3 Ιουλ 2009

Βρε καλώς τα παιδιά!


Έπρεπε να βγει, άγνωστο για ποιους προσωπικούς λόγους, ο κος. Τσουκάτος και να πει ότι με τα ίδια του τα χέρια κουβάλησε στο ταμείο του ΠαΣοΚ ένα εκατομμύριο μάρκα ως χορηγία της γερμανικής εταιρείας Siemens, για να ξεκινήσει μία ολόκληρη συζήτηση γύρω από το λεγόμενο μαύρο χρήμα.
Καλώς τα παιδιά, που θα έλεγε στις καλές του μέρες ο κος. Αλαβάνος!
Δηλαδή, τόσα χρόνια, ουδείς είχε παρατηρήσει ότι τα φανερά μόνο έξοδα των κομμάτων σε νοίκια κτιρίων, πάγιους και έκτακτους λογαριασμούς, μισθούς τακτικού προσωπικού και αμοιβές εξωτερικών συνεργατών (ιδιωτών, ή εταιρειών), προμήθειες υλικών και παραγγελίες εκτυπώσεων, διοργάνωση δεκάδων τεραστίων σε όγκο εκδηλώσεων, προεκλογικές και διαφημιστικές καμπάνιες κ.ο.κ., υπερέβαιναν κατά πολύ τα ετήσια έσοδα χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό, συν τα ποσά δανεισμών από τράπεζες;
Δηλαδή, τόσα χρόνια, ουδείς είχε διερωτηθεί για το πώς, πολιτικά πρόσωπα που δε διέθεταν καμιά αξιόλογη οικογενειακή περιουσία, ούτε και έκαναν καμιά φοβερή καριέρα στον ιδιωτικό τομέα, ούτως ώστε να αποκτήσουν πολλά χρήματα σε σχετικά νεαρή ηλικία, βρέθηκαν να κάνουν προεκλογικές εκστρατείες εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ και να διάγουν ένα βίο, πιο χλιδάτο και από του Κασόγκι;
Δηλαδή, τα τελευταία χρόνια, ουδείς έχει δει ως σπαζοκεφαλιά, το πώς ακόμη και κάτι τριαντάχρονοι wannabes (σε απλή μετάφραση, τα παιδιά του κομματικού σωλήνα, που ευελπιστούν να γίνουν οι πολιτικοί ηγέτες της επόμενης εικοσαετίας ή τριακονταετίας), που δεν έχουν βγει καλά-καλά στην πιάτσα, για να πιάσουν στα χέρια τους τον πρώτο τους μισθό, άξαφνα διοργανώνουν ιδιωτικές γιορτές και πανηγύρια, με χίλιους, χίλιους πεντακόσιους, δύο χιλιάδες προσκεκλημένους;
Βρε καλώς τα παιδιά, ξανά!
Καλώς τους φορείς του πολιτικού μας συστήματος, που έπεσαν και πάλι από τα σύννεφα και άξαφνα, τους ήρθε η έγνοια της διαφάνειας.
Καλώς τους εκλεγμένους, ή όχι ακόμα εκλεγμένους, πολιτικούς μας, που ψαχουλεύουν το πόθεν έσχες του απέναντί τους, ως ξεκάρφωμα, για να μην προλάβει ο απέναντι, να ψαχουλέψει το πόθεν έσχες το δικό τους.
Καλώς τους δημοσιογράφους, που βρήκαν παιδική χαρά για να παίξουν και όταν κουραστούν, θα πάνε να ξαποστάσουν στα parties στο Κολωνάκι, στα κυκλαδίτικα εξοχικά και στα δωδεκάμετρα σκάφη cruisers των πολιτικών προσώπων που τους προσκαλούν. Όχι, δε θα ρωτήσουν από πού βρέθηκαν όλα αυτά, προέχει η ευγένεια του φιλοξενούμενου, απέναντι στον οικοδεσπότη.
Αλλά και να μην ανήκει κανείς στους παραπάνω, όσο και εάν προβληματιστεί πάνω στην ιδέα του μαύρου πολιτικού χρήματος, καταλαβαίνει ότι η κατάσταση είναι αυτό που λέμε μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.
Ψηφίζεται το ασυμβίβαστο μεταξύ βουλευτή και επαγγελματία; Λέγεται τότε, πως ο βουλευτής, μη καλυπτόμενος οικονομικά από την αποζημίωση που του χορηγεί το κράτος, θα αναζητήσει πρόσθετη οικονομική στήριξη από ιδιώτες.
Ψηφίζεται η άρση του ασυμβιβάστου; Λέγεται τότε, πως ενδέχεται ο βουλευτής να μπει στον πειρασμό να συνδυάσει τις πολιτικές προσβάσεις του σε κρατικούς οργανισμούς και επιχειρήσεις, ή, τις πολιτικές φιλίες του με ανθρώπους του ιδιωτικού κεφαλαίου, προκειμένου να προωθήσει τις δικές του business.
Φτάνει ο κόμπος στο χτένι και δημιουργείται γενική εμπλοκή, σε όλα τα προηγούμενα; Ε, τότε, να’ ναι καλά οι σύζυγοί τους, που μπορούν να παίρνουν ελεύθερα δουλειές είτε ως επιχειρηματίες, είτε ως επιτηδευματίες. Εξάλλου, επιχείρημα υπάρχει και εδώ: δε θα κλείσει ως επαγγελματίας η γυναίκα μου (ή ο άντρας μου, για τις γυναίκες πολιτικούς), επειδή αποφάσισα εγώ να γίνω βουλευτής, ή υπουργός.
Λύσεις υπάρχουν; Πολλές. Αλλά απαιτείται ευθυκρισία. Ειλικρίνεια. Και πάνω απ΄ όλα, αξιοπρέπεια.
Τι μπορεί να σημαίνει ευθυκρισία; Να έχεις τόσο δα μυαλό, ώστε να καταλάβεις, ότι είναι χίλιες φορές προτιμότερο να έχεις ανοικτές και καθαρές σχέσεις ως πολιτικός με το ιδιωτικό κεφάλαιο, παρά κρυφές και ύποπτες. Στα δεκάδες ταξίδια που έκανα στο εξωτερικό εκπροσωπώντας το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, άλλοτε ως αναπληρωτής γραμματέας Διεθνών Σχέσεων και πρόσφατα, ως αναπληρωτής γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού, είδα κολοσσούς του ιδιωτικού κεφαλαίου και της ιδιωτικής παραγωγής να προσφέρουν επίσημες χορηγίες (με διαφημιστικά πανό, διαφημιστικά περίπτερα κ.α.) σε μεγάλα συνέδρια κομμάτων. Υποψηφίους, να δέχονται ποσά από επιχειρηματίες, ή από απλούς πολίτες, να τους κόβουν διάτρητη απόδειξη από την εφορία και να δημοσιοποιούν τη λίστα χορηγιών τους σε εφημερίδες. Σεμνά και φανερά. Εμείς εδώ, προτιμούμε να μην έχουμε σχέση με καμιά Siemens επισήμως και να μας φέρνει ο κάθε κος. Τσουκάτος χαρτοφύλακες με λεφτά.
Τι μπορεί να σημαίνει ειλικρίνεια; Να είσαι τόσο δα αληθινός, που να μην περιγελάς ως «γύφτο» (ζητώ συγγνώμη από τη συμπαθή φυλή των αθίγγανων) το Βρετανό βουλευτή που χρέωσε στον κρατικό προϋπολογισμό έως και τα παπούτσια που αγόραζε, ενώ την ίδια ώρα, βάζεις τα λεφτά του προϋπολογισμού του δικού σου κράτους στην μπροστινή τσέπη, τα χαρτζιλίκια από τους χορηγούς σου στην πίσω και παίρνεις και extra bonus κανονάκι (που λέγαμε πιτσιρικάδες, παίζοντας στα ουφάδικα της γειτονιάς), μία οικοσκευή.
Τι σημαίνει αξιοπρέπεια; Να είσαι τόσο δα κύριος (ή κυρία) που να προτιμάς να υπηρετείς το δημόσιο αξίωμά σου έχοντας μία σφικτή και περιορισμένη οικονομική διαχείριση της λειτουργίας του γραφείου σου, αλλά την ίδια ώρα, να μην έχεις ανάγκη ή υποχρέωση απέναντι σε κανέναν, από το να γεμίζεις την τηλεόραση, τις εφημερίδες, τις στάσεις των λεωφορείων με τη ματαιόδοξη φατσούλα σου, ενώ είσαι υπάλληλος και υποχείριο εκείνου που σου πληρώνει όλα αυτά.
Μετά από όλα αυτά τα απλά και εντελώς πρακτικά που ανέφερα, ας πάρουμε μία βαθιά ανάσα και ας επιστρέψουμε στις θεωρητικές αναλύσεις γύρω από το μαύρο χρήμα, οι οποίες, ειρήσθω εν παρόδω, είναι σχεδιασμένες να μην καταλήγουν πουθενά.

6 σχόλια:

Βασίλης Βλάχος είπε...

Μπράβο σου Γιάννη! Πολύ μου αρέσει που μιλάς ύπερκομματικά! Το πολιτικό μας σύστημα χρειάζεται αναγέννηση!

Ανώνυμος είπε...

Σωστός Γιάννη. Σωστόοοος!!! Έχω ιδίαν αντίληψη. Όταν κάποτε συμμετείχα στις δημοτικές εκλογές ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Πειραιά, ΓΝΩΣΤΟΤΑΤΟΣ Πειραιώτης επιχειρηματίας προσφέρθηκε να καλύψει έξοδα συνεστιάσεων κ.λπ. Φυσικά και δεν δέχθηκα. Ξόδεψα μόνο 3.500 δραχμούλες (τόσα διέθετα για τον σκοπό αυτό)για να τυπώσω ελάχιστα έντυπα, τα οποία εμοίρασα με την σύζυγό μου στις Λαϊκές αγορές και μάλιστα κρυφίως, διότι ντρεπόμουνα. "Μάζεψα" 600, περίπου, ψήφους και αισθάνομαι υπερήφανος και ελεύθερος να "βρίζω" τον οποιονδήποτε.

Ανώνυμος είπε...

Από αφηρημάδα δεν υπέγραψα το "Σωστός Γιάνν, Σωστόοοος!!!".
Δημοσθένης Μπούκης του Γιάννη.

Ιωάννης Γ. Μοίρας είπε...

Βασίλη,

Ούτε είμαι υπερκομματικός, ούτε τον παριστάνω. Από την άλλη πλευρά, δε μπορώ να κοροϊδεύω τους συμπολίτες μου και πολύ περισσότερο τον εαυτό μου, με το να υποκρίνομαι πως δε βλέπω και δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς γίνεται γύρω μας. Επιπλέον, το μέλλον της κοινωνίας εξαρτάται από τη φωνή μας, όχι από τη σιωπή μας. Έτσι δεν είναι;

Δημοσθένη,

Αν δεν είχες τη ρημάδα την αφηρημάδα, ενδεχομένως να κέρδιζες 601 ψήφους. Βάζω στοίχημα πως ξέχασες να βάλεις σταυρό στον εαυτό σου. :-)))

Ιωάννης Γ. Μοίρας είπε...

Με ποιον είχες κατεβεί αλήθεια; Λογοθέτη; Φωτίου; Μπεντενιώτη;

Ανώνυμος είπε...

Με τον κ. Μανώλη Μπεντενιώτη. Στα δύσκολα. Τότε που οι "άρχοντες" έστριβαν εν όψη νίκης κ. Αγραπίδη. Πραγματικά δεν με ψήφισα.
Δημοσθένης Μπούκης του Γιάννη.