16 Ιουλ 2009

Άμα κάτσεις με στραβό...


Δε γνωρίζω τι είναι στην πραγματικότητα εκείνο που κινητοποιεί κάποιους μέσα στο κατακαλόκαιρο, να προκαλέσουν αλλαγή στην ηγεσία της ΟΝΝΕΔ, δεδομένου μάλιστα, ότι ο τωρινός, επιτυχημένος κατά γενική παραδοχή, πρόεδρός της κος. Παπανικολάου δεν έχει προλάβει καν να αναλάβει τα νέα του καθήκοντα ως ευρωβουλευτής. Εκείνο που γνωρίζω, ωστόσο, με απόλυτη βεβαιότητα, είναι ότι εκείνοι που παρουσιάζονται ως επίδοξοι «μνηστήρες» της θέσης του, μαζί με τις ομάδες νεολαίων που τους ακολουθούν, επιδίδονται σε ένα αγώνα, που δεν έχει κανένα απολύτως χαρακτηριστικό πολιτικής διαφοροποίησης, αλλά είναι ξεκάθαρο πως οφείλεται στον ανταγωνισμό εσωτερικών συσχετισμών και στη σύγκρουση κομματικών μηχανισμών.

Μέσα στη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνει σήμερα ο κόσμος μας, περισσότερο, ή λιγότερο αναπτυγμένος, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, θα περίμενε κανείς από τους νεολαίους ενός σύγχρονου και μεγάλου ευρωπαϊκού κόμματος να έχουν αναπτύξει μία εσωτερική αντιπαράθεση θέσεων και επιχειρημάτων, σχετικά με το ποιες μπορεί και ποιες πρέπει να είναι οι κατευθύνσεις που θα χαράξει η χώρα μας, αλλά και η Ευρώπη, από εδώ και εμπρός. Δηλαδή, θα περίμενε κανείς, να βλέπει τους νεολαίους που θέλουν περισσότερο κράτος στην Οικονομία, να μαλώνουν με τους νεολαίους που θέλουν περισσότερη αγορά. Αυτούς που υποστηρίζουν τη διασφάλιση του κοινωνικού κεκτημένου της εργασίας, να διαφωνούν με εκείνους, που επιθυμούν την τόνωση της ανταγωνιστικότητας μέσω της ελαστικοποίησης των όρων λειτουργίας του τομέα της απασχόλησης. Κάποιους που βλέπουν πως καθίσταται επιτακτική προτεραιότητα, λόγω της κλιματικής αλλαγής, η με κάθε τρόπο προώθηση της Πράσινης Οικονομίας, να τσακώνονται με τους άλλους, που εκτιμούν ότι σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης, πειράματα δεν επιτρέπονται και ότι πρωτεύων στόχος είναι να επιστρέψουμε σε συνθήκες ανάπτυξης, με τον τρόπο που αυτή εξελισσόταν μέχρι πριν ξεσπάσει η κρίση.
Για να προεκτείνουμε τη συζήτηση και στη γενικότερη πολιτική ατζέντα των ημερών, θα περίμενε κανείς να βλέπει τους νεολαίους να αναπτύσσουν κόντρες και διαφορές, για το εάν χρειάζεται φιλελευθεροποίηση της κοινωνίας ως απάντηση στα σύγχρονα προβλήματά της, ή στροφή σε μία πιο συντηρητική στάση. Εάν χρειάζεται για την τήρηση της δημόσιας τάξης, θέσπιση μέτρων ήπιας επιτήρησης, ή η υιοθέτηση δόγματος μηδενικής ανοχής. Εάν η απάντηση στο μεταναστευτικό πρόβλημα είναι η πολιτογράφηση των παλιών μεταναστών, η σταδιακή ενσωμάτωση των νεοτέρων και η οργανωμένη επαναπροώθηση των παρανόμων στις χώρες προέλευσής τους, ή η υιοθέτηση μίας πιο σκληρής λογικής που αποθαρρύνει πολιτικές επιλογές για μία περαιτέρω, πιο γερή πρόσμιξη του πληθυσμού των γηγενών κατοίκων με τους αλλοδαπούς. Εάν η Παιδεία πρέπει να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως δημόσιο αγαθό γνώσης και προόδου, ή να προσαρμόζεται και αυτή στους κανόνες που επιβάλλει η αγορά. Εάν πρέπει στα ζητήματα της εξωτερικής μας πολιτικής να ακολουθούμε λογικές προσαρμοστικής διαπραγμάτευσης, ή να βάζουμε σκληρούς όρους πάνω στο τραπέζι.
Με άλλα λόγια, θα περίμενε κανείς να βλέπει τους νεολαίους να τσακώνονται για το ποιος είναι πιο φιλελεύθερος και ποιος, πιο συντηρητικός. Ποιος είναι πιο κοσμοπολίτης και ποιος, πιο εθνιστής. Ποιος είναι πιο κεντρώος και ποιος, πιο δεξιός. Ποιος είναι πιο ανατρεπτικός και ποιος, πιο συγκαταβατικός. Ποιος είναι πιο ριζοσπαστικός και ποιος, πιο μετριοπαθής.

Τελικά, εκείνο που ισχύει είναι πως εδώ, οι σφαλιάρες δεν πέφτουν για τις ιδεολογίες. Ούτε καν για τις ιδέες. Εάν θέλετε, ούτε καν για την ικανοποίηση της προσωπικής φιλοδοξίας κάθε «μνηστήρα» να γίνει αρχηγός, η οποία, θα ήταν σίγουρα θεμιτή, εάν τα κριτήρια επιλογής στηρίζονταν σε μία ελάχιστη βάση αξιοκρατίας.
Εδώ, βλέπουμε ότι διαδραματίζεται ένα αλαλούμ, ακαταλαβίστικο κατά πάσα πιθανότητα για τον περισσότερο κόσμο, στο οποίο συμμετέχουν κάθε καρυδιάς, καρύδια. Σκληρά καρύδια, πάντως, όπως δείχνουν τα πράγματα.
- Πρώην υπουργοί και μεγαλοστελέχη που επιδιώκουν μέσω μηχανισμών που δημιούργησαν επί των ημερών της δόξας και της ισχύος τους, να αποδείξουν σε όλους και πιο πολύ στην ηγεσία του κόμματος, ότι μπορούν ακόμη και σήμερα να χειραγωγούν εξελίξεις και δεν είναι ξοφλημένοι.
- Τριανταπεντάρηδες «νεολαίοι», οι οποίοι, διαπραγματευόμενοι για την πάρτη τους καμιά θέση μεγαλοστελέχους στο δημόσιο πρωτίστως, ιδιωτικό δευτερευόντως, τομέα, κανένα express διδακτορικό, ή κανένα free-to-go μεταπτυχιακό, μία σίγουρη και εγγυημένη θέση στο ψηφοδέλτιο της περιφέρειας καταγωγής τους, μαζί με υποσχέσεις κεντρικής κομματικής στήριξης για την εκλογή τους, επιβάλουν τάσεις και απόψεις, είτε με τη καταναγκαστική σαγήνη που ασκούσαν κάποτε οι Ιταλοί νονοί στις φτωχογειτονιές του Μπρούκλυν, είτε με εκβιαστικά διλήμματα που θέτουν χωρίς περιστροφές, είτε με σωματαράδες φίλους τους, που επιστρατεύουν εάν τα πράγματα ζορίσουν ακόμη παραπάνω.
- Ομαδάρχες που παίρνουν γραμμή από τους προηγούμενους και την περνούν προς τους κάτω, με την ίδια άνεση που εξασφαλίζουν κράτηση για πρώτο τραπέζι πίστα στα μπουζούκια.
- Ανερχόμενοι αστέρες του φοιτητοπαραγοντισμού, οι οποίοι, αντί να φτιάξουν όνομα δημιουργώντας ρήξεις, το φτιάχνουν διαπραγματευόμενοι συμβιβασμούς.
- Και στο βάθος του κήπου αυτής της Εδέμ, η φοιτητοπιτσιρικαρία των είκοσι χρόνων, που ενδεχομένως δεν έχει την παραμικρή ιδέα για τα όλα αυτά, αλλά σε κάθε περίπτωση διατηρείται ευτυχής και χορτάτη με πάρτυ, εκδρομές, γνωριμίες παντός τύπου και επιπέδου και φωτοτυπημένες σημειώσεις.

Όλα τα παραπάνω, οι περισσότεροι από εμάς που ασχολούμαστε με την πολιτική τα γνωρίζουμε, αλλά δυστυχώς, λίγοι τα παραδεχόμαστε. Ακόμη λιγότεροι τα αναδεικνύουμε δημόσια, καθώς, πηγαίνοντας προς το διά ταύτα, θα καλούμασταν να προσκομίσουμε ονόματα και αποδείξεις. Εδώ όμως ισχύει η λαϊκή ρήση «χωριό που φαίνεται, κολαούζο δε θέλει». Ότι βολεύει πολλούς να σπρώχνουν μονίμως τα σκουπίδια κάτω από το χαλί, δε σημαίνει απαραιτήτως ότι τα σκουπίδια δε μυρίζουν και δε λερώνουν.
Πάντως, η βασική ευθύνη βαρύνει όχι τους «μικρούς» της ΟΝΝΕΔ, αλλά τους «μεγάλους» του κόμματος.
Κατ’ αρχήν, διότι επιτρέπουν να δημιουργούνται τέτοιες καταστάσεις. Εδώ, το επιχείρημα περί αυτονομίας της νεολαίας και αυτορύθμισης των δικών της ζητημάτων, μάλλον ως άλλοθι ανευθυνότητας ή δικαιολογία ενοχής ακούγεται, καθώς είναι γνωστό ότι στα κομματικά πράγματα στην Ελλάδα, συνήθως στις πλάτες των «μικρών», παίζονται τα παιχνίδια των «μεγάλων».
Επιπρόσθετα, διότι σε αναρίθμητες περιπτώσεις, έχουν δώσει εκείνοι πρώτοι το κακό παράδειγμα, προάγοντας προσωπικές επιδιώξεις και συμφέροντα εσωτερικών ομάδων, σε βάρος της εικόνας ενότητας και της συνολικής προοπτικής του κόμματος. Εάν, για παράδειγμα, ανοίξει κανείς τα φύλλα των εφημερίδων του Σαββατοκύριακου και διαβάσει τις δεκάδες συνεντεύξεις που παραχωρούν διάφοροι υπουργοί, υφυπουργοί, κοινοβουλευτικά και κομματικά στελέχη, θα καταλάβει ότι κάποιοι από αυτούς, το λιγότερο για το οποίο νοιάζονται στην παρούσα φάση, είναι η βιωσιμότητα της κυβέρνησης και η δυναμική της ΝΔ στην κοινωνία.
Επιπλέον, διότι δε συνειδητοποιούν καν, ότι ένα οικοδόμημα καταρρέει συνολικά όταν έχουν διαβρωθεί τα θεμέλια και οι κολώνες του, που στην περίπτωση της ΝΔ είναι η ΟΝΝΕΔ και η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Εδώ, να παρατηρήσω ότι δε διδασκόμαστε καν, από το πώς λειτούργησε και εξελίχτηκε η καταστροφική αλληλεπίδραση μεταξύ του ΠαΣοΚ την εποχή της προεδρίας του κου. Σημίτη και της νεολαίας του, η οποία, έφτασε έως και να διαλυθεί.

Τελικά, κοιτάζοντας τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη νεολαία, δεν ξέρεις εάν ισχύει περισσότερο το επιεικές και ουδέτερο «με όποιο δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις», ή το πιο δηκτικό και προχωρημένο, «άμα κάτσεις με στραβό, έως το βράδυ αλληθωρίζεις».

17 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Η αντιπαράθεση στην ΟΝΝΕΔ έχει κατα κύριο λόγο πολιτικά χαρακτηριστικά.Η καρδιά μιας πολιτικής οργάνωσης είανι το καταστατικό,με βάση το οποίο εκλέγονται τα όργανα τα οποία παργουν πολιτική και θέσεις.Όταν ο πρόεδρος μιας νεολαίας διαλύει τα όργανα κα το καταστατικό απονευρώνει πολιτικά την οργάνωση.Η αδυναμία της ΟΝΝΕΔ αλλα και του κόμματος να παρεμβαίνει δυναμικά στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα έχει να κάνει με το ότι μικροι και μεγάλοι έχουν απαξιώσει τα όργανα,την ιδεολογίκή συζήτηση και τις αρχές της παράταξης.Η αδυναμία των καρεκλοκένταυρων να παράξουν πολιτική πληρώθηκε με το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών.Ξυπνήστε γιατι χανόμαστε....

Υ.Γ Το αν ο κ. Παπανικολάου κρίνεται ως επιτυχημένος ελέγχεται...

Ιωάννης Γ. Μοίρας είπε...

Ενδιαφέρουσες και χρήσιμες οι επισημάνσεις σου φίλε "Ανώνυμε" και σε ευχαριστώ, αλλά θα παρακαλούσα εσένα και τους άλλους αναγνώστες να αποφεύγουν να απευθύνουν μηνύματα και εκκλήσεις σε δεύτερο πρόσωπο πληθυντικού αρθμού, καθώς, εδώ μέσα είναι η προσωπική μου ιστοσελίδα και οι απόψεις που διατυπώνονται είναι επίσης προσωπικές -αυστηρά και μόνο.

Ανώνυμος είπε...

Κε Μοιρα,ο δευτερος πληθυντικός αναφέρονταν σε όσους έχουν ρόλο στα πράγματα και ταυτόχρονα ευθύνες...Δεν αναφέρονταν προσωπικά σε εσας.Εκτιμώ όμως ότι το blog παυει να είναι προσωπικό όταν καταγράγονται απόψεις που αφορούν το σύνολο.Είναι εκ της φύσεως του ένα βήμα διαλόγου.

Ευχαριστώ γαι τη δυνατότητα να σχολιάσω και να διαφωνήσω με τις απόψεις σας.

Υ.Γ Παραμένω ανώνυμος διότι επιλέγω το ρόλο του χωρού σε αυτή την τραγωδία

Ανώνυμος είπε...

Akoma perimenoume tin aftokritiki sas gia tiw euroekloges.....eihate kai eseis to rolako sas ke Moira se afti tin katantia tou kommatos...den eiste a-moiros efthinon.POly paei loipon na sholiazete

kalimera

Ανώνυμος είπε...

den dikaiousthe dia na omileite ke Moira

Ehete poulisei mia fora ti nd kai pigate stin POLA pou erikse tin kyvernisi tin ND.Alloi polloi den efygan pote
Gyrisate kai "pirate" thesoula emithi sto komma kai meta sti vouli...

mas milate loipon eseis gia kommatiki nomimofrosyni..?????

eleos me tous kairoskopous

panagiotis είπε...

Το ρόλο της ΔΑΠ όσοι έχουν τελειώσει ΑΕΙ ή ΤΕΙ τον ξέρουν. Θα ομολογήσω ότι πολλές φορές μας βοήθησαν, όχι με θέματα κ σημειώσεις, αλλά με ενημερώσεις για διάφορα ζητήματα όπως ημερομηνίες εξεταστικής, επιλογή μαθημάτων κ διάφορα άλλα διαδικαστικά. Αυτός ήταν κ ο λόγος που αρκετοί μη Δαπίτες ψήφιζαν ΔΑΠ!Έκανε την ζωή των φοιτητών πιο εύκολη, σε ένα παν/μιο παντελώς "χύμα".
Ωστόσο το επίπεδο των Δαπιτών ήταν τραγικό. Τα μπουζούκια, τα πάρτυ κ όλα αυτά ήταν το μόνο μέλημά τους! Δν υπήρχε κ δν επιδίωκαν διάλογο για τα τεκταινόμενα στην πολιτική σκηνή!
Τα κόμματα ουσιαστικό ρόλο στα παν/μια δεν έχουν, εκτός του να προωθούν συγκεκριμένους ανθρώπους σε θέσεις. Αυτό έχει αντίκτυπο και στην ποιότητα του παν/μιου. Βέβαια μν ξεχνάμε ότι κ βολεμένοι καθηγητές έχουν ξεχάσει τι θα πει επιστημονική έρευνα κ δημοσιεύσεις.
Ας ελπίσουμε με τις αξιολογήσεις των παν/μίων αρκετά πράγματα να αλλάξουν σιγά-σιγά κ τσ πσν/μια να μν διασύρονται από διαμάχες για καρέκλες κ πολιτικά πρωτεία.

Ανώνυμος είπε...

Γιατί κύριε Μοιρα δεν στηλιτεύετε την απόφαση του κ. Παπανικολάου να ανοιξει τις διαδικασίες εσωκομματικών εκλογών μέσα στο κατακαλόκαιρο; Αυτο είναι γεγονός. Ολα τα άλλα στα οποία αναφέρεστε είναι απλώς δικές σας εικασίες.

Ιωάννης Γ. Μοίρας είπε...

Διότι επιλογή μου είναι να μην ασχολούμαι με ένα πρόσωπο μεμονωμένα, που σήμερα είναι πρόεδρος και αύριο όχι, αλλά με τη λειτουργία και τη δυναμική της νεολαίας ενός μεγάλου ευρωπαϊκού κόμματος και ενός μεγάλου δικού μας, εθνικού κόμματος.

Θα με συγχωρέσετε αγαπητέ φίλε, αλά θα μου επιτρέψετε να εστιάζω εκεί που βρίσκω εγώ το ενδιαφέρον.

Από εκεί και πέρα, μέσα στα όρια της κοσμιότητας και της ευγένειας που σας διακρίνει, είστε ελεύθερος ακόμη και εδώ, στο δικό μου χώρο φιλοξενίας απόψεων, να γράψετε ότι θέλετε, εστιάζοντας όπου κρίνετε σωστό.

Ανώνυμος είπε...

Σας ευχαριστώ και πραγματικά σας συγχαίρω για το δημοκρατικό διάλογο που με πρωτοβουλία σας άνοιξε μέσα από το BLOG σας. Ωστόσο επειδή εσείς αναφερθήκατε και κατακρίνατε εντόνως αυτούς που μέσα στο κατακαλόκαιρο ανοίγουν θέμα διαδοχής, ρωτώ γιατί δεν κάνετε το ίδιο και για τον Πρόεδρο της οργάνωσης που άνοιξε τις διαδικασίες στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΑΕΙ στις 10 Ιουλίου; Όσο για το συνολικό σας σκεπτικό πρέπει να σας πω ότι με βρίσκει απολύτως σύμφωνο στο βαθμό που αποτελεί κριτική για τη σημερινή ηγεσία της ΟΝΝΕΔ που ουδέποτε ασχολήθηκε με όσα εσείς σοφά αναφέρετε.
Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για την απάντησή σας

Ιωάννης Γ. Μοίρας είπε...

Χωρίς να έχω την πρόθεση να επιψαψιλεύσω το προφίλ κανενός προέδρου, θαρρώ πως ο κος. Παπανικολάου, αν μη τι άλλο, διατήρησε ΔΑΠ και ΟΝΝΕΔ μάχιμες. Σαφώς και μπορεί να του επιρρίψει κανείς ευθύνες, ή να του καταλογίσει λάθη, αλλά οι πλέον έμπειροι από εμένα θα έλεγαν ότι εν πολλοίς, οι παθογένειες αυτές δεν οφείλονται στο πρόσωπο, αλλά διαχρονικά στην κατάσταση που επικρατεί στη Νεολαία.

Για το πως στέκει το όλο ζήτημα καταστατικά, δε μπορώ να τοποθετηθώ, διότι δεν είμαι ειδικός. Εγώ κρίνω την πολιτική δυναμική της νεολαίας και αυτό, μένοντας ανοικτός σε οποιαδήποτε διαφωνία ή παρατήρηση δική σας, η οποιουδήποτε άλλου φίλου αναγνώστη.

Εξάλλου, το γεγονός ότι σχολιάζω πέντε πράγματα στο μπλογκ μου, δε μου προσδίδει το χάρισμα του αλάθητου, έτσι δεν είναι;

Ανώνυμος είπε...

Προφανώς και έτσι είναι. Η δική μου συμμετοχή στο συγκεκριμένο διάλογο γίνεται καταρχήν γιατί συμφωνώ με την ουσία της αρχικής σας τοποθέτησης περί ανάγκης για στροφή της μεγάλης μας νεολαίας σε πολιτικά θέματα και παρεμβάσεις στη κοινωνία. Πράγμα που τώρα δεν συμβαίνει. Όσο για τη μεγάλη νίκη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ σε ΑΕΙ και ΑΤΕΙ της χώρας μας έχω να σας πω πώς ακριβώς αυτές οι σχολές που έδωσαν τη νίκη αποκλείονται από τη σημερινή ηγεσία.

Ιωάννης Γ. Μοίρας είπε...

Εγώ ούτε θα επιβεβαιώσω, ούτε θα αναιρέσω τους ισχυρισμούς σας, διότι δεν είμαι σε θέση να έχω άμεση απευθείας γνώση.
Πάντως, δεδομένου ότι τους εκφέρετε με τόση ευγένεια. μπορείτε να συνεχίσετε ελεύθερα να εκθέτε όποια άποψη, ή γεγονός κρίνετε εσείς χρήσιμο.

Σάκης είπε...

Εγώ δεν θα διαφωνήσω με τον φίλο που αναφέρει ότι οι σχολές που αποκλείστηκαν φέρουν μεγάλο αριθμό ψήφων σε ΤΕΙ και ΑΕΙ αλλά θέλω να υπενθυμίσω και μερικά άλλα μιας και από ότι φαίνεται είσαι δαπίτης ενεργός:

Διαφωνείς ότι οι παραπάνω σχολές βοηθούσαν το κόμμα ή την ΟΝΝΕΔ ΜΟΝΟ σε εκδηλώσεις που θα παρευρίσκονταν και ο μπαμπάκας - υπουργός που στηρίζουν οι φοιτητοπατέρες της κάθε σχολής;

Και επειδή αυτά που λέω δεν είναι τυχαία σ αναφέρω συγκεκριμένα παραδείγματα.

20 Μαΐου 2009: Ομιλία Κώστα Καραμανλή στο Περιστέρι και κατά "σατανική" σύμπτωση την ίδια ημέρα είχε κανονίσει εκδήλωση και ο κ. Βουλγαράκης στο Κάραβελ. Ούτε ένα μέλος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Παντείου "της πρώτης κάλπης του λεκανοπεδίου" δεν υπήρχε στο Περιστέρι αλλά όλοι ήταν μαζεμένοι στο ξενοδοχείο στο Παγκράτι.

5 Ιουνίου 2009: Κεντρική ομιλία του Πρωθυπουργού στο Πεδίον Άρεως. Όλες οι σχολές της Αθήνας είχαν κανονίσει προσυγκέντρωση στο περίπτερο του Κόμματος στο Σύνταγμα. Τα μέλη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Παντείου συγκεντρώθηκαν αυτόνομα κάτω από το γραφείο του κ. Βουλγαράκη προκειμένου να τον συνοδέψουν στο Πεδίο Άρεως παραβλέποντας για άλλη μια φορά τις εντολές της κεντρικής διοίκησης της ΟΝΝΕΔ.

Φαίνεται ποιος νοιάζεται πραγματικά για το κόμμα και ποιος για το πολιτικό γραφείο που τον εξυπηρετεί....

ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΠΟΙΟΣ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΟΧΙ...Αφού σε μια δύσκολη περιοχή όπως το Περιστέρι, που η Νέα Δημοκρατία έρχεται παραδοσιακά δεύτερη, οι επαναστάτες και οι αυτόκλητοι τιμητές του Καραμανλή του γύρισαν την πλάτη..

Ανέφερα το παράδειγμα του Παντείου επειδή ήταν η σχολή που έχει βγει περισσότερο μπροστά στη κόντρα. Αν δεν σε έπεισα μπορώ να σου αναφέρω και άλλα παραδείγματα των άλλων σχολών. Φαίνεται ότι οι τύποι που θέλουν να ελέγξουν την οργάνωση δεν ενδιαφέρονται για το καλό του κόμματος.

Efstathios K. Matsaridis είπε...

Αγαπητέ κύριε Μοιρα
Δυστυχώς η πολιτική ούτε μπορούσε ούτε μπορεί ούτε ποτέ θα μπορέσει να αλλάξει την όψη της Ελλάδας και να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο τών δύστυχων πολιτών της. Η λύση ανήκει πάντα στην σφαίρα της επιστήμης. Η επιστήμη παράγει λύσεις. Η πολιτική απλώς τις διαχειρίζεται ώς επί το πλείστω καταστροφικά. Αλλά πως να πείσεις ένα λειτουργό της αλήθειας (ερευνητή -επιστήμονα) να την προδώσει ασχολούμενος με την πολιτική; Και πια η πιθανότητα να αντέξει στις προκλήσεις του πολιτικού βίου ο έρωτας του προς την αλήθεια;
Παράδειγμα: Από αυτά που γράφετε και που μελέτησα ενδελεχώς διαπιστώνω ότι εκτός από λίγες εξαιρέσεις διαλογίζεσθαι ορθά! Βλέποντας όμως από την άλλη την υπόγεια βρώμικη "κριτική" σε προτάσεις σας που σε αντιδιαστολή με άλλα «ευχολόγια» που διαβάζω κατά καιρούς θα μπορούσαν να βοηθήσουν ... απελπίζομαι.
Απελπίζομαι διότι στην πολιτική αποφασίζει ο «κυρίαρχος λαός». Και ο «δημοκρατικός» λαός μας στηρίζει (με ελάχιστες εξαιρέσεις) τις λάθος επιλογές. Το μή χείρων βέλτιστον. Στηρίζει συνήθως και προάγει αερολόγους και λασπολόγους σαν τον κύριο ανώνυμο που αντί να προσπαθήσει να επινοήσει καλύτερες από τις δικές σας σκέψεις ... απλώς τις υποσκάπτει μεταφέροντας την συζήτηση σε απλό κουτσομπολιό. Και στον κοινωνικό σχολιασμό ο «δημοκρατικός» λαός μας κατέχει τουλάχιστον δύο διδακτορικά.
Ως εκ τούτου για να έχουν αντίκρυσμα οι όποιες σωστές ιδέες παραθέτετε πρέπει πρώτα να ασχοληθούμε όλοι μας σοβαρά με την παιδεία του Ελληνικού λαού. Φυσικά να αρχίσουμε μετους νέους αλλά κυρίως το χρειαζονται οι άνω των 25 χρονών. Ξέρω ότι όλοι επιζητούμε τις εύκολες και γρήγορες λύσεις αλλά πιστέψτε με στην περίπτωσή μας δεν υπάρχουν εύκολες και γρήγορες λύσεις (ή για να είμαι ακριβής είναι εξεραιτικά απίθανο να υπάρχουν P(a)=(3.75 * 10 ^(-4)).)
Ελπίζω να βοήθησα. Για τυχόν απορίες σας παραθέτω την διεύθυνση του ηλεκτρονικού μου ταχυδρομίου και διαδυκτιακής τηλεφωνίας.
Με τιμή
Ευστάθιος Κωνσταντίνου Ματσαρίδης
atlandas@phys.uni-sofia.bg
atlandas@gmail.com
ICQ: 62725420
Skype: Atlandas

Ιωάννης Γ. Μοίρας είπε...

Απαντώντας, στον/στην "ανώνυμο/η" που γράφοντας με λατινικούς χαρακτήρες, εξαπέλυσε μύδρους και προσωπικές μομφές εναντίον μου.

- Με βάση τον κόπο μου και την προσφορά μου στο κόμμα, τα οποία ουδείς είναι σε θέση να βγει "επώνυμα" και όχι "ανώνυμα" να αμφισβητήσει, διεκδικώ και αναλαμβάνω ρόλους και όχι "ρολάκους".
- Σίγουρα δεν είμαι "ά-μοιρος" ευθυνών και μοιράζομαι ταυτόχρονα και εξίσου με όλους τους υπολοίπους, τη συλλογική ευθύνη για το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών.
- Σίγουρα όμως, δεν είμαι και ...μοιραίος για την "κατάντια" που λέτε εσείς ότι υπήρξε, δεδομένου, ότι έχοντας ήδη κάνει την "αυτοκριτική" που μου ζητάτε επιτακτικά, φρονώ ότι εκείνα που όφειλα να πω και να εισηγηθώ, συμμετέχοντας στα όργανα και στις εσωτερικές συσκέψεις του κόμματος, πράγματι τα είπα και τα εισηγήθηκα. Από 'κεί και πέρα, εάν έγιναν αποδεκτά ή όχι, ήταν υπόθεση αποκλειστικά του κόμματος.
- Για το εάν θα σχολιάζω, τι και πως, λυπάμαι αλλά δε χρειάζομαι την άδεια τη δική σας και κανενός άλλου. Γι' αυτό το λόγο εξάλλου, έφτιαξα αυτό εδώ το blog.
- Το σχόλιό σας περί φυγής μου από τη ΝΔ για την Πολιτική Άνοιξη και επιστροφής μου και πάλι στη ΝΔ, δεν ευσταθεί. Η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Το πρώτο κόμμα στο οποίο συμμετείχα ήταν η Πολιτική Άνοιξη. Διαφωνώντας, ωστόσο, με την κατεύθυνση του κόμματος και τις επιλογές του προέδρου, παραιτήθηκα. Το 1997, εντάχτηκα στη ΝΔ, πιστεύοντας στο χάρισμα και στο όραμα του Κώστα Καραμανλή. Επομένως, είτε δε γνωρίζετε τόσο καλά όσο πιστεύετε το παρελθόν μου, οπότε σας παροτρύνω να επισκεφτείτε το αναρτημένο στην ιστοσελίδα του κόμματος πλήρες βιογραφικό μου, όπου όλα όσα περιγράφω είναι λεπτομερειακά, αληθινά και τεκμηριωμένα, είτε επιδίδεστε σε σκόπιμα ψέματα και κακόβουλες ανακρίβειες. Πάντως, είναι εκπληκτικό ότι σε ένα κόμμα που τόσα και τόσα στελέχη το είχαν αφήσει για να πάνε στη ΔΗΑΝΑ, στην Πολιτική Άνοιξη και στο ΚΕΠ, για να επιστρέψουν στη συνέχεια ξανά πίσω (όπως είχαν δικαίωμα να κάνουν άλλωστε, σε μία ανοικτή δημοκρατική διαδικασία, όπου οι μετακινήσεις σε άλλα κόμματα και η επιστροφή στο αρχικό, αποτελεί ζήτημα προσωπικής επιλογής και όχι έγκλημα καθοσιώσεως), εσείς βρήκατε να μεμφθείτε ένα στέλεχος που δεν ακολούθησε κανενός τύπου πήγαινε-έλα, αλλά εντάχτηκε με καθαρούς όρους στη ΝΔ του Κ. Καραμανλή, χωρίς να έχει εγκαταλείψει το κόμμα ποτέ στο παρελθόν.
- Τα περι έμισθων θέσεων, ενδεχομένως αφορούν τους κομματικοδίαιτους που έχετε στο νου σας, ταυτιζόμενος/η με αυτούς. Η αλήθεια είναι ότι το 1997, υπέγραψα μία σύμβαση επιστημονικού συνεργάτη, για 150.000 δρχ. μηνιαίως, ποσό που αντιστοιχούσε σε μισθό ανειδίκευτου υπαλλήλου, εργαζόμενος ατέλειωτες ώρες και νύχτες. Οπως και άλλοι συνάδελφοι τότε, έτσι και 'γώ, δεν εργαζόμουν για το όφελος μίας τόσο χαμηλής μηνιαίας αποζημίωσης, αλλά με όνειρο να γίνει η ΝΔ κυβέρνηση και ο Κ. Καραμανλής πρωθυπουργός. Την ίδια εποχή, εργαζόμουν σκληρά και στον ιδιωτικό τομέα. Όπως είχα κάνει εξάλλου για πολλά από τα προηγούμενα χρόνια και όπως δεν έχω σταματήσει να κάνω έως και σήμερα, δεδομένου ότι η πολιτική είναι πρωτίστως λειτούργημα και μεράκι και όχι καριέρα και επάγγελμα. Όλα αυτά που αναφέρω, είναι αποδεδειγμένα, πιστοποιημένα, με συστατικές επιστολές εργοδοτών, βεβαιώσεις απασχόλησης, ένσημα, επαγγελματικό portofolio κ.ο.κ. για κάθε δύσπιστο, ή κακόπιστο/η σας και 'σας "ανώνυμε/η".

Πέρα από αυτά, καλό θα είναι καθένας και καθεμιά να ελέγχει σύνδρομα και απωθημένα, διότι εκδηλώνοντάς τα με τοσο πάθος και τέτοια εμπάθεια, κινδυνεύει τελικά να γίνει αντιληπτός/η για την πραγματική ταυτότητά του.
Εαν δε, έχει τόσο ακαλλιέργητο το γραπτό του/της λόγο, ώστε να γράφει όπως ακριβώς μιλάει, τότε υπάρχει η περίπτωση να γίνει αντιληπτός/η από τόσους πολλούς αναγνώστες που διαβάζουν αυτό εδώ το μπλογκ και κινούνται εντός και πέριξ του χώρου της ΝΔ, ώστε να γίνει κανονικά ρεζίλι.

Ανώνυμος είπε...

ΕΣΥ ΠΟΥ ΜΙΛΗΣΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΚΙ ΟΤΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗ ΝΑ ΣΟΥ ΘΥΜΙΣΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΥ ΕΤΡΕΧΕ ΣΕ ΚΑΘΕ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ.ΚΑΙ ΛΕΩ ΕΤΡΕΧΕ ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΔΕΝ ΤΡΕΧΕΙ ΑΦΟΥ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΙ ΕΣΤΙ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Νικήτας είπε...

Εξαιρετικό κείμενο... πολλές αλήθειες... συμφωνώ και συνυπογράφω...

Πραγματικά στενοχωριέμαι που πολλά από τα σχόλια επιβεβαιώνουν τη διάγνωση του κ. Μοίρα...