13 Ιουλ 2009

Ο δικός μας «Σουν Τσου»


Πρώτα τα καλά νέα.
Μία Αστυνομία που παρουσιαζόταν ως άχρηστη από την πλευρά της αντιπολίτευσης και τους προσκείμενούς της μηχανισμούς ενημέρωσης και επικοινωνίας, εξάρθρωσε μία πολυπλόκαμη συμμορία μαφιόζων.
Στη συμμορία, βρέθηκαν να εμπλέκονται επιχειρηματίες και επίορκοι κρατικοί υπάλληλοι, αλλά τα πάντα βγήκαν στη φόρα, χωρίς συγκάλυψη. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στη δεύτερη μεγάλη επιτυχία της Αστυνομίας με την εξάρθρωση δύο άλλων συμμοριών, που διακινούσαν ναρκωτικά η μια και γυναίκες που ωθούνταν καταναγκαστικά στην πορνεία η άλλη.
Η Αστυνομία έδρασε μαζί με την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, χρησιμοποιώντας σύγχρονη τεχνολογία και τα αποτελέσματα ήταν επιτυχή, ενώ σε άλλα προηγμένα κράτη, οι υπεύθυνοι εσωτερικής ασφάλειας, όχι μόνο δε συνεργάζονται με τις μυστικές υπηρεσίες, αλλά λειτουργούν ανταγωνιστικά.

Επειδή ζούμε στη χώρα όπου ότι φαντάζει λαμπερό, πρέπει την ίδια κιόλας στιγμή να το μουντζουρώνουμε, τα καλά νέα σταματούν εδώ. Και από εκεί και κάτω, ακολουθεί η παράνοια.
Οι απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες των συμμοριτών διαπερνούν τους τοίχους των ανακριτικών γραφείων και διαχέονται στην κοινή γνώμη.
Σοβαρές εφημερίδες, παραθέτουν πολυσέλιδα αφιερώματα στην παραληρηματική, κωδικοποιημένη αργκώ που συνεννοούνταν οι μαφιόζοι.
Τηλεοπτικοί σταθμοί, που εκπέμπουν τσάμπα σε δημόσιες συχνότητες, με ευθύνη τους τη σωστή και υπεύθυνη, υποτίθεται, ενημέρωσή μας, στέλνουν μες στις μονταζιέρες ομάδες δημοσιογράφων και στήνουν γελοία σκετς με διάλογους κακοποιών.
Ακαταλαβίστικοι διάλογοι και ξεκάρφωτες αναφορές του Βλαστού και των φίλων του, συνδέονται και αποσυνδέονται, κόβονται και ράβονται κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να προκύπτουν συγκεκαλυμμένες υπόνοιες ή ευθείς υπαινιγμοί για έμμεσες σχέσεις τους, μέσω παρένθετων συντελεστών, με πολιτικά πρόσωπα.
Πλάγιοι ισχυρισμοί ανθρώπων του βαθέως βορβόρου της κοινωνίας, χρησιμοποιούνται ως υλικό για την εξύφανση παραστάσεων στις οποίες εμφανίζονται φιγούρες πολιτικών, οι οποίοι, ουδέποτε έχουν παρουσιάσει την παραμικρή ένδειξη ανομίας ή το ελάχιστο δείγμα ανυποληψίας,
Δημοσιογράφοι αναζητούν, πίσω από τους τοίχους των φυλακών, δολοφόνους και αποβράσματα, για να εκθέσουν τις δικές τους μαρτυρίες και επιχειρήματα πάνω στα όσα κυκλοφορούν στη δημοσιότητα, αλλά παραδόξως, αμελούν να αποδώσουν με την ίδια πιστότητα και πληρότητα τις εξηγήσεις ανθρώπων που έχουν λάβει την ψήφο της προτίμησης και της εκτίμησης χιλιάδων συμπολιτών μας. Ταυτόχρονα, βαφτίζουν ζήτημα χρίζοντος δημοσιογραφικού ελέγχου, ακόμη και το απίθανο γεγονός, κάποιος πολιτικός, ως πιτσιρικάς, να έπαιζε αμπάριζα και πεντόβολα με γειτονόπουλο που μετέπειτα εξελίχτηκε σε Αλ Καπόνε.
Πολιτικοί εκπρόσωποι, λησμονώντας προφανώς τις αλήστου μνήμης εποχές όπου το σωφρονιστικό σύστημα ήταν στα χέρια του κου. Αραβαντινού, αστυνομικοί γίνονταν σφάγια του Πάσσαρη, κάθε οικογένεια βρισκόταν στο έλεος του Σορίν Ματέι ή του Φλαμούρ Πίσλι, αντί να λάβουν εξαρχής απόλυτες αποστάσεις από ισχυρισμούς ανθρώπων που δεν είναι δυνατό να τους αναγνωριστεί όχι μόνο το τεκμήριο της αξιοπιστίας, αλλά ούτε καν το στοιχείο της αξιοπρέπειας, αντιθέτως, σπεύδουν να επιδοθούν σε λεκτικές, φραστικές, εννοιολογικές, σημασιολογικές ακροβασίες, οι οποίες, επί της ουσίας παραπέμπουν σε κάθε πιθανό, ή απίθανο στις περισσότερες περιπτώσεις, ενδεχόμενο.

Μπροστά στην απρόσμενη αλλά ευχάριστη εξέλιξη από τις επιτυχημένες επιχειρήσεις εξάρθρωσης εγκληματικών κυκλωμάτων, θα ευχόταν κανείς οι πολιτικές δυνάμεις να συνεννοηθούν και να ενωθούν πάνω σε έναν τόσο κρίσιμο τομέα για τον πολίτη και την κοινωνία όπως είναι η τήρηση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, να δημιουργήσουν ένα συμπαγές μέτωπο στήριξης των επόμενων προσπαθειών της Αστυνομίας και την ίδια στιγμή, τα μαζικά μέσα ενημέρωσης και οι δημοσιογράφοι να υιοθετήσουν μία στάση ανάλογης ευθύνης και σοβαρότητας.
Προς το παρόν, με τα γινάτια και τα καμώματά τους, κάνουν όλους εμάς να μην ξέρουμε που να ακουμπήσουμε τη θλίψη και την οργή μας, ενώ κατά πάσα πιθανότητα την ίδια ώρα, δε θα έχει μείνει ανάσα από τα γέλια στο «δικανάκια», στο «γιγαντάκια», στο «Βρωμού», στη «τζιτζίκα» και στο δικό μας «Σουν Τσου», που τον έλεγαν Τρομπούκη!

3 σχόλια:

Γεώργιος Λιάσκος είπε...

Άλλο ένα εξαιρετικό άρθρο! Καθαρή σκέψη, κρυστάλλινος λόγος, μεγάλες αλήθειες! Συγχαρητήρια!

Ανώνυμος είπε...

Οι αναφορές σου είναι σωστές. Όσοι είπαν ότι η Αθήνα έχει γίνει Καμπούλ, αντί να συγχαρούν όλους όσους εμπλέκονται στην εξάρθρωση μιας ιδιαίτερα δύσοσμης υπόθεσης, πήγαν να "ανακαλύψουν" γαλάζια σκάνδαλα, εξαιρώντας εντέχνως έναν πρώην γενικό γραμματέα υπουργείου επί ΠΑΣΟΚ, με ενεργό ρόλο σήμερα κυνηγού σκανδάλων στο Κίνημα, ο οποίος σύμφωνα με παρατήρηση της γνωστής δικηγόρου, "ξέρει δικαστές". Μπα;

Αυτός λοιπόν, στο απυρόβλητο, καθ' ό,τι στόχος είναι να πλήξουν την κυβέρνηση. Τα διαπλεκόμενα παίζουν μπάλα και βυσσοδομούν...

Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει να επιδείξει κάτι στις ημέρες του στο θέμα της δημόσιας τάξης, παρά μόνο στραπάτσα και ρεζιλίκια, που στοίχισαν ζωές. Επέτρεψε σε λεωφορείο που μετέφερε Έλληνες πολίτες, να εξέλθει της χώρας, με αποτέλεσμα τον θάνατο Έλληνα πολίτη. Ξεχνιούνται αυτά;

Και πολλές άλλες υποθέσεις, για να μην ξεχάσουμε τη δολοφονία επί των ημερών του των συντηρητικών εκδοτών. Όσο για αυτούς που κόπτονται σήμερα για τη δημόσια τάξη, θα ήθελα να τους υπενθυμίσω ότι το νομοσχέδιο κατά της τρομοκρατίας της κυβέρνησης Σημίτη, πέρασε με ψήφους της ΝΔ, απούσης της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ.

Το ΠΑΣΟΚ ποτέ δεν θέλησε πραγματικά να καταπολεμήσει την τρομοκρατία. Και τώρα, τάχθηκε δημοσίως υπέρ του indymedia, παρά το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος ιστοχώρος λειτουργεί ως κόμβος εξτρεμιστών, που προβαίνουν συστηματικά σε κακουργηματικές πράξεις.

Vasilis είπε...

Πολύ καλό σχόλιο και σωστές επισημάνσεις για την κατάντια των ΜΜΕ... Αλήθεια, πόσο πολύ αρέσκονται να "υπεραναλύουν" τις άσχημες ειδήσεις και πόσο λίγο έως καθόλου να αναφέρουν τις θετικές...