10 Οκτ 2009

Γιατί σταμάτησα. Γιατί συνεχίζω.

Ξεκινώντας την «Κοινή Μοίρα» δεν πίστευα ότι θα προκαλούσε τόσο ενδιαφέρον, όσο κατέγραφε ο αριθμός των επισκεπτών στον ηλεκτρονικό μετρητή του blog μου, καθώς και η προθυμία εφημερίδων, sites και άλλων blogs να αναδημοσιεύσουν άρθρα μου. Ένιωσα τιμή που εκατοντάδες άνθρωποι με διάβαζαν καθημερινά και οφείλω ένα ευχαριστώ.
Όπως θα διαπιστώσατε, στην αρχή Σεπτεμβρίου «πάγωσα» τις αναρτήσεις μου.
Είχα ήδη εκτεθεί ανοικτά σε ότι αφορούσε την πλήρη αντίθεσή μου στο ενδεχόμενο αναγγελίας προκήρυξης πρόωρων εκλογών. Αν συνέχιζα, θα έπρεπε είτε να επιμείνω ακόμη παραπάνω στην τοποθέτησή μου, κάτι που θα με έφερνε απέναντι στον κο. Καραμανλή, είτε να επιδοθώ σε παλινωδίες, κάτι που δεν ταιριάζει στο χαρακτήρα μου. Προτίμησα λοιπόν να σιωπήσω για λίγο. Εξάλλου, κάποιες φορές η σιωπή είναι πιο ηχηρή από το λόγο.
Επιπλέον, πέρα από το γεγονός ότι μου έπεσε πολλή δουλειά λόγω τωνεκλογών, είχα και να αναλογιστώ σοβαρά τις επισημάνσεις διάφορων ανθρώπων γύρω μου να μην προκαλώ κεντρικούς φορείς του συστήματος, καθώς και τις συμβουλές τους, ότι με αυτό εδώ το blog θα όφειλα όχι να συγκρούομαι, δημοσιοποιώντας ρηξικέλευθες απόψεις, αλλά να συμφιλιώνομαι, δημιουργώντας τις σωστές εντυπώσεις στα σωστά άτομα. Σε ότι αφορά το πρώτο, είχαν δίκιο. Όντως υπήρξαν περιπτώσεις που μου διαμηνύθηκαν, μέσω αγγελιοφόρων, τα παράπονα και ο εκνευρισμός κορυφαίων παραγόντων, ενώ δεν έλειψαν και τα χαμηλά χτυπήματα από συγκεκριμένο δημοσιογραφικό-πολιτικό κύκλωμα, μέσω παραπολιτικών δημοσιευμάτων. Σε ότι αφορά το δεύτερο, είχαν άδικο. Η ανατροπή των κακώς κειμένων, γίνεται με ρήξεις, όχι με συμβιβασμούς. Με παρρησία, όχι με φληναφήματα.
Μετά από μία παύση λίγων εβδομάδων, αποφάσισα να συνεχίσω.
Γιατί, πραγματική επιλογή είναι να εκφράζεις θαρραλέα τις απόψεις σου και σε όποιον δεν αρέσει αυτό, ας προβεί σε όποια κίνηση θεωρεί εκείνος δέουσα.
Γιατί είναι προτιμότερο από το να είναι ήσυχοι οι άλλοι για σένα επειδή δεν κινδυνεύεις, να είσαι ήσυχος εσύ με τη συνείδησή σου επειδή τολμάς.
Θα τα λέμε τακτικότερα, από σήμερα και εμπρός.

(Πίνακας: "Lone Traveller" από τη Jessie Rice Sandberg)

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Σε καταλαβαίνω απόλυτα.

Δημοσθένης Μπούκης του Γιάννη