18 Φεβ 2010

Η ψευδαίσθηση γύρω από τη συναίνεση

Η συναίνεση «ναυάγησε» απλά διότι η αξιωματική αντιπολίτευση αποφάσισε να την προσφέρει σε μία κυβέρνηση και σε ένα κόμμα που ουδέποτε θα εκ-τιμούσαν μία τέτοια στάση.

Το ΠαΣοΚ μας έχει συνηθίσει να αποφασίζει και να πράττει μονομερώς όταν κυβερνά, χωρίς να επενδύει σοβαρά στη λογική της πολιτικής συνεννόησης και του δημοκρατικού διαλόγου για κρίσιμα ζητήματα και από την άλλη μεριά, να εγείρει στείρα άρνηση απέναντι στους πάντες και πάνω στα πάντα όταν αντιπολιτεύεται. Για παράδειγμα, στο ζήτημα της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες, ο κος. Κώστας Σημίτης δε δέχτηκε κανενός είδους συνδιαλλαγή ούτε με την αξιωματική αντιπολίτευση ως πολιτικό και κοινοβουλευτικό συνομιλητή, ούτε και με την Εκκλησία ως θεσμικό παράγοντα. Αλλά και ο κος. Γιώργος Παπανδρέου γύρισε πεισματικά την πλάτη στις απανωτές εκκλήσεις του προκατόχου του στη θέση του πρωθυπουργού για συναίνεση και αντί να προσφέρει τη σύμφωνη γνώμη του για την έγκαιρη λήψη περιοριστικών μέτρων που θα αναχαίτιζαν την ορμή της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε τώρα, αντέτεινε μία παρελκυστική επιχειρηματολογία σχετικά με τις δυνατότητες της Οικονομίας και ζητούσε επιτακτικά εθνικές εκλογές, παρουσιάζοντάς τες ως τη μόνη ενδεδειγμένη λύση.

Ακόμη όμως κι εάν η Νέα Δημοκρατία αντιμετώπιζε το ΠαΣοΚ χωρίς ίχνος προκατάληψης και ο πρόεδρός της πίστευε με ειλικρίνεια στη διαμόρφωση μίας υγιούς πολιτικής σχέσης με το νυν πρωθυπουργό, θα έπρεπε τα πρώτα δείγματα συμπεριφοράς του κου. Παπανδρέου από τη θέση του κυβερνώντος, να αξιολογούνταν κατά δυσμενή τρόπο.
Η πρώτη κίνηση στην οποία προέβη μετεκλογικά το ΠαΣοΚ, ήταν να αποσύρει τον ισχυρισμό πως «λεφτά υπάρχουν», επικαλούμενο ως δικαιολογία ότι η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας βρισκόταν σε χειρότερο επίπεδο απ’ ότι την είχε υπολογίσει. Για την ακρίβεια, η παρούσα κυβέρνηση διόγκωσε τεχνηέντως τα μεγέθη, προκειμένου να επιδείξει μία δήθεν αποτελεσματικότητα στην πολιτική δημοσιονομικής ανάκαμψης που ούτως ή άλλως θα εφήρμοζε υποχρεωτικά.
Την ίδια ώρα, αντί να προβεί άμεσα στη λήψη περιοριστικών μέτρων όμοιων με εκείνα που απέρριπτε στις προεκλογικές εξαγγελίες και δεσμεύσεις του κου. Κώστα Καραμανλή προκειμένου να δώσει σαφή δείγματα πολιτικής ωριμότητας και υπευθυνότητας απέναντι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στους εταίρους μας στην Ευρωζώνη και στις ξένες αγορές, διέσπειρε κυβερνητικές δηλώσεις και παραπολιτικούς ψιθύρους για χρεοκοπία της χώρας, κάτι που προκάλεσε την ραγδαία υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας, τα παιχνίδια των κερδοσκόπων σε βάρος μας και τις επιθέσεις του δυτικού Τύπου με επικριτικά έως και δυσφημιστικά δημοσιεύματα.

Αλλά και απέναντι στην αξιωματική αντιπολίτευση, ο πρωθυπουργός συμπεριφέρθηκε αήθως και μάλιστα κατ’ επανάληψη.
Είναι ενδεικτικό του πως αντιλαμβάνεται ο κος. Παπανδρέου τη συναίνεση το γεγονός ότι πρώτα ζήτησε στήριξη για την οικονομική του πολιτική και αμέσως μετά δημοσιοποίησε τα περιοριστικά μέτρα που είχε στα σχέδιά του, αντί να κινηθεί εντελώς αντίστροφα, όπως επέβαλαν ο κανόνας μίας συναδελφικής δεοντολογίας και η λογική μίας πολιτικής συνεργασίας. Ακόμη και τις τελευταίες ημέρες, ο πρωθυπουργός διατηρούσε έναν συνεχή δίαυλο επικοινωνίας με τον επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης για μία σειρά σημαντικών ζητημάτων, αλλά δε μπήκε ποτέ στη βάσανο, απ’ ότι γνωρίζουμε τουλάχιστον, να συζητήσει μαζί του την πρόθεσή του για σύσταση εξεταστικής επιτροπής με αντικείμενο την αναψηλάφηση των αιτιών και εντοπισμό των πρωταιτίων που οδήγησαν στην κατάρρευση των Δημοσίων Οικονομικών μας.

Τέλος, ακόμη κι αν δούμε το όλο θέμα πρακτικά, ίσως και κυνικά, εκείνο το οποίο επιζητεί ο πρωθυπουργός στην παρούσα φάση είναι να μοιραστεί, κομμένο εξίσου στη μέση μάλιστα, το πολιτικό κόστος για τη λήψη οικονομικών μέτρων άκρως αντιδημοφιλών με την αξιωματική αντιπολίτευση, ενώ ταυτόχρονα, επιχειρεί το μισό κομμάτι της δικής του ευθύνης να το χρεώσει κι αυτό στη ΝΔ, δια μέσου του πορίσματος μίας εξεταστικής επιτροπής.

Η αξιωματική αντιπολίτευση είχε προσφέρει συναίνεση ζητώντας αυτή να είναι αμφίδρομη. Έπρεπε να γνωρίζει από την πρώτη στιγμή ότι δε θα της προσέφερε καμία δική της συναίνεση σε τίποτε η κυβέρνηση.
Η αξιωματική αντιπολίτευση είχε επισημάνει ότι η συναίνεσή της δε θα έπρεπε να εκλαμβανόταν ως αδυναμία. Έπρεπε να γνωρίζει προκαταβολικά ότι από τη στιγμή που το κυβερνόν κόμμα δεν έχει ποτέ του ενστερνιστεί τη λογική καμίας συναίνεσης σε κανένα θέμα και ούτε έχει εντρυφήσει στη σκέψη ενός μοντέλου άτυπης έστω συναινετικής διακυβέρνησης, ακόμη και σε κρίσιμες εποχές, η δική της συναίνεση μόνο ως αδυναμία θα εκλαμβανόταν.

Μέσες-άκρες, όλα τα παραπάνω, τα έγραφα σε τούτο το blog εδώ και δεκάξι μέρες. Αρκεί να ανατρέξει κανείς στην ανάρτησή μου στις 3 του τρέχοντος μηνός με τίτλο Γιατί να μην πάρει ολόκληρο το κόστος; Στο μεταξύ, η ΝΔ απώλεσε σημαντικό αντιπολιτευτικό χρόνο και πολύτιμες δημοσκοπικές μονάδες, τρέφοντας την ψευδαίσθηση ότι είναι δυνατό να «χτίσει» μαζί με το συγκεκριμένο ΠαΣοΚ τη χρειαζούμενη συναίνεση.

(Πίνακας: "Illusion Rhapsody" από τον Eric De Kolb)

5 Φεβ 2010

Η αντιστροφή των δύο τρίτων και η κοινωνική έκρηξη

Οι Βρυξέλλες απαιτούν να ρυθμίσουμε τα δημοσιονομικά μας, χωρίς να ενδιαφέρονται ποιοι θα υποστούν το βάρος των μέτρων. Δικαίως! Τι τους νοιάζει τους ευρωτεχνοκράτες ποιος θα πληρώσει το λογαριασμό; Για αυτό όμως δεν υπάρχουν οι εθνικές κυβερνήσεις, τα εθνικά κοινοβούλια και τα εθνικά κόμματα;

Στη δική μας περίπτωση, τα δύο μεγάλα κυβερνητικά κόμματα, κρίνουν πως τα περιοριστικά μέτρα, υπό τη μορφή περικοπών σε μισθούς και επιδόματα και αυξήσεων σε έμμεσους φόρους πάνω σε βασικά είδη καταναλωτικής ανάγκης, πρέπει να έχουν ως αποδέκτες τους Έλληνες της μεσαίας τάξης και ειδικότερα τους μισθωτούς.
Υπό αυτή τη λογική όμως κινδυνεύουμε να μετατραπούμε σε κοινωνία των δύο τρίτων, αλλά σε μία αντίστροφη εκδοχή από εκείνη την οποία γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

Περί τα τέλη της προηγούμενης περιόδου διακυβέρνησης ΠαΣοΚ, σχεδόν ένα τρίτο της κοινωνίας μας είχε καταλήξει να είναι οι κλασσικοί φτωχοί μαζί με τους νεόφτωχους της Σοφοκλέους, ενώ τα άλλα δύο τρίτα μπορούσαν να ζήσουν όχι απαραιτήτως με κάποια άνεση, ή πολυτέλεια, αλλά τουλάχιστον με αξιοπρέπεια.
Τώρα, με τα νέα μέτρα, τα δύο τρίτα του πληθυσμού θα φτάσουν κάτω, ή έστω οριακά πάνω από τα όρια της φτώχειας.

Δεν αποκλείεται οι πολίτες να ένιωθαν την ανάγκη να συμβιβαστούν με την κατάσταση όπως θέλησε να την παρουσιάσει ο πρωθυπουργός. Αρκεί βέβαια να έβλεπαν ότι πρώτοι καλούνται να καταβάλουν το μέρισμα κόστους και ευθύνης που τους αναλογεί, το κεφάλαιο και η ανώτερη αστική τάξη.
Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν ισχύει.
Αντιθέτως, επιδεικνύεται από τους κεντρικούς συντελεστές του πολιτικού μας συστήματος μία προκλητική τάση προστασίας των κερδών και των πλουτών και σε ορισμένες περιπτώσεις, των ανομιών και των ανομημάτων, των ολίγων.

Η απότομη ανατροπή των οικονομικοικοινωνικών συσχετισμών και το αίσθημα αδικίας που νιώθει το μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας, σε συνδυασμό με την αναμενόμενη αύξηση της ανεργίας και την επιδείνωση του μεταναστευτικού, πρόκειται να προκαλέσουν μία εκρηκτική κατάσταση στην Ελλάδα για φέτος και για τα προσεχή έτη.

Αν δεν αποφασίσουν οι κεντρικοί συντελεστές του πολιτικού μας συστήματος μία ριζική αλλαγή φιλοσοφίας στον καταμερισμό βαρών σε τούτη τη συγκυρία αλλά και γενικότερα, τότε θα φτάσουμε στο σημείο ο καυτός Δεκέμβρης του 2008 να μοιάζει με μία ρομαντική σύναξη débutantes.

(Πίνακας: "Depression's Mirror" από τον D Lane Taylor)

3 Φεβ 2010

Γιατί να μην πάρει ολόκληρο το κόστος;

Ως προς την κεντρική της φιλοσοφία και κατεύθυνση, η δέσμη μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός κος. Γιώργος Παπανδρέου είναι όμοια με εκείνη που είχε εξαγγείλει προεκλογικά ο προκάτοχός του, κος. Κώστας Καραμανλής. Εφόσον λοιπόν ο κος. Παπανδρέου μας επιβάλει σήμερα περίπου εκείνα που ο κος. Καραμανλής μας παρουσίαζε χθες, εύλογα διερωτόμαστε για τα εξής…

- Δεν έχει την υποχρέωση ο πρωθυπουργός να παραδεχτεί ότι όσα έλεγε προεκλογικά ο ίδιος για την οικονομία και τις δυνατότητες παροχών ήταν αβάσιμα και όσα έλεγε ο αντίπαλός του, ακριβή;
- Από την άλλη πλευρά, δεν έχει την υποχρέωση ο επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης να απαιτήσει να δικαιωθεί η Νέα Δημοκρατία για την ευθύτητά της και να εκτεθεί το ΠαΣοΚ για τη δημαγωγία του;
- Δεν έχει ναυαγήσει ήδη κατά ένα μέρος η αλλαγή στη διακυβέρνηση της χώρας, από τη στιγμή που το ΠαΣοΚ έχει καθυστερήσει επί τέσσερις μήνες να πάρει μέτρα που θα έπαιρνε η ΝΔ από την πρώτη στιγμή, ενώ επιπρόσθετα, το μόνο που κατάφερε ήταν να προκαλέσει την ασυδοσία των κερδοσκόπων σε βάρος μας;
- Από τη στιγμή που αποδείχθηκε η προεκλογική κοροϊδία του ΠαΣοΚ, μήπως είχε νόημα να συνδεθεί από τη ΝΔ η συναινετική επιλογή στήριξης της επανεκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας κου. Κάρολου Παπούλια, με τη συμφωνία μίας συναινετικής πρότασης, ή συμφωνίας διακυβέρνησης της χώρας μεταξύ των δύο μεγάλων -τουλάχιστον- κομμάτων;
- Και αν όχι, τότε για ποιο λόγο η ΝΔ παρέχει αδιαπραγμάτευτη -σχεδόν- στήριξη στην κυβέρνηση για την οικονομική πολιτική που υποχρεούται εκ των πραγμάτων να εφαρμόσει, από τη στιγμή που είναι εμφανές, βέβαιο και αποδεδειγμένο ότι σε μία αντίστροφη κατάσταση, το ΠαΣοΚ θα γυρνούσε επιδεικτικά την πλάτη και θα κατέβαζε τους Παναγόπουλούς του στα πεζοδρόμια;
- Με άλλα λόγια, εφόσον ο κος. Παπανδρέου έκανε τα αδύνατα-δυνατά, τα άσπρα-μαύρα και τη μέρα-νύχτα προκειμένου να κερδίσει τις εκλογές και να κυβερνήσει, για ποιο λόγο να μην επωμιστεί τώρα μονάχος του ολόκληρο το πολιτικό κόστος;

Μπορεί να μη συμφωνούν κάποιοι με αυτά τα ερωτήματα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει ανάγκη να τα απαντήσουν.

(Πίνακας: "Liar, Liar, your Nose is on Fire" από τη Natalie Holland)

20 Ιαν 2010

Απετάξαμε τα έργα και τις ημέρες μας;

Ένα από τα κεντρικά θέματα των ημερών, λόγω και του Συνεδρίου της ΚΕΔΚΕ είναι η νέα διοικητική μεταρρύθμιση, την οποία παρουσιάζει το ΠαΣοΚ ως δικό του δημιούργημα και η Νέα Δημοκρατία, σύμφωνα με τις απόψεις του νέου προέδρου της, την επικρίνει ως στερούμενης «ενδελεχούς μελέτης, προσεκτικού σχεδιασμού, ουσιαστικού διαλόγου με τους θεσμικούς εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και με τις τοπικές κοινωνίες».

Για μία ακόμη φορά, έρχονται τα πάνω, κάτω και τα εμπρός, πίσω.

Η νέα διοικητική μεταρρύθμιση που παρουσιάζει το ΠαΣοΚ, βασίζεται σε ενδελεχή μελέτη την οποία είχε εκπονήσει το Ινστιτούτο Τοπικής Αυτοδιοίκησης επί των ημερών διακυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία, σε προσεκτικό σχεδιασμό στον οποίο είχε επιδοθεί η κυβέρνηση του κου. Κώστα Καραμανλή και σε ουσιαστικό διάλογο με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, ο οποίος επιβεβαιώνεται από τις συνεχείς επαφές των προεδρείων της ΚΕΔΚΕ και της ΕΝΑΕ με τον κο. Καραμανλή και τον υπουργό του επί των Εσωτερικών κο. Προκόπη Παυλόπουλο, αλλά και από τα σχετικά θεματικά συνέδρια των δύο μεγάλων δευτεροβάθμιων οργανισμών, στα οποία είχαν συμμετάσχει όλοι τα θεσμικά στελέχη της ΤΑ, εκπροσωπώντας απευθείας τις τοπικές κοινωνίες. Το μόνο που έκανε το ΠαΣοΚ, ήταν να συστήσει μία επιτροπή εμπειρογνωμόνων για τα μάτια του κόσμου και να προτείνει την ονομασία «Καλλικράτης».

Περιληπτικά, η νέα διοικητική μεταρρύθμιση, υπό τη μορφή που παρουσιάζεται ακόμη και τώρα, μελετήθηκε επί ΝΔ, σχεδιάστηκε επί ΝΔ και συζητήθηκε επί ΝΔ.

Λογικό ερώτημα: γιατί δεν εφαρμόστηκε επί ΝΔ;

Προφανώς, λόγω της αναβλητικότητας που επεδείκνυαν οι κυβερνήσεις της να προχωρούν γρήγορα και αποφασιστικά από τις εξαγγελίες στις πράξεις σε όλα τα μεγάλα και σημαντικά, προσμετρώντας προφανώς το πολιτικό κόστος, αλλά και λόγω της αδυναμίας των στελεχών της, να ακολουθήσουν επί μακρόν τον οραματικό προσανατολισμό που τους όριζε ο πρόεδρός τους.

Γιατί δεν υποστηρίζει το σχέδιο η ΝΔ τώρα;

Την απάντηση αυτή, δύναται να την προσφέρει μονάχα η τωρινή ηγεσία της. Πιθανώς, η άρνηση που εγείρει στη διοικητική μεταρρύθμιση οφείλεται στην έλλειψη ενδελεχούς μελέτης του περιεχομένου της, προσεκτικού σχεδιασμού στην αντιπολιτευτική στρατηγική έναντι του ΠαΣοΚ και ουσιαστικού διαλόγου αναφορικά με το πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει συνέχεια και συνέπεια ανάμεσα στις πολιτικές που ακολουθούσε χθες και στις θέσεις που προβάλλει σήμερα.

Πάντως, είναι κρίμα να βρίσκεται απούσα στις μεγάλες και αναγκαίες αλλαγές και ταυτόχρονα, να επιτρέπει στο ΠαΣοΚ να καπηλεύεται τη δική της δουλειά.

(Πίνακας: “Verleugnung Petri“ – «Η άρνηση του Πέτρου» από τον Jan Miense Molenaer)

15 Ιαν 2010

Μην ανοίγετε βεντέτα με τη νοημοσύνη μας

Την ίδια εποχή που γνωστή -από τις τηλεοπτικές της εμφανίσεις- διεθνολόγος υπαινισσόταν ότι τα τρομοκρατικά χτυπήματα σε ανοικτή κλίμακα, όπως αυτό που σημειώθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα Αγίας Παρασκευής κατά ανδρών και γυναικών της Ελληνικής Αστυνομίας, παραπέμπουν στην ακροδεξιά με βάση τη διεθνή εμπειρία, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη κος. Μιχάλη Χρυσοχοϊδης εξομοίωνε τους τρομοκράτες, με τους ακροδεξιούς και τους ρατσιστές!!! Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, υπαινίχθη επίσης κάτι περί ακροδεξιάς και αναφορικά με χθεσινή τοποθέτηση του «σκιώδους» αντιστοίχου του στην Αξιωματική Αντιπολίτευση, κου. Νίκου Δένδια.
Επιπλέον, στην ίδια χρονική καμπή που τρομοκράτες έβαλαν βόμβα στον Άγνωστο Στρατιώτη και κουκουλοφόροι εφόρμησαν στο γραφείο του υφυπουργού Δικαιοσύνης ξυλοκοπώντας υπαλλήλους, κάτι γελοίοι τύποι που φορούσαν αποκριάτικες μάσκες από την ταινία “V for Vendetta” οργάνωσαν ένα ντου σε αίθουσα όπου επρόκειτο να διεξαχθεί φιλομεταναστευτική εκδήλωση, προκειμένου να πετάξουν χάρτινα ελληνικά σημαιάκια και να γράψουν συνθήματα, δίνοντας έτσι λαβή για σχόλια σχετικά με τον κίνδυνο της ακροδεξιάς απειλής.

Κολοκύθια τούμπανα!

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει η παραμικρή εμπειρία, έστω και υπόνοια για ακροδεξιά τρομοκρατία, εκτός και αν μιλάμε για μεμονωμένες επιθέσεις τραμπούκων σε αριστεριστές και μετανάστες. Αλλά και στο εξωτερικό, τα γνωστά ακροδεξιά militia υποτίθεται πως μια ζωή οργανώνονται για μαζικές οργανωμένες ενέργειες και για επιλεκτικές δολοφονίες πολιτικών προσώπων, αλλά μόνο στα σχέδια μένουν. Μοναδική κραυγαλέα εξαίρεση, αποτέλεσε η βόμβα στο κτίριο «Άλφρεντ Μιούρεϊ» το 1995 στην πόλη της Οκλαχόμα με εκατόν εξήντα οκτώ θύματα.
Αντιθέτως, στην Ελλάδα, όπως και στην Ευρώπη, ανέκαθεν υπήρχαν στοιχεία για αριστερή τρομοκρατία. Εξάλλου, αριστεροί ήταν και τα … επαναστατικά «ρετάλια» που μας παρουσίασε ως μέλη της 17 Νοέμβρη και του ΕΛΑ προοολυμπιακά, ο κος. Χρυσοχοϊδης.

Σε ότι αφορά την εισβολή από τους μασκοφόρους στην αντιρατσιστική εκδήλωση, η παρατήρηση που χρειάζεται είναι ότι οι δικοί μας ακροδεξιοί είναι τόσο φανατικοί με τα πιστεύω τους και τόσο υπερήφανοι για τη δράση τους, που θεωρούν σχεδόν τιμητικό να φανερώνουν το πρόσωπό τους, είτε πάνε κάπου για να φωνάξουν, είτε για να παίξουν ξύλο. Επομένως, οι κύριοι ...“V for Vendetta” ενδεχομένως είναι τίποτα συνοικιακοί χαβαλέδες, ή στημένοι προβοκάτορες για να δημιουργήσουν εντυπώσεις. Εξάλλου, και το πλήθος που ήταν συγκεντρωμένο στο χώρο της εκδήλωσης, πιο πολύ έκπληκτοι έδειχναν στο σχετικό βίντεο για αυτή την άξαφνη εισβολή και το θέαμα που παρουσίαζαν οι εισβολείς, παρά απειλούμενοι.

Αν είναι απλοί χαβαλέδες, κάτι που υποψιαζόμαστε ακόμη και από καθαυτό το γεγονός ότι τράβηξαν βίντεο (!), με γεια τους, με χαρά τους. Στην πατρίδα του κιτς, του θεατρινισμού και της τηλεκαταγγελίας, επιτρέπεται να παραστήσει οποιοσδήποτε τον μασκοφόρο εκδικητή, τον μασκοφόρο εθνικιστή και οπωσδήποτε, τον καραγκιόζη. Ειρήσθω εν παρόδω, ακόμη και από τη σελίδα που διατηρούν στο διαδίκτυο, αυτοί οι τύποι φαίνονται εντελώς για τα πανηγύρια.
Αν είναι ωστόσο προβοκάτορες, η βαλίτσα πάει πολύ μακριά, δεδομένου ότι ακολουθούν, όπου να ‘ναι, Μεταναστευτικό, Κυπριακό και Ελληνοτουρκικά, Σκοπιανό και διάφορα άλλα σοβαρά θέματα, στα οποία, για να γίνει πιστευτό το παραμύθι, επιβάλλεται να κατασκευαστεί ένας ξενοφοβικός, εθνικιστικός δράκος, ούτως ώστε να καθίσουν φρόνιμα στα σπίτια τους οι συνειδητοποιημένοι πολίτες και πατριώτες μην τυχόν και παρεξηγηθούν. Μια που το φέρνει η συζήτηση και στη Μεγαλόνησο καλλιεργείται επικοινωνιακά από το κυβερνητικό στρατόπεδο η φοβέρα της ακροδεξιάς. Τυχαίο; Θα φανεί στην πορεία.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι δεν είμαστε παθητικοί δέκτες της κουταμάρας καθενός, αλλά ούτε και της προπαγάνδας. Όποιος υποτιμά τη νοημοσύνη μας, πράγματι μας προκαλεί σε ανοικτή πολιτική vendetta, χωρίς γελοίες μάσκες και παραμύθια με δράκους.

Σημείωση: Δεδομένου ότι είναι πιθανό, αν όχι σίγουρο, ότι θα μου χιμήξουν ξανά, μέσα από το φιλικό τους κύκλωμα των ανώνυμων αριστεριστικών μπλογκς, οι γνωστοί υμνητές της γερμανικής Μπάντερ Μάινχοφ, καταγγέλλοντάς με τάχα ως … συμπαθούντα την άκρα δεξιά (!), απλά να αναφέρω ότι χτυπώντας οποιοσδήποτε το ονοματεπώνυμο μου σε μία καλή μηχανή αναζήτησης του διαδικτύου, θα βρει αρκετούς συνδέσμους για επιθέσεις που έχω δεχτεί για τις φιλελεύθερες και κεντρώες, όπως με κατηγορούν, απόψεις μου, από στελέχη του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού και του παλιού Ελληνικού Μετώπου. Η διπλή αυτή επίθεση που έχω δεχτεί, από αριστεριστές από τη μία πλευρά και εθνικιστές από την άλλη, υποθέτω πως με τοποθετούν αυτομάτως στο Πολιτικό Κέντρο. Περίφημα!

(Πίνακας: "Who is the Fool" από τη Suzanne Clark)

4 Ιαν 2010

Επιδότηση προσλήψεων, ή κίνητρο απολύσεων;

Η ιδέα της κυβέρνησης για επιδότηση της πρόσληψης και απασχόλησης εργαζομένων κάτω των τριάντα χρόνων στον ιδιωτικό τομέα δεν γνωρίζουμε κατά πόσο θα κριθεί συμβατή ή αρεστή ως προς τις προσδοκίες που υπάρχουν στις Βρυξέλλες αναφορικά με την εξέλιξη της πορείας της Οικονομίας μας εν τη ευρεία έννοια και έκτασή της, αλλά είναι πιθανόν να αποτελέσει ανάχωμα για την ραγδαία -όπως αναμένεται- αύξηση της ανεργίας και ειδικότερα, εκείνης των νέων ανθρώπων. Αρκεί, να καταστεί απολύτως σαφές και αδιαπραγμάτευτο, ότι η επιδότηση θα αφορά σε νέες προσλήψεις επιπρόσθετου ως προς το υπάρχον προσωπικού και όχι σε αντικαταστάσεις απολυμένων.

Αν δεν τεθεί αυτή η ρήτρα και μάλιστα σε μία μορφή που δεν θα επιδέχεται καμιά παρέκκλιση ή τέχνασμα, το πιθανότερο θα είναι οι εργοδότες να αρχίσουν σωρηδόν να απολύουν παλαιότερα στελέχη, υπαλλήλους, τεχνίτες, εργάτες που ελάμβαναν υψηλότερες αμοιβές, προκειμένου να προσλάβουν στη θέση τους όχι μονάχα χαμηλότερα αμειβόμενους αντικαταστάτες, αλλά εν προκειμένω, αντικαταστάτες των οποίων η χαμηλότερη αμοιβή θα επιδοτείται κατά ένα μέρος της από το κράτος.
Σε μία περίπτωση σαν την προηγούμενη, όχι μόνο δεν θα επιτευχθεί πραγματικός περιορισμός της τάσης αύξησης της ανεργίας, αλλά αντιθέτως, θα γεμίσει η Ελλάδα από απολυμένους σαραντάρηδες και πενηντάρηδες, οι οποίοι, το πιθανότερο θα είναι να ενταχθούν στην ομάδα των λεγόμενων μακροχρόνια ανέργων. Ως γνωστόν, η χειρότερη κατηγορία ανέργων, ακόμη και από των νέων ανθρώπων, είναι εκείνη των μεσηλίκων και αυτό, διότι οι πιθανότητες επανεισδοχής τους στον χώρο της πλήρους απασχόλησης είναι από λιγοστές, έως ασήμαντες, ενώ συνήθως, τα οικονομικές τους υποχρεώσεις ως προς την εξυπηρέτηση των οικογενειακών τους αναγκών είναι βαρύτατες.
Χρήσιμο θα ήταν η κυβέρνηση πέρα από ιδέες που ακούγονται εν πρώτοις ελκυστικές, να παρουσιάσει και ολοκληρωμένα προγράμματα, τα οποία δε θα έχουν «κενά» και «τρύπες» που θα επιτρέπουν την επιδείνωση και όχι τη βελτίωση των προβλημάτων.

(Πίνακας: "The Desperate Man" από τον Gustave Courbet)

2 Ιαν 2010

Μεταναστευτικό: παράμετροι και ανάγκες

Το ζήτημα της απόδοσης καθεστώτος υπηκόου στους μετανάστες είναι πολύ σύνθετο και σημαντικό για να αποτελέσει απλά αντικείμενο διαδικτυακής διαβούλευσης όπως έκρινε η παρούσα κυβέρνηση, ή διαμάχης μεταξύ ακραίων ομάδων όπως έχουμε παρατηρήσει να συμβαίνει ήδη. Το Μεταναστευτικό σήμερα, αποτελεί μείζον πρόβλημα που όσο το αφήνεις, τόσο διογκώνεται και γι’ αυτό ακριβώς το λόγο χρειάζεται άμεση και αποφασιστική αντιμετώπιση.

Η Ελλάδα παρουσιάζεται ως μία από τις ευρωπαϊκές χώρες που κατακλύζεται από μετανάστες, είτε μετράμε σε ποσοστά του πληθυσμού επί τοις εκατό, είτε σε απόλυτους αριθμούς. Και αυτό, κυρίως λόγω του γεγονότος ότι δεν έχει ασχοληθεί με σοβαρότητα με το Μεταναστευτικό, καθώς, όλα τα κόμματά της βλέπουν το κόστος, αλλά όχι τα οφέλη πίσω από την λήψη αποφάσεων σχετικών με το θέμα.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι, ουδεμία μαζική αναγνώριση δικαιωμάτων υπηκόου έχουν μέχρι στιγμής λάβει εκείνοι οι μετανάστες που έχουν αισίως κλείσει στη χώρα μας ένα μακρό διάστημα νόμιμης διαμονής και εργασίας, έχουν γεννήσει παιδιά εδώ, τα έχουν στείλει σε ελληνικά σχολεία κ.ο.κ.
Με άλλα λόγια, εμφανιζόμαστε να φιλοξενούμε τόσους πολλούς μετανάστες, διότι δεν έχουμε μπει καθόλου στη διαδικασία να ονομάσουμε υπηκόους τους πιο παλιούς. Λογικά, αυτό πρέπει να είναι και το πρώτο βήμα που κρίνεται απαραίτητο να κάνουμε.

Από εκεί και πέρα όμως, υπάρχουν προς μελέτη και συζήτηση, κάποιες κρίσιμες παράμετροι, όπως είναι οι ακόλουθες:

- Γιατί καλλιεργείται σύγχυση, η οποία φαίνεται μάλιστα σκόπιμη, ανάμεσα στην απόδοση υπηκοότητας και ιθαγένειας;
- Δηλαδή δεν είναι τόσο ξεκάθαρο που καταλήγει σχεδόν αυτονόητο ότι ιθαγένεια μπορούν να αποκτήσουν μόνο οι μετανάστες που επιβεβαιώνουν την κοντινή ή απώτερη καταγωγή τους από την Ελλάδα (π.χ. ομογενείς από Βαλκάνια και Ανατολική Ευρώπη), ενώ υπηκοότητα οι υπόλοιποι;
- Οι νέοι υπήκοοι, δε θα πρέπει να υποχρεωθούν σε ενέργειες που θα τους υποχρεώνουν να αποποιηθούν την παλιά τους υπηκοότητα;
- Πως διασφαλίζεται η άμεση, ή η περαιτέρω ένταξη των νέων υπηκόων, όχι απλά στον κοινωνικό, αλλά στον εθνικό ιστό; Αρκεί η ένταξή τους απλά και μόνο στον κοινωνικό ιστό, με αποτέλεσμα να απεθνοποιείται σταδιακά η Ελλάδα; Δεν είναι αναγκαίο να νιώσουν, με την απαραίτητη βοήθεια, όχι απλά μονάδες μίας κοινωνίας, αλλά κοινωνοί ενός έθνους;
- Γιατί δεν συζητείται εντατικά το ζήτημα καλλιέργειας μίας ελληνικής εθνικής ταυτότητας στους νέους υπηκόους, με ενίσχυση των στοιχείων εκμάθησης από μέρους τους της ελληνικής γλώσσας, της ελληνικής Ιστορίας, των ελληνικών παραδόσεων, της παλιότερης και νεότερης ελληνικής κουλτούρας και του πολιτισμού;
- Γιατί δεν ακολουθείται το πρότυπο των αναπτυγμένων κρατών που έχουν πρωτοστατήσει στην υποδοχή μεταναστών (π.χ. ΗΠΑ και Καναδάς, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, Μεγάλη Βρετανία, Γερμανία, Γαλλία κ.α.) όπου αντιμετωπίζεται και ως εθνικό, όχι μόνο ως κοινωνικό ή οικονομικό το ζήτημα της ενσωμάτωσης νέων υπηκόων;
- Είναι δυνατό σε μία χώρα που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει άμεσες εξωτερικές απειλές και φέρει, καλώς ή κακώς, ως βασική ασπίδα αυτοπροστασίας και αυτοσυντήρησής της την εθνική της ταυτότητα, να σταθεί το πολυεθνοτικό-πολυπολιτισμικό κοινωνικό μοντέλο που προωθούν κάποιοι;
- Ενδέχεται το άνοιγμα της Ελλάδας στο ενδεχόμενο μαζικής απόδοσης υπηκοότητας, να δώσει κίνητρο σε άλλους μετανάστες, προκειμένου να εισέλθουν παρανόμως και ανά κύματα; Στον αντίποδα, ποια κίνητρα είναι δυνατό να προσφερθούν σε κάποιους εναπομείναντες ομογενείς μας σε χώρες όπως η Αλβανία, ούτως ώστε να μην εγκαταλείψουν τους τόπους τους ερχόμενοι για εγκατάσταση εδώ, με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν οι ελληνικές κοινότητες;
- Σε ποιο βαθμό θα επιτρέπεται στους νέους υπηκόους να προσκαλούν συγγενείς τους για επίσκεψη ή και εγκατάσταση στην Ελλάδα;
- Υπάρχουν έγκυρες και διασταυρωμένες επιστημονικές έρευνες και μετρήσεις που να δείχνουν ποιο αριθμό νέων υπηκόων είναι δυνατό να αντέξουν η Οικονομία και η Κοινωνία μας; Υπάρχει πλαφόν; Τα κριτήρια απόδοσης δικαιωμάτων θα ορίσουν τον αριθμό μεταναστών, ή ο αριθμός θα ορίσει τα κριτήρια;
- Είναι επιβεβλημένο να υπάρχει εξισορρόπηση του στοιχείου της καταγωγής των μεταναστών, ή αυτό είναι κάτι που δε λαμβάνεται καν σοβαρά υπόψη;
- Ποια κίνητρα μη γκετοποίησης και ισόρροπης διάχυσής τους στην ελληνική Επικράτεια θα δίνονται στους νέους υπηκόους;
- Θα μπορούν από την πρώτη, ή τη δεύτερη γενεά να υπηρετούν σε ευαίσθητους φορείς ή οργανισμούς του Δημοσίου, όπως είναι οι Ένοπλες Δυνάμεις, τα Σώματα Ασφαλείας κλπ.;
- Τι θα απογίνει με τους μετανάστες που δεν θα πληρούν ολοκληρωτικά τα κριτήρια απόδοσης υπηκοότητας;
- Οι νομίμως διαμένοντες από αυτούς, θα πάρουν και αυτοί τη σειρά τους για να γίνουν υπήκοοι εν καιρώ;
- Και το κυριότερο, εφόσον προκύψει τακτοποίηση σε όλα τα προηγούμενα μαζί, ή στα περισσότερα από αυτά, τι θα απογίνει με τον μεγάλο όγκο των παρανόμων μεταναστών;

Όλα αυτά τα επιμέρους ζητήματα, μαζί με άλλα τα οποία ενδεχομένως δεν αναφέρονται εδώ, είναι κρίσιμο να απαντηθούν εδώ και τώρα, δίχως αναβολή, στο πλαίσιο ενός μεγάλου εθνικού διαλόγου, που δεν θα πρέπει να έχει ούτε τη μορφή διαδικτυακής διαβούλευσης όπου ο καθένας (ανώνυμος συνήθως) αναφέρει ότι του κατεβεί στο νου ή βγάζει τα απωθημένα του, ούτε την οξύτητα μίας διαμάχης μεταξύ διεθνιστών και εθνικιστών, ακροαριστερών και ακροδεξιών.

Επιπλέον, δε σηκώνει αντίρρηση το γεγονός ότι είναι σκόπιμο, εάν όχι απολύτως αναγκαίο, οι αποφάσεις οι οποίες τελικώς θα ληφθούν να μην εκφράζουν μόνο ένα μέρος του πολιτικού κόσμου, αλλά το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων που έχουν επιβεβαιωθεί από τον πολίτη με το δικαίωμα της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης.

Στο Μεταναστευτικό χρειάζεται σοβαρότητα, αποφασιστικότητα, αλλά ταυτόχρονα, συνεννόηση και συναίνεση, ειδάλλως όχι μόνο δεν θα επιλύεται και θα βελτιώνεται, αλλά συνεχώς θα περιπλέκεται και θα χειροτερεύει.

(Πίνακας: "I'm-migration" από τον Alan Rayner)