23 Ιουν 2009

Στον πάτο η ναυαρχίδα




Η ναυαρχίδα του κεντροδεξιού τύπου βυθίστηκε. Πήγε στον πάτο αύτανδρη, παρασύροντας 450 εργαζόμενους οικογενειάρχες που έτρωγαν από ‘κεί μέσα ψωμί. Η κυβερνήτης Γιάννα Αγγελοπούλου, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, δεν παρέμεινε στη γέφυρα μέχρι τέλους, αλλά απογειώθηκε με ελικόπτερο για την έπαυλή της. Όσο για τα διευθυντικά στελέχη που έφερε από τα μεγαλύτερα φιλοπασοκικά εκδοτικά συγκροτήματα, το βέβαιο είναι πως δε θα κακοπέσουν. Στα παλιά γνωστά τους κατατόπια, κάπου θα βρουν περίοπτη θέση και γερό μισθό, προκειμένου να συνεχίσουν απρόσκοπτα την εργώδη τους προσπάθεια για τακτική αποδόμηση του Κώστα Καραμανλή και της Νέας Δημοκρατίας.
Η εφημερίδα που ίδρυσαν ο Άρης και η Λίλιαν Βουδούρη και την οποία, στα πέτρινα χρόνια των κυβερνήσεων Παπανδρέου, εκτόξευσε κυκλοφοριακά σε πάνω από διακόσιες χιλιάδες φύλλα πωλήσεων πανελλαδικά, ο μαχητικός Δημήτρης Ρίζος, έβαλε λουκέτο. Η κατάσταση είχε αρχίσει να διαμορφώνεται ζοφερή, από την εποχή που οι εναλλαγές στις θέσεις εκδότη και διευθυντών, έβαιναν με τους ίδιους ταχείς ρυθμούς που εναλλάσσονταν και οι ισορροπίες στις ψήφους εντός του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Τύπου Α.Ε., ενώ την ίδια ώρα, η κυκλοφορία της εφημερίδας στην αγορά, ακολουθούσε σταθερά καθοδική τάση. Όταν ανακοινώθηκε η αγορά της εφημερίδας από την κα. Αγγελοπούλου, το τέλος της κρινόταν πλέον δεδικασμένο, τουλάχιστον για όσους ξέρουν δύο-τρία πράγματα για την αγορά του Τύπου και την ιδέα πίσω από την έκδοση και την κυκλοφορία ενός πολιτικού φύλου.
Μία πολιτική εφημερίδα, χρειάζεται πρωτίστως να υπηρετεί μία συνεπή πολιτική προσέγγιση, ανεξαρτήτως των διαφόρων διορθωτικών αλλαγών στα πρωτοσέλιδα και στην αρθρογραφία, που προκύπτουν με βάση τα σκαμπανεβάσματα στις σχέσεις εκδότη και αρχηγού του κόμματος που υποστηρίζεται. Επιπλέον, μία πολιτική εφημερίδα προσαρμόζει ακόμη και το στήσιμό της, στην αισθητική άποψη της μερίδας των αναγνωστών στο πολιτικό ένστικτο των οποίων απευθύνεται. Αρχίζοντας από το τελευταίο, η αισθητική του «ΕΤ» τα τελευταία χρόνια θύμιζε κάτι μεταξύ της Village Voice και της FAQ, με τη μόνη διαφορά, ότι οι παραδοσιακοί συντηρητικοί αναγνώστες, δε μοιάζουν σε τίποτα με τα trendy τυπάκια που βολτάρουν στου Ψυρρή. Σε ότι αφορά το πολιτικό περιεχόμενο και τη γραμμή της, είναι προφανές ότι η κα. Αγγελοπούλου δεν ήθελε παραδοσιακούς κεντροδεξιούς διευθυντές και αρθρογράφους, διότι θα αντιδρούσαν εάν οι προσωπικές βλέψεις της εργοδότριάς τους έρχονταν σε αντίθεση με τις αποφάσεις και τις πολιτικές της νέας διακυβέρνησης και του πρωθυπουργού. Προσλαμβάνοντας, ωστόσο, γνωστούς για τη φιλοπασοκική τους πένα διευθυντές και αρθρογράφους, το μόνο που κατάφερνε ήταν η όποια στήριξη στον Κ. Καραμανλή και στη ΝΔ να βγαίνει στις σελίδες χειρότερη, ακόμη και από την πιο άσχημη κριτική.
Φυσιολογικό αποτέλεσμα όλων των προηγούμενων; Οι αναγνώστες της μία πλευράς, δεν είχαν λόγο να εγκαταλείψουν «Τα Νέα», «Το Βήμα», «Ελευθεροτυπία», «Έθνος» κ.α. για να αγοράσουν τον «ΕΤ», ενώ, οι παραδοσιακοί αναγνώστες της εφημερίδας είχαν πια κάθε λόγο, να την εγκαταλείψουν και να στραφούν σε άλλου είδους έντυπα (π.χ. free press), ή να κόψουν τις εφημερίδες μια και καλή.
Και τώρα, ποιες είναι οι νέες πολιτικές ισορροπίες στον Τύπο; Από τη μία πλευρά υπάρχει η ισχύς των πολλών και από την άλλη πλευρά, υπάρχουν η διοικητική και οικονομική αβεβαιότητα στην «Απογευματινή» και μοναχά, το αγωνιστικό φιλότιμο του κου. Ρίζου. Η μάχη είναι όχι ανισόρροπη, αλλά εντελώς άνιση. Αυτό θα φανεί όχι απλά στις κυκλοφορίες και στην αναπαραγωγή των άρθρων και των ρεπορτάζ από τα τηλεοπτικά κανάλια και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, αλλά κυρίως, στα πρωτοσέλιδα που κρέμονται στα μανταλάκια των περιπτέρων, που αυτά είναι που δημιουργούν συνήθως πολιτικά κλίμα ανάμεσα στο πλήθος των διαβατών.
Εκείνα τα πολιτικά πρόσωπα που ήταν οι φυσικοί υπεύθυνοι για την εκστρατεία οριστικής εξόντωσης του κεντροδεξιού τύπου, αφού έκαναν τη δουλειά τους, τώρα βρίσκονται εκτός σκηνικού, καθώς αποφάσισαν να αποχωρήσουν –αξιοπρεπώς κατά την άποψή τους. Οι εναπομείναντες, θα αποφασίσουν, άραγε, να αναλάβουν δραστικές πρωτοβουλίες για επαναφορά των χρειαζούμενων ισορροπιών, ή θα πάμε σε μία ιδιόμορφη επιβολή δικτατορίας στη γραπτή ενημέρωση του πολίτη; Η Ρόδος είναι εδώ, το πήδημα δεν ξέρω ποιος έχει τη δύναμη να το κάνει.
Πάντως, η βύθιση, όχι από βλάβη, αλλά από τορπίλη, της ναυαρχίδας του κεντροδεξιού τύπου, είναι φυσιολογικό να χρησιμοποιείται από κάποιους ως έμμεσος συμβολισμός που αναπέμπει σε βύθιση της κεντροδεξιάς εν τω συνόλω. Και αυτό, δυστυχώς, είναι το χειρότερο, καθώς τα γεγονότα τρέχουν, αλλά οι συμβολισμοί μένουν.

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ΣΥΜΦΩΝΩ ΚΥΡΙΕ ΜΟΙΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΓΡΑΦΟΜΕΝΑ ΣΑΣ, Η ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΜΑΣ ΕΝΩ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΕΝΤΥΠΩΝ ΜΕΣΩΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΤΩΡΑ ΧΑΝΕΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ ΓΑΛΑΖΙΑ.
ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΑ ΔΟΥΜΕ

ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ είπε...

ΥΜΦΩΝΩ ΚΥΡΙΕ ΜΟΙΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΓΡΑΦΟΜΕΝΑ ΣΑΣ, Η ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΜΑΣ ΕΝΩ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΕΝΤΥΠΩΝ ΜΕΣΩΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΤΩΡΑ ΧΑΝΕΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ ΓΑΛΑΖΙΑ.
ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΑ ΔΟΥΜΕ

Triantopoulos Chr. είπε...

Το άδοξο τέλος του Ελ. Τύπου της κ. Αγγελοπούλου ήταν όντως προδιαγεγραμμένο, ωστόσο μπορεί να είναι η αρχή της επιστροφής της εφημερίδας στις κεντροδεξιές τις ρίζες, αξιοποιώντας την αίσθηση «ποιότητας» που έχει δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια και τη ζήτηση του κόσμου για μία ισχυρή εφημερίδα του χώρου. Θα πρέπει βέβαια να βάλουν πλάτη ορισμένοι…

Ιωάννης Γ. Μοίρας είπε...

Αγαπητέ κε. Τριαντόπουλε

Η πλάτη σε ένα τέτοιο σοβαρό εγχείρημα, θα έπρεπε να είχε μπει εδώ και πέντε χρόνια. Κάποιοι όμως αποφάσισαν να κάνουν παιχνίδι με πασοκικές πένες. Τα αποτελέσματα αυτής της επιλογής, ορατά διά γυμνού οφθαλμού σήμερα...