22 Ιουν 2009

Πανικός, καταστροφή!





Τα έχουμε διαβάσει όλοι τα σενάρια που κυκλοφορούν σε εφημερίδες, σύμφωνα με τα οποία, βρίσκεται υπό μελέτη το ενδεχόμενο να αναλάβει η Νέα Δημοκρατία την πρωτοβουλία για τέλεση εθνικών εκλογών το Σεπτέμβριο. Στόχος, σύμφωνα πάντα με τα σενάρια, θα ήταν η μικρή ήττα, ή «να χάσουμε λίγο» -όπως λέγεται και γράφεται. Με άλλα λόγια, ζητούμενο μίας τέτοιας στρατηγικής θα ήταν να μη λάμβανε το ΠαΣοΚ αυτοδυναμία στον αριθμό εδρών του στη Βουλή, ή, η πλειοψηφία του να απέβαινε τόσο οριακή και ασθενική, που θα κατέρρεε σύντομα, με αποτέλεσμα να πηγαίναμε ξανά σε εκλογές. Ή, να είχε αποδυναμωθεί σε τέτοιο βαθμό το ΠαΣοΚ ως κυβέρνηση μέσα σε έξι μήνες, ούτως ώστε, προκαλώντας η ΝΔ εκλογές το Μάρτιο του 2010, με πρόφαση την εκλογή Προέδρου, να κατάφερνε να επανέλθει στη διακυβέρνηση, μετά από μία «πράσινη παρένθεση».

Χωρίς να εξηγήσουμε εκτενώς το αυτονόητο, πόσο ηττοπαθές, υποτιμητικό και απαράδεκτο είναι να διαχέει κανείς σενάρια ελεγχόμενης ήττας, ενώ οι πολιτικές καταστάσεις που διαχειριζόμαστε μπορεί να αποδειχθούν εντελώς αναστρέψιμες, ας προχωρήσουμε σε μία απλή, κοινή διαπίστωση. Οι δημοσιογράφοι των μεγάλων εφημερίδων κάνουν ρεπορτάζ με βάση πρωτογενείς πηγές πληροφόρησης. Μάλιστα, επειδή οι περισσότεροι από αυτούς είναι βαριά ονόματα στο χώρο του πολιτικού ρεπορτάζ, η αμέσως επόμενη απλή, κοινή διαπίστωση που μπορούμε να αναφέρουμε, είναι πως οι συνομιλητές τους, δεν είναι τίποτα κομπάρσοι στο χώρο της ΝΔ, ούτε καν δευτεροκλασάτα στελέχη, αλλά επιτελούν κάποιο πρωταγωνιστικό, αν όχι καθοριστικό ρόλο, είτε στην κυβέρνηση, είτε στο κόμμα.

Τι έχω να παρατηρήσω μετά απ’ αυτά; Πολλά…

Πρώτον, όσοι εξάγουν τέτοια σενάρια πέφτουν στην παγίδα μίας φοβερής επιπολαιότητας. Οι εκλογικές στρατηγικές σε μία κυβέρνηση, ή σε ένα κόμμα, είναι για να εκπονούνται εν κρυπτώ, να μελετούνται εν κρυπτώ και εάν και εφόσον κάτι τέτοιο κριθεί ως αναγκαίο, να επιλέγονται εν κρυπτώ. Πάντως, σίγουρα όχι για να εξυπηρετούν ως υλικό διαρροών προς τον Τύπο. Εάν, από την άλλη πλευρά, οι διαρροές γίνονται με σκοπό την καταγραφή αντιδράσεων του δημοσιογραφικού κόσμου, ή της κοινής γνώμης, ή με σκοπό καθαρά αποπροσανατολιτιστικό προκειμένου να προαχθεί αιφνιδιαστικά κάποιου άλλου είδους σχεδιασμός, τότε η παγίδα της επιπολαιότητας, καθίσταται ακόμη μεγαλύτερη. Διότι, ο πολίτης ψηφίζει κόμματα και κυβερνήσεις, για να χαράσσουν πολιτικές και να τις υλοποιούν, να προσφέρουν κατάλληλες λύσεις και αισιόδοξες προοπτικές. Όχι για να παίζουν επικοινωνιακό μπιλιάρδο στην πλάτη του, χρησιμοποιώντας μάλιστα ένα κόμμα με πολιτικό βάρος και ιστορικό βάθος. Και εν πάση περιπτώσει, κυβέρνηση και κόμμα έχουν ήδη καταβάλει υψηλό τίμημα για διάφορα πειράματα επικοινωνισμού που συνήθως λειτουργούν αρνητικά σε σχέση με την παράλληλη, σκληρή προσπάθεια που διεξάγεται για δόμηση μίας ποιοτικής, πειστικής πολιτικής εικόνας.

Δεύτερον, είναι μεγάλη αφέλεια να πιστεύει κανείς ότι θα κουνήσει μία εκλογική μπαγκέτα και αίφνης, οι κάλπες θα αρχίσουν να αποδίδουν στους ρυθμούς που του είναι ευχάριστοι. Οι εκλογικές τάσεις, διαμορφώνονται ανάλογα με τη δράση των πολιτικών φορέων και την αντίδραση των πολιτών σε αυτές και γι’ αυτό το λόγο, όλα τα ενδεχόμενα, μένουν πάντα ανοιχτά και τίποτα δεν προεξοφλείται, ούτε τίποτα αποκλείεται. Οι εκλογές δεν είναι επιτραπέζιο παιχνίδι στρατηγικής με μολυβένια στρατιωτάκια να κινούνται πάνω σε χάρτινο ταμπλό και έκβαση προκαθορισμένη, αλλά μία ζωντανή ανοιχτή δημοκρατική διαδικασία, όπου επικρατεί, εκείνος που πείθει για τις προθέσεις του και για τα κίνητρά του. Έτσι, πηγαίνοντας κανείς τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, απλά διότι έτσι τον βολεύει, κάθε άλλο παρά θα μπορούσε να προδικάσει ένα βολικό αποτέλεσμα. Αν μάλιστα, πήγαινε κανείς τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, έχοντας κατά νου να εκβιάσει μία σειρά αλυσιδωτών εξελίξεων που θα επέφεραν αβεβαιότητα και αστάθεια στο πολιτικό σύστημα και στη διακυβέρνηση, το πιθανότερο θα ήταν να εισέπραττε, αντί για ένα βολικό -ως προς τη συνέχεια- αποτέλεσμα, ένα ορθάνοιχτο «όρσε», αντίστοιχο εκείνου που εξέπεμπαν οι κάτοικοι του χωριού Άγρυλος, προς τον υπουργό και συντοπίτη τους υπουργό Ανδρέα Μαυρογυαλούρο, στην ταινία «Υπάρχει και Φιλότιμο».

Τρίτον, καθίστανται πολιτικά προκλητικά και προσβλητικά τέτοιας μορφής σενάρια, διότι εκθέτουν τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Ο Κώστας Καραμανλής έχει επανειλημμένως καταστήσει γνωστό, απευθυνόμενος με δηλώσεις και διαγγέλματά του στον πολίτη, ότι δεν παίζει με τους θεσμούς. Ότι δεν παίζει σε βάρος του συμφέροντος του τόπου και της κοινωνίας. Ότι δεν πιστεύει σε αλχημείες και ταχυδακτυλουργικά τρυκ. Ότι οι δικές του προτεραιότητες αφορούν στη δημιουργία κλίματος πολιτικής σταθερότητας, με συναινετική εκλογή Προέδρου αν είναι δυνατό και κυβερνητικής ομαλότητας, με κύριο αντικείμενο δραστηριοποίησης, την αντιμετώπιση των συνεπειών της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης σε εθνικό επίπεδο και τη συνέχιση των μεταρρυθμίσεων. Ότι πιστεύει στις σταθερές αυτοδύναμες κυβερνήσεις και ότι δεν ταιριάζει στη φιλοσοφία και στην ιδιοσυγκρασία του, να μπει σε συλλογισμούς για παιχνίδια κοινοβουλευτικής και πολιτικής αστάθειας, βασιζόμενα μάλιστα, σε στρατηγικό σχεδιασμό που απλά και μόνο θα βόλευε εκλογικά τη ΝΔ. Επομένως, οι διαρρέοντες τα σενάρια έρχονται σε ευθεία σύγκρουση πολιτικών ιδεών και απόψεων και πάνω απ’ όλα, ηθικών και αξιακών προτεραιοτήτων σε σχέση με εκείνες για τις οποίες μας έχει επανειλημμένως μιλήσει ο πρωθυπουργός.

Τέταρτον, όσοι διαρρέουν αυτά τα σενάρια δημιουργούν την εντύπωση ότι ως κυβέρνηση και ως κόμμα είμαστε αμετανόητοι και μάλιστα, σε προχωρημένο βαθμό επικινδυνότητας αναφορικά με την εκλογική προοπτική μας. Διότι, η ουσία και η σημασία της όλης της συλλογιστικής πίσω από το στρατηγικό σχεδιασμό για πιθανότητα εκλογών το Σεπτέμβρη, είναι τόσο αναπόδεικτες και επισφαλείς, όσο είναι και οι εκτιμήσεις, ότι η ήττα της 7ης Ιουνίου, εν πολλοίς οφείλεται σε ψηφοφόρους της ΝΔ, οι οποίοι προτίμησαν να μη λάβουν μέρος στην ψηφοφορία ή να ψηφίσουν μικρότερο κόμμα, αντί να μετακινηθούν προς το ΠαΣοΚ και ότι η στάση τους αυτή, δεν αποτέλεσε συνειδητή εκδήλωση δυσφορίας με άδηλη συνέχεια, αλλά απλά, έναν σταθμό transit για επιστροφή τους και πάλι στη ΝΔ. Επιπλέον, μόνο ως πράξη αμετανόητων και μάλιστα, σε προχωρημένο βαθμό επικινδυνότητας, θα εκλάμβανε οποιοσδήποτε την περίπτωση να αναλώνουμε χρόνο και σκέψη σε στρατηγικούς σχεδιασμούς πρόκλησης εκλογικής ανακατωσούρας και σε πειράματα επικοινωνισμού, αντί, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη το ηχηρό μήνυμα των ευρωεκλογών, να εργαζόμαστε ήδη προς την κατεύθυνση του να φέρουμε ακόμη πλησιέστερα στον καθημερινότητα του πολίτη κυβέρνηση και κόμμα και αντίστροφα, τον πολίτη της καθημερινότητας ακόμη πλησιέστερα στην προσπάθεια που καταβάλλουμε ως κυβέρνηση και ως κόμμα.

Αυτά έχω να παρατηρήσω προς το παρόν… Θα ήθελα, ωστόσο, να υποβάλλω ένα ερώτημα, ως προσωπική απορία. Μήπως θα ‘πρεπε, εφόσον με την προεκλογική καμπάνια που τρέξαμε ξεκαθαρίσαμε πάνω-κάτω τους λογαριασμούς μας με τα πράσινα παπαγαλάκια, να δούμε τι θα κάνουμε και με τα μπλε; Μην αρχίσουμε δα, κάποια στιγμή να ανακράζουμε και συναμεταξύ μας «πανικός, καταστροφή»!

Δεν υπάρχουν σχόλια: