30 Σεπ 2009

Ένα βήμα παραχώρησης

Η κίνηση του κου. Ψυχάρη να παραχωρήσει τη στήλη του κυρίου άρθρου στο κυριακάτικο «Βήμα» που υπογράφει συνήθως ο ίδιος, στον πρόεδρο του ΠαΣοΚ κο. Παπανδρέου, εκφράζει μία αρνητική σημειολογία αναφορικά με την ποιότητα της ενημέρωσης που πρεσβεύει η συγκεκριμένη εφημερίδα, αλλά και για το πλέγμα σχέσεων που αναπτύσσεται ανάμεσα στα ΜΜΕ και τους κεντρικούς φορείς της πολιτικής εξουσίας.

Σε ότι αφορά το συγκεκριμένο γεγονός, θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει ότι ισχύει κάποια από τις ακόλουθες δύο εκδοχές, που η μία είναι χειρότερη από την άλλη. Η πρώτη είναι ότι το «Βήμα» ταυτίζει απολύτως τη γραμμή του με τις απόψεις του κου. Παπανδρέου, χωρίς να μεσολαβεί κανένα απολύτως κριτήριο δημοσιογραφικής προσέγγισης. Η δεύτερη είναι ότι παραδίδοντας τον προμαχώνα της δημοσιογραφικής του παρέμβασης, που σε κάθε εφημερίδα είναι η στήλη του κυρίου άρθρου της, σε έναν κομματικό αρχηγό, στην ουσία, παραδίδει το δικαίωμα της δημοσιογραφικής κρίσης γύρω από την αντικειμενική αλήθεια, στις διαθέσεις, στις βουλές και στα συμφέροντα ενός κόμματος.

Σε διεθνές επίπεδο, θεωρείται σύνηθες και θεμιτό μία εφημερίδα να λαμβάνει πολιτική θέση, σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές αναλύσεις και εκτιμήσεις του εκδότη και του συντακτικού επιτελείου της, αλλά και την ιδεολογική της κατεύθυνση και παράδοση. Αυτό, γίνεται ακόμη πιο έντονο σε περιόδους εκλογών. Στη χώρα μας, η δημοσιογραφική άποψη και η πολιτική ιδεολογία παίζουν κάποιο ρόλο στα γραφτά μίας εφημερίδας, αλλά ο καθοριστικότερος παράγοντας για τη διαμόρφωση της κεντρικής γραμμής της είναι ποιο κόμμα θεωρείται πιο φιλικό απέναντι στα παράλληλα επιχειρηματικά εγχειρήματα κάθε εκδότη.

Προφανώς, για να προβεί σε αυτή την απίστευτη παραχώρηση ο κος. Ψυχάρης δεν επιθυμεί να πρωτοτυπήσει απλά, διότι σε μία τέτοια περίπτωση, θα παραχωρούσε την στήλη του κυρίου άρθρου της εφημερίδας του και στον κο. Καραμανλή. Το μήνυμα που περνάει είναι ότι παραδίδει την εφημερίδα του στον κο. Παπανδρέου. Και μάλιστα, όχι διότι οι απόψεις τους συγκλίνουν, αλλά διότι τα συμφέροντά τους ταυτίζονται. Έτσι, απλά και απροκάλυπτα. Το ζήτημα είναι πόσοι από τους πολίτες διαθέτουν την κρίση και την ωριμότητα για να συνειδητοποιήσουν ποιες είναι οι πραγματικές αναγωγές των χαρακτηριστικών ενός τέτοιου γεγονότος στο επίπεδο κατανόησης της ποιότητας της Δημοκρατίας που βιώνουμε.

(Πϊνακας: “Surrender” από τη Cindy Walker)

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

ΟΛΑ ΕΔΩ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ
Ειρωνεύτικα πολλάκις τον Αμερικανικό λαό για την ανωριμότητά του να εκλέξει ως πρόεδρο έναν άνθρωπο με τόσο χαμηλό δείκτη νοημοσύνης. Δεν περίμενα όμως ότι τόσο σύντομα θα πληρώσω τόσο ακριβά αυτή την ειρωνία. Δεν περίμενα ότι ο ίδιος εμπαιγμός θα μπορούσε να βαρύνει στις πλάτες του δικού μου λαού. Ακόμα και αν την γλυτώσουμε στις 4 του Οκτώβρη με μια ακόμα κυβέρνηση Καραμανλή το γεγονός ότι τόσοι πολλοί Έλληνες αποφάσισαν να γελοιοποιήσουν την πατρίδα με πληγώνει αφάνταστα.