9 Ιουλ 2009

Περιηγητής;



Στο άρθρο του για την «αυτονομία της πολιτικής» στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 5ης Ιουνίου, ο Γιώργος Παπανδρέου εμφανίζεται να δοκιμάζει τα μέγιστα όρια εκδήλωσης της υποκριτικής του δεινότητας και τα ελάχιστα όρια της ανοχής του νου και της μνήμης κάθε αναγνώστη και κάθε πολίτη.
Ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ, τοποθετείται πάνω στο μείζον θέμα της επικράτησης όρων διαφάνειας στη δημόσια ζωή και κανόνων διασφάλισης της ανεξάρτητης λειτουργίας του δημοκρατικού μας συστήματος, ωσάν να είναι ένας διεθνής περιηγητής, που μία εποχή, τον οδήγησαν τα βήματά του και στη δική μας χώρα, είδε κάποια πράγματα που του φάνηκαν στραβά και τώρα, τα σχολιάζει με κάθε άνεση και πάσα ελευθεριότητα.
Ο κος. Παπανδρέου, κάνει λόγο για «πελατειακή λογική του μικροκομματικού συμφέροντος σε αντιδιαστολή με την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος», για «πολιτεία που υπηρετεί αλλότρια συμφέροντα», για «αιχμαλωσία των δημοκρατικών θεσμών», για «τη σύγχρονη ρίζα της συμφοράς» που είναι, κατ’ αυτόν, «η εξάρτηση από κάθε είδους ανεξέλεγκτα συμφέροντα – επιχειρηματικά, μιντιακά και άλλα». Κάνει επίσης αναφορά σε σκάνδαλα, μιλώντας ακόμη και για «εγκλήματα του τραπεζικού και χρηματιστηριακού συστήματος».

Επειδήσε αυτό τον τόπο ουδείς έχει το δικαίωμα να παριστάνει ότι δεν έχει ούτε παρελθόν, ούτε ταυτότητα, θα ήθελα να θυμίσω ότι ήταν το ΠαΣοΚ εκείνο που είχε υποπέσει στο βαρύ ατόπημα να καλλιεργήσει στην ελληνική κοινωνία λογικές κομματικής-πελατειακής ομαδοποίησης κα περιχαράκωσης, συγκροτώντας τη δεκαετία του ’80 τις γνωστές κλαδικές και καθιερώνοντας τα πράσινα καφενεία. Επιπλέον, τα «αλλότρια συμφέροντα» που «αιχμαλώτισαν τους θεσμούς» και «επέβαλαν σχέσεις εξάρτησης στην πολιτεία», μεγαλούργησαν και πάλι επί ΠαΣοΚ, τη δεύτερη μεγάλη φάση της εικοσαετούς διακυβέρνησής του. Όσο για τα τραπεζικά και χρηματιστηριακά σκάνδαλα που επικαλείται ο κος. Παπανδρέου, να θυμηθούμε όλοι μαζί, ότι το κορυφαίο, ήταν εκείνο της κατάρρευσης της ψευδούς και κατασκευασμένης εικόνας ισχύος και ευμάρειας της Σοφοκλέους, που πρακτικά οδήγησε στη μεγαλύτερη μεταπολεμικά μετακύλιση πλούτου από τους αποταμιευτικούς λογαριασμούς των περισσοτέρων συμπολιτών μας, αρχικά στις μετοχές-φούσκες και αμέσως στη συνέχεια, στις αδηφάγες τσέπες των ολίγων επιτηδείων.

Προφανώς, ο κος. Παπανδρέου έχει συμφέρον να μηδενίζει συνεχώς το κοντέρ και να παριστάνει πως ο πολιτικός χρόνος άρχισε να μετρά για τον ίδιο και το κόμμα του, αρχικά με την εκλογή του στην ηγεσία το Φεβρουάριο του 2004 και στη συνέχεια, με την επανεκλογή του το Νοέμβριο του 2007.
Εις μάτην όμως.
Ο κος. Παπανδρέου διαχειριζόταν κρίσιμα κρατικά και κυβερνητικά πόστα, τόσο στη δεκαετία του ’80 και πολύ περισσότερο στην περίοδο 1993-2004. Στην πρώτη φάση, είχε διατελέσει υφυπουργός Πολιτισμού, και υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, ενώ στη δεύτερη φάση, υφυπουργός Εξωτερικών, υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών και τέλος, υπουργός Εξωτερικών.
Επί δύο δεκαετίες, κατείχε περίοπτη θέση στα κυβερνητικά πράγματα, ήταν κομματικό στέλεχος πρώτης γραμμής και ταυτόχρονα, προσωπικός φορέας μίας βαριάς πολιτικής παρακαταθήκης και ενός ιστορικού ονόματος. Δηλαδή, όχι μόνο είχε σημαίνοντα ρόλο στις κεντρικές κυβερνητικές επιλογές που είχαν ακολουθηθεί τότε, αλλά και αυξημένη ευθύνη και κατοχυρωμένο δικαίωμα παρεμβατικότητας, εάν διαπίστωνε ότι κάτι ήταν παράνομο, ανήθικο, αντιδημοκρατικό.
Παρ’ όλα αυτά, ο κος. Παπανδρέου έβλεπε επί χρόνια τις χαριστικές συμβάσεις και τις σχέσεις διαπλοκής ιδιωτών και κράτους, την πελατειακή διαχείριση της δημόσιας διοίκησης και τις λίστες προαγωγών ή προγραφών με βάση έναν άκρατο πράσινο κομματισμό, να περνούν μπροστά από τα μάτια του και κείνος, ούτε παρενέβαινε αποτρεπτικά, ούτε αποστασιοποιούταν πολιτικά. Καμιά αντίρρηση και καμιά αντίδραση.

Είτε δεν καταλάβαινε τα όσα γίνονταν, οπότε ελέγχεται ως ακατάλληλος για να διεκδικεί σήμερα τη πρωθυπουργία, είτε σιωπούσε, οπότε ελέγχεται ως ένοχος για να παριστάνει σήμερα τον κατήγορο και τον τιμητή. Εκτός και εάν ισχύουν και το πρώτο και το δεύτερο μαζί.

Αλλά και ως επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης ακόμη, ο κος. Παπανδρέου, έκανε την πολιτική επιλογή να μείνει δέσμιος των κομματικών και ποικίλων άλλων δεσμεύσεων και εξαρτήσεών του, από το να δεχτεί να συνεργαστεί με την κυβέρνηση σε βασικά και ουσιώδη ζητήματα επιβολής όρων διαφάνειας και νομιμότητας στη λειτουργία του κράτους, στις σχέσεις κράτους-ιδιωτών και στη δημόσια ζωή εν γένει.

Η επίμονη άρνησή του και η απροσχημάτιστη αντίθεσή του σε υποθέσεις όπως εκείνες του βασικού μετόχου, της συζήτησης για συναίνεση στο θέμα της συνταγματικής αναθεώρησης, της εφαρμογής του νόμου πλαισίου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, της σύστασης διακομματικής επιτροπής της Βουλής, κατόπιν προσωπικής εισήγησης του πρωθυπουργού, για τα οικονομικά των κομμάτων, αποτελούν αδιάψευστες αποδείξεις, ότι ο κος. Παπανδρέου δεν πολιτεύεται με βάση το δημόσιο συμφέρον, αλλά με κίνητρο, αφενός τη δίψα του ιδίου και των συνεργατών του για επιστροφή στην εξουσία μέσω της στρατηγικής πρόκλησης αναστάτωσης στην πολιτική ζωή και υπονόμευσης κάθε προσπάθειας για δημόσιο διάλογο και κοινή συνεργασία και αφετέρου, το φόβο του και την ανεπάρκειά του να προχωρήσει σε ρήξεις και αλλαγές σε σχέση με το ΠαΣοΚ των νέων προσώπων, αλλά των παλιών συνηθειών.
Σε επίρρωση όλων των προηγουμένων, έρχεται το λίαν αντιπροσωπευτικό γεγονός ότι ο κος. Παπανδρέου αρνείται πεισματικά να ξεκαθαρίσει μια και έξω το τοπίο αναφορικά με τα ταμεία του ΠαΣοΚ και τις αποκαλύψεις του κου. Τσουκάτου, ενώ, την ίδια στιγμή, αρθρογραφεί για τη διαφάνεια και αποδίδει ψόγο στην κυβέρνηση.
Δε δικαιούται και ούτε είναι αποδεκτό, να τοποθετείται πολιτικά κατ’ αυτόν τον τρόπο ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ.

Έχει υποχρέωση, αν όχι απέναντι στον εαυτό του, τουλάχιστον απέναντι στον πολίτη και στην κοινή γνώμη, να είναι περισσότερο σοβαρός και λιγότερο προκλητικός.

Ο κος. Παπανδρέου πρέπει να επιλέξει. Θα γίνει επιτέλους ένας υπεύθυνος παράγων του πολιτειακού μας οικοδομήματος και του πολιτικού μας βίου, ή θα εξακολουθήσει να συμπεριφέρεται όντως ως περιηγητής;

9 σχόλια:

Βασίλης Βλάχος είπε...

"Είτε δεν καταλάβαινε τα όσα γίνονταν, οπότε ελέγχεται ως ακατάλληλος για να διεκδικεί σήμερα τη πρωθυπουργία, είτε σιωπούσε, οπότε ελέγχεται ως ένοχος για να παριστάνει σήμερα τον κατήγορο και τον τιμητή. Εκτός και εάν ισχύουν και το πρώτο και το δεύτερο μαζί."
Σα να διαβάζω σχόλιο για τον Καραμανλή μετά το mea culpa του Βατοπεδίου, μετά τις υποκλοπές, μετά τα καρτέλ και τους κουμπάρους, μετά την απώλεια των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων... Ξέρεις, κι ο Καραμανλής διεκδικεί την επανεκλογή του και -κατά το κοινώς λεγόμενο- έχει πολύ λερωμένη τη φωλιά του... Όσο για τα "πράσινα καφενεία" και τις (καταδικαστέες) κλαδικές, η ένστασή μου είναι ότι δεν πρέπει να βάζουμε όρια και reset κατά το δοκούν, εκατέρωθεν. Ήτοι, ο διαχωρισμός των πολιτων σε "δικούς μας" και σε "άλλους" είχε αρχίσει πολύ-πολύ νωρίτερα του 1981, με τη σημαντική συμβολή του Θείου Καραμανλή (το "Θείος" όχι με την έννοια του "devine" φυσικά!). Ας μην ξεχνάμε ότι ακόμη και για να σε θάψουνε έπρεπε να έχεις πιστοποιητικό εθνικοφροσύνης. Θα συμφωνήσω στην αλλαγή κατεύθυνσης. Διαφωνώ, όμως, με το να "αλλοιθωρίζουμε" προς όπου νομίζουμε, θεωρώντας ότι οι αναγνώστες έχουν μνήμη χρυσόψαρου.

Ιωάννης Γ. Μοίρας είπε...

Αγαπητέφίλε Βασίλη.

Ενδεχομένως θα συμφωνούσες ότι τουλάχιστον ο Καραμανλής ανέλαβετην πολιτική ευθύνη, ως επικεφαλής, για κάποια πρόσφατα γεγονότα, με κυριότερο εκείνοτης υπόθεσης Βατοπεδίου. Θα μπορούσες, την ίδια ώρα να μου θυμήσεις, μία αντίστοιχη δήλωση,ή εκδήλωση ανάληψης πολιτικής ευθύνης από κάποιον αξιωματούχο του ΠαΣοΚ,είτε μιλάμε για πρώην πρωθυπουργό, είτε για πρώην υπουργό;

Δεν πρόκειται να διαφωνήσω καθόλου μαζί σου για το όνειδος που κρυβόταν πίσω από τον παλαιότερο διαχωρισμό των Ελλήνων σε δικούς μας και μη, εθνικόφρονες και μιάσματα. Ως ιστορικά καταρτισμένοι άνθρωποι ωστόσο,δε θα μπορούσαμε σε καμιά περίπτωση να μη θέσουμε ως σοβαρή συνιστώσα σε μία τέτοια συζήτηση, το ευρύτερο γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό πλαίσιο της εποχής, όπου μές στη χειρότερη εποχή φανατισμού από τον ψυχρό πόλεμο, σε όλα να δυτικά, νατοϊκά κράτη υπήρχε σοβαρό ζήτημα πιστοποίησης της ...νομιμοφροσύνης κάθε πολίτη. Επιπλέον, θα παρατηρούσα, ότι την εποχή εκείνη ήταν νωπή ακόμη η πληγή του Εμφυλίου Πολέμου και χωρίς να το επικροτώ αυτό, ήταν αναμενόμενο οι νικητές να ελάμβαναν αυστηρά μέτρα, που δε θα επέτρεπαν στους ηττημένους να επιστρέψουν για έναν τρίτο γύρο ένοπλης αντιπαράθεσης.

Θα έλεγα, ωστόσο, ότι στη δεκαετία του '80, ουδείς ισχυρός κηδεμόνας ή επικυρίαρχος, εξωτερικός ή εσωτερικός, υποχρέωσε Έλληνα πρωθυπουργό και ελληνική κυβέρνηση να χωρίσουν τους Έλληνες σε φίλους και αντιπάλους, προοδευτικούς και μιάσματα. Ούτε δικαιολογείται οποιαδήποτε κίνηση ρεβανσισμού για παλιούς λογαριασμούς από προδικτατορικές εποχές, υπό την έννοια, ότι οι κλαδικάριοι και οι πρασινοφρουροί δεν είχαν οι ίδιοι βιώσει τα λεγόμενα "πέτρινα χρόνια", αλλά ούτε και έχει λογική, να προέβαιναν σε πράξεις πολιτικής αντεκδίκησης για θλιβερές καταστάσειςτις οποίες ενδεχόμενα, είχαν υποστεί οικείοι τους στο διάστημα της εικοσαετίας 1947-1967.

Τέλος, θα συμφωνήσω ότι ήταν πολιτικά, ηθικά, ανθρωπιστικά ανεπίτρεπτο να παίρνεις πιστοποιητικό ακόμη και για να θάψεις το δικό σου άνθρωπο. Δεν ξέρω εάν ή οικογένειά σου είχε βιώσει μία τέτοια τραγική και θλιβερή πραγματικότητα. Υποθέτω, όμως, ότι εσύ προσωπικά δε θα έχει ποτέ σου βιώσει την απομόνωση του νεοδημοκράτη ή του δεξιού στο διάστημα 1981-1987 και 1993-2004. Ίσως, θα έπρεπε να κουβεντιάσεις με έναν τέτοιο.

Εγώ προσωπικά, το έτος 1998-1999, εποχή που δεν έφερα κανένα κομματικό αξίωμα, ούτε και εκδηλωνόμουν ποτέ με κομματικό φανατισμό αλλά πάντοτε επιδιδόμουν σε ήπιες και ανοικτές πολιτικές τοποθετήσεις, βρέθηκα επανειλλημένως "φακελωμένος", μόνο και μόνο επειδή εργαζόμουν ως έμμισθος επιστημονικός συνεργάτης της Γραμματείας Πολιτικού Σχεδιασμού και Προγράμματος της ΝΔ και αυτό, χωρίς επιδείξεις και φανφάρες: από τη μονάδα του Πολεμικού Ναυτικού στην οποία υπηρέτησα, η οποία, ήταν γνωστό άντρο "πρασινοφρουρών" αξιωματικών, έως και σε ένα ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό στον οποίο εργάστηκα ως πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης, η γραμμή του οποίου ήταν αυστηρά φιλοπασοκική.

Η αλήθεια είναι ότι κανείς δε ζητούσε πλέον πιστοποιητικό για να θάψεις το δικό σου άνθρωπο, αλλά ήταν έτοιμο το πιστοποιητικό για να θάψουν επαγγελματικά και κοινωνικά, εσένατον ίδιο. Υπάρχουν αναρίθμητα παραδείγματα, από αναρίθμητες περιπτώσεις ανθρώπων για αυτά που σου γράφω.

Με χαρά θα συνέχιζα αυτή τη συζήτηση μαζί σου, εδώ ή αλλού, καθώς η εκτίμηση είναι βέβαιη και (είμαι σίγουρος) αμοιβαία.

Ανώνυμος είπε...

γειά σου παλιέ φίλε Γιάννη
μπορεί να μην ταυτίζομαι με πολλά που γράφεις, όμως βρίσκω τις προσπάθειές σου -και το blog- αξιέπαινες.

καλό καλοκαίρι!
Ζαχαρίας Π.

* I suggest notes and credits to the artwork you post on the blog - ...we need to be "politically correct" after all

Ιωάννης Γ. Μοίρας είπε...

Αγαπητε Ζαχαρια

Θυμαμαι απο τα παλια καλα φοιτητικα χρονια δε συμφωνουσαμε σε ολα, αλλα παντοτε μας προσφερε καινουργια ερισματα για σκεψη, η οποια διαφωνια μας. Οπως τοτε, ετσι και τωρα, θα μου εδινε χαρα και ικανοποιηση να εβλεπα σε ποιες απο τις αποψεις μου σε βρισκω αντιθετο και για ποιο λογο. Καθε διαφωνια, ειδικα απο ανθρωπους σαν και σενα, τη βρισκω καλοπροαιρετη και εποικοδομητικη.


Σε ευχαριστω παρα πολυ που λες πως οι προσπαθειες μου ειναι καλες. Παντα προσπαθω να επικοινωνησω οσο γινεται καλυτερα, οσο γινεται περισσοτερο με τους φιλους μου, τους συμπολιτες μου, τους συνανθρωπους μου.

Ελπιζω να μου κανεις την τιμη να εισαι τακτικος επισκεπτης εδω.

Ανώνυμος είπε...

Και λίγα τους λες Γιάννη. Οι μύστες της αναξιοκρατίας και της διαπλοκής, οι εκατόνταρχοι των πρασινοφρουρών και οι νεόκοποι εκσυγχρονιστές-κολαούζοι των κατασκευαστικών εταιρειών, έρχονται τώρα να μας ζητήσουν και τα ρέστα. O tempora o mores.

Νίκος

Ιωάννης Γ. Μοίρας είπε...

Νικο

Αν και καταλαβαινω ποιο ειναι ακριβως το νοημα του σχολιου σου, ας διευκρινισουμε καλου-κακου, οτι δεν εχει την παραμικρη συνδεση με το σχολιο του φιλου μας Βασιλη, το οποιο ηταν καλοπροαιρετο και σε μεγαλο βαθμο -κατα την αποψη μου- ευθυβολο ως προς το στοχο μιας σωστης κριτικης.

Bασίλης Βλάχος είπε...

Φίλε Γιάννη, αντιλαμβάνομαι πλήρως το γράμμα και το πνεύμα των λόγων σου. Ευτυχώς έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι της Ιστορίας από τα αλήστου μνήμης ψυχροπολεμικά πολιτικά φαινόμενα και τις προβολές τους στην ελληνική κοινωνία. Ξέρεις, έχω στην παππού (τον πατέρα της μητέρας μου) "φονευθέντα υπό κομμουνιστών την 5-7-44", οπότε έχω μια κάποια ιδέα περί μίσους αδελφοκτόνου... Πέραν αυτού όμως, επίτρεψέ μου να θεωρώ τα δυο μεγάλα κόμματα (όχι τις παρατάξεις, πρόσεξε!) ως τις δύο πλευρές του ιδίου νομίσματος! Και, μάλιστα, ενός νομίσματος βρώμικου, προερχόμενου από μαύρα ταμεία, offshore εταιρείες, MAYO, MAN, SIEMENS κλπ, κλπ... Θεωρώ τη Δημοκρατία ως την κορωνίδα των πολιτικών επιτευγμάτων, αλλά αναγνωρίζω το νόθο του χαρακτήρα της στην Ελλάδα. Είμα φανατικά υπέρ του κοινοβουλευτισμού, αλλά βλέπω και τα "κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα", όπου και όταν αυτά γίνονται, υπό το πρόσχημα μιας πρόσκαιρης και ισχνής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, η οποία -επιπλέον- δεν είναι καν αντιπροσωπευτική της λαϊκής βούλησης, καθώς στρεβλώνεται από την εκάστοτε εκλογική νομοθεσία... Το πάμε μακρυά, όμως και δεν είναι σκόπιμο σε αυτή τη στιγμή. Αλλαγή πορείας χρειαζόμαστε, μια νέα μεταπολίτευση, ανάληψη και απόδοση ευθυνών, πολιτικό ήθος. Τα κόμματα δε θα δώσουν καμιά λύση υπό τη σημερινή μορφή, δομή και λειτουργία τους. Και, λυπάμαι που το διαπιστώνω και το λέω, αλλά όσο κι εμείς, νέοι άνθρωποι, εξακολουθούμε να παλινδρομούμε από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη, θα ναυαγούμε πάντα, ξανά και ξανά, στα μανιασμένα κύματα που προκαλούν οι "νταβατζήδες" μεγαλοεργολάβοι και καναλάρχες.
Υ.Γ. Έχεις πολύ καλά καταλάβει ότι η εκτίμησή μου στο πρόσωπό σου είναι μεγάλη. Νιώθω πάντα κερδισμένος μετά από ανταλλαγή απόψεων μαζί σου.

Ανώνυμος είπε...

Δεν υπήρξε καμιά απώλεια αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, επί Καραμανλή. Τα χρήματα γύρισαν πίσω στο ακέραιο. Αν υπάρχει απόδειξη για κάτι άλλο, θα ήθελα πολύ να τη δω. Όχι όμως λόγια του αέρα.

Η λεηλασία των ταμείων και η πιο βίαιη ανακατανομή εισοδήματος στη χώρα μας υπέρ των εχόντων έγιναν στο Χρηματιστήριο επί ΠΑΣΟΚ, όταν κάποιοι "πράσινοι ταμίες" νόμισαν ότι μπορούσαν να σπεκουλάρουν με τα χρήματα των ασφαλισμένων και των μικροκαταθετών. Αποτέλεσμα: χάθηκαν δισεκατομμύρια.

Επίσης, όσον αφορά στο Βατοπέδι: η πρόσφατη απόφαση της Δικαιοσύνης για τη λίμνη Βιστωνίδα, αλλάζει το τοπίο, προαναγγέλλοντας ανατροπές μείζονος χαρακτήρα. Ό,τι έγινε με τον Βαβύλη (αθωώνεται συνεχώς) αλλά και σε άλλες περιπτώσεις! Κάτι μου λέει ότι θα γελάσουμε... Ελπίζω μόνο τότε οι εφημερίδες του ΠΑΣΟΚ να μην ξαναπάθουν αμνησία!

Όσο για τις υποκλοπές, υπενθυμίζω ότι στόχος τους ήταν ο πρωθυπουργός. Άρα, γιατί ακριβώς επικρίνεται η ΝΔ; Μήπως γιατί έτσι και αλλιώς "πρέπει" να επικριθεί, επειδή κάποιοι θέλουν να φθείρουν την κυβέρνηση; Και αναφέρομαι φυσικά στα media, όπου το ΠΑΣΟΚ και η δίδυμη αδερφή του, η διαπλοκή, είναι κυρίαρχα.

Τα περί "πιστοποιητικού εθνικοφροσύνης", ακούγονται μάλλον εκτός τόπου και χρόνου σε όσους από εμάς βιώνουμε καθημερινά την επιβολή μιας (βίαιης ενίοτε, βλ. Δεκέμβρης) αριστεροφροσύνης σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου βίου και μάλιστα από κόμματα δήθεν "δημοκρατικά", μέσα από τα οποία ξεπήδησε η τρομοκρατία.

Να υπενθυμίσω από ποιο κόμμα ξεκίνησαν την καριέρα τους οι "προοδευτικοί" της 17Ν και κάτι τύποι σαν τον Τσουτσουβή; Για την ιστορία: από το ΠΑΣΟΚ.

Άρα, τα περί "πιστοποιητικών", χωρίς μάλιστα να γίνεται αναφορά στο ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν το μόνο κόμμα που έκανε βουλευτή ένα βασανιστή της Χούντας (και δεν είναι ο μόνος χουντικός που ευδοκίμησε στους κόλπους του Κινήματος...), είναι μάλλον αστήρικτα.

Bασίλης Βλάχος είπε...

Προφανώς αισθάνεσαι δικαιωμένος πολιτικά, όταν επί Κυβερνήσεως ΝΔ φοβάσαι να γράψεις το όνομά σου, φίλε "ανώνυμε"...
Παρ' όλα αυτά, δεν υπάρχει (σε φυσιολογικούς, βέβαια, ανθρώπους) μόνο άσπρο και μαύρο. Σε ΚΑΘΕ επιχείρημά σου, και γενικότερα σε οποιοδήποτε κομματικό επιχείρημα, υπάρχει ένα εξίσου ισχυρό αντεπιχείρημα. (Να πούμε για τους δολοφόνους του Λαμπράκη, του Τεμπονέρα;) Κι αυτό συμβαίνει, διότι άπαντες, μπλε, πράσινοι, κόκκινοι, ροζ, μαύροι, έχουν τη φωλίτσα τους λερωμένη... Οι κάθε λογής .....-φρουροί (βάλε όποιο χρώμα θέλεις) μετά από κάθε "νικηφόρες" γι' αυτούς εκλογές, νομίζουν ότι παίρνουν λαφυρο το κράτος ολόκληρο και ενεργούν με ακριβώς αυτό το σκεπτικό. Ε, λοιπόν, πόσο θα συνεχίζεται αυτή η παντελής έλλειψη δημοκρατικής παιδείας; Νίκη στις εκλογές δε σημαίνει ότι για 4 χρόνια "κάνω ότι γουστάρω και δε δίνω λογαριασμό σε κανέναν". Σημαίνει ότι αναλαμβάνω την ευθύνη να οδηγήσω τη χώρα προς μια θετική κατεύθυνση, με γνώμονα το εθνικό συμφέρον. Το έχεις δει εσύ αυτό τα τελευταία ...πολλά χρόνια; Αν το έχεις δει, θα ήθελα πολύ να το δείξεις και στους υπόλοιπους...