30 Σεπ 2009

Ένα βήμα παραχώρησης

Η κίνηση του κου. Ψυχάρη να παραχωρήσει τη στήλη του κυρίου άρθρου στο κυριακάτικο «Βήμα» που υπογράφει συνήθως ο ίδιος, στον πρόεδρο του ΠαΣοΚ κο. Παπανδρέου, εκφράζει μία αρνητική σημειολογία αναφορικά με την ποιότητα της ενημέρωσης που πρεσβεύει η συγκεκριμένη εφημερίδα, αλλά και για το πλέγμα σχέσεων που αναπτύσσεται ανάμεσα στα ΜΜΕ και τους κεντρικούς φορείς της πολιτικής εξουσίας.

Σε ότι αφορά το συγκεκριμένο γεγονός, θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει ότι ισχύει κάποια από τις ακόλουθες δύο εκδοχές, που η μία είναι χειρότερη από την άλλη. Η πρώτη είναι ότι το «Βήμα» ταυτίζει απολύτως τη γραμμή του με τις απόψεις του κου. Παπανδρέου, χωρίς να μεσολαβεί κανένα απολύτως κριτήριο δημοσιογραφικής προσέγγισης. Η δεύτερη είναι ότι παραδίδοντας τον προμαχώνα της δημοσιογραφικής του παρέμβασης, που σε κάθε εφημερίδα είναι η στήλη του κυρίου άρθρου της, σε έναν κομματικό αρχηγό, στην ουσία, παραδίδει το δικαίωμα της δημοσιογραφικής κρίσης γύρω από την αντικειμενική αλήθεια, στις διαθέσεις, στις βουλές και στα συμφέροντα ενός κόμματος.

Σε διεθνές επίπεδο, θεωρείται σύνηθες και θεμιτό μία εφημερίδα να λαμβάνει πολιτική θέση, σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές αναλύσεις και εκτιμήσεις του εκδότη και του συντακτικού επιτελείου της, αλλά και την ιδεολογική της κατεύθυνση και παράδοση. Αυτό, γίνεται ακόμη πιο έντονο σε περιόδους εκλογών. Στη χώρα μας, η δημοσιογραφική άποψη και η πολιτική ιδεολογία παίζουν κάποιο ρόλο στα γραφτά μίας εφημερίδας, αλλά ο καθοριστικότερος παράγοντας για τη διαμόρφωση της κεντρικής γραμμής της είναι ποιο κόμμα θεωρείται πιο φιλικό απέναντι στα παράλληλα επιχειρηματικά εγχειρήματα κάθε εκδότη.

Προφανώς, για να προβεί σε αυτή την απίστευτη παραχώρηση ο κος. Ψυχάρης δεν επιθυμεί να πρωτοτυπήσει απλά, διότι σε μία τέτοια περίπτωση, θα παραχωρούσε την στήλη του κυρίου άρθρου της εφημερίδας του και στον κο. Καραμανλή. Το μήνυμα που περνάει είναι ότι παραδίδει την εφημερίδα του στον κο. Παπανδρέου. Και μάλιστα, όχι διότι οι απόψεις τους συγκλίνουν, αλλά διότι τα συμφέροντά τους ταυτίζονται. Έτσι, απλά και απροκάλυπτα. Το ζήτημα είναι πόσοι από τους πολίτες διαθέτουν την κρίση και την ωριμότητα για να συνειδητοποιήσουν ποιες είναι οι πραγματικές αναγωγές των χαρακτηριστικών ενός τέτοιου γεγονότος στο επίπεδο κατανόησης της ποιότητας της Δημοκρατίας που βιώνουμε.

(Πϊνακας: “Surrender” από τη Cindy Walker)

29 Σεπ 2009

Διεθνής ισχύς, ή πολιτικός αυτισμός;

(Το άρθρο δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα "Νίκη")

Με πρωθυπουργό τον κο. Καραμανλή, ο γεωπολιτικός και γεωστρατηγικός ρόλος της Ελλάδας έχει εξελιχτεί σε καίριο για την ευρύτερη περιοχή.

Η Ελλάδα αποτελεί οικονομικό πυρήνα και οι γύρω χώρες αναπτύσσονται σε μεγάλο βαθμό λόγω της εξωστρεφούς δράσης δικών μας επιχειρηματικών ομίλων. Αυτό γίνεται ακόμη πιο ορατό τώρα με την κρίση.

Έχουμε καταστεί ενεργειακός κόμβος λόγω των συμφωνιών που έχουμε υπογράψει για τους αγωγούς Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης και South Stream και αυτό οφείλεται στην πολιτική βούληση της κυβέρνησης να ανοίξει το παιχνίδι των ξένων συνεργασιών προς τη Ρωσία και άλλους εταίρους.

Έπειτα από την στρατηγική συμφωνία με την κινεζική Cosco για τα λιμάνια, η χώρα μας αποκτά πρωτοφανή ισχύ ως κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου.

Με την περάτωση της Εγνατίας, και την παράλληλη κατασκευή άλλων μεγάλων οδικών αξόνων, η Ελλάδα καθίσταται κυρίαρχος στην επιβατική, τουριστική και εμπορική κίνηση από τη Δυτική και την Κεντρική Ευρώπη προς την Ανατολή και αντίστροφα.

Αξιοποιώντας πλήρως τον πολυσήμαντο ρόλο μας ως μέλος ταυτόχρονα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, έχουμε αποκτήσει ξεχωριστή ισχύ παρέμβασης σε πολιτικές ζυμώσεις και ανακατατάξεις και αυτό φάνηκε στη βοήθεια που έχουμε προσφέρει στην Αλβανία για να πραγματώσει τις διεθνείς προσδοκίες της, αλλά και στο βέτο που ασκήσαμε στο Βουκουρέστι για τη FYROM λόγω του σωβινισμού και του φανατισμού που επιδεικνύει η κυβέρνησή της.

Στον αντίποδα, ο κος. Παπανδρέου υπονομεύει την στρατηγική των μεγάλων έργων και των ανοικτών συμμαχιών που εδραιώνουν την Ελλάδα ως βάση ή σταθμό εξελίξεων και προβάλει την άποψη ότι η χώρα μας πρέπει να τελεί υπό το σύνδρομο ενός πολιτικού αυτισμού που θα χαιραγωγείται συμπεριφοριστικά και θα εξαρτάται αποκλειστικά, από έναν και μοναδικό θεράποντα. Και μιας και μιλάμε για συμπεριφοριστική αντιμετώπιση αυτισμού, ο θεράπων δε μπορεί να είναι άλλος, παρά Αμερικανός.

Ο πολίτης οφείλει να προσμετρήσει σοβαρά τα παραπάνω, πριν λάβει την απόφασή του για αυτή την Κυριακή.

(Πίνακας: "Ambiguous Monster" από την Sheridan Furrer)