20 Οκτ 2009

Ζητήματα κενά σημασίας και ανάξια λόγου;

Μοιάζει δύσκολο να καταλάβει κανείς για ποιο λόγο οι υποψήφιοι για την προεδρεία της Νέας Δημοκρατίας ασχολούνται με το Ιδεολογικό. Αυτό, έχει ξεκαθαρίσει τόσο από την ιδρυτική διακήρυξη που αναφέρει ότι «η Νέα Δημοκρατία είναι η πολιτική παράταξις του ταυτίζει το Έθνος με τον Λαόν, την Πατρίδα με τους Ανθρώπους της˙ την Πολιτεία με τους Πολίτες της˙ την Εθνική Ανεξαρτησία με την Λαϊκή Κυριαρχία˙ την Πρόοδο με το Κοινό Αγαθό˙ την Πολιτική Ελευθερία με την Έννομη Τάξη και την Κοινωνική Δικαιοσύνη», όσο και με την προφανή θέση των περισσοτέρων στελεχών υπέρ του Κοινωνικού Φιλελευθερισμού. Εύλογα λοιπόν, προκύπτει προβληματισμός σχετικά με το εάν και κατά πόσο, οι υποψήφιοι στέκουν στο Ιδεολογικό, επειδή διστάζουν ενδεχομένως να λάβουν θέση και να εκτεθούν δημόσια, αναφορικά με τρία ζητήματα, τα οποία θεωρούνται το ένα πιο κρίσιμο από το άλλο.

Το πρώτο ζήτημα αφορά στο το πως αναλύουν και εξηγούν τα αίτια μίας ήττας, το μέγεθος της οποίας επιβαρύνει και εκείνους προσωπικά, λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι άπαντες, πλην του κου. Ψωμιάδη, διετέλεσαν υπουργοί των τελευταίων κυβερνήσεων.
Το δεύτερο ζήτημα αφορά στο εάν διατίθενται να παράσχουν ένα σαφές πλαίσιο εγγυήσεων με βάση το οποίο, εάν εκλεγούν, δεν θα στήσουν ένα προσωποπαγές μόρφωμα που θα αφήνει περιθώρια πολιτικής πρωτοβουλίας και δράσης αποκλειστικά και μόνο σε ελεγχόμενους μηχανισμούς και διορισμένους αξιωματούχους, αλλά αντιθέτως, θα ανοίξουν το «παιχνίδι» σε μία νέας μορφής συλλογικότητα και συμμετοχικότητα που θα περιλαμβάνει δυνάμεις, οι οποίες θα προέρχονται απευθείας από την κομματική βάση, αλλά και από το σύνολο της κοινωνίας.
Το τρίτο ζήτημα αφορά στο εάν και κατά πόσο βλέπουν ως πρόβλημα (ή όχι) την ύπαρξη μίας μόνιμης ανώτατης κομματικής ελίτ η οποία εν πολλοίς βασίζεται στον άτυπο θεσμό της οικογενειοκρατίας. Μίας ελίτ, που αποδίδει όχι τόσο ως κανόνα, αλλά ως αποτέλεσμα της κυριαρχίας της, αφενός την ανακύκλωση των ίδιων πάνω-κάτω προσώπων ή ομάδων μέσα στα κέντρα αποφάσεων και αφετέρου, τη χαοτική απόσταση στο επίπεδο της διαμόρφωσης μίας πολιτικής πλατφόρμας, ανάμεσα στα θεωρητικά σοφίσματα μίας κάστας που παράγει «υψηλή» πολιτική και στις πραγματικές ανάγκες μίας ευρείας λαϊκής βάσης που απαιτεί ρεαλιστικές λύσεις.

Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε τους κκ. Μπακογιάννη, Σαμαρά, Αβραμόπουλο, Ψωμιάδη, ή όποιον άλλον υποψήφιο βγει μπροστά έως την Πέμπτη, να τοποθετείται σε κάποιο, ή σε όλα, από τα παραπάνω. Εκτός κι αν τα θεωρούν ζητήματα κενά σημασίας και ανάξια λόγου.

(Πίνακας: "Heated Race" από την Laurie Justus Pace)

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Η ιδρυτική διακήρυξη που σοφά επανέφερες στο προσκήνιο, φίλε Γιάννη, μας δείχνει το σημερινό πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας. Η λαϊκή δεξιά που περιγράφεται στην ιδρυτική διακήρυξη, μπήκε στο περιθώριο και εκτοπίσθηκε από τις διάφορες μορφές φιλελευθερισμού, μέχρι τον σημερινό κοινωνικό φιλελευθερισμό. Οι ρομαντικοί ιδεολόγοι πολιτικοί, με κοινωνική ευαισθησία και ανεξάρτητη εθνική σκέψη, αντικαταστάθηκαν από τους τεχνοκράτες φιλελεύθερους της παγκοσμιοποίησης. Αυτοί δε, δημιούργησαν τους μηχανισμούς των ‘’δικών μας’’, που διορίζονταν και διόριζαν με ‘’γραμμές’’ και ‘’λίστες’’. Άλωσαν όλα τα κομματικά, κοινοβουλευτικά και αυτοδιοικητικά θεσμικά όργανα, με μόνο σκοπό την δική τους βουλευτική κυριαρχία, αντί της λαϊκής που αναφέρεις. Η εθνική συνείδηση και η αγάπη για την πατρίδα, έπαψε να είναι το φίλτρο των πολιτικών θέσεων. Η προεδρεία του Κώστα Καραμανλή, μίλησε στην καρδιά μας, μας ενέπνευσε το ‘’χαμηλά και ταπεινά’’. Η συμμετοχή της πατρίδας μας στον ενεργειακό παγκόσμιο χάρτη, μας έκανε περήφανους. Μεγάλες οι εθνικές αποφάσεις, αλλά μικροί οι διαχειριστές της καθημερινότητας. Οι διαχειριστές που όλοι μαζί υπογράφουν μια υποψηφιότητα!!! Με έκπληξη διάβασα την ‘’επιστολή’’ στήριξης σε υποψήφιο για την προεδρεία, χίλια στελέχη, πρόεδροι σωματίων, οργανισμών, Διοικητικών Συμβουλίων, πολιτευτές, βουλευτές, υπουργοί!!! Όλος ο μηχανισμός εξουσίας! ΔΗΛΑΔΗ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΓΥΡΙΣΑΝ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ 1.000.000 ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ??? Κανείς δεν έλαβε το μήνυμα? Τι λύση θα δώσει μια αλλαγή αρχηγού, τι θα αλλάξει σε μια μέρα με μια νέα διακήρυξη που μπορεί και να γράφτηκε πριν την 4η Οκτωβρίου? Ποιος θα εμπνευστεί από το παρελθόν και θα ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον, όταν του σερβίρουν ‘’ξαναζεσταμένα αποφάγια’’? Αν χίλιες υπογραφές αποφάσισαν για το καλό του κόμματος και της πατρίδας, εμάς τι μας θέλουν? Η λαϊκή βάση που παραμένει πιστή σε αξίες και ιδανικά, που σκέφτεται και δημιουργεί, που σέβεται και εμπιστεύεται το συναίσθημα και την ιδεολογία, θα πάψει να είναι στο περιθώριο της κεντροδεξιάς. Το κοινωνικό κομμάτι που απαξίωσαν, η λαϊκή δεξιά, ο μεγάλος πυρήνας της Νέας Δημοκρατίας αντέδρασε έγκαιρα στο ‘’δακτυλίδι’’ που πήγε να δοθεί στα γρήγορα εν ονόματι της ενότητας. ΝΑΙ, θα ενωθούμε όλοι μαζί, πίσω από έναν αρχηγό που θα μας ονομάσει, θα μας εκφράσει και θα μας οδηγήσει ΜΠΡΟΣΤΑ! Χωρίς ομηρίες, ένοχες συμπεριφορές και συμψηφιστικές δεσμεύσεις. Θα ακούσουμε, θα κρίνουμε, θα αναλύσουμε και θα συνθέσουμε ιστορία και πολιτικές. Δεν ψηφίζουμε ποδοσφαιρικά την αλλαγή προπονητή, αλλά τον αυριανό Έλληνα πρωθυπουργό, εκφραστή μιας λαϊκής πολιτικής.
Θράσος