το μυαλό, άλλος του Μαύρου Πητ, άλλος του γάτου Συλβέστερ και άλλος του Κογιότ!

Δεν θα πάμε μακριά πίσω στο παρελθόν, για να ρωτήσουμε το ΠαΣοΚ, τι ακριβώς είχε συμβεί το Νοέμβρη του 1994, όταν ξένοι πράκτορες συνελήφθησαν, στην οδό Mηθύμνης στην Kυψέλη, μέσα σ' ένα κλειστό φορτηγάκι Φολκς Bάγκεν, έχοντας στην κατοχή τους όπλα, περούκες, ασυρμάτους και φωτογραφικές μηχανές και αφέθηκαν ελεύθεροι με παρέμβαση του πρέσβη τους. Αλλά ειλικρινά, θέλουν να μας πείσουν πως παραμονές Ολυμπιακών Αγώνων, το πουλόβερ της τρομοκρατίας ξηλώθηκε, επειδή έσκασε στα χέρια του Σάββα Ξηρού, μία βόμβα με ελαττωματική συνδεσμολογία;
Κλείνοντας… Με την αντιτρομοκρατική τεχνογνωσία και τεχνολογία που υπάρχει σήμερα, όχι τόσο στην Ελλάδα, όσο στο εξωτερικό, θα ήταν θέμα εύλογου χρόνου και οργανωμένης προσπάθειας, για να εξαρθρωθεί μία για πάντα, η δική μας εγχώρια τρομοκρατία. Αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση και συναίνεση, από όλους ανεξαιρέτως. Η κυβέρνηση ας κάνει την αρχή, επενδύοντας χρήματα, μέσα, ανθρώπινο δυναμικό, ακόμη και ξένη βοήθεια, πάνω στην αντιτρομοκρατία, ασκώντας πίεση πάνω στους πολιτικούς και υπηρεσιακούς προϊσταμένους του τομέα Ασφάλειας και Δημόσιας Τάξης και προχωρώντας ακόμη και σε αναθεώρηση της σχετικής νομοθεσίας, αν κρίνεται απαραίτητο, ενώ το ΠαΣοΚ, ας κάνει τη δική του αρχή, κρατώντας πιο μετριοπαθή στάση σε υποθέσεις, αναφορικά με τις οποίες έχει τη γωνιά του λερωμένη. Καλώς βρίσκονται πίσω από τα σίδερα των κελιών, τα cartoons της τρομοκρατίας. Προφανώς υπήρχε αιτιολόγηση και στοιχειοθέτηση για αυτό. Καιρός δεν είναι όμως, να κυνηγήσουμε και τους αληθινούς «κακούς»;

Τα 'Νέα" συμφωνούν για ΛάΟΣ

2009-06-14T09:13:00.007+03:00

Μία μέρα μετά την ανάρτησή μου, έρχονται τα "Νέα", μία ιστορική εφημερίδα, πρώτη σε κυκλοφορία ανάμεσα στις ημερήσιες, όχι απλά να επιβεβαιώσει εν πολλοίς κάποιες από τις απόψεις μου για το ΛάΟΣ, αλλά ανατρέχοντας στο αρχείο της, να βρει και να προσκομίσει δηλώσεις και στοιχεία, που επιβεβαιώνουν ότι αυτοί οι απίστευτοι άνθρωποι, εάν δεν είναι φασίστες, τότε σίγουρα αποτελούν ανεμοδούρες της πολιτικής. Για παράδειγμα, ο κος. Καρατζαφέρης λέει πως δεν είναι Λεπέν και λίγο μετά το αλλάζει, αποκαλεί τον κο. Βορίδη ακροδεξιά, ενώ τώρα που τον έχει μαζί με τους συνεργάτες του στο ΛάΟΣ, ισχυρίζεται πως το κόμμα του δεν είναι ακροδεξιό.

Σας παραθέτω το link για το χθεσινό δημοσίευμα της εφημερίδας "Τα Νέα", προκειμένου να ανατρέξετε, εάν σας ενδιαφέρει:

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4521704

Ας μιλήσουμε για ΛάΟΣ

2009-06-12T12:57:00.004+03:00

Ορμώμενος από ένα σχόλιο παλιού συμμαθητή και φίλου μου από την ηλικία των οκτώ χρόνων, που μου έλεγε μέσα από το λογαριασμό μου στο facebook με τον οποίο διαφημίζω τις νέες αναρτήσεις στο blog μου «Mήπως είσαι λίγο υπερβολικός; Όχι και κίνδυνος ο ΛΑΟΣ για τη Δημοκρατία! Έπρεπε να πάρει 7% για να λάβει μέτρα η κυβέρνηση για τους λαθρομετανάστες», λαμβάνω το κίνητρο να επανέλθω στο θέμα και να απαντήσω πως όχι, δε νομίζω καθόλου πως είμαι υπερβολικός. Το ΛάΟΣ αποτελεί πράγματι κίνδυνο. Όχι για τη Νέα Δημοκρατία συγκεκριμένα, αλλά για το δημοκρατικό μας σύστημα.
Δεν το λέω αυτό, διότι πιστεύω πως το ΛάΟΣ είναι ένα κόμμα φασιστών. Για την ακρίβεια, πραγματικά θα ευχόμουν να ήταν ο κος. Καρατζαφέρης και οι δικοί του πραγματικά, ή ανοικτά, φασίστες. Τότε, η σύγκρουση μαζί τους θα γινόταν με καθαρούς όρους ιδεολογικής αντιπαράθεσης, ενώ, θα ετίθετο αμέσως ζήτημα ηθικής νομιμοποίησής τους μέσα σε μία χώρα που μάτωσε από το φασισμό (μαύρο και κόκκινο), είτε των εγχωρίων τυράννων, είτε των ξένων κατακτητών.

Ο κος. Καρατζαφέρης δε δίνει ιδεολογικό στίγμα. Αφενός, διότι σε προσωπικό επίπεδο, δεν έχει ούτε την πολιτική παιδεία, ούτε καν τη στοιχειώδη μόρφωση για να συνομιλήσει και να αντιπαρατεθεί με όρους πολιτικής θεωρίας και ιδεολογίας. Θα μπορούσε, βεβαίως, κάποιος να του αποδώσει φασιστικές τάσεις, υπό την έννοια ότι μιλάει ρατσιστικά. Είναι αξέχαστη η γενίκευση που ‘χε κάνει πως «ο Εβραίος στάζει αίμα». Επίσης, αξέχαστο ήταν και το μένος του εναντίον του πρώην υφυπουργού Εξωτερικών και νυν αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, καθηγητή κου. Χρήστου Ροζάκη, τον οποίο, μεμφόταν ότι είχε ισραηλίτικες ρίζες. Θα μπορούσε κάποιος να του αποδώσει φασιστικές τάσεις, υπό την έννοια ότι εκπέμπει εθνικισμό, στη μορφή ενός αλλόφρονος αλυτρωτισμού. Για παράδειγμα, αξέχαστα ήταν τα κηρύγματά του από το τηλεκανάλι του για την επανακατάληψη της Πόλης και της Αγιά Σοφιάς υπό την καθοδήγηση του μαρμαρωμένου βασιλιά. Θα μπορούσε κάποιος να του αποδώσει φασιστικές τάσεις, διότι στο κόμμα του, φιλοξενεί πρόσωπα που κινούνταν στον απώτατα ακροδεξιό χώρο μεταξύ Ελληνικού Μετώπου και Χρυσής Αυγής. Εξάλλου και ο ίδιος από το τηλεκανάλι του, καλούσε «τα παιδιά της Χρυσής Αυγής να αναλάβουν και ‘κείνα -γιατί όχι άλλωστε;- ένα υπουργείο» σε μία δεξιά κυβέρνηση.
Αλλά όχι. Ο κος. Καρατζαφέρης δεν είναι καθαρός φασίστας. Είναι ένας Νίκος Αλέφαντος της πολιτικής. Είναι ο κος. «τα πάντα, όλα» του πολιτικού συστήματος. Μιλάει για όλους και για όλα. Υιοθετεί τους πάντες και τα πάντα. Από πρόσωπα έως απόψεις.
Για παράδειγμα, φιλοξενεί στο ίδιο κόμμα, απίστευτους τύπους που το παίζουν ταυτόχρονα αρχαιολάτρες δωδεκαθεϊστές και χριστιανορθόδοξοι φανταμενταλιστές, γραφικούς τηλεβιβλιοπώλες, μορτάκια της φτηνής ατάκας και σύστριγγλους καβγατζήδες των τηλεπαραθύρων, φυγόστρατους που δηλώνουν πατριώτες και παλιούς τραμπούκους τσεκουροφόρους, διανοητές της UFO-λογίας και κυράτσες που περηφανεύονται στα συνέδρια ως χουντοεπενίτισσες, ταλαίπωρους που ψάχνουν ένα μπαξίσι γαρνιρισμένο με ολίγο χαβαλέ, μαζί με λαμόγια που το ‘παιζαν και το παίζουν δίπορτο με τη Νέα Δημοκρατία. Το κόμμα του κου. Καρατζαφέρη, μιας και του αρέσουν οι παρομοιώσεις, μοιάζει με την «αυλή των θαυμάτων» κατά Βίκτορα Ουγκώ, με τον ίδιο να θέλει να πουλήσει την ευγένεια και την καλοσύνη του λοχαγού Φοίβου ντε Σατωπέρ, εραστή της τσιγγάνας Εσμεράλδας, αλλά να μη διαθέτει τίποτα άλλο από την τραχύτητα και τη βιαιότητα του Κλοπίν Τρουιλλεφού, αρχηγού των συμμοριτών.
Στις απόψεις που φιλοξενεί, επικρατεί ακόμη μεγαλύτερο πανδαιμόνιο ποικιλότητας, μέσα από το οποίο, αναβλύζει τελικά η υποκρισία. Τάσσεται κατά της μετανάστευσης, αλλά ισχυρίζεται πως έχει δώσει τα κλειδιά του εξοχικού του σε Σύριο μετανάστη. Παριστάνει το διαπρύσιο κήρυκα της ηθικής ορθότητας και της οικογενειακής συνοχής, ενώ οι καλλίπυγοι συνεργάτιδές του, δίνουν συνεντεύξεις στις οποίες, υπαινικτικά περιγράφουν πως είναι και πολύ άντρας και οι σύζυγοι των στελεχών του κονομάνε από φτηνιάρικες τηλεπαραγωγές, που κονιορτοποιούν την έννοια της οικογενειακής προστασίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Λέει όχι στους κλέφτες, ενώ καλεί την κυβέρνηση να καταργήσει το πόθεν έσχες, προκειμένου να προσφέρει –τάχα- κίνητρο στους φοροφυγάδες, για να ρίξουν ελεύθερα στην αγορά της κατανάλωσης όσα κλεμμένα κρύβουν. Εμπορεύεται τον πατριωτισμό, έως το βαθμό της πατριδοκαπηλίας και έχει επιτρέψει σε εκπροσώπους του να πηδούν από το ένα παραθυράκι του νόμου στο άλλο, προκειμένου να φορέσουν τελικά, για ένα-δύο μήνες, το χακί.
Το τελευταίο παράδειγμα που συνδυάζει τον παραλογισμό και την υποκρισία του κου. Καρατζαφέρη, στην επιλογή προσώπων και απόψεων μαζί, είναι ότι στο κόμμα του, το οποίο παρουσιάζει ως αντίθετο στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Διαπλοκή, όρισε αρχιευρωβουλευτή μία κυρία που διατηρεί προνομιακές σχέσεις συνομιλητή με κύκλους της Ουάσιγκτον και έχει κάνει καριέρα στις επιχειρήσεις εργολάβων του Δημοσίου και ιδιοκτητών μαζικών μέσων ενημέρωσης. Απομένει να δούμετον κο. Καρατζαφέρη να κάνει κουμπαριά με τον κο. Σωκράτη Κόκκαλη και διακοπές παρέα με τον κο. Ντάνιελ Σπέκχαρντ.
Όλα αυτά, ο κος. Καρατζαφέρης τα παρουσιάζει με το γενικό τίτλο «Όλους εμάς (σ.σ.: όλους και όλα που περιέγραψα παραπάνω δηλαδή), ενώνει η Ελλάς», ή, μέσα από το ευφυολόγημα να ταυτίζει το όνομα του κόμματός του με το λαό, χωρίς κανείς να αντιδρά γι’ αυτό στις πολιτικές συζητήσεις. Και το ερώτημα που τίθεται είναι πως αυτός ο τάχα ντερμπεντέρης και σίγουρα κατεργάρης, έλαβε 162.103 ψήφους το Μάρτιο του 2004, 252.429 τον Ιούνιο του 2004, 271.809 το Σεπτέμβριο του 2007 και 366.615 πριν έντεκα μέρες;
Εν γένει, θα εκτιμούσα πως ένας μικρός αριθμός ψήφων του κου. Καρατζαφέρη προέρχεται από ταγμένους ακροδεξιούς και χουντοβασιλικά κατάλοιπα. Ένας άλλος αριθμός, από αφελείς και αμόρφωτους που μαστουρώνουν χρόνια και χρόνια με τα κηρύγματα του «Τηλεάστυ». Τέλος, η μεγαλύτερη μερίδα ανθρώπων που τον ψηφίζουν είναι κυρίως από συνειδητή αντίδραση απέναντι στο γεγονός ότι μείζονες τομείς κοινωνικής σημασίας, όπως η Δημόσια Παιδεία, η Δημόσια Υγεία και η Δημόσια Ασφάλεια, έχουν αντιμετωπιστεί από τους παραδοσιακούς κεντρικούς παράγοντες του συστήματος, ως πεδίο μίας άγονης αντιπαράθεσης, η οποία, φαίνεται υπερβολικά ελιτίστικη όταν διεξάγεται εντός του Εθνικού Κοινοβουλίου κι από την άλλη πλευρά, υπερβολικά λαϊκίστικη όταν διεξάγεται μεταξύ των κομμάτων, με αποτέλεσμα να χάνεται εντελώς η μέση άποψη που διαθέτει ο Έλληνας πολίτης της καθημερινότητας.
Πράγματι, δε χρειαζόταν να δούμε το ΛάΟΣ με 7,15%, για να αντιμετωπίσουμε στα ίσια την πραγματικότητα, ότι το κέντρο της Αθήνας θυμίζει το Χάρλεμ στις χειρότερες εποχές της γκετοποίησης του, αλλά και πάλι, παρατηρείται σύγχυση στην ανάλυση στόχων και προτεραιοτήτων, υπό την έννοια, ότι η λαθρομετανάστευση και η εγκληματικότητα είναι παρόμοια και παράλληλα προβλήματα, αλλά δεν είναι ταυτόσημα. Για τη λαθρομετανάστευση, απαιτείται στρατηγικό σχέδιο κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής με σύντομη εφαρμογή, ενώ για την εγκληματικότητα, πολιτική βούληση για εθνικό σχέδιο άμεσης δράσης, χωρίς φόβους για επικοινωνιακές συνέπειες και πολιτικά κόστη.
Πάντως, πέρα από τα παραπάνω, θεμέλιο λίθο στο οικοδόμημα εκλογικής επιρροής που έχτισε το ΛάΟΣ, έχει αποτελέσει η συστηματική και προκλητική, από ένα σημείο και έπειτα, προβολή του κου. Καρατζαφέρη από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης και ειδικά, από ‘κείνα που κάνουν παιχνίδι με το ΠαΣοΚ. Δεν είναι ότι ο κος. Καρατζαφέρης πουλάει. Από ατακαδόρους που ξέρουν να λένε νοστιμάδες, υπάρχουν εκατοντάδες για να βγουν στην τηλεόραση. Ούτε και το γεγονός, ότι τα λέει καλά. Διότι απέναντί του, δεν υπάρχει ποτέ αντίλογος.
Ο κος. Καρατζαφέρης, είναι ο καίριος υπονομευτής και σκόπιμος δολιοφθορέας της Νέας Δημοκρατίας, για λογαριασμό του συστήματος ΠαΣοΚ και η λειτουργία του ως πέμπτης φάλαγγας, αποτελεί όνειδος και απειλή για το δημοκρατικό μας σύστημα. Στις εκλογές του 2000, επιχείρησε να ανατινάξει το εγχείρημα της εξάπλωσης της ΝΔ προς μετριοπαθείς ψηφοφόρους του Κέντρου και εν μέρει τα κατάφερε, μιλώντας για «διορισμό εξακοσίων χιλιάδων δικών μας παιδιών». Δεν είναι τυχαίο, ότι παίρνοντας την πάσα, ο κος. Λαλιώτης το παρουσίασε αυτούσιο στο προεκλογικό περίπτερο που είχε στήσει στο καθημερινό του μπρίφινγκ. Την ίδια ώρα, ο κος. Καρατζαφέρης, υποστήριζε να δοθεί υπουργείο ακόμη και στα «παιδιά της Χρυσής Αυγής». Δεν είναι τυχαίο, ότι επιβραβεύοντας το σύστημα ΠαΣοΚ όλη αυτή τη χοντρή προβοκάτσια σε βάρος της ΝΔ, άνοιξε τους κρουνούς της κρατικής διαφήμισης προς το «Τηλεάστυ», ένα κανάλι όχι απλά περιφερειακό, αλλά περιθωριακό. Αμέσως μετά τις εκλογές, η επίθεσή του στον τότε εκπρόσωπο της ΝΔ, δεν ήταν τίποτα παραπάνω, από μία πρόσθετη προσπάθεια πρόκλησης αναταραχής στο κόμμα, μέσα σε μέρες που το ηθικό του ήταν εξαιρετικά πεσμένο λόγω της απρόσμενης νίκης που χάρισαν στο ΠαΣοΚ τα στίφη των ψευτοελληνοποιημένων και ταυτόχρονα, μία εκβιαστική ενέργεια, για να πάρει τη διαγραφή που τόσο επιθυμούσε, η οποία, του ήταν απαραίτητη για τη συνέχιση των σχεδίου που εμφανώς υπηρετούσε.
Την περίοδο 2000-2004, ο κος. Καρατζαφέρης δεν ασχολήθηκε καν με τα έργα και τις ημέρες της διακυβέρνησης Σημίτη, διότι η προσπάθειά του είχε περιοριστεί στο να κατηγορεί τη ΝΔ για αλλοίωση των ιδεολογικών της αρχών και της πολιτικής της φυσιογνωμίας και να προσεταιρίζεται στελέχη της δεξιάς της πτέρυγας. Από το 2004 και έπειτα, στόχος στα πυρά που εξαπολύει, είναι αποκλειστικά η κυβέρνηση, η ΝΔ και ο Κώστας Καραμανλής. Οι επιθέσεις του στον κο. Παπανδρέου, δεν έχουν βάση πολιτικής αιτιολόγησης, ούτε επιχείρημα πολιτικής στοιχειοθέτησης, αλλά είναι ξεκάθαρα προσωπικές, για να τον βοηθήσουν να γίνει στον κόσμο, πιο συμπαθής. Το σημείο ταύτισής του με το ΠαΣοΚ, έφτασε πρόσφατα έως και το σημείο να υιοθετεί τις κατηγορίες κατά του ΚΚΕ για αθέμιτες επιχειρηματικές συναλλαγές. Τώρα, περιφέρει το σενάριο της «Πολυκατοικίας», αναμιγνύοντας με τον τρόπο που μόνο ένας παμπόνηρος ρήτορας του καφενέ θα μπορούσε, ένα λαϊκό και δημοφιλές τηλεοπτικό σήριαλ, με μία καινούργια τακτική υπόσκαψης της βάσης της ΝΔ και υπονόμευσης της ενότητάς της.
Καταλήγοντας, θα έλεγα ότι κος. Καρατζαφέρης είναι επικίνδυνος όχι για τη ΝΔ, αλλά για τη Δημοκρατία, όχι τόσο για αυτά που κάνει, όσο κυρίως για εκείνα που κρύβει ότι κάνει. Και όχι τόσο για αυτά που λέει, αλλά για εκείνες τις επιδιώξεις και τα σχέδια που τα λόγια του εξυπηρετούν.

Υ.Γ.: Το σχόλιο του φίλου, συνέχιζε λέγοντας «Όσο για το αυγό του φιδιού, μήπως από αυτό ξεπήδησαν μικρά αριστερά πολυπολιτισμικά φιδάκια που χαρακτηρίζουν ως φασίστες όσους μιλούν για Ελλάδα;». Σε αυτό, θα επανέλθω σε επόμενο σχόλιο μου, αποκλειστικά για τους εκλεκτούς κυρίους του ΣΥΡΙΖΑ και τους επαναστάτες της κουκούλας.

Το φίδι έγινε δράκος

2009-06-11T18:50:00.008+03:00

(Το παρακάτω κείμενο το είχα γράψει μία βδομάδα λίγο πριν τις εθνικές εκλογές του 2007 και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αξία», φύλλο Σαββάτου-Κυριακής, 8-9 Σεπτεμβρίου, σελίδα 10/28. Επιδίωξή μου ήταν να περιγράψω τι πρεσβεύει το ΛΑΟΣ, τι επιδιώκει ο Καρατζαφέρης με την ίδρυση αυτού του κόμματος και γιατί, ήταν κίνδυνος όχι μόνο για τη Νέα Δημοκρατία, αλλά και για τη Δημοκρατία εν γένει, η ψήφισή του.
Δύο χρόνια μετά, το κόμμα Καρατζαφέρη, όχι μόνο εισήλθε στη Βουλή, αλλά ο πρόεδρός του, αποκαλύπτει ποια είναι η πραγματική αποστολή του. Όλο αυτό το διάστημα, κάναμε το λάθος να μην αντιμετωπίζουμε τον Καρατζαφέρη και το κόμμα του ως εχθρούς. Αφήσαμε το αβγό να επωαστεί και τελικά το φίδι που ξεπετάχτηκε γίνεται τώρα δράκος. Χωρίς να διέπομαι από τη ματαιοδοξία κάποιου που διεκδικεί ρόλο προφήτη, πιστεύω πως εκείνα που έγραφα πριν δύο χρόνια, όχι απλά ήρθε η πραγματικότητα να επιβεβαιώσει ότι όντως ίσχυαν και ισχύουν, αλλά ακόμη και σήμερα μας καλούν να προβληματιστούμε για το εάν και κατά πόσο πρέπει να αφήσουμε κατά μέρος τους αστικούς καθωσπρεπισμούς που χαρακτηρίζουν την παράταξή μας και να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό κατά πρόσωπο).

Η σκοπιμότητα των επιδιώξεων
και το άσκοπο μίας παρουσίας
(ΑΞΙΑ, Σάββατο-Κυριακή, 8-9 Σεπτεμβρίου 2007)

Τα ποσοστά που εμφανίζει ο ΛΑΟΣ στις μετρήσεις, είναι προφανές πως οφείλονται στο ότι ο καταγγελτικός λόγος του προέδρου του απευθύνεται στη δυσαρέσκεια πολιτών για προβλήματα όπως εκείνα της φτώχειας, της ακρίβειας και της ανεργίας και τελευταία, στο θυμό που νιώθει η κοινωνία για την οργανωμένη εμπρηστική επίθεση κατά της Ελλάδας. Μιλώντας όμως για εκλογές, είναι ανάγκη να τονίσουμε ότι η ψήφος είναι για τον πολίτη το κορυφαίο μέσο δημοκρατικής παρέμβασης που καθορίζει όχι μόνο τις εξελίξεις σε όλους τους τομείς και σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας, αλλά και την πορεία του πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού μας συστήματος γενικότερα. Συνεπώς, η λογική της ψήφου δε μπορεί να βασίζεται στην έκφραση άρνησης και απόρριψης πάντων και απάντων, ούτε και να ανταποκρίνεται στην καταγγελτική επιμονή ενός πολιτικού που δεν έχει προτάσεις να κομίσει, αλλά στη θετική επένδυση που κάνει καθένας με βάση τις προσδοκίες του για το παρόν και το μέλλον το δικό του, της οικογένειάς του και της κοινωνίας. Ο κ. Καρατζαφέρης ωφελείται από το να επιχειρεί να μετατρέψει την ψήφο από θετική πολιτική επένδυση που κάνει ο πολίτης, στο «ανάθεμα» που δικαιούται να εκστομίσει καθένας μας, ανά πάσα στιγμή, αλλά αυτό δεν έχει σχέση με Δημοκρατία, Εκλογές και Βουλή.
Πέρα από προτάσεις, είναι εμφανές ότι ο κ. Καρατζαφέρης δεν έχει να εμφανίσει καν θέσεις. Ή μάλλον, θέσεις για το ΛΑΟΣ είναι οι χειμαρρώδεις τοποθετήσεις του προέδρου του που ανακατεύουν σε έναν απίστευτο χαρμάνι, εθνικισμό με σοσιαλισμό, χριστιανορθόδοξο φανταμενταλισμό με αρχαιολατρεία, ρατσιστικά συνθήματα και συναισθήματα που εκφράζουν πρωτοπαλίκαρά του και πριν λίγα χρόνια και ο ίδιος, με επικοινωνιακά ανοίγματα προς την κοινότητα των ομοφυλοφίλων και των μεταναστών, και νεοναζιστικές ανατάσεις χειρός στελεχών και φίλων του σε συνέδρια, με Φιντέλ Κάστρο, Τσε Γκεβάρα και 17 Νοέμβρη. Είναι βέβαιο, ότι με αυτές τις τοποθετήσεις, ο κ. Καρατζαφέρης δε μπορεί να συμβάλει καν στην πολυφωνία, αλλά μόνο στην πολυλογία, στην οποία ήδη διαπρέπει μέσα στην Ευρωβουλή με εκατοντάδες πρόχειρες συντακτικά, αβαθείς πολιτικά, παραληρηματικές λεκτικά παρεμβάσεις επί παντός επιστητού.
Επιπλέον, το κίνητρο που επικαλείται ο κ. Καρατζαφέρης για να τον ψηφίσει ο πολίτης, είναι ότι έχει τη βούληση να ανατρέψει το δικομματισμό. Αγνοεί πιθανώς, ότι ο δικομματισμός δεν προέκυψε απρόσμενα, ούτε διατηρείται τυχαία. Η πολιτική αστάθεια, η συνταγματική εκτροπή και η επιβολή δικτατορίας το ’67 μας οδήγησαν μεταπολιτευτικά στην επιλογή και εφαρμογή ενός ισχυρού πλειοψηφικού δημοκρατικού μοντέλου. Παρ’ ότι το πολίτευμά μας δε διατρέχει πλέον κινδύνους, η ισχύς του μοντέλου και των πρωταγωνιστών του μένει αδιατάρακτη, ακριβώς γιατί δεν έχει βρεθεί κάποιος πειστικός παράγοντας για να προκαλέσει την αλλαγή του. Το ΚΚΕ ακόμη χρησιμοποιεί ως άξονα τη μαρξιστική ανάλυση πάνω σε εξελίξεις που απέχουν αιώνες από το Μαρξ, ο ΣΥΝ ανισορροπεί μεταξύ της φιλοσοφικής ατζέντας μίας γενιάς ήρεμων αστών αριστερών από τη μία πλευρά και της σκληρά ακτιβιστικής συμπεριφοράς του επικεφαλής του από την άλλη και ο ΛΑΟΣ είναι ακριβώς ότι περιγράφεται εδώ -τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
Ο κ. Καρατζαφέρης, καλείται επίσης να εξηγήσει πως πολεμά το δικομματισμό, ενώ βάλλει αποκλειστικά και μόνο κατά της Νέας Δημοκρατίας και του Κώστα Καραμανλή. Εδώ, τίθεται ένα σοβαρό ερώτημα που αφορά στην εντιμότητα των προθέσεων του προέδρου του ΛΑΟΣ. Από τότε που ήταν υποψήφιος με τη ΝΔ το 2000, ο κ. Καρατζαφέρης, υπονόμευε συνειδητά τη στρατηγική της ΝΔ προς το Μεσαίο Χώρο, απευθυνόμενος σε χουντοβασιλικά υπολείμματα, ακόμη και «στα παιδιά της Χρυσής Αυγής», τα οποία καλούσε «να παραλάβουν και αυτά ένα υφυπουργείο -γιατί όχι;» Ακόμη και μετά τη διαγραφή του, ο κ. Καρατζαφέρης έκρινε ορθό να αντιπολιτεύεται τον κ. Καραμανλή και όχι τον κ. Σημίτη. Στα τελευταία τριάμισι χρόνια, κτυπά με μανία την κυβέρνηση και αγνοεί την εικοσαετία ΠαΣοΚ. Είναι πράγματι ανεξήγητο, πως ο κ. Καρατζαφέρης πολεμά τον δικομματισμό, προσφέροντας στο ΠαΣοΚ υπηρεσία παρόμοιου τύπου με την αποστολή που εκτελούσαν στους παλιούς βασιλικούς στρατούς οι εμπροσθοφυλακές μισθοφόρων, κάνοντας τη «βρώμικη» δουλειά δηλαδή.
Σε αυτές τις εκλογές κρίνεται ποιος θα λάβει την εντολή να πάει την Ελλάδα μπροστά. Ο πολίτης θα ψηφίσει πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή, γιατί είναι ηγέτης με πυγμή και όραμα. Σε αυτές τις εκλογές, κρίνεται επίσης αν η επόμενη κυβέρνηση θα διαθέτει την κοινοβουλευτική ισχύ για να επισπεύσει τις μεταρρυθμίσεις και τις αλλαγές για ένα σύγχρονο κράτος και μία αποτελεσματική δημόσια διοίκηση. Ο πολίτης, θα προσφέρει στην κυβέρνηση το πλαίσιο της ισχύος που χρειάζεται για να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις, προσπερνώντας κόμματα και αρχηγούς που διακρίνονται για τη σκοπιμότητα των επιδιώξεών τους και το άσκοπο της παρουσίας τους.

Αρκετά με τις Καραβέλες!

2009-06-10T18:40:00.002+03:00

Τώρα που έπαψε η υπόθεση Καραβέλα να αποτελεί ζήτημα προεκλογικής υπερβολής, εκμετάλλευσης και αντιδικίας, μπορούμε να το δούμε υπό το πρίσμα, αν όχι της ειλικρίνειας, τουλάχιστον της νηφαλιότητας που υποδεικνύουν μερικές ρεαλιστικές παραδοχές.

Πρώτον, είναι ακατανόητο ότι κατηγορήθηκε η κυβέρνηση για τη διαφυγή Καραβέλα και τη σύλληψη της γυναίκας και των παιδιών του. Αν το δεχτούμε αυτό, είναι σα να δεχόμαστε ότι η κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα, την αρμοδιότητα, το δικαίωμα, ή την ευθύνη, να υποκαθιστά τη Δικαιοσύνη στο έργο της, να της υπαγορεύει τη δουλειά της, ή ακόμη χειρότερα, να τη χειραγωγεί. Κάτι, το οποίο δε συμβαίνει και αυτό, συνάγεται από το γεγονός ότι η ανεξάρτητη έρευνα της Δικαιοσύνης έχει κατά καιρούς φέρει στο φως υποθέσεις, στις οποίες εμπλέκονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κυβερνητικά στελέχη. Από την άλλη πλευρά, η κατηγορία προέρχεται πρωτίστως από το ΠαΣοΚ, κάτι που είναι δικαιολογημένο, καθώς έχει αποδείξει τόσο από τον κομματικό, όσο και από το κυβερνητικό του βίο, ότι πιστεύει στην έννοια της Δικαιοσύνης a-la-carte, της κατά παραγγελία Δικαιοσύνης δηλαδή. Επομένως, επί της ουσίας δεν υφίσταται πραγματικό πολιτικό ζήτημα για την κυβέρνηση στην υπόθεση διαφυγής του πατέρα και της σύλληψης μελών της οικογένειας, με μοναδικό θολό σημείο, ενδεχομένως, την καθυστέρηση της προώθησης του γνωστού τηλεγραφήματος στο υπουργείο Δικαιοσύνης όπου εκεί, εκκρεμεί να αποδοθούν διοικητικού τύπου ευθύνες.

Δεύτερον, είναι ακατανόητος ο θόρυβος που υποκινείται από πολιτικοδημοσιογραφικά κέντρα, σχετικά με τη σύλληψη μελών της οικογένειάς του Καραβέλα. Κατ’ αρχήν, επειδή πρόκειται για απόφαση της Δικαιοσύνης και αυτή, έχει τα όργανα και τους κανονισμούς για να κρίνει, έστω και μεταγενέστερα, την ορθότητα των αποφάσεών της. Σε κοινωνικό επίπεδο, από την άλλη πλευρά, είναι και πάλι ακατανόητες οι διαμαρτυρίες γύρω από τη σύλληψη των μελών της οικογένειας. Διότι, άλλο είναι να διάγει κανείς πολυτελή βίο με τα χρήματα ενός μιζαδόρου ή κλέφτη συζύγου και πατέρα και άλλο να αποδέχεται με συμφωνία και υπογραφή τις μίζες ή τα κλοπιμαία υπό τη μορφή μεταβίβασης κληρονομιάς. Έγκειται στον ίδιο τον Καραβέλα, να επιστρέψει στην Ελλάδα, να σταθεί ενώπιον της Δικαιοσύνης και να αποδείξει με στοιχεία, ότι παραπλάνησε τη γυναίκα του. Όλα τα άλλα, είναι λόγια του αέρα.

Τρίτον, είναι ακατανόητη η υπερευαισθητοποίηση επωνύμων και ανωνύμων σχετικά με τη σύλληψη των μελών της οικογένειας. Εγώ προσωπικά, ως γιος ενός πατέρα που δεν ήταν ούτε μιζαδόρος, ούτε κλέφτης και ως πατέρας ενός παιδιού που δεν το μεγαλώνω ούτε με μίζες, ούτε με κλοπιμαία, δε νιώθω καμιά απολύτως ευαισθησία για αυτό το ζήτημα. Και πραγματικά, απορώ πως μπορούν να βγαίνουν πολιτικά πρόσωπα και να δηλώνουν ευαίσθητοι πάνω στο πως μιζαδόροι ή κλέφτες, λίγο πριν την κοπανήσουν, κοιτάζουν πως θα κρύψουν τη λεία από τη μπάζα που έκαναν, μέσα στις τσέπες της γυναίκας και των παιδιών τους. Με τη συναίνεσή τους φυσικά και ειδικά, της μητέρας που υποτίθεται ότι είναι ώριμη. Θα περίμενα μάλιστα, αυτή την ευαισθησία να την έδειχναν για ανέργους και απολυμένους που έχουν διαμαρτυρηθεί τα χρέη τους και έχουν χάσει τα σπίτια τους από κοράκια στον πλειστηριασμό, για ασθενείς που χάνουν τη μάχη για τη ζωή διότι κάποιοι γιατροί κρατούσαν χειρουργικά κρεβάτια για δικά τους περιστατικά καλοπληρωτών (με μαύρο χρήμα σε φακελάκι) πελατών, για καταστηματάρχες στο κέντρο της Αθήνας, οι οποίοι, προκειμένου να πάρουν μαζί τους την ισχνή -πλέον- είσπραξη της ημέρας, να κλειδώσουν τα ρολά και να φύγουν για το σπίτι τους το βράδυ, κάνουν ανώνυμες καταγγελίες για να φτάσει στο μέρος όπου βρίσκονται η Άμεση Δράση, αλλιώς κινδυνεύουν από ληστές και κλέφτες, εμπόρους και τοξικομανείς, νταβατζήδες και άλλους κακοποιούς.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της με τις Καραβέλες, μικρές και μεγάλες και όσο για τα υπόλοιπα, ας φανούμε περισσότερο λογικοί και λιγότερο υποκριτές.

Ο Κώστας και η Βάσω

2009-06-08T15:52:00.009+03:00

Δεν έφτανε ο πονοκέφαλος της ανάλυσης των μετρήσεων των exit polls, ούτε και η αγωνία στη ροή των επίσημων αποτελεσμάτων, αλλά πάνω απ' όλα είχα να προβληματίζομαι με το χωρισμό του αγαπητού μου Κώστα, με τη γυναίκα του τη Βάσω.
Ο Κώστας δεν είναι κολλητός, αλλά είναι φίλος που πάνω από όλα σέβομαι. Εμφανίστηκε μια μέρα, ως γενικός διευθυντής, στην εταιρεία που εργαζόμουν. Μια εταιρεία, που είχε απαξιωθεί στην αγορά, αλλά ακόμη χειρότερα, στα μάτια των εργαζομένων. Όντας χαρισματικός, δυναμικός και πεισματάρης, έφερε τα πάνω-κάτω, έκανε το μαγαζάκι επιχείρηση και για αυτό το λόγο, ουδείς αποχώρησε, άλλα όλοι μαζί έδωσαν αγώνα για να προοδεύσουν.
Με τη Βάσω συνέθεταν ένα ιδανικό ζευγάρι. Εκείνος, ισχυρός άνθρωπος, σωστός οικογενειάρχης, πιστός σύζυγος, άντρας με αρχές και ήθος. Εκείνη, δεν είχε τίποτα το συναρπαστικό. Ήταν μία σεμνή, ταπεινή κοπέλα. Μία καθωσπρέπει παρουσία. Χωρίς πολλές ανάγκες και με ακόμη λιγότερες απαιτήσεις. Ήταν όμως το σταθερό στήριγμα. Ο άξονας της σχέσης. Η Βάσω βρισκόταν πάντα εκεί, στωική και στοργική. Ειδικά στις δύσκολες ώρες. Όταν ο Κώστας έκανε σπουδές και την πρακτική του, όταν κόντρα στις αντιξοότητες και αντιπαλότητες, στις υποσκάψεις και υπονομεύσεις ενός σκληρού ανταγωνιστικού περιβάλλοντος, ανέβαινε σκαλί – σκαλί την ιεραρχία.
Ο Κώστας ήταν το αστέρι, αλλά η Βάσω ήταν η νύχτα, που ήσυχη και βουβή αγκάλιαζε τη λάμψη του και την αναδείκνυε.
Ώσπου έφτασε η στιγμή για το απρόσμενο. Η Βάσω πήρε τα μωρά, έφτιαξε μία μικρή βαλίτσα με τα απαραίτητα και πήγε στη μητέρα της, αφήνοντας όλους, μα πάνω απ’ όλα τον ίδιο τον Κώστα, σύξυλους. Το παράπονό της για καιρό, έμενε τη μια ανέκφραστο, την άλλη αναπάντητο και τελικά, αθροιζόμενο με την πικρία που αναπόφευκτα ακολούθησε, έγινε θυμός και οδύνη.
Ο Κώστας πίστευε πως όλα ήταν όπως άλλοτε. Η Βάσω έλεγε ότι αγάπησε το δικό του παρόν, πιο πολύ από το κοινό τους παρελθόν. Ότι την αμέλησε. Ότι χαλάρωσε ο αρραβωνιάρης κρίκος της αμοιβαίας αναγνώρισης, του αμοιβαίου ενδιαφέροντος, της αμοιβαίας φροντίδας. Η Βάσω ήταν πάντα εκεί, πιστή στην ιερότητα του συναισθηματικού δεσμού τους και στα παλιά λόγια αγάπης, αλλά ο Κώστας ήταν αλλού, εγκλωβισμένος στις βαριές κατά γενική ομολογία υποχρεώσεις του και κυρίως, εγκλωβισμένος στην πλανερή σκέψη, ότι εκεί που νόμιζε πως έπρεπε, τα πήγαινε καλά, ενώ για όλα τα υπόλοιπα, θα ‘χε το χρόνο και την ευκαιρία να μεριμνήσει.
Όταν η Βάσω έφυγε, άφησε πίσω ένα σημείωμα: Αν καταλάβεις γιατί έφυγα, έλα να με πάρεις πίσω. Ο Κώστας διερωτάται όχι τι πήγε στραβά, αλλά πως η κατάσταση θα 'ρθεί στα ίδια. Η συμβουλή των παλιών τους φίλων είναι άντε βρες την. Το λιγότερο που οφείλεις να πεις είναι έλα πίσω και όλα θα αλλάξουν. Το σωστό δε, είναι να το δείξεις έμπρακτα. Να πας ο ίδιος να την παραλάβεις, με ένα λουλούδι, μια αγκαλιά, μια συγγνώμη και έναν όρκο, πως θα ‘στε πάλι μαζί, ως ένα. Ο ίδιος σκέφτεται πως καπρίτσιο είναι και θα της περάσει και της διαμηνύει ότι εάν επιστρέψει, το θέμα θα θεωρηθεί αυτομάτως λήξαν. Σε αυτό, συνηγορούν και οι νέες παρέες που δημιούργησε στα χρόνια της ισχύος, χορηγώντας του ενέσεις εγωισμού και επιβεβαίωσης.

Το θέμα είναι πως είτε έτσι, είτε αλλιώς, ο Κώστας είναι η ατμομηχανή που κινεί την κατάσταση. Χωρίς τη Βάσω όμως δε βρίσκει ράγες να κυλήσει, δρομολόγιο να πάρει, προορισμό να φτάσει.

Όχι στην αποϊδεολογικοποίηση

2009-06-02T17:44:00.003+03:00

(Το άρθρο δημοσιεύεται στο http://blog.nd.gr/)

Το ΠαΣοΚ καταβάλει προσπάθεια να δώσει στις ευρωεκλογές εσωτερικό χαρακτήρα και να τις αποϊδεολογικοποιήσει. Όχι τόσο διότι πιστεύει πως θα επιτύχει ένα αποτέλεσμα που θα το εξυπηρετούσε για τις προσεχείς εθνικές εκλογές. Αλλά κυρίως, διότι αδυνατεί να συγκριθεί με τη Νέα Δημοκρατία σε επίπεδο ευρωπαϊκής ιστορίας, τοποθέτησης και δράσης. Την ίδια αδυναμία σύγκρισης σε σχέση με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, έχει και το Κόμμα Ευρωπαίων Σοσιαλιστών.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και η Νέα Δημοκρατία αγωνίστηκαν για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ και τελικά την πέτυχαν το 1979, ενώ το ΠαΣοΚ την πολέμησε. Αλλά και για τη θεμελίωση του Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος ήταν οι ηγέτες της ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς όπως οι Conrad Adenauer, Robert Schuman, Alcide de Gasperi που εργάστηκαν με ζήλο και όχι η ευρωπαϊκή αριστερά που το υπέσκαπτε σε κάθε ευκαιρία. Η Νέα Δημοκρατία και το ΕΛΚ είναι οι πρωτοπόροι στην Ενωμένη Ευρώπη και το ΠαΣοΚ και οι Ευρωσοσιαλιστές δε μπορούν να κάνουν τίποτα για να αλλάξουν την Ιστορία.
Ακόμη και σήμερα όμως, εξακολουθούμε να αποτελούμε την παράταξη του ευρωπαϊκού δρόμου της προόδου και αυτό, διακρίνεται ακόμη πιο καθαρά, στην εξελισσόμενη διεθνή οικονομική κρίση. Η άποψη του ΕΛΚ, στη διαμόρφωση της οποίας συνέβαλε δημιουργικά η Νέα Δημοκρατία, συνοψίζεται στο ότι η σημερινή κατάσταση μας πείθει πως είναι παραπάνω από αναγκαία για την Ευρώπη, η καθιέρωση της Κοινωνικής Οικονομίας της Αγοράς. Ενός μικτού οικονομικοκοινωνικού συστήματος, το οποίο ενθαρρύνει την ελεύθερη δημιουργική και ανταγωνιστική δράση του ατόμου μέσα σε ένα ορθό πλαίσιο θεσμών και κανόνων και προσφέρει ευκαιρίες εξέλιξης, αλλά παράλληλα διασφαλίζει περιβάλλον κοινωνικής συνοχής με την ενεργητική φροντίδα του κράτους.
Στην Κοινωνική Οικονομία της Αγοράς, ΠαΣοκ και Ευρωσοσιαλιστές έχουν να αντιτείνουν δημαγωγίες περί ανορθολογικών δαπανών που σίγουρα θα οδηγούσαν σε δημοσιονομική κατάρρευση, εμμονές γύρω από τη χειραγώγηση της αγοράς από τη μέγγενη ενός ξεπερασμένου προστατευτισμού που θα σήμαινε μόνο την εξαφάνιση κάθε χαρακτηριστικού ανταγωνιστικότητας, αγκυλώσεις στη διαχείριση των τομέων της παραγωγής και της απασχόλησης που πρακτικά θα απέφεραν αύξηση της ανεργίας.
Με την πρώτη πολιτική, της δική μας και του ΕΛΚ, Ελλάδα και Ευρώπη βαδίζουν εμπρός, οικονομικά και κοινωνικά. Με τη δεύτερη, εκείνη του ΠαΣοΚ και των Ευρωσοσιαλιστών, μένουν πίσω.
Τέλος, η σύγκριση και στα υπόλοιπα πεδία θέσεων αποδεικνύει την υπεροχή της παράταξής μας. Στη λαθρομετανάστευση προτείνουμε ανάληψη κοινής ευρωπαϊκής δράσης με δίκαια μέτρα, ενώ οι αντίπαλοί μας μιλούν με ευχολόγια. Στο περιβάλλον, προτάσσουμε τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειες και τοποθετούμε αρμονικά το κομμάτι της πράσινης οικονομίας μέσα στο παζλ μίας σύγχρονης ανάπτυξης, ενώ οι αντίπαλοί μας ακολουθούν την παράλογη λογική της υπερβολής. Στην ασφάλιση, εμείς υποστηρίζουμε τη βιωσιμότητα του συστήματος με αποφάσεις ευθύνης, ενώ οι αντίπαλοί μας προτιμούν να κληροδοτήσουν τα βάρη στις επόμενες γενιές. Στην άμυνα, εμείς υιοθετούμε επίσημα τις αρχές καλής γειτονίας, ενώ οι αντίπαλοί μας δε λαμβάνουν καν μέριμνα απέναντι στις απειλές. Για το μέλλον, εμείς επιζητούμε περισσότερη και ισχυρότερη Ευρώπη, διότι βλέπουμε την ΕΕ ως τη λύση, ενώ οι άλλοι την αντιμετωπίζουν ως το πρόβλημα.
Οι εκλογές της 7ης Ιουνίου έχουν περιεχόμενο ευρωπαϊκό και σε αυτές τίθενται σημαντικά ιδεολογικά ζητήματα και πολιτικά διλήμματα. Για αυτό και όποιος/α επιθυμεί να προβεί σε μία θετική επιλογή στήριξης, είναι λογικό να προτιμήσει τη Νέα Δημοκρατία και το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα.

Η ατελέσφορη ευχή για νέους και αυτοδημιούργητους στην πολιτική

2009-05-26T22:58:00.004+03:00

Δεν υπάρχει χειρότερη υποκρισία, ή στην επιεικέστερη περίπτωση παραδοξολογία, από το ισχυρίζεται κανείς ότι η πολιτική έχει ανάγκη από νέους και αυτοδημιούργητους ανθρώπους, ή να διατείνεται ότι οι πολιτικοί προέρχονται από την κοινωνία για να υπηρετούν την κοινωνία.
Κατ’ αρχήν, πόσοι μπορούν να έχουν ήδη πετύχει ενώ είναι ακόμη νέοι; Είτε είναι επιστήμονας κάποιος, είτε επιχειρηματίας, είτε επαγγελματίας, είτε καλλιτέχνης, είναι δύσκολο, εάν όχι αδύνατο, να έχει καθιερωθεί στον τομέα του πριν τα σαράντα, σαράντα πέντε, πενήντα του χρόνια. Λίγο να φοιτήσει στο πανεπιστήμιο, λίγο να εκπαιδευτεί στο αντικείμενό του, λίγο να αποκτήσει πραγματική επαγγελματική εμπειρία, λίγο να κάνει το δικό του μεγάλο προσωπικό άνοιγμα ή άλμα προς τα εμπρός στο χώρο που υπηρετεί, ο καιρός έχει ήδη περάσει. Και μετά; Θα σκεφτεί να το γυρίσει στην πολιτική, ή θα κοιτάξει να διασφαλίσει τα κεκτημένα και θα εξασφαλίσει την οικογένειά του;
Αλήθεια, ποιος επιτυχημένος, αυτοδημιούργητος σαραντάρης ή πενηντάρης θα διέκοπτε την καριέρα του, θα διέθετε το χρήμα και τα αγαθά που με κόπο απέκτησε για τα έξοδα της καμπάνιας του, θα έπαιρνε ρίσκα όχι μονάχα για τον εαυτό του, αλλά και για την οικογένειά του και θα έκανε ένα νέο ξεκίνημα από το μηδέν προκειμένου να πολιτευτεί; Μάλλον κανείς.
Θα μπορούσε, ενδεχομένως, να δοκιμάσει δουλειά μαζί με πολιτική; Τότε είναι που θα τα έκανε θάλασσα και στα δύο, γιατί δε θα ήταν σε τίποτα από τα δύο ολοκληρωτικά αφοσιωμένος. Παράλληλα, θα διακινδύνευε να κατηγορηθεί κάποια στιγμή για διαπλοκή. Υπάρχουν διάφορα παραδείγματα, ακόμη και πολύ πρόσφατα, που για να χτυπήσουν τα οργανωμένα πολιτικοδημοσιογραφικά κυκλώματα κάποιο ανερχόμενο στέλεχος, ψηλαφίζουν το επαγγελματικό παρελθόν του και ακόμη και με μισόλογα, ασυναρτησίες ή ψέματα, επιχειρούν να στοιχειοθετήσουν σε βάρος του αθέμιτες και αδιαφανείς συναλλαγές.
Θα αναζητούσε από αλλού χρήμα και στήριξη για να πολιτευτεί; Τότε είναι βέβαιο ότι θα κατέφευγε στο λεγόμενο μαύρο πολιτικό χρήμα και σε κρυφές δεσμεύσεις και εξαρτήσεις με ανθρώπους που έχουν τον τρόπο να κάνουν ένα πολιτικό πρόσωπο να λάμψει ή να καεί σε μια μέρα. Το αποτέλεσμα θα ήταν, να καταντούσε, πριν καλά-καλά εκλεγεί, να είναι ο μίσθαρνος κάθε επιχειρηματία, ο κολαούζος κάθε εκδότη ή μεγαλοδημοσιογράφου, το υποχείριο ακόμη κι ενός νονού της νύχτας. Υπερβολές; Καθόλου, δεδομένου ότι υπάρχουν εκλογικές περιφέρειες στην Ελλάδα, που λόγο στην εκλογή ενός υποψηφίου έχει και η μαφία.
Υπάρχουν βέβαια νέοι και επιτυχημένοι στην πολιτική. Μόνο που δεν είναι αυτοδημιούργητοι. Συνήθως, πρόκειται για τα πορφυρογέννητα αγόρια και κορίτσια για τα οποία φρόντισε ο μπαμπάς, ή η μαμά υπουργός. Αρχικά να τελειώσουν το μεγάλο ιδιωτικό σχολείο. Αυτό, μέχρι τα δέκα οχτώ. Μετά να φοιτήσουν στο Εξωτερικό, σε κορυφαίο αμερικανικό ή ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο. Αυτό, μέχρι τα είκοσι τέσσερα, μαζί με τα μεταπτυχιακά. Στη συνέχεια να πιάσουν δουλειά, σε ένα τόσο μεγάλο οργανισμό ή εταιρεία, ξεκινώντας από μία τόσο υψηλή θέση, που το παιδί κανενός ανώνυμου καθημερινού ανθρώπου δε θα πλησίαζε καν στα όνειρά του. Αυτό μέχρι τα είκοσι οχτώ, άντε τριάντα. Ύστερα, να τοποθετηθεί σε κάποιο επιτελικό πόστο στο Κόμμα, ενώ θα κάνει και το στρατιωτικό του, αν είναι άρρεν. Στρατιωτικό, κάπου στο τετράγωνο Ομόνοιας, Μοναστηρακίου, Πλατείας Συντάγματος, Κολωνακίου. Ή, ακόμη καλύτερα, σπίτι του. Αυτό, μέχρι τα τριάντα τρία. Συμπληρώνοντας τα χαρακτηριστικά που απαιτούνται για το τέλειο προφίλ πολιτικού με έναν καθώς πρέπει γάμο και την απόκτηση δύο όμορφων μωρών (που οι καλές μοίρες τα τάζουν από την κούνια να είναι οι ηγέτες της μεταπροσεχούς γενιάς) και με προίκα τους κομματάρχες και τα ρουσφέτια που χρησίμευσαν ως υλικά για να χτιστεί το δικό τους οικογενειοκρατικό τζάκι, οι νέοι ηγέτες είναι έτοιμοι να απολαύσουν ότι ανέκαθεν τους ανήκε: ψήφους και έδρα, βουλευτική έδρα και υπουργικό αξίωμα. Αυτό μέχρι τα τριάντα πέντε, το πολύ σαράντα.
Είτε έτσι, είτε αλλιώς θα κυβερνήσουν. Χωρίς να έχουν ποτέ στριμωχτεί στη μελέτη ή στη δουλειά, καθώς δε θα έχουν ποτέ νιώσει την πίεση να ανταγωνιστούν ως ίσος απέναντι σε ίσους, ούτε και την αγωνία να επιβιώσουν σε σκληρές καταστάσεις με κανένα στήριγμα. Χωρίς να έχουν ποτέ ισορροπήσει στην κλωστή που χωρίζει τη δικαίωση από την απόρριψη. Χωρίς να έχουν ποτέ βιώσει τη χαρά του πρώτου μισθού ή τη θλίψη της πρώτης απόλυσης, την επιβεβαίωση της προαγωγής ή τη ματαίωση ενός υποβιβασμού. Χωρίς να έχουν ποτέ γνωρίσει πως κάποιος με χίλια πεντακόσια ευρώ το μήνα πληρώνει νοίκι, λογαριασμούς, οικιακά και προσωπικά έξοδα, κοινωνικές υποχρεώσεις. Χωρίς να έχουν ποτέ καταλάβει τι σημαίνει να φορολογείσαι για Παιδεία και Υγεία και να ξεπουλιέσαι και ο ίδιος ακόμη, προκειμένου να πληρώνεις φροντιστήρια για το παιδί σου και φακελάκια για το γονιό σου. Χωρίς να έχουν ποτέ απηυδήσει, διεκδικώντας μία αυτονόητη εξυπηρέτηση από το κράτος, η οποία, αφού σκαλώνει επί καιρό στη γραφειοκρατία, τελικά ξεσκαλώνει με ένα μπαξίσι στον αρμόδιο υπάλληλο.
Θα κυβερνήσουν μόνοι; Σίγουρα όχι, διότι χρειάζονται κάποιους γύρω τους –όχι μαζί τους. Ως συμπλήρωμα για να φαίνονται στο τέλος πολλοί εκείνοι που διαχειρίζονται την τύχη της κοινωνίας και να ξεγελούν στο μάτι; Ως ντεκόρ για να στολίζεται με λογής-λογής ζωντανά μπιμπελό το σαλόνι μίας αθάνατης και ανόθευτης αριστοκρατίας της πολιτικής; Ως γαρνιτούρα για να έχουν κάποιον ή κάτι να φάνε οι κατά καιρούς εμφανιζόμενοι άγγελοι-τιμωροί της αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας και να χορτάσουν πριν φτάσουν στο ψητό; Κάτι από αυτά και όλα αυτά μαζί; Ουδεμία σημασία έχει ως τι. Αντιθέτως, σημασία έχει ότι οι περισσότεροι από εκείνους που θα διασχίσουν το παραπέτασμα που χωρίζει τους ελάχιστους κυβερνώντες από τους αναρίθμητους κυβερνώμενους, είτε θα είναι οι ορντινάντσες του προθαλάμου του γραφείου κάποιου υπουργού, δελφίνου, βαρόνου ή μεγαλοπαράγοντα, που εξαργυρώνοντας χρόνια τυφλής υποταγής λαμβάνουν το χρίσμα για να πάνε να πολιτευτούν στο χωριό τους, είτε τα λεγόμενα παιδιά του κομματικού σωλήνα, που διαπρέποντας ως αφισοκολλητές, μπράβοι, ή κλακαδόροι (ενίοτε δε και κλικαδόροι) δρέπουν κάποιο κομματικό στην αρχή και κυβερνητικό εάν τύχει αξίωμα, τιμής ένεκεν. Περιφερειακά κομμάτια στο παζλ, ενδέχεται να είναι κάποιοι αγωνιζόμενοι -πρωτίστως για τον εαυτό τους- συνδικαλιστές, κάποιοι καθηγητές που επένδυσαν την ανέλιξή τους σε κάποιο κόμμα και στην φοιτητική του νεολαία, κάποιοι δημοσιογράφοι που εκμεταλλευόμενοι το απόλυτο κενό στην παραγωγή πολιτικής σκέψης και λόγου παριστάνουν τους παραταξιακούς γκουρού που χαράσσουν γραμμή και περνούν άποψη.
Υπάρχουν εξαιρέσεις σε όλα τα παραπάνω; Ναι, κάμποσες, έτσι ως άλλοθι σε μία αμαρτία που δεν καταδικάζεται στο χρόνο, παρότι η ανάγκη για εξέλιξη πιέζει όλο και περισσότερο τα τείχη κάθε κακής παράδοσης που τυραννάει την κοινωνία. Ή, για να το θέσει κανείς πιο λαϊκά, ως ξεκάρφωμα, για να μην σηκώσει μια μέρα ο λαός τις πέτρες.
Θα βρεθεί ποτέ κανείς να σηκώσει πρώτος την πέτρα; Αμφίβολο. Κι αν συμβεί αυτό, ο καθοδηγητής-υποκινητής θα είναι κάποια δήθεν αριστερή ιντελιγκέντσια ενός δεδομένου πολιτικού συστήματος που ελέγχει μέχρι και τους επαναστάτες του και στόχος, σίγουρα όχι το παρμπρίζ της υβριδικής μαύρης λιμουζίνας που προσφέρει το κράτος (οι φόροι μας δηλαδή) σε όλους, όσους περιγράφονται παραπάνω, αλλά στη τζαμένια βιτρίνα του καταστήματος κάποιου φουκαρά που παλεύει να τα φέρει βόλτα.

Disclaimer: Τα παραπάνω δεν είναι φανταστική ιστορία. Τυχόν ομοιότητες με πρόσωπα και καταστάσεις, δεν είναι τυχαίες.

Σεβασμός στον Εθνάρχη Καραμανλή!

2009-05-19T01:01:00.003+03:00

Στο ντοκιμαντέρ «Η Μεγάλη Αλλαγή» της ΝΕΤ, μιλώντας για τη φάση πολιτικής αστάθειας που ακολούθησε της ανατροπής της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου και για το ποια στάση τηρούσε από το Παρίσι όπου βρισκόταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είπε «ως γνωστόν, στα δύσκολα ο Καραμανλής πάντα έμενε πίσω».
Ο Καραμανλής δεν έκανε πίσω, όταν, αψηφώντας την απαξιωτική θεωρία για τον «κηπουρό των ανακτόρων», πήρε στα χέρια του μία χώρα που δεν είχε ακόμη συνέλθει από τις τραγικές συνέπειες του Εμφυλίου Πολέμου και την έβαλε σε τροχιά ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού. Τότε, για την ακρίβεια, τέθηκαν τα θεμέλια της σύγχρονης Ελλάδας με ώθηση στην οικονομία, στις υποδομές, στις μεταφορές, στον τουρισμό, στην τέχνη, στον πολιτισμό.
Ο Καραμανλής δεν έκανε πίσω στις προσωπικές του αρχές, όταν συγκρούστηκε με το Παλάτι και όταν, αποχώρησε για το Παρίσι μετά την ήττα στις εκλογές του 1963, εκλαμβάνοντάς την ως εντολή εξοστρακισμού. Η αυτοεξορία του μεγάλου πολιτικού άνδρα, παρότι κι αυτή λοιδορήθηκε από τους επικριτές του, αποτελεί το μεγαλείο της ψυχής ενός πολιτικού, που άλλο όμοιό του δεν έχει γνωρίσει η σύγχρονη Ελλάδα.
Ο Καραμανλής δεν έκανε πίσω, όταν το 1974 ο λαός τον κάλεσε να παραλάβει το χάος που άφησε πίσω η Χούντα και μία Κύπρο προδομένη κι ενώ κινδύνευε ανά πάσα στιγμή η ίδια η ζωή του. Επέστρεψε, διαχειρίστηκε την εθνική καταστροφή που είχε ήδη επέλθει στο μέτρο του πολιτικά εφικτού, επανόρθωσε τη Δημοκρατία, αποκατέστησε τους θεσμούς, νομιμοποίησε το ΚΚΕ, εργάστηκε για την εμπέδωση κλίματος εθνικής ενότητας, έθεσε την οικονομία και πάλι σε τροχιά ανάπτυξης βελτιώνοντας ταυτόχρονα τη δημοσιονομική της εικόνα και πάνω απ’ όλα και ενάντια στην οργανωμένο πόλεμο του συνόλου των αντιευρωπαϊστών, έβαλε την Ελλάδα στην ΕΟΚ.
Ο Καραμανλής δεν έμεινε ποτέ πίσω στα δύσκολα.
Πήγαινε καταπάνω στις δυσκολίες και τις υπερέβαινε.
Τις νικούσε.
Προς όφελος, όχι της προσωπικής φήμης του, αλλά της τύχης ολόκληρης της πατρίδας.
Γι’ αυτό η Ιστορία δικαίωσε τον Καραμανλή.
Τον κατέταξε ανάμεσα στις κορυφαίες μορφές ηγετών της Νέας Ελλάδας, δίπλα σε Καποδίστρια και Βενιζέλο.
Τον τοποθέτησε στη συνείδησή του λαού μας ως πραγματικό Εθνάρχη.
Τίποτα και κανένας δε μπορεί να μειώσει τον ηγέτη, τον πολιτικό, τον άνθρωπο. Πόσο μάλλον, απόψεις πολιτικών προσώπων των οποίων το κεφάλαιο της δικής τους πορείας δεν έχει ακόμη κλείσει ολοκληρωτικά και δεν έχει αξιολογηθεί οριστικά.

ΔΕΝ συνομιλώ με τους «Μετωπικούς»

2009-05-12T17:59:00.004+03:00

Πληροφορήθηκα πως σε πρόσφατη παρουσίαση στον Πειραιά του βιβλίου «Ριζοσπαστική Δεξιά» του πρώτου επιλαχόντα τοπικού βουλευτή του ΛΑΟΣ κ. Χαρίτου, ο πρόεδρος του Forum 2020 κ. Καραχάλιος είπε ότι «γνώρισε τον Χρήστο Χαρίτο από την ιδεολογική αντιπαράθεση που είχε με τον αναπληρωτή Γραμματέα του (σ.σ. στη Γραμματεία Πολιτικού Σχεδιασμού και Προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας), κ. Γιάννη Μοίρα». Η συγκεκριμένη αναφορά, έλαβε χώρα στην κοιτίδα μου που είναι ο Πειραιάς, ενώπιον πολυπληθούς ακροατηρίου και αναπαρήχθη στον τοπικό Τύπο, καθώς και σε διάφορους ιστοτόπους, συμπεριλαμβανόμενου εκείνου του συγγραφέα.
Πραγματικά εξεπλάγην από την αναφορά του κ. Καραχάλιου, διότι την εποχή που ήμασταν μαζί στην κοινή προσπάθεια, του είχα εξηγήσει επισταμένως ότι:
α.- Ο κ. Χαρίτος μαζί με άτομα από τον πολιτικό του κύκλο του παλιού Ελληνικού Μετώπου (που αποτελεί -πλέον- συνιστώσα του ΛΑΟΣ), ενεργούντες ως ψεύτες και συκοφάντες, διαστρέβλωσαν γραφόμενά μου στο περιοδικό «Μετεξέλιξη» της ΝΔ και τα παρουσίασαν με τέτοιο τρόπο ώστε να επιχειρούν εμφανώς να διαβάλουν ηθικά και πολιτικά εμένα - και διά μέσου εμού, να δυσφημήσουν το κόμμα της ΝΔ. Μάλιστα, ακολουθώντας το παράδειγμά τους, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ κ. Πολατίδης ήγειρε για μένα ζήτημα από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων. Παρότι του απηύθυνα επιστολή εξηγώντας του τι ακριβώς προέβαλε η αρθρογραφία μου και πόσο ψευδή και συκοφαντικά ήταν εκείνα που μου προσήψε ως ομιλητής στη Βουλή, δε μπήκε στη διαδικασία να ανασκευάσει τους ισχυρισμούς του, αλλά ούτε καν να μου απαντήσει.
β.- Διατηρώντας το δικαίωμα να επιλέγω τους πολιτικούς μου συνομιλητές, δεν υπήρχε ποτέ, ούτε και θα υπάρξει στο μέλλον περίπτωση να εισέλθω σε διάλογο ή σε αντιπαράθεση κανενός είδους, με ανθρώπους της πολιτικής προέλευσης και ιδεολογίας του συγγραφέα. Άλλωστε, όσοι γνωρίζουν τι σήμαινε Ελληνικό Μέτωπο, ενδεχομένως κατανοούν ότι είναι αδύνατο για κάθε σύγχρονο πολίτη και γνήσιο δημοκράτη να δέχεται να έχει οποιασδήποτε μορφής πολιτικά πάρε-δώσε μαζί τους, ακόμη κι αν μιλάμε για σύγκρουση και διαφωνία. Αντιθέτως, ο κ. Χαρίτος κι οι συν αυτώ, αρθρογραφώντας όπου είχαν πρόσβαση, απευθύνονταν αμέσως στο πρόσωπό μου, ενδεχομένως διότι είχαν συμφέρον κι επιδίωξη να καταστούν πολιτικοί συνομιλητές και αντίπαλοι ενός κομματικού υπεύθυνου της ΝΔ.
Δεν επιδιώκω να διορθώσω τον κ. Καραχάλιο στην ανεξήγητη σπουδή του να αρχίσει (μάλιστα!) την ομιλία του με τη συγκεκριμένη αναφορά, αν και θα ‘πρεπε να του δίνει ένα σαφές μήνυμα το γεγονός ότι αυτή ακριβώς την αναφορά του έσπευσαν να διαφημίσουν, ο συγγραφέας και οι φίλοι του. Απλά, επαναλαμβάνω, αποκαθιστώντας ολοκληρωτικά την πραγματικότητα, ότι δεν υπάρχει απολύτως καμμία περίπτωση να εμπλακώ σε συζητήσεις και αντιπαραθέσεις με τους ανθρώπους, στην εκδήλωση των οποίων μίλησε ο κ. Καραχάλιος.