8 Ιουν 2009

Ο Κώστας και η Βάσω


Δεν έφτανε ο πονοκέφαλος της ανάλυσης των μετρήσεων των exit polls, ούτε και η αγωνία στη ροή των επίσημων αποτελεσμάτων, αλλά πάνω απ' όλα είχα να προβληματίζομαι με το χωρισμό του αγαπητού μου Κώστα, με τη γυναίκα του τη Βάσω.
Ο Κώστας δεν είναι κολλητός, αλλά είναι φίλος που πάνω από όλα σέβομαι. Εμφανίστηκε μια μέρα, ως γενικός διευθυντής, στην εταιρεία που εργαζόμουν. Μια εταιρεία, που είχε απαξιωθεί στην αγορά, αλλά ακόμη χειρότερα, στα μάτια των εργαζομένων. Όντας χαρισματικός, δυναμικός και πεισματάρης, έφερε τα πάνω-κάτω, έκανε το μαγαζάκι επιχείρηση και για αυτό το λόγο, ουδείς αποχώρησε, άλλα όλοι μαζί έδωσαν αγώνα για να προοδεύσουν.
Με τη Βάσω συνέθεταν ένα ιδανικό ζευγάρι. Εκείνος, ισχυρός άνθρωπος, σωστός οικογενειάρχης, πιστός σύζυγος, άντρας με αρχές και ήθος. Εκείνη, δεν είχε τίποτα το συναρπαστικό. Ήταν μία σεμνή, ταπεινή κοπέλα. Μία καθωσπρέπει παρουσία. Χωρίς πολλές ανάγκες και με ακόμη λιγότερες απαιτήσεις. Ήταν όμως το σταθερό στήριγμα. Ο άξονας της σχέσης. Η Βάσω βρισκόταν πάντα εκεί, στωική και στοργική. Ειδικά στις δύσκολες ώρες. Όταν ο Κώστας έκανε σπουδές και την πρακτική του, όταν κόντρα στις αντιξοότητες και αντιπαλότητες, στις υποσκάψεις και υπονομεύσεις ενός σκληρού ανταγωνιστικού περιβάλλοντος, ανέβαινε σκαλί – σκαλί την ιεραρχία.
Ο Κώστας ήταν το αστέρι, αλλά η Βάσω ήταν η νύχτα, που ήσυχη και βουβή αγκάλιαζε τη λάμψη του και την αναδείκνυε.
Ώσπου έφτασε η στιγμή για το απρόσμενο. Η Βάσω πήρε τα μωρά, έφτιαξε μία μικρή βαλίτσα με τα απαραίτητα και πήγε στη μητέρα της, αφήνοντας όλους, μα πάνω απ’ όλα τον ίδιο τον Κώστα, σύξυλους. Το παράπονό της για καιρό, έμενε τη μια ανέκφραστο, την άλλη αναπάντητο και τελικά, αθροιζόμενο με την πικρία που αναπόφευκτα ακολούθησε, έγινε θυμός και οδύνη.
Ο Κώστας πίστευε πως όλα ήταν όπως άλλοτε. Η Βάσω έλεγε ότι αγάπησε το δικό του παρόν, πιο πολύ από το κοινό τους παρελθόν. Ότι την αμέλησε. Ότι χαλάρωσε ο αρραβωνιάρης κρίκος της αμοιβαίας αναγνώρισης, του αμοιβαίου ενδιαφέροντος, της αμοιβαίας φροντίδας. Η Βάσω ήταν πάντα εκεί, πιστή στην ιερότητα του συναισθηματικού δεσμού τους και στα παλιά λόγια αγάπης, αλλά ο Κώστας ήταν αλλού, εγκλωβισμένος στις βαριές κατά γενική ομολογία υποχρεώσεις του και κυρίως, εγκλωβισμένος στην πλανερή σκέψη, ότι εκεί που νόμιζε πως έπρεπε, τα πήγαινε καλά, ενώ για όλα τα υπόλοιπα, θα ‘χε το χρόνο και την ευκαιρία να μεριμνήσει.
Όταν η Βάσω έφυγε, άφησε πίσω ένα σημείωμα: Αν καταλάβεις γιατί έφυγα, έλα να με πάρεις πίσω. Ο Κώστας διερωτάται όχι τι πήγε στραβά, αλλά πως η κατάσταση θα 'ρθεί στα ίδια. Η συμβουλή των παλιών τους φίλων είναι άντε βρες την. Το λιγότερο που οφείλεις να πεις είναι έλα πίσω και όλα θα αλλάξουν. Το σωστό δε, είναι να το δείξεις έμπρακτα. Να πας ο ίδιος να την παραλάβεις, με ένα λουλούδι, μια αγκαλιά, μια συγγνώμη και έναν όρκο, πως θα ‘στε πάλι μαζί, ως ένα. Ο ίδιος σκέφτεται πως καπρίτσιο είναι και θα της περάσει και της διαμηνύει ότι εάν επιστρέψει, το θέμα θα θεωρηθεί αυτομάτως λήξαν. Σε αυτό, συνηγορούν και οι νέες παρέες που δημιούργησε στα χρόνια της ισχύος, χορηγώντας του ενέσεις εγωισμού και επιβεβαίωσης.
Το θέμα είναι πως είτε έτσι, είτε αλλιώς, ο Κώστας είναι η ατμομηχανή που κινεί την κατάσταση. Χωρίς τη Βάσω όμως δε βρίσκει ράγες να κυλήσει, δρομολόγιο να πάρει, προορισμό να φτάσει.

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Μπράβο Γιάννη. Πολύ ωραίο κείμενο. Πάρα πολύ ωραίο!!! Πρόσθεσε, μόνο, κόμματα. Έχω την εντύπωση ότι αν το στείλεις στους δύο ενδιαφερόμενους, θα "παίξει" θετικό ρόλο.
Δημοσθένης Μπούκης του Γιάννη

Ανώνυμος είπε...

Αν και η Βασούλα μου είναι συμπαθής, με εκφράζει περισσότερο η στάση του Κωστάκη γιατί μου θυμίζει λίγο και την προσωπική μου ζωή. Την ζωή του δουλευταρά οικογενειάρχη που αγωνίζεται για την οικονομική εξασφάλιση των αγαπημένων του προσώπων, αλλά αμελεί να επικοινωνήσει μαζί τους. Ευτυχώς όμως δεν έφθασα στη θέση του Κωστάκη γιατί έγκαιρα επέλεξα τι πραγματικά αξίζει στη ζωή και αξιολόγησα φίλους και καταστάσεις. Εκεί βλέπω όμως ότι υστερεί ο ήρωας της ιστορίας σου φίλε Γιάννη, είτε γιατί δεν θέλει να δει τα προβλήματα της σχέσης του, είτε γιατί τα χαμόγελα της Βασούλας δεν εξωτερικεύουν τον προδομένο συναισθηματικό της κόσμο. Είναι βλέπεις και το μακιγιάζ , το μεγάλο γυναικείο εργαλείο, που δεν σε αφήνει να διαβάσεις την ψυχή ακόμα και της συντρόφου σου! Πες του Κωστάκη να πετάξει τις πούδρες και τα διάφορα χρωματιστά κραγιόν από το σπιτάκι που έκτισε με την Βασούλα και να δει την ψυχή της. Είμαι σίγουρος θα καταλάβει, θα δει και θα αντιδράσει. Μια μεγάλη αγάπη δεν σβήνει εύκολα, αναζωπυρώνει από στάχτες. Άλλωστε δογματικά πιστεύει ότι περισσότερα μας ενώνουν παρά μας χωρίζουν΄΄. Εγώ θα πω στη Βασούλα δως του άλλη μια ευκαιρία…
Θράσος

Savas είπε...

Mpravo Yianni!! Panta Apaiktos!!
Dyskola omos ta pragmata, Etsi kai stravosoune oi Vasoules, kai ftasoun sto simeio na tin kanoune, ante na tis xanamazepseis...
Den apokleietai tipota pantos, ton logo ehei o Kostis kai mono!
Aristo keimeno pantos, me sfragida Moira!
I hope to see you soon!!

rosie είπε...

"Ο Κώστας διερωτάται όχι τι πήγε στραβά, αλλά πως η κατάσταση θα 'ρθεί στα ίδια. "...


Αυτό και μόνο σημαίνει, πως τίποτα δεν κατάλαβε. Μέσα από το παχύ κουκούλι του εγωκεντρισμού του δεν μπορεί να δει τον άνθρωπο δίπλα του, τις ανάγκες του, το αν έχει προχωρήσει στη ζωή του. Ξέρω, ξέρω συμβαίνει όλο και περισσότερο και στις καλύτερες οικογένειες.. Προχωράς μπροστά ξεχνώντας, ή μάλλον έχοντας δεδομένο τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου. Κάτι σαν το μπιμπελό πάνω στο σερβάν. Δεν το βλέπεις, δεν το θαυμάζεις, δεν το καθαρίζεις κάθε μέρα , ξέρεις όμως πως αυτό είναι εκεί..

Ε, κάποια φορά δεν θα είναι...

ΥΓ. καμιά μα καμιά γυναίκα (και μάλιστα με παιδιά)δεν σηκώνεται μια ωραία μέρα και λέει: Σήμερα τι να κάνω;;; Ας χωρίσω με τον άντρα μου έτσι γι αλλαγή... Συντρέχουν άλλοι λόγοι που σίγουρα αν σκάψεις την επιφανεια και το λούστρο θ ανακαλύψεις. Κάτι που πρέπει να κάνει ο φίλος σας. κι ας τσαλακωθεί το εγώ του κι η εικόνα του.. Αν την θέλει ακόμα (όχι ως διακοσμητικό) αλλά σαν την σύντροφό του, τη μητέρα των παιδιών του, τη φίλη του, τη γυναίκα που τον εξιτάρει και συνάμα ξέρει πως στα δύσκολα αυτή θα είναι παρούσα και θα βάλει πλάτη.

Ιωάννης Γ. Μοίρας είπε...

Δημοσθένη και rosie

Είναι προφανές πως δεν έχετε σύλλάβει την αλληγορία πίσω από όσα γράφω. Θα μπορούσατε να το σκεφτείτε άλλη μία φορά;