20 Οκτ 2009

Ζητήματα κενά σημασίας και ανάξια λόγου;

Μοιάζει δύσκολο να καταλάβει κανείς για ποιο λόγο οι υποψήφιοι για την προεδρεία της Νέας Δημοκρατίας ασχολούνται με το Ιδεολογικό. Αυτό, έχει ξεκαθαρίσει τόσο από την ιδρυτική διακήρυξη που αναφέρει ότι «η Νέα Δημοκρατία είναι η πολιτική παράταξις του ταυτίζει το Έθνος με τον Λαόν, την Πατρίδα με τους Ανθρώπους της˙ την Πολιτεία με τους Πολίτες της˙ την Εθνική Ανεξαρτησία με την Λαϊκή Κυριαρχία˙ την Πρόοδο με το Κοινό Αγαθό˙ την Πολιτική Ελευθερία με την Έννομη Τάξη και την Κοινωνική Δικαιοσύνη», όσο και με την προφανή θέση των περισσοτέρων στελεχών υπέρ του Κοινωνικού Φιλελευθερισμού. Εύλογα λοιπόν, προκύπτει προβληματισμός σχετικά με το εάν και κατά πόσο, οι υποψήφιοι στέκουν στο Ιδεολογικό, επειδή διστάζουν ενδεχομένως να λάβουν θέση και να εκτεθούν δημόσια, αναφορικά με τρία ζητήματα, τα οποία θεωρούνται το ένα πιο κρίσιμο από το άλλο.

Το πρώτο ζήτημα αφορά στο το πως αναλύουν και εξηγούν τα αίτια μίας ήττας, το μέγεθος της οποίας επιβαρύνει και εκείνους προσωπικά, λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι άπαντες, πλην του κου. Ψωμιάδη, διετέλεσαν υπουργοί των τελευταίων κυβερνήσεων.
Το δεύτερο ζήτημα αφορά στο εάν διατίθενται να παράσχουν ένα σαφές πλαίσιο εγγυήσεων με βάση το οποίο, εάν εκλεγούν, δεν θα στήσουν ένα προσωποπαγές μόρφωμα που θα αφήνει περιθώρια πολιτικής πρωτοβουλίας και δράσης αποκλειστικά και μόνο σε ελεγχόμενους μηχανισμούς και διορισμένους αξιωματούχους, αλλά αντιθέτως, θα ανοίξουν το «παιχνίδι» σε μία νέας μορφής συλλογικότητα και συμμετοχικότητα που θα περιλαμβάνει δυνάμεις, οι οποίες θα προέρχονται απευθείας από την κομματική βάση, αλλά και από το σύνολο της κοινωνίας.
Το τρίτο ζήτημα αφορά στο εάν και κατά πόσο βλέπουν ως πρόβλημα (ή όχι) την ύπαρξη μίας μόνιμης ανώτατης κομματικής ελίτ η οποία εν πολλοίς βασίζεται στον άτυπο θεσμό της οικογενειοκρατίας. Μίας ελίτ, που αποδίδει όχι τόσο ως κανόνα, αλλά ως αποτέλεσμα της κυριαρχίας της, αφενός την ανακύκλωση των ίδιων πάνω-κάτω προσώπων ή ομάδων μέσα στα κέντρα αποφάσεων και αφετέρου, τη χαοτική απόσταση στο επίπεδο της διαμόρφωσης μίας πολιτικής πλατφόρμας, ανάμεσα στα θεωρητικά σοφίσματα μίας κάστας που παράγει «υψηλή» πολιτική και στις πραγματικές ανάγκες μίας ευρείας λαϊκής βάσης που απαιτεί ρεαλιστικές λύσεις.

Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε τους κκ. Μπακογιάννη, Σαμαρά, Αβραμόπουλο, Ψωμιάδη, ή όποιον άλλον υποψήφιο βγει μπροστά έως την Πέμπτη, να τοποθετείται σε κάποιο, ή σε όλα, από τα παραπάνω. Εκτός κι αν τα θεωρούν ζητήματα κενά σημασίας και ανάξια λόγου.

(Πίνακας: "Heated Race" από την Laurie Justus Pace)

15 Οκτ 2009

Κύπρος χαμένη στη μετάφραση

Μιλώντας σε τουρκικά Μέσα Ενημέρωσης ο κος. Παπανδρέου επεσήμανε ότι «πρέπει να απελευθερώσουμε την Κύπρο από εξαρτήσεις από τις Μητέρες Πατρίδες, από στρατεύματα κατοχής, από διαιρέσεις και τείχη».

Πολλοί έσπευσαν να διερωτηθούν για ποιο λόγο ο πρωθυπουργός έκανε λόγο για «στρατεύματα κατοχής» και όχι για στρατό κατοχής. Υπαινισσόμενοι σαφώς, ότι μιλούσε όχι μόνο για τον κατοχικό στρατό της Τουρκίας, αλλά και για την Ελληνική Δύναμη Κύπρου.
Η πιο απλή εξήγηση είναι ότι επειδή η δήλωση έγινε στα αγγλικά, η έκφραση “occupation troops” αποδόθηκε ως «στρατεύματα κατοχής». Αλλά και πάλι, δεδομένου ότι ο κος. Παπανδρέου μιλούσε στα ΜΜΕ της χώρας των κατακτητών, για ποιο λόγο δεν τους μίλησε ξεκάθαρα για τον δικό τους κατοχικό στρατό, αλλά έκανε μία γενική αναφορά σε «στρατεύματα»; Επέδειξε διπλωματικό τακτ, ή όντως μιλούσε για παραπάνω από έναν στρατό κατοχής; Αυτό είναι κάτι για το οποίο απαιτείται διευκρίνιση.

Από την άλλη πλευρά, δεν επιδέχεται ποικίλων ερμηνειών, παρά μονάχα μίας, η τοποθέτησή του για «απελευθέρωση της Κύπρου από εξαρτήσεις από τις Μητέρες Πατρίδες».
Είναι προφανές ότι ο κος. Παπανδρέου αναπαράγει την ιδεολογία της πολιτικής παράταξης που ανέδειξε τον κο. Χριστόφια στην προεδρεία της Κύπρου, η οποία προάγει τον απογαλακτισμό των πληθυσμών και των δύο κοινοτήτων από όλα τα στοιχεία εθνοτικής, ιστορικής, πολιτισμικής σύνδεσής τους με Ελλάδα και Τουρκία αντίστοιχα και την εμπέδωση μίας νεοκυπριακής ταυτότητας για όλους τους κατοίκους. Πρόκειται για μία άποψη, που συναντά κανείς και στα κατεχόμενα, αλλά βρίσκει απήχηση μόνο σε μειοψηφικές ομάδες διανοητών και συνδικαλιστών της τουρκοκυπριακής Αριστεράς.

Θα ήταν καλό για τον κο. Παπανδρέου να κατανοήσει ότι δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να ενοχοποιεί τις συναισθηματικές αναφορές των δύο κοινοτήτων σε σχέση με Ελλάδα και Τουρκία. Να αναλογιστεί επίσης, ότι οι άνθρωποι τους οποίους οι Ελληνοκύπριοι θεωρούν εθνικούς ήρωές τους, έπεσαν νεκροί αγωνιζόμενοι για τη γαλανόλευκη σημαία, με όραμα την «Ένωση». Αντίστοιχα, οι εθνικοί ήρωες των Τουρκοκυπρίων, αγωνίστηκαν για την ερυθρά ημισέλινο, με δικό τους αντίστοιχο όραμα, το "Taksim", δηλαδή τη διχοτόμηση της Κύπρου αρχικά και την ένωση του δικού τους τμήματος με την Τουρκία, στη συνέχεια.
Επομένως, λύση δεν είναι να σβήσουν τα δύο ξεχωριστά παρελθόντα τους οι κοινότητες, κάτι που ούτως ή άλλως είναι αδύνατο να συμβεί διότι περιέχουν βαρυσήμαντους εθνικούς συμβολισμούς, αλλά να τα συμφιλιώσουν σε ένα κοινό, ειρηνικό παρόν.

Σε ότι αφορά το αμιγώς πολιτικό κομμάτι, είναι απίστευτο ότι ο κος. Παπανδρέου δεν αντιλαμβάνεται ότι οι δυο «Μητέρες Πατρίδες» κατ’ αυτόν, εξακολουθούν να θεωρούνται παρούσες και ενεργές ως εγγυήτριες δυνάμεις, εφόσον, οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου δεν είναι δυνατό να κριθούν άκυρες λόγω του fait accompli μίας παράνομης επιχείρησης εισβολής και κατοχής. Και είναι εντελώς παράδοξο, σε μία κρίσιμη για το Κυπριακό καμπή διαπραγματεύσεων, η μία «Μητέρα Πατρίδα» να είναι πολιτικά και στρατιωτικά παρούσα στην Κύπρο κατευθύνοντας την τουρκοκυπριακή εκπροσώπηση ως προς το πώς πρέπει να κινηθεί έναντι των εκπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ η άλλη «Μητέρα Πατρίδα» να προβαίνει διά του νεοεκλεγέντος πρωθυπουργού της, σε εκδηλώσεις διαθέσεων, ή διατυπώσεις προτάσεων για ολοκληρωτική αποστασιοποίηση από τις εξελίξεις γύρω από το Κυπριακό.

Είτε δει κανείς το ζήτημα συναισθηματικά, είτε ρεαλιστικά, η δήλωση του κου. Παπανδρέου είναι προβληματική και ο πρωθυπουργός οφείλει να είναι πιο προσεκτικός, διότι με το ύφος και το περιεχόμενό της, στέλνει λάθος μηνύματα προς όλες τις πλευρές. Και αυτή η εποχή, είναι εντελώς ακατάλληλη για λάθη.

(Πίνακας: "Lost in Translation" από τη Melanie Phelps)


12 Οκτ 2009

Απαιτείται σοβαρότητα και αξιοπρέπεια

Συνέντευξή μου στην εφημερίδα "Η Χώρα" (10-11/10/2009)

Πολλά λέγονται για τη διαδικασία εκλογής νέου προέδρου. Η δική σας άποψη ποια είναι με βάση τα μέχρι τώρα δεδομένα;

Η δική μου κατανόηση είναι ότι αν μείνουμε συνεπείς αναφορικά με ότι προτείνει το Καταστατικό, είναι προφανές πως θα πρέπει να πάμε σε εκλογή από έκτακτο Συνέδριο, με τη σύνθεση του προηγούμενου τακτικού. Βέβαια, η 7η Νοεμβρίου είναι μία πολύ κοντινή ημερομηνία. Δεν θα ‘χει περάσει καλά-καλά ένας μήνας από το σοκ της συντριβής στις εκλογές. Όσο για τη διάρκεια της μιας μέρας, θα έλεγα ότι και αυτό είναι λάθος, υπό την έννοια ότι δεν θα υπάρχει δυνατότητα να γίνει καν μία σοβαρή συζήτηση. Αλλά θα ‘χουμε πάνω στη σκηνή καλλιστεία υποψηφίων και πίσω στο παρασκήνιο, μάχη μηχανισμών και συσχετισμών. Φοβάμαι πως όπως πήγαμε βιαστικά και απροετοίμαστα σε εκλογές και υπέστημεν ένα πολιτικό Βατερλό, έτσι και πάμε βιαστικά και απροετοίμαστα σε εκλογή νέου προέδρου, θα υποστούμε και ένα νέο, κομματικό αυτή τη φορά, Βατερλό. Η επίσπευση των διαδικασιών θα δημιουργήσει άγχος, τόσο στους υποψηφίους, όσο και στις ομάδες υποστηρικτών τους. Το άγχος θα φέρει ένταση. Η ένταση, λάθη. Τα λάθη, προβλήματα. Και τα προβλήματα, καβγάδες. Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι έτοιμη και ούτε έχει την αντοχή να υποστεί κάτι τέτοιο.
Εγώ θα έλεγα, κάνοντας μία ψύχραιμη εκτίμηση της αναγκαιότητας που προκύπτει για ήπιες διεργασίες και σίγουρες λύσεις, ότι θα αποτελούσε ενδεχομένως καλή σκέψη να πάμε σε ένα έκτακτο Συνέδριο που θα απέδιδε μία προσωρινή λύση ως προς τον επικεφαλής του κόμματος, εάν και εφόσον ο πρόεδρός μας είναι αποφασισμένος να αποχωρήσει τόσο άμεσα. Στη συνέχεια, να μεταβαίναμε σε μία πιο μακρά και μελετημένη διαδικασία εκλογής νέων συνέδρων, διοργάνωσης ενός μεγάλου Συνεδρίου και εκλογής νέου προέδρου.
Βέβαια, εάν υπάρξει συμφωνία πάνω σε αυτό, μπορούμε πάντα να κάνουμε μία τολμηρή υπέρβαση των προβλεπομένων, να εκλέξουμε νέο γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας που θα αναλάβει την προσωρινή εκπροσώπηση του κόμματος μέσα στη Βουλή και να δούμε ποιος μπορεί να έχει τη θεσμική κάλυψη, αλλά και την πολιτική αποδοχή, για να διαχειριστεί τη λειτουργία του κόμματος, πηγαίνοντας σε Συνέδριο.
Αλλά, όλα αυτά απηχούν τις προσωπικές μου απόψεις και εκείνο που πραγματικά χρειάζεται δεν είναι τίποτα άλλο, από το να υπάρξει ενότητα και ομοφωνία.

Κινδυνεύει η ενότητα πιστεύετε;

Ήδη, είναι ναρκοθετημένο το τοπίο. Η συντριβή προκάλεσε σοκ και νεύρα, πικρία και αγανάκτηση. Όλοι στρέφονται κατά όλων και κινδυνεύουμε να μετατραπούμε σε μονομάχους που σκοτώνονται μέσα σε μία τηλεοπτική αρένα. Βλέπουμε τι γίνεται καθημερινά στα τηλεοπτικά παράθυρα με τα στελέχη μας. Απαιτείται ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση. Μα πάνω απ’ όλα, σοβαρότητα και αξιοπρέπεια. Είναι λυπηρό να βλέπεις στελέχη μας να τσακώνονται σε κοινή θέα, λες και πρωταγωνιστούν σε μεταμεσονύχτιο trash show. Θα έλεγα σε κάποιους από αυτούς, ότι δεν κάνουν τίποτα άλλο, από το να επιβεβαιώνουν τους ψηφοφόρους γιατί δεν τους εξέλεξαν. Αλλά και εκείνοι που έχουν εκλεγεί, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να δίνουν στους ψηφοφόρους που παρακολουθούν ένα καλό λόγο για να μην τους ψηφίσουν την επόμενη. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν βοηθούν ούτε τον εαυτό τους, ούτε και το κόμμα.

Δεν είστε σκληρός με αυτά που λέτε;

Κάθε άλλο. Οι περισσότεροι από αυτούς, εξέπεμπαν ύμνους υπέρ του πρωθυπουργού, μόνο και μόνο με την ελπίδα ότι θα διασφάλιζαν μία θέση υφυπουργού στο ενδεχόμενο που δε θα πηγαίναμε για εκλογές τον Οκτώβρη, αλλά για έναν γερό ανασχηματισμό που θα εμπεριέκλειε πολλά νέα πρόσωπα. Τώρα, όλοι αυτοί, επικρίνουν κατάφορα τον κο. Καραμανλή, ο οποίος, πέρα από πολιτικός τους ευεργέτης, είναι και μία ξεχωριστή προσωπικότητα στο χώρο της πολιτικής, η λάμψη και το κύρος της οποίας δεν χάνεται, παρά τη συντριβή στις εκλογές. Ο κος. Καραμανλής είναι το πιο πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο. Όχι μόνο για το κόμμα, αλλά για τη χώρα και το έθνος. Ο κος. Καραμανλής έχει χαρακτηριστικά εθνικού ηγέτη και αυτό, έχει αποδειχτεί σε κρίσιμες περιστάσεις, όπως στις εκβιαστικές πιέσεις που αντιμετώπισε η Ελλάδα για στήριξη του σχεδίου Ανάν και για αποδοχή της FYROM στο ΝΑΤΟ.

Πάμε πίσω στην εκλογή νέου προέδρου. Γιατί δεν πάτε σε ανοικτές εκλογές από τη βάση, όπως συνέβη με το ΠαΣοΚ; Θα μείνετε πίσω και σε αυτό;

Δηλαδή αυτό που συνέβη με την εκλογή προέδρου του ΠαΣοΚ συνιστούσε ανοικτή διαδικασία; Σα να μου φαίνεται πως δεν το έχουμε ζυγιάσει το πράγμα σωστά. Τι έγινε τότε; Ας θυμηθούμε. Ο κος. Σημίτης έδωσε κανονικά το δαχτυλίδι της διαδοχής στον κο. Παπανδρέου. Είναι σύγχρονο αυτό; Είναι πρωτοποριακό; Είναι δημοκρατικό; Κάτι δυναστείες καθεστωτικών στην Αφρική και στη Λατινική Αμερική μου θύμισε εμένα. Λέτε και ο Φιντέλ Κάστρο παρέδωσε την εξουσία στον αδελφό του Ραούλ. Αμέσως μετά, ο κος. Παπανδρέου, χωρίς ούτε έναν αντίπαλο, πήγε να επιβεβαιώσει ένα πολιτικό fait accompli, ένα πολιτικό τετελεσμένο, σε μία επικοινωνιακή υπερπαραγωγή με έναν πρωταγωνιστή και χιλιάδες κομπάρσους. Σε μία εκλογή χωρίς αντιπάλους και χωρίς διακύβευμα ουσιαστικά, άνοιξαν τις πόρτες και πήγε ο κόσμος να ψηφίσει, άλλος από καθαρό πολιτικό ενδιαφέρον, άλλος από μία ψευδαίσθηση δημοκρατικής συμμετοχικότητας, άλλος από χαβαλέ. Στην επόμενη αναμέτρηση, όταν είχε απέναντί του τον κο. Βενιζέλο, ψήφισαν λιγότεροι, λειτούργησαν κυρίως οι μηχανισμοί, ενώ, ακούστηκαν και κάποιες μουρμούρες για το αν και κατά πόσον λειτούργησαν τα πάντα διαφανώς.
Εμείς πρέπει να πάμε σε μία εκλογή από τους γνήσιους, καθαρούς εκπροσώπους της οργανωμένης βάσης. Να δώσουμε καθαρή λύση στο ζήτημα της προεδρίας. Να στήσουμε το κόμμα γερά στα θεμέλιά του. Να διαμορφώσουμε ξεκάθαρο ιδεολογικό περίγραμμα και εντός αυτού, σύγχρονες, ελκυστικές πολιτικές θέσεις. Να προβούμε σε μία απόλυτα ευρωπαϊκή, εκσυγχρονιστική αναμόρφωση του τρόπου λειτουργίας του κόμματος και του χαρακτήρα των σχέσεων μεταξύ των στελεχών του. Με βάση τις εμπειρίες και τις παραστάσεις που έχω αποκτήσει μέσω της συμμετοχής μου στα όργανα και στις συνεδριάσεις του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, θα έλεγα ότι ενώ η ΝΔ θεωρείται ένα μεγάλο ευρωπαϊκό κόμμα σε ότι αφορά το μέγεθος, την ιστορία και τη σημασία του, σε ότι αφορά την οργάνωση και τη λειτουργία του, έχει μείνει αρκετά πίσω.

Επιγραμματικά, γιατί υποστήκατε τέτοια συντριβή στις εκλογές;

Διότι επενδύοντας εκλογικά στον τομέα της Οικονομίας, μας διέφυγε το πόσο θυμωμένοι ήταν απέναντί μας οι πολίτες για ηθικής φύσης ζητήματα. Δεν είμαστε κόμμα διεφθαρμένο. Είμαστε κόμμα έντιμο. Λίγοι άνθρωποι, μας εξέθεσαν όλους. Απαλλαχτήκαμε από αυτούς, αλλά όχι έγκαιρα και όχι με το σωστό τρόπο. Τους αφήσαμε να αποβιβαστούν στο μόλο, ενώ έπρεπε να τους είχαμε πετάξει στα σκυλόψαρα. Επίσης, χάσαμε την επαφή με τις ανάγκες και τις αγωνίες του μέσου Έλληνα οικογενειάρχη. Αλλά για να καταλαβαίνεις το μέσο Έλληνα, πρέπει να ζεις καθημερινά ως τέτοιος και δυστυχώς, πολλά από τα κυβερνητικά στελέχη μας κλείστηκαν στο τρίγωνο Πολιτεία-Κολωνάκι-Μύκονος. Αυτό κυρίως πληρώσαμε και πληρώνουμε.

Ήταν λάθος, οι πρόωρες εκλογές;


Επισκεπτόμενος το προσωπικό blog μου (www.ioannismoiras.blogspot.com) θα δείτε πόσο αντίθετος ήμουν σε αυτή την επιλογή, με αποκορύφωμα το άρθρο μου στις 22 Αυγούστου. Αν το διαβάσουν οι αναγνώστες σας, μάλλον θα βρουν όλη τη βάση αιτιολόγησης για την οποία γνωρίσαμε αυτή τη βαριά ήττα.

(Πίνακας: "The Ponce Massacre από τον Pedro Brull)

10 Οκτ 2009

Γιατί σταμάτησα. Γιατί συνεχίζω.

Ξεκινώντας την «Κοινή Μοίρα» δεν πίστευα ότι θα προκαλούσε τόσο ενδιαφέρον, όσο κατέγραφε ο αριθμός των επισκεπτών στον ηλεκτρονικό μετρητή του blog μου, καθώς και η προθυμία εφημερίδων, sites και άλλων blogs να αναδημοσιεύσουν άρθρα μου. Ένιωσα τιμή που εκατοντάδες άνθρωποι με διάβαζαν καθημερινά και οφείλω ένα ευχαριστώ.
Όπως θα διαπιστώσατε, στην αρχή Σεπτεμβρίου «πάγωσα» τις αναρτήσεις μου.
Είχα ήδη εκτεθεί ανοικτά σε ότι αφορούσε την πλήρη αντίθεσή μου στο ενδεχόμενο αναγγελίας προκήρυξης πρόωρων εκλογών. Αν συνέχιζα, θα έπρεπε είτε να επιμείνω ακόμη παραπάνω στην τοποθέτησή μου, κάτι που θα με έφερνε απέναντι στον κο. Καραμανλή, είτε να επιδοθώ σε παλινωδίες, κάτι που δεν ταιριάζει στο χαρακτήρα μου. Προτίμησα λοιπόν να σιωπήσω για λίγο. Εξάλλου, κάποιες φορές η σιωπή είναι πιο ηχηρή από το λόγο.
Επιπλέον, πέρα από το γεγονός ότι μου έπεσε πολλή δουλειά λόγω τωνεκλογών, είχα και να αναλογιστώ σοβαρά τις επισημάνσεις διάφορων ανθρώπων γύρω μου να μην προκαλώ κεντρικούς φορείς του συστήματος, καθώς και τις συμβουλές τους, ότι με αυτό εδώ το blog θα όφειλα όχι να συγκρούομαι, δημοσιοποιώντας ρηξικέλευθες απόψεις, αλλά να συμφιλιώνομαι, δημιουργώντας τις σωστές εντυπώσεις στα σωστά άτομα. Σε ότι αφορά το πρώτο, είχαν δίκιο. Όντως υπήρξαν περιπτώσεις που μου διαμηνύθηκαν, μέσω αγγελιοφόρων, τα παράπονα και ο εκνευρισμός κορυφαίων παραγόντων, ενώ δεν έλειψαν και τα χαμηλά χτυπήματα από συγκεκριμένο δημοσιογραφικό-πολιτικό κύκλωμα, μέσω παραπολιτικών δημοσιευμάτων. Σε ότι αφορά το δεύτερο, είχαν άδικο. Η ανατροπή των κακώς κειμένων, γίνεται με ρήξεις, όχι με συμβιβασμούς. Με παρρησία, όχι με φληναφήματα.
Μετά από μία παύση λίγων εβδομάδων, αποφάσισα να συνεχίσω.
Γιατί, πραγματική επιλογή είναι να εκφράζεις θαρραλέα τις απόψεις σου και σε όποιον δεν αρέσει αυτό, ας προβεί σε όποια κίνηση θεωρεί εκείνος δέουσα.
Γιατί είναι προτιμότερο από το να είναι ήσυχοι οι άλλοι για σένα επειδή δεν κινδυνεύεις, να είσαι ήσυχος εσύ με τη συνείδησή σου επειδή τολμάς.
Θα τα λέμε τακτικότερα, από σήμερα και εμπρός.

(Πίνακας: "Lone Traveller" από τη Jessie Rice Sandberg)

3 Οκτ 2009

Ψήφος για την εντιμότητα

H Οικονομία αποτέλεσε το κυρίαρχο θέμα στην προεκλογική ατζέντα, λόγω της διεθνούς κρίσης και των παρενεργειών της στη χώρα μας. Αλλά είναι αμφίβολο, εάν κρίνουν τις εκλογές. Γιατί; Είναι απλό. O πρωθυπουργός δίνει μία ακριβή περιγραφή της πραγματικής κατάστασης και αποκαλύπτει με παρρησία ποια μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης είναι αναγκαίο να ληφθούν. Στον αντίποδα, ο κος. Παπανδρέου παρουσιάζει μία εξωραϊσμένη εικόνα πλαισιωμένη από ασάφειες και υποσχέσεις. Ο πολίτης, από την πλευρά του, πάνω-κάτω έχει μία σαφή ιδέα γύρω από το τι ισχύει και τι όχι. Επομένως, μην έχετε καμιά αμφιβολία ότι ο κος. Καραμανλής είναι εκείνος που υπερέχει σε αυτό το θέμα.

Γιατί, τότε, η Νέα Δημοκρατία εμφανιζόταν δεύτερο κόμμα σε όλα τα δημοσκοπικά ευρήματα; Και αυτό είναι απλό. Διότι, υπάρχει η εντύπωση ότι έχει απολέσει το ηθικό της πλεονέκτημα έναντι των αντιπάλων της. Φαίνεται δηλαδή, ότι ο Έλληνας μπορεί ενδεχομένως να βαδίσει στη ζωή με χαμηλότερες προσδοκίες για τα προσωπικά και οικογενειακά οικονομικά του, αλλά δεν ανέχεται να ματαιώνονται οι προσδοκίες του για μία έντιμη διαχείριση υποθέσεων που αφορούν στα πολιτικά πράγματα και στο δημόσιο βίο. Βέβαια, άλλες είναι οι εντυπώσεις που δημιουργούνται και άλλα τα γεγονότα πίσω από αυτές.

Είναι αλήθεια ότι στις κυβερνήσεις της ΝΔ υπήρξαν άνθρωποι που προέβησαν σε κατάχρηση των προνομίων που απέρρεαν από την ισχύ της θέσης τους. Αλλά αυτοί, αποτέλεσαν εξαιρέσεις. Και στο κάτω-κάτω, εντοπίστηκαν και απομακρύνθηκαν. Κάποιοι μάλιστα, παραπέμφθηκαν στη Δικαιοσύνη. Από την άλλη πλευρά, επί ΠαΣοΚ, η διαφθορά και η αδιαφάνεια στις συναλλαγές και στις δραστηριότητες πολιτικών στελεχών αποτελούσαν κανόνα, όχι εξαίρεση και φυσικά, ουδέποτε ο κος. Παπανδρέου προέβη σε καμιά παραδοχή γύρω από τη σήψη και την ανομία που γιγαντώθηκαν ως φαινόμενα επί των ημερών διακυβέρνησης ΠαΣοΚ και γενικότερα, δε μάτωσε ποτέ μήτε μία παρωνυχίδα. Βέβαια, σε ότι αφορά τη ΝΔ τα ΜΜΕ επιδίδονταν πάντα σε διασταλτικές απεικονίσεις σκανδάλων, ενώ για το ΠαΣοΚ ίσχυε ανέκαθεν ο όρκος της Omertà.

Επομένως, το ηθικό δίλημμα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι ψηφοφόροι την Κυριακή δεν είναι να ψηφίσουν τους λιγότερο ανέντιμους. Αλλά να επιλέξουν ανάμεσα σε αυτούς που βλέπουν την ανεντιμότητα στη δημόσια διαχείριση ως ένα κακοήθες μόρφωμα που είναι αποφασισμένοι να απαλλαγούν από αυτό ακόμη και με επώδυνα μέσα και σε εκείνους που τη βλέπουν ως ένα γνώριμο σημάδι που υπάρχει μέσα στο γενετικό κώδικα του κόμματός τους και μάλλον μοιάζουν άνετοι με αυτό.

Η διαφορά είναι μεγάλη για να την αγνοήσει κανείς και σίγουρα, όχι ποσοτική, αλλά ποιοτική.

(Πίνακας: "Good and Evil Angels" από τον William Blake)