20 Ιουλ 2009

Σκληροί και άφοβοι


Η στάση του τύπου, γραπτού και ηλεκτρονικού, στο θέμα εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, είναι αντιπρο-
σωπευτική της συνολικότερης στάσης του, υπέρ του ΠαΣοΚ και κατά της ΝΔ.
Οι κκ. Τσάτσος και Κασσιμάτης, κορυφαίοι συνταγματολόγοι και οι δύο, προερχόμενοι μάλιστα από το χώρο του ΠαΣοΚ, ετέθησαν δημοσίως ενάντια στην επιλογή του κου. Παπανδρέου να παίξει πολιτικό παιχνίδι με την εκλογή Προέδρου, με σκοπό να χειραγωγήσει τις εξελίξεις και να προκαλέσει εκλογές, αλλά ουδείς αρθρογράφος ή σχολιαστής αναδεικνύει τη σημασία και τη βαρύτητα αυτών των απόψεων και θέσεων.
Επιπλέον, ουδείς μπαίνει καν στη βάσανο να επιβεβαιώσει το προφανές, δηλαδή, ότι ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ, απειλεί να πάρει μία υπόθεση ενωτική για όλους τους Έλληνες και να την μετατρέψει σε διχαστική και ότι σε τελική ανάλυση, προσβάλει τον κο. Παπούλια τόσο ως εθνικό ηγέτη, όσο και ως πολιτικό πρόσωπο με κύρος και ιστορία.
Αντιθέτως, θυμόμαστε όλοι, όταν ο πρωθυπουργός αποφάσισε να κλείσει η Βουλή λόγω ευρωεκλογών, πόση αναστάτωση είχε ξεσηκωθεί από τις εφημερίδες και τα κανάλια, περί μίας δήθεν συνταγματικής εκτροπής. Τώρα, για το θέμα Παπούλια, δεν τίθεται καν ζήτημα πολιτικής δεοντολογίας, ή ορθής, από ηθική σκοπιά, αντιμετώπισης.

Έτσι είχαν τα πράγματα ανέκαθεν με τον τύπο, έτσι έχουν και τώρα.

Δεν ξεχνάμε ότι μόλις πριν τις εκλογές του 2004 και ενώ η κυβέρνηση ΠαΣοΚ κατέρρεε όχι μόνο δημοσκοπικά, αλλά και πολιτικά, η πλειοψηφία εφημερίδων και καναλιών δεν είχε τίποτα αρνητικό να παρατηρήσει για την κανονικότητα ή μη, της παράδοσης της αρχηγίας από τον κο. Σημίτη στον κο. Παπανδρέου. Αντιθέτως, reporters κυνηγούσαν από πίσω το νεοεκλεγέντα πρόεδρο του ΠαΣοΚ ωσάν να ήταν ο Μεσσίας που κατήλθε από τους ουρανούς, ενώ η κανονική ροή του προγράμματος των καναλιών διακοπτόταν, ακόμη και όταν ο κος. Παπανδρέου έβγαινε από την οικία του, για να πάει για ποδηλατάδα ή στο γυμναστήριο.
Αλλά και το καυτό καλοκαίρι του 2007, δε βρέθηκε κάποιος να πει ή να γράψει ότι, ενώ ο πρωθυπουργός με τους υπουργούς του έδιναν αγώνα για την αντιμετώπιση των καταστροφικών συνεπειών της τραγωδίας σε Πελοπόννησο και Εύβοια και την ανακούφιση των πληγέντων, ο κος. Παπανδρέου έκανε προεκλογικές περαντζάδες, στήνοντας την προπαγάνδα του πάνω στα αποκαΐδια των περιουσιών και στις σωρούς των θυμάτων, με τη συνοδεία τοπαρχών και κομματαρχών του, που χαμογελούσαν χαρούμενοι διότι πίστευαν πως η κυβέρνηση έπεφτε.
Από το φθινόπωρο του 2008 και μετά, όταν «γύρισαν» οι δημοσκοπήσεις, ότι και αν προσπαθεί να βάλει μπρος ο κος. Καραμανλής αξιολογείται ως στραβό, ενώ την ίδια ώρα, όχι μόνο καταβάλλεται επιμελής προσπάθεια από τα ΜΜΕ, προκειμένου να φιλοτεχνηθεί για τον κο. Παπανδρέου μία εικόνα με χαρακτηριστικά ηγέτη, αλλά την ίδια ώρα, με ένα μαγικό σφουγγάρι, έχει σβήσει το δικό του κυβερνητικό παρελθόν.

Ας το πάρουμε απόφαση, ότι και στις προσεχείς εκλογές, η ΝΔ θα πάει με όλα τα μαζικά μέσα ενημέρωσης απέναντί της. Απαιτείται να βγει και πάλι ο κος. Καραμανλής μπροστά. Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, τα ποσοστά της ΝΔ ανεβαίνουν, όχι διότι ο πρωθυπουργός είναι επικοινωνιακός, αλλά διότι ο πολίτης τον πιστεύει και υπάρχει κάτι σα φυσικός κώδικας ταύτισης ανάμεσά τους. Κυρίως όμως, απαιτείται να βγουν μπροστά, μαχητές του λόγου και του επιχειρήματος, που θα μπορούν να σταθούν απέναντι σε πέντε φανερούς αντίπαλους, τους εκπροσώπους από τα κοινοβουλευτικά κόμματα της αντιπολίτευσης και άλλους τόσους κρυφούς, που συνήθως είναι οι «έγκυροι» και «έγκριτοι» σχολιαστές της προκατάληψης και της μονομέρειας και οι διάφοροι αυτόκλητοι εκπρόσωποι της κοινωνίας, που δεν είναι άλλοι, από τους διάφορους ηθοποιούς, τραγουδιστές, δικηγόρους, καθηγητές κ.α. που συμπληρώνουν κάθε panel και κάθε θεματολογία, όπως ο μαϊντανός συμπληρώνει κάθε συνταγή.

Ο πόλεμος είναι άνισος. Περισσότερο από ποτέ άλλοτε. Για να επιβιώσει η ΝΔ σε αυτόν, είναι αναγκαίο να βγουν εμπρός οι σκληροί, οι άφοβοι και κυρίως, εκείνοι που πιστεύουν στον εαυτό τους και στους δίπλα τους.

( Πίνακας: "Fearless Warrior" της Natalie Holland)

5 σχόλια:

Μηνιαία Κριτική Επιθεώρηση- Επένδυση στη σκέψη είπε...

Πολύ καλό το άρθρο, αγαπητέ Γιάννη, αλλά απουσιάζει η σκληρή αυτοκριτική για το διαχρονικό έλλειμμα της ΝΔ να κοιτάξει τα του Τύπου και να ασχοληθεί με αυτά. Έτσι δεν είναι;

Ιωάννης Γ. Μοίρας είπε...

Σ' ευχαριστώ για το σχόλιο.

Αυτο-κριτική δεν είναι δυνατό να κάνω, διότι δεν είναι στο δικό μου χέρι,η αναβιωση του παραταξιακού τύπου. Ποια είναι η λύση, για να μη μονοπωλείται ο τύπος από φιλοπασοκικά φύλλα, κανάλια, αρθρογράφους, σχολιαστές, το έχω πει την κατάλληλη ώρα, στα κατάλληλα πρόσωπα. Είναι δική τους δουλειά πόσο σοβαρά έλαβαν υπόψη τις απόψεις μου καιτις εισηγήσεις.

Αν είναι η κριτική απέναντι σε όσους είναιυπεύθυνοι για αυτή την κατάσταση είναι εκείνο που ζητάς, τότε θα τη βρεις στην ανάρτηση που έκανε στις 23 Ιουνίου 2009, με τίτλο "στον πάτο η ναυαρχίδα", που αναφέρεται στο λουκέτο του "Ελεύθερου Τύπου".

Σε παραπέμπω απευθείας στο link για να μην ψάχνεις...
http://ioannismoiras.blogspot.com/2009/06/blog-post_23.html

Ανώνυμος είπε...

Ο κ. Παπούλιας ως Υπουργός Εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ το 1987, ήταν εκείνος που υπέγραψε την άρση του εμπολέμου με την Αλβανία, χωρίς προηγουμένως να κατοχυρωθούν και να αναδειχθούν έμπρακτα τα ανθρώπινα και εθνικά δικαιώματα του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου ο οποίος αριθμεί πάνω από 550 χιλιάδες Έλληνες και ακόμη περισσότερους αν συμπεριληφθούν σε αυτούς χιλιάδες άλλοι που με βία εξαλβανίσθησαν. Μεγας πολιτικος ηγετης ο Παπουλιας! Βρε ουσττ!!(Εδω θα μου πεις καναμε ηρωα τον Φλωρακη που ηθελε να δωσει την Μακεδονια στους Βουλγαρους, τον Παπουλια δεν θα εξωραιζαμε?)

Ιωάννης Γ. Μοίρας είπε...

Χωρίς να ασκώ λογοκρισία (εξ ου και έχω αφήσει τα σχόλια ανοικτά, χωρίς προέγκριση και χωρίς να σβήνω ούτε καν εκείνα που είναι ανώνυμα και υποβολιμαία εις βάρος εμού προσωπικά), δε νομίζω ότι εκφράσεις όπως "βρε ουστ" συνάδουν με το πνεύμα, το ύφος και το περιεχόμενο αυτού του blog.

Σε ότι αφορά τον κο. Παπούλια.
α.- Δεν άσκησε προσωπική πολιτική, αλλά υπηρέτησε την πολιτική μίας κυβέρνησης, οπότε, δε φέρει προσωπική ευθύνηγια κάτι, αλλά επιμερίζεται τη συλλογική ευθύνη της κυβέρνησης που υπηρετούσε.
β.- Δεν καταλαβαίνω, στην περίοδο του εμπολέμου με την Αλβανία, πως ήταν διασφαλισμένα τα ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα των Ελλήνων. Θαρρώ, πως το σιδηρούν παραπέτασμα του εμπολέμου, επέτρεπε σε Χότζα και Αλία, να μεταχειρίζονται τους ανθρώπους μας εκεί όπως ήθελαν, χωρίς να ελέγχονται από κανέναν και τίποτα.
γ.- Κάθε πολιτικός δικαιούται να έχει ατυχείς ή άστοχες επιλογές στην πρώτη φάση της πορείας του, αλλά η συνολική πολιτική πορεία κάποιου, κρίνεται σε ελικό απολογισμό. Έχω έντονη την αίσθηση, ότι ο κος. Παπούλιας, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, έχει δικαίως κερδίσει την εκτίμηση, το σεβασμό και τη συμπάθεια της πλειοψηφίας των Ελλήνω πολιτων, ανεξαρτήτως των κομματικών προτιμήσεών τους.

Ανώνυμος είπε...

Η πολιτική τάξη που «κυβερνά» (δηλαδή λυμαίνεται) τον τόπο από το καλοκαίρι του 1974, χρησιμοποιεί το θεσμό για να ενθρονίζει και να αποκαθιστά πολιτικούς που απέτυχαν εκλογικά (Στεφανόπουλος, Παπούλιας), στηρίζοντάς τους κατόπιν και επικοινωνιακά, ώστε να μην αναδειχθεί η απουσία της λαϊκής συναίνεσης στις όποιες μεθοδεύσεις. Δεν μπορεί πολιτικοί που απέτυχαν να εκλεγούν βουλευτές, ξαφνικά να παρουσιάζονται ως εξαιρετικά δημοφιλείς, με ποσοστά που παραπέμπουν σε «μπανανίες».
Είναι αδιανόητο σε μια «σύγχρονη Δημοκρατία» (όπως αυτοαποκαλείται και επαίρεται το σύστημα) η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας να είναι αποτέλεσμα παρασκηνιακών συναλλαγών μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων, αλλά και των όποιων πολιτικών συσχετισμών της εποχής. Η εκλογή του προσώπου που αποτελεί βάσει του Συντάγματος το θεματοφύλακα των θεσμών, πρέπει να γίνεται απευθείας από το λαό. Οι πολίτες πρέπει να έχουν άποψη για το ποιος εγκαθίσταται στο Προεδρικό Μέγαρο.