10 Ιουν 2009

Αρκετά με τις Καραβέλες!


Τώρα που έπαψε η υπόθεση Καραβέλα να αποτελεί ζήτημα προεκλογικής υπερβολής, εκμετάλλευσης και αντιδικίας, μπορούμε να το δούμε υπό το πρίσμα, αν όχι της ειλικρίνειας, τουλάχιστον της νηφαλιότητας που υποδεικνύουν μερικές ρεαλιστικές παραδοχές.

Πρώτον, είναι ακατανόητο ότι κατηγορήθηκε η κυβέρνηση για τη διαφυγή Καραβέλα και τη σύλληψη της γυναίκας και των παιδιών του. Αν το δεχτούμε αυτό, είναι σα να δεχόμαστε ότι η κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα, την αρμοδιότητα, το δικαίωμα, ή την ευθύνη, να υποκαθιστά τη Δικαιοσύνη στο έργο της, να της υπαγορεύει τη δουλειά της, ή ακόμη χειρότερα, να τη χειραγωγεί. Κάτι, το οποίο δε συμβαίνει και αυτό, συνάγεται από το γεγονός ότι η ανεξάρτητη έρευνα της Δικαιοσύνης έχει κατά καιρούς φέρει στο φως υποθέσεις, στις οποίες εμπλέκονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κυβερνητικά στελέχη. Από την άλλη πλευρά, η κατηγορία προέρχεται πρωτίστως από το ΠαΣοΚ, κάτι που είναι δικαιολογημένο, καθώς έχει αποδείξει τόσο από τον κομματικό, όσο και από το κυβερνητικό του βίο, ότι πιστεύει στην έννοια της Δικαιοσύνης a-la-carte, της κατά παραγγελία Δικαιοσύνης δηλαδή. Επομένως, επί της ουσίας δεν υφίσταται πραγματικό πολιτικό ζήτημα για την κυβέρνηση στην υπόθεση διαφυγής του πατέρα και της σύλληψης μελών της οικογένειας, με μοναδικό θολό σημείο, ενδεχομένως, την καθυστέρηση της προώθησης του γνωστού τηλεγραφήματος στο υπουργείο Δικαιοσύνης όπου εκεί, εκκρεμεί να αποδοθούν διοικητικού τύπου ευθύνες.

Δεύτερον, είναι ακατανόητος ο θόρυβος που υποκινείται από πολιτικοδημοσιογραφικά κέντρα, σχετικά με τη σύλληψη μελών της οικογένειάς του Καραβέλα. Κατ’ αρχήν, επειδή πρόκειται για απόφαση της Δικαιοσύνης και αυτή, έχει τα όργανα και τους κανονισμούς για να κρίνει, έστω και μεταγενέστερα, την ορθότητα των αποφάσεών της. Σε κοινωνικό επίπεδο, από την άλλη πλευρά, είναι και πάλι ακατανόητες οι διαμαρτυρίες γύρω από τη σύλληψη των μελών της οικογένειας. Διότι, άλλο είναι να διάγει κανείς πολυτελή βίο με τα χρήματα ενός μιζαδόρου ή κλέφτη συζύγου και πατέρα και άλλο να αποδέχεται με συμφωνία και υπογραφή τις μίζες ή τα κλοπιμαία υπό τη μορφή μεταβίβασης κληρονομιάς. Έγκειται στον ίδιο τον Καραβέλα, να επιστρέψει στην Ελλάδα, να σταθεί ενώπιον της Δικαιοσύνης και να αποδείξει με στοιχεία, ότι παραπλάνησε τη γυναίκα του. Όλα τα άλλα, είναι λόγια του αέρα.

Τρίτον, είναι ακατανόητη η υπερευαισθητοποίηση επωνύμων και ανωνύμων σχετικά με τη σύλληψη των μελών της οικογένειας. Εγώ προσωπικά, ως γιος ενός πατέρα που δεν ήταν ούτε μιζαδόρος, ούτε κλέφτης και ως πατέρας ενός παιδιού που δεν το μεγαλώνω ούτε με μίζες, ούτε με κλοπιμαία, δε νιώθω καμιά απολύτως ευαισθησία για αυτό το ζήτημα. Και πραγματικά, απορώ πως μπορούν να βγαίνουν πολιτικά πρόσωπα και να δηλώνουν ευαίσθητοι πάνω στο πως μιζαδόροι ή κλέφτες, λίγο πριν την κοπανήσουν, κοιτάζουν πως θα κρύψουν τη λεία από τη μπάζα που έκαναν, μέσα στις τσέπες της γυναίκας και των παιδιών τους. Με τη συναίνεσή τους φυσικά και ειδικά, της μητέρας που υποτίθεται ότι είναι ώριμη. Θα περίμενα μάλιστα, αυτή την ευαισθησία να την έδειχναν για ανέργους και απολυμένους που έχουν διαμαρτυρηθεί τα χρέη τους και έχουν χάσει τα σπίτια τους από κοράκια στον πλειστηριασμό, για ασθενείς που χάνουν τη μάχη για τη ζωή διότι κάποιοι γιατροί κρατούσαν χειρουργικά κρεβάτια για δικά τους περιστατικά καλοπληρωτών (με μαύρο χρήμα σε φακελάκι) πελατών, για καταστηματάρχες στο κέντρο της Αθήνας, οι οποίοι, προκειμένου να πάρουν μαζί τους την ισχνή -πλέον- είσπραξη της ημέρας, να κλειδώσουν τα ρολά και να φύγουν για το σπίτι τους το βράδυ, κάνουν ανώνυμες καταγγελίες για να φτάσει στο μέρος όπου βρίσκονται η Άμεση Δράση, αλλιώς κινδυνεύουν από ληστές και κλέφτες, εμπόρους και τοξικομανείς, νταβατζήδες και άλλους κακοποιούς.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της με τις Καραβέλες, μικρές και μεγάλες και όσο για τα υπόλοιπα, ας φανούμε περισσότερο λογικοί και λιγότερο υποκριτές.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Η αλήθεια είναι ότι η ιστορία με την siemens έχει αποσχολήσει πολύ τα ΜΜΕ, αν όχι και την κοινή γνώμη. Ωστόσο, αυτό, που εγώ δεν μπορώ να καταλάβω, είναι το εξής απλό: Κυνηγάμε αυτούς που δουλεύουν σε ιδιωτική εταιρεία κ οι οποίοι προσπαθούν να πάρουν δουλειές κ όχι τους δημόσιους λειτουργούς που μιζώνονται; Δηλαδή, όταν ο δημόσιος υπάλληλος ζητάει μίζες για να διαλέξει την κατάλληλη εταιρεία, η εταιρεία τι να κάνει, να χάσει την δουλειά; Να μην τα δώσει τα λεφτά; Εμείς τι κυνηγάμε αυτόν που τα έδινε ή αυτόν που τα ζήταγε; Νομίζω ότι αυτή η σύγχηση υπάρχει σε πολλούς, αν κρίνω από τον δικό μου κοινωνικό περίγυρο.

Καλαβρός Παναγιώτης

Ιωάννης Γ. Μοίρας είπε...

Έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό που λές. Με προλαβαίνεις μάλιστα, καθώς είχα σκοπό να γράψω νέα ανάρτηση επικεντρώνοντας στις ευθύνες όχι των ιθυνόντων της Siemens, αλλά των λαμογιών του Δημοσίου που ενθυλάκωσαν τις μίζες. Φαντάζομαι και ελπίζω πως το κύριο μέρος των διώξεων θα ασκηθεί κατά των τελευταίων, διαφορετικά θα δημιουργηθεί μείζον ζήτημα.