30 Ιουν 2009

Τέρμα στα επικίνδυνα σενάρια


Μία βδομάδα συν μία μέρα μετά την ανάρτηση που είχα κάνει για τα «μπλε παπαγαλάκια» και τις διαρροές τους στον τύπο για ενδεχόμενο προκήρυξης εκλογών τον προσεχή Σεπτέμβριο με πρωτοβουλία της ΝΔ, αποφασίζω να επανέρθω στο θέμα. Η πυκνότητα και η ομοιομορφία στα δημοσιεύματα των εφημερίδων του περασμένου Σαββατοκύριακου, καθώς και των ρεπορτάζ στα δελτία ειδήσεων των καναλιών, δείχνουν ότι την εκδοχή των εκλογών το Σεπτέμβριο, δεν την προωθούν κάποιοι απλά ως υπόθεση εργασίας, αλλά ως κάτι που επιθυμούν πραγματικά και για το οποίο πιέζουν ασφυκτικά.
Κατ’ αρχήν, θέλω να επαναλάβω ότι δεν πιστεύω πως οι δημοσιογράφοι καλλιεργούν κλίμα από μόνοι τους. Ούτε εκφράζουν, ή αναπαράγουν ευσεβείς προσδοκίες εξωτερικών αντιπάλων της ΝΔ. Λογικά, παίρνουν πληροφόρηση και πολιτική γραμμή μέσα από κύκλους της κυβέρνησης ή του κόμματος. Κάποιοι λοιπόν μέσα από κυβέρνηση και κόμμα, πρέπει να σταματήσουν αυτό το παιχνίδι. Το σενάριο των εκλογών το Σεπτέμβριο, είναι αρνητικό, για να μην πω επικίνδυνο. Κάποια επιχειρήματα για αυτή την άποψη, έγραψα στην προηγούμενη ανάρτησή μου στις 22/6. Εδώ θα εκθέσω μερικές επιπρόσθετες σκέψεις.
Κατ’ αρχήν, είναι αστήρικτο να φαντάζεται οποιοσδήποτε, πως μετά την ήττα στις ευρωεκλογές, ως εκ θαύματος, η κατάσταση θα αλλάξει άρδην υπέρ της ΝΔ και ότι οι εκλογές θα εξελιχθούν σε ντέρμπυ. με πιθανότερη νικήτρια εκείνη. Το μήνυμα των ευρωεκλογών ήταν ηχηρό και η διαφορά των 4,2 ποσοστιαίων μονάδων, διακριτή. Είναι πασιφανές ότι με την στάση τους οι ψηφοφόροι, ζήτησαν ξεκάθαρα αλλαγή είτε στις πολιτικές της κυβέρνησης, είτε στα πρόσωπα, είτε και στα δύο μαζί.
Μέχρι το Σεπτέμβριο, είναι δύσκολο να προκύψουν θεαματικές ανατροπές σε οποιοδήποτε επίπεδο, δηλαδή της επιλογής άλλων πολιτικών, ή άλλων προσώπων, ή και τα δύο μαζί, ούτως ώστε να αναστραφεί το πολιτικό κλίμα. Για την ακρίβεια, ο γόνιμος χρόνος για τέτοιες αλλαγές, είναι από σήμερα, μέχρι τις 15 Ιουλίου. Το διάστημα μεταξύ 15 Ιουλίου και 15 Αυγούστου, ούτως ή άλλως, είναι νεκρό πολιτικά. Το χειρότερο είναι, πως τα μοναδικά γεγονότα που μπορούν να συμβούν στο διάστημα αυτό, είναι πυρκαγιές, κάμψη της τουριστικής κίνησης λόγω της τρέχουσας κρίσης, καταγραφή κρουσμάτων ακρίβειας στις τιμές των αγορών στα παραθεριστικά θέρετρα κ.α.. Δηλαδή, γεγονότα, που θα κόστιζαν πολιτικά και επικοινωνιακά σε κάθε κυβέρνηση. Όσο για το διάστημα που ακολουθεί, αμέσως μετά, μεταξύ 15 Αυγούστου και 30 Σεπτεμβρίου, εάν ανατρέξει οποιοσδήποτε σε μία τράπεζα ειδησεογραφικών δεδομένων, θα δει ότι, μέσα σε αυτή την περίοδο, κατά διαβολική σύμπτωση, συμβαίνουν πάντα φοβερά γεγονότα, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Λίγα –μόνο- από αναρίθμητα παραδείγματα, κατά χρονολογική σειρά: σεισμός Καλαμάτας, σεισμός Πάρνηθας, κραχ Σοφοκλέους, πτώση Falcon και θάνατος Κρανιδιώτη, επίθεση στους Διδύμους Πύργους, πλημμύρες στην Αθήνα, σφαγή στο Μπεσλάν, πτώση Chinook και θάνατος Πατριάρχη Αλεξανδρείας Πέτρου, πυρπόληση Πελοποννήσου και Εύβοιας κ.α. Τέλος, δεν αποκλείεται, εάν προκηρυχτούν εκλογές, να έχουμε μία ενορχηστρωμένη εγκληματική επίθεση, όμοια με ‘κείνη των εμπρησμών του Αυγούστου του 2007. Πέρα από όλα αυτά όμως και να γίνονταν μεγάλες αλλαγές σε πολιτικές και σε πρόσωπα αύριο κιόλας, δε θα υπήρχε ο χρόνος για να αφομοιωθούν αυτές, από την κοινή γνώμη.
Ένα δεύτερο λάθος, είναι ο υπολογισμός ότι το 1,33 εκατομμύριο ψηφοφόροι που ψήφισαν ΝΔ το 2007 και οι οποίοι, στις τελευταίες ευρωεκλογές επέλεξαν την αποχή, ή να ψηφίσουν άλλο κόμμα, απλά εξεδήλωσαν μία στάση διαμαρτυρίας, έχοντας τη διάθεση να επανέλθουν στην πρότερη επιλογή τους, στην περίπτωση εκλογών για κυβέρνηση και πρωθυπουργό. Είναι λογικό, ότι αυτοί οι ψηφοφόροι επέλεξαν να μην ψηφίσουν τη ΝΔ στις ευρωεκλογές, διότι περιμένουν μία άλλη στάση από την κυβέρνηση και εάν δε συμβεί αυτό, το πιθανότερο είναι ότι κάποιοι από αυτούς, θα σκεφτούν να εγκαταλείψουν οριστικά τη ΝΔ, πηγαίνοντας σε άλλα κόμματα. Εάν διαισθανθούν δε, πως δημιουργείται κίνδυνος ακυβερνησίας, ενδέχεται να ενισχύουν με την ψήφο τους το κόμμα που θα προηγείται στις εκτιμήσεις και αυτό, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, είναι το ΠαΣοΚ. Την ίδια ώρα, είναι παραπάνω από βέβαιο, ότι οι 840 χιλιάδες ψηφοφόρων που είχαν ψηφίσει ΠαΣοΚ το 2007 και με τον ένα, ή τον άλλο τρόπο, δεν έπραξαν το ίδιο στις ευρωεκλογές, σε περίπτωση εθνικών εκλογών, θα προσέλθουν στις κάλπες μαζικά για να ψηφίσουν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ανακεφαλαιωτικά, τα πάντα δείχνουν ότι οι συνθήκες δε διαμορφώνονται ευμενείς για προσφυγή σε εθνικές εκλογές το Σεπτέμβριο και μάλιστα, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης. Λαμβάνοντας υπόψη τα προηγούμενα, δεν αποκλείεται η διαφορά του 4,2% των ευρωεκλογών, όχι απλά να μην συρρικνωθεί, αλλά να διευρυνθεί κιόλας, δίνοντας αέρα καθαρής αυτοδυναμίας στο ΠαΣοΚ. Από εκεί και πέρα, είναι βέβαιο ότι εάν ανεβεί στην κυβέρνηση το ΠαΣοΚ, δύσκολα θα πέσει σε σύντομο χρόνο. Διότι επιστρέφοντας, θα βρει εντός της δημόσιας διοίκησης και του κράτους, έτοιμο προς αξιοποίηση, το παλιό του κομματικό σύστημα ελέγχου της εξουσίας, το οποίο, η ΝΔ δεν κατάφερε, ή δεν τόλμησε να αγγίξει. Επιπλέον, διότι θα έχει δεξαμενή πρόσθετης κοινοβουλευτικής στήριξης, από τους ανανεωτικούς του ΣΥΝ, ή ακόμη και από τους Οικολόγους, εάν καταφέρουν να μπουν στη Βουλή. Τέλος, διότι είναι βέβαιο, ότι θα επενδύσει στη διαφορετικότητα της ΝΔ, σε ότι αφορά την αντιμετώπιση των θεσμικών ζητημάτων, συμπεριλαμβανόμενου εκείνου της συναινετικής εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, καθώς και στη συνέπεια που δείχνει στις πολιτικές δεσμεύσεις που αναλαμβάνει. Έτσι, είτε θα προτείνει τον κο. Παπούλια, τον οποίο η ΝΔ δε θα αρνηθεί να ψηφίσει, είτε, για να πάρει ακόμη πιο αφοπλιστικό χαρακτήρα η μεθόδευση, κάποιο πρόσωπο που θα προέρχεται από τη ΝΔ, θα θεωρείται μετριοπαθής και ενδεχομένως, θα είναι αποδεκτός και από το επιχειρηματικό-εκδοτικό σύστημα. Αλλά και να πάει κάτι στραβά στη συλλογή των 180 ψήφων, πάντα θα υπάρχει η πιθανότητα στήριξης από βουλευτές άλλων κομμάτων. Ακόμη και του ΛάΟΣ, δεδομένου ότι από την ίδρυσή του το 2000, μέχρι και σήμερα, λειτουργεί ξεκάθαρα ως Δούρειος Ίππος του ΠαΣοΚ.
Πιο ασφαλής επιλογή για να έχει η ΝΔ σοβαρές ελπίδες επικράτησης στις επόμενες εθνικές εκλογές, είναι να αγοράσει πολιτικό χρόνο. Με άλλα λόγια, να παρατείνει τη δεύτερη φάση διακυβέρνησης μέχρι το Μάρτιο του 2010. Τότε, θα πρέπει το ΠαΣοΚ, να αναλάβει το κόστος και την ευθύνη να παίξει ευκαιριακά πάνω στο θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας και ενδεχομένως να επωμιστεί και το πολιτικό κόστος μίας τέτοιας επιλογής. Σημασία έχει για τη ΝΔ, ωστόσο, να αξιοποιήσει δημιουργικά τον πολιτικό χρόνο που θα αγοράσει, με αλλαγές σε πρόσωπα και μάλιστα, κάτω από το επίπεδο υπουργών και υφυπουργών, δεδομένου ότι κάποιοι γενικοί και ειδικοί γραμματείς, επικεφαλείς οργανισμών κλπ., έχουν ξεπεράσει σε μακροβιότητα ακόμη και μητροπολίτες.
Σε επίπεδο πολιτικών επιλογών, πέρα από την υποχρέωση να συγκρατήσει το κύμα των συνεπειών της παγκόσμιας κρίσης σε εθνικό επίπεδο και να θωρακίσει την απασχόληση, είναι αναγκαίο να επενδύσει σε νέου τύπου πολιτικές. Πολιτικές, οι οποίες, θα έχουν ριζοσπαστικό χαρακτήρα σε ότι αφορά την καταπολέμηση των χρόνιων παθογενειών της εθνικής οικονομίας και της δημόσιας διοίκησης και συναινετική προσέγγιση σε ότι αφορά ζητήματα της κοινωνίας, συμπεριλαμβανόμενων εκείνων της καθημερινότητας του πολίτη. Επίσης, σε ότι αφορά το κομμάτι της πολιτικής επικοινωνίας, είναι κρίσιμο σημείο για τη ΝΔ, να προβάλει και να επιβάλλει τα δικά της θετικά μηνύματα και όχι να παρασύρεται στο λάθος να κάνει αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση. Το ΠαΣοΚ και ειδικά ο πρόεδρός του, μπορούν κάλλιστα να απαξιώνονται και από μόνοι τους. Δε χρειάζεται η σπουδή ή η φροντίδα οποιουδήποτε άλλου γι’ αυτό.
Εν κατακλείδι, είναι δυνατό η ΝΔ να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις να επικρατήσει στις επόμενες εθνικές εκλογές, εάν δει τα πράγματα με ψυχραιμία, λογική και πριν απ’ όλα τα άλλα, με αυτοκριτική διάθεση. Αποκλείοντας, ταυτόχρονα, όλα τα περίεργα σενάρια που μόνο σε ολισθηρούς δρόμους οδηγούν το κόμμα και την κυβέρνηση.

23 Ιουν 2009

Στον πάτο η ναυαρχίδα




Η ναυαρχίδα του κεντροδεξιού τύπου βυθίστηκε. Πήγε στον πάτο αύτανδρη, παρασύροντας 450 εργαζόμενους οικογενειάρχες που έτρωγαν από ‘κεί μέσα ψωμί. Η κυβερνήτης Γιάννα Αγγελοπούλου, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, δεν παρέμεινε στη γέφυρα μέχρι τέλους, αλλά απογειώθηκε με ελικόπτερο για την έπαυλή της. Όσο για τα διευθυντικά στελέχη που έφερε από τα μεγαλύτερα φιλοπασοκικά εκδοτικά συγκροτήματα, το βέβαιο είναι πως δε θα κακοπέσουν. Στα παλιά γνωστά τους κατατόπια, κάπου θα βρουν περίοπτη θέση και γερό μισθό, προκειμένου να συνεχίσουν απρόσκοπτα την εργώδη τους προσπάθεια για τακτική αποδόμηση του Κώστα Καραμανλή και της Νέας Δημοκρατίας.
Η εφημερίδα που ίδρυσαν ο Άρης και η Λίλιαν Βουδούρη και την οποία, στα πέτρινα χρόνια των κυβερνήσεων Παπανδρέου, εκτόξευσε κυκλοφοριακά σε πάνω από διακόσιες χιλιάδες φύλλα πωλήσεων πανελλαδικά, ο μαχητικός Δημήτρης Ρίζος, έβαλε λουκέτο. Η κατάσταση είχε αρχίσει να διαμορφώνεται ζοφερή, από την εποχή που οι εναλλαγές στις θέσεις εκδότη και διευθυντών, έβαιναν με τους ίδιους ταχείς ρυθμούς που εναλλάσσονταν και οι ισορροπίες στις ψήφους εντός του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Τύπου Α.Ε., ενώ την ίδια ώρα, η κυκλοφορία της εφημερίδας στην αγορά, ακολουθούσε σταθερά καθοδική τάση. Όταν ανακοινώθηκε η αγορά της εφημερίδας από την κα. Αγγελοπούλου, το τέλος της κρινόταν πλέον δεδικασμένο, τουλάχιστον για όσους ξέρουν δύο-τρία πράγματα για την αγορά του Τύπου και την ιδέα πίσω από την έκδοση και την κυκλοφορία ενός πολιτικού φύλου.
Μία πολιτική εφημερίδα, χρειάζεται πρωτίστως να υπηρετεί μία συνεπή πολιτική προσέγγιση, ανεξαρτήτως των διαφόρων διορθωτικών αλλαγών στα πρωτοσέλιδα και στην αρθρογραφία, που προκύπτουν με βάση τα σκαμπανεβάσματα στις σχέσεις εκδότη και αρχηγού του κόμματος που υποστηρίζεται. Επιπλέον, μία πολιτική εφημερίδα προσαρμόζει ακόμη και το στήσιμό της, στην αισθητική άποψη της μερίδας των αναγνωστών στο πολιτικό ένστικτο των οποίων απευθύνεται. Αρχίζοντας από το τελευταίο, η αισθητική του «ΕΤ» τα τελευταία χρόνια θύμιζε κάτι μεταξύ της Village Voice και της FAQ, με τη μόνη διαφορά, ότι οι παραδοσιακοί συντηρητικοί αναγνώστες, δε μοιάζουν σε τίποτα με τα trendy τυπάκια που βολτάρουν στου Ψυρρή. Σε ότι αφορά το πολιτικό περιεχόμενο και τη γραμμή της, είναι προφανές ότι η κα. Αγγελοπούλου δεν ήθελε παραδοσιακούς κεντροδεξιούς διευθυντές και αρθρογράφους, διότι θα αντιδρούσαν εάν οι προσωπικές βλέψεις της εργοδότριάς τους έρχονταν σε αντίθεση με τις αποφάσεις και τις πολιτικές της νέας διακυβέρνησης και του πρωθυπουργού. Προσλαμβάνοντας, ωστόσο, γνωστούς για τη φιλοπασοκική τους πένα διευθυντές και αρθρογράφους, το μόνο που κατάφερνε ήταν η όποια στήριξη στον Κ. Καραμανλή και στη ΝΔ να βγαίνει στις σελίδες χειρότερη, ακόμη και από την πιο άσχημη κριτική.
Φυσιολογικό αποτέλεσμα όλων των προηγούμενων; Οι αναγνώστες της μία πλευράς, δεν είχαν λόγο να εγκαταλείψουν «Τα Νέα», «Το Βήμα», «Ελευθεροτυπία», «Έθνος» κ.α. για να αγοράσουν τον «ΕΤ», ενώ, οι παραδοσιακοί αναγνώστες της εφημερίδας είχαν πια κάθε λόγο, να την εγκαταλείψουν και να στραφούν σε άλλου είδους έντυπα (π.χ. free press), ή να κόψουν τις εφημερίδες μια και καλή.
Και τώρα, ποιες είναι οι νέες πολιτικές ισορροπίες στον Τύπο; Από τη μία πλευρά υπάρχει η ισχύς των πολλών και από την άλλη πλευρά, υπάρχουν η διοικητική και οικονομική αβεβαιότητα στην «Απογευματινή» και μοναχά, το αγωνιστικό φιλότιμο του κου. Ρίζου. Η μάχη είναι όχι ανισόρροπη, αλλά εντελώς άνιση. Αυτό θα φανεί όχι απλά στις κυκλοφορίες και στην αναπαραγωγή των άρθρων και των ρεπορτάζ από τα τηλεοπτικά κανάλια και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, αλλά κυρίως, στα πρωτοσέλιδα που κρέμονται στα μανταλάκια των περιπτέρων, που αυτά είναι που δημιουργούν συνήθως πολιτικά κλίμα ανάμεσα στο πλήθος των διαβατών.
Εκείνα τα πολιτικά πρόσωπα που ήταν οι φυσικοί υπεύθυνοι για την εκστρατεία οριστικής εξόντωσης του κεντροδεξιού τύπου, αφού έκαναν τη δουλειά τους, τώρα βρίσκονται εκτός σκηνικού, καθώς αποφάσισαν να αποχωρήσουν –αξιοπρεπώς κατά την άποψή τους. Οι εναπομείναντες, θα αποφασίσουν, άραγε, να αναλάβουν δραστικές πρωτοβουλίες για επαναφορά των χρειαζούμενων ισορροπιών, ή θα πάμε σε μία ιδιόμορφη επιβολή δικτατορίας στη γραπτή ενημέρωση του πολίτη; Η Ρόδος είναι εδώ, το πήδημα δεν ξέρω ποιος έχει τη δύναμη να το κάνει.
Πάντως, η βύθιση, όχι από βλάβη, αλλά από τορπίλη, της ναυαρχίδας του κεντροδεξιού τύπου, είναι φυσιολογικό να χρησιμοποιείται από κάποιους ως έμμεσος συμβολισμός που αναπέμπει σε βύθιση της κεντροδεξιάς εν τω συνόλω. Και αυτό, δυστυχώς, είναι το χειρότερο, καθώς τα γεγονότα τρέχουν, αλλά οι συμβολισμοί μένουν.

22 Ιουν 2009

Πανικός, καταστροφή!





Τα έχουμε διαβάσει όλοι τα σενάρια που κυκλοφορούν σε εφημερίδες, σύμφωνα με τα οποία, βρίσκεται υπό μελέτη το ενδεχόμενο να αναλάβει η Νέα Δημοκρατία την πρωτοβουλία για τέλεση εθνικών εκλογών το Σεπτέμβριο. Στόχος, σύμφωνα πάντα με τα σενάρια, θα ήταν η μικρή ήττα, ή «να χάσουμε λίγο» -όπως λέγεται και γράφεται. Με άλλα λόγια, ζητούμενο μίας τέτοιας στρατηγικής θα ήταν να μη λάμβανε το ΠαΣοΚ αυτοδυναμία στον αριθμό εδρών του στη Βουλή, ή, η πλειοψηφία του να απέβαινε τόσο οριακή και ασθενική, που θα κατέρρεε σύντομα, με αποτέλεσμα να πηγαίναμε ξανά σε εκλογές. Ή, να είχε αποδυναμωθεί σε τέτοιο βαθμό το ΠαΣοΚ ως κυβέρνηση μέσα σε έξι μήνες, ούτως ώστε, προκαλώντας η ΝΔ εκλογές το Μάρτιο του 2010, με πρόφαση την εκλογή Προέδρου, να κατάφερνε να επανέλθει στη διακυβέρνηση, μετά από μία «πράσινη παρένθεση».

Χωρίς να εξηγήσουμε εκτενώς το αυτονόητο, πόσο ηττοπαθές, υποτιμητικό και απαράδεκτο είναι να διαχέει κανείς σενάρια ελεγχόμενης ήττας, ενώ οι πολιτικές καταστάσεις που διαχειριζόμαστε μπορεί να αποδειχθούν εντελώς αναστρέψιμες, ας προχωρήσουμε σε μία απλή, κοινή διαπίστωση. Οι δημοσιογράφοι των μεγάλων εφημερίδων κάνουν ρεπορτάζ με βάση πρωτογενείς πηγές πληροφόρησης. Μάλιστα, επειδή οι περισσότεροι από αυτούς είναι βαριά ονόματα στο χώρο του πολιτικού ρεπορτάζ, η αμέσως επόμενη απλή, κοινή διαπίστωση που μπορούμε να αναφέρουμε, είναι πως οι συνομιλητές τους, δεν είναι τίποτα κομπάρσοι στο χώρο της ΝΔ, ούτε καν δευτεροκλασάτα στελέχη, αλλά επιτελούν κάποιο πρωταγωνιστικό, αν όχι καθοριστικό ρόλο, είτε στην κυβέρνηση, είτε στο κόμμα.

Τι έχω να παρατηρήσω μετά απ’ αυτά; Πολλά…

Πρώτον, όσοι εξάγουν τέτοια σενάρια πέφτουν στην παγίδα μίας φοβερής επιπολαιότητας. Οι εκλογικές στρατηγικές σε μία κυβέρνηση, ή σε ένα κόμμα, είναι για να εκπονούνται εν κρυπτώ, να μελετούνται εν κρυπτώ και εάν και εφόσον κάτι τέτοιο κριθεί ως αναγκαίο, να επιλέγονται εν κρυπτώ. Πάντως, σίγουρα όχι για να εξυπηρετούν ως υλικό διαρροών προς τον Τύπο. Εάν, από την άλλη πλευρά, οι διαρροές γίνονται με σκοπό την καταγραφή αντιδράσεων του δημοσιογραφικού κόσμου, ή της κοινής γνώμης, ή με σκοπό καθαρά αποπροσανατολιτιστικό προκειμένου να προαχθεί αιφνιδιαστικά κάποιου άλλου είδους σχεδιασμός, τότε η παγίδα της επιπολαιότητας, καθίσταται ακόμη μεγαλύτερη. Διότι, ο πολίτης ψηφίζει κόμματα και κυβερνήσεις, για να χαράσσουν πολιτικές και να τις υλοποιούν, να προσφέρουν κατάλληλες λύσεις και αισιόδοξες προοπτικές. Όχι για να παίζουν επικοινωνιακό μπιλιάρδο στην πλάτη του, χρησιμοποιώντας μάλιστα ένα κόμμα με πολιτικό βάρος και ιστορικό βάθος. Και εν πάση περιπτώσει, κυβέρνηση και κόμμα έχουν ήδη καταβάλει υψηλό τίμημα για διάφορα πειράματα επικοινωνισμού που συνήθως λειτουργούν αρνητικά σε σχέση με την παράλληλη, σκληρή προσπάθεια που διεξάγεται για δόμηση μίας ποιοτικής, πειστικής πολιτικής εικόνας.

Δεύτερον, είναι μεγάλη αφέλεια να πιστεύει κανείς ότι θα κουνήσει μία εκλογική μπαγκέτα και αίφνης, οι κάλπες θα αρχίσουν να αποδίδουν στους ρυθμούς που του είναι ευχάριστοι. Οι εκλογικές τάσεις, διαμορφώνονται ανάλογα με τη δράση των πολιτικών φορέων και την αντίδραση των πολιτών σε αυτές και γι’ αυτό το λόγο, όλα τα ενδεχόμενα, μένουν πάντα ανοιχτά και τίποτα δεν προεξοφλείται, ούτε τίποτα αποκλείεται. Οι εκλογές δεν είναι επιτραπέζιο παιχνίδι στρατηγικής με μολυβένια στρατιωτάκια να κινούνται πάνω σε χάρτινο ταμπλό και έκβαση προκαθορισμένη, αλλά μία ζωντανή ανοιχτή δημοκρατική διαδικασία, όπου επικρατεί, εκείνος που πείθει για τις προθέσεις του και για τα κίνητρά του. Έτσι, πηγαίνοντας κανείς τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, απλά διότι έτσι τον βολεύει, κάθε άλλο παρά θα μπορούσε να προδικάσει ένα βολικό αποτέλεσμα. Αν μάλιστα, πήγαινε κανείς τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, έχοντας κατά νου να εκβιάσει μία σειρά αλυσιδωτών εξελίξεων που θα επέφεραν αβεβαιότητα και αστάθεια στο πολιτικό σύστημα και στη διακυβέρνηση, το πιθανότερο θα ήταν να εισέπραττε, αντί για ένα βολικό -ως προς τη συνέχεια- αποτέλεσμα, ένα ορθάνοιχτο «όρσε», αντίστοιχο εκείνου που εξέπεμπαν οι κάτοικοι του χωριού Άγρυλος, προς τον υπουργό και συντοπίτη τους υπουργό Ανδρέα Μαυρογυαλούρο, στην ταινία «Υπάρχει και Φιλότιμο».

Τρίτον, καθίστανται πολιτικά προκλητικά και προσβλητικά τέτοιας μορφής σενάρια, διότι εκθέτουν τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Ο Κώστας Καραμανλής έχει επανειλημμένως καταστήσει γνωστό, απευθυνόμενος με δηλώσεις και διαγγέλματά του στον πολίτη, ότι δεν παίζει με τους θεσμούς. Ότι δεν παίζει σε βάρος του συμφέροντος του τόπου και της κοινωνίας. Ότι δεν πιστεύει σε αλχημείες και ταχυδακτυλουργικά τρυκ. Ότι οι δικές του προτεραιότητες αφορούν στη δημιουργία κλίματος πολιτικής σταθερότητας, με συναινετική εκλογή Προέδρου αν είναι δυνατό και κυβερνητικής ομαλότητας, με κύριο αντικείμενο δραστηριοποίησης, την αντιμετώπιση των συνεπειών της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης σε εθνικό επίπεδο και τη συνέχιση των μεταρρυθμίσεων. Ότι πιστεύει στις σταθερές αυτοδύναμες κυβερνήσεις και ότι δεν ταιριάζει στη φιλοσοφία και στην ιδιοσυγκρασία του, να μπει σε συλλογισμούς για παιχνίδια κοινοβουλευτικής και πολιτικής αστάθειας, βασιζόμενα μάλιστα, σε στρατηγικό σχεδιασμό που απλά και μόνο θα βόλευε εκλογικά τη ΝΔ. Επομένως, οι διαρρέοντες τα σενάρια έρχονται σε ευθεία σύγκρουση πολιτικών ιδεών και απόψεων και πάνω απ’ όλα, ηθικών και αξιακών προτεραιοτήτων σε σχέση με εκείνες για τις οποίες μας έχει επανειλημμένως μιλήσει ο πρωθυπουργός.

Τέταρτον, όσοι διαρρέουν αυτά τα σενάρια δημιουργούν την εντύπωση ότι ως κυβέρνηση και ως κόμμα είμαστε αμετανόητοι και μάλιστα, σε προχωρημένο βαθμό επικινδυνότητας αναφορικά με την εκλογική προοπτική μας. Διότι, η ουσία και η σημασία της όλης της συλλογιστικής πίσω από το στρατηγικό σχεδιασμό για πιθανότητα εκλογών το Σεπτέμβρη, είναι τόσο αναπόδεικτες και επισφαλείς, όσο είναι και οι εκτιμήσεις, ότι η ήττα της 7ης Ιουνίου, εν πολλοίς οφείλεται σε ψηφοφόρους της ΝΔ, οι οποίοι προτίμησαν να μη λάβουν μέρος στην ψηφοφορία ή να ψηφίσουν μικρότερο κόμμα, αντί να μετακινηθούν προς το ΠαΣοΚ και ότι η στάση τους αυτή, δεν αποτέλεσε συνειδητή εκδήλωση δυσφορίας με άδηλη συνέχεια, αλλά απλά, έναν σταθμό transit για επιστροφή τους και πάλι στη ΝΔ. Επιπλέον, μόνο ως πράξη αμετανόητων και μάλιστα, σε προχωρημένο βαθμό επικινδυνότητας, θα εκλάμβανε οποιοσδήποτε την περίπτωση να αναλώνουμε χρόνο και σκέψη σε στρατηγικούς σχεδιασμούς πρόκλησης εκλογικής ανακατωσούρας και σε πειράματα επικοινωνισμού, αντί, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη το ηχηρό μήνυμα των ευρωεκλογών, να εργαζόμαστε ήδη προς την κατεύθυνση του να φέρουμε ακόμη πλησιέστερα στον καθημερινότητα του πολίτη κυβέρνηση και κόμμα και αντίστροφα, τον πολίτη της καθημερινότητας ακόμη πλησιέστερα στην προσπάθεια που καταβάλλουμε ως κυβέρνηση και ως κόμμα.

Αυτά έχω να παρατηρήσω προς το παρόν… Θα ήθελα, ωστόσο, να υποβάλλω ένα ερώτημα, ως προσωπική απορία. Μήπως θα ‘πρεπε, εφόσον με την προεκλογική καμπάνια που τρέξαμε ξεκαθαρίσαμε πάνω-κάτω τους λογαριασμούς μας με τα πράσινα παπαγαλάκια, να δούμε τι θα κάνουμε και με τα μπλε; Μην αρχίσουμε δα, κάποια στιγμή να ανακράζουμε και συναμεταξύ μας «πανικός, καταστροφή»!

20 Ιουν 2009

Όλοι μαζί (και ο Γιώργος χώρια)




Η τρομοκρατική βία, τελευταίο κρούσμα της οποίας ήταν η άνανδρη σφαγή του 40χρονου Νεκτάριου-Αντώνιου Σάββα, είναι μία μάστιγα, για την αντιμετώπιση της οποίας, απαιτείται να είναι ενωμένες και σύμφωνες όλες οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις της χώρας. Είναι προφανές ότι στόχος των τρομοκρατών, δεν είναι μόνο ο εκφοβισμός και η απαξίωση της ΕΛΑΣ, αλλά και η διαμόρφωση συνθηκών πολιτικής σύγχυσης και κοινωνικής ανησυχίας και αβεβαιότητας. Ο μόνος τρόπος για να τους νικήσουμε, είναι να μείνουμε ισχυροί και αποφασισμένοι απέναντι στην κακοποιό παρουσία και δράση τους.
Δυστυχώς και σε αυτή την περίπτωση, ο Γιώργος Παπανδρέου και οι συνεργάτες του, επιλέγουν να φανούν ως αρνητές κάθε ενδεχόμενου συνεννόησης και συνεργασίας και να καιροσκοπήσουν πολιτικά, με στόχο να διεκδικήσουν οφέλη στο επίπεδο της καλλιέργειας εντυπώσεων. Εκεί είναι που διαφέρουν ΠαΣοΚ και Νέα Δημοκρατία. Η ΝΔ, επί κυβέρνησης Σημίτη, είχε δώσει ενεργή στήριξη με την ψήφο της μέσα στο Κοινοβούλιο για την έγκριση του λεγόμενου αντιτρομοκρατικού νόμου, ενώ την ίδια ώρα, βουλευτές του ΠαΣοΚ γύριζαν την πλάτη στον πρωθυπουργό και πρόεδρό τους.
Ταυτόχρονα, οι κατηγορίες του ΠαΣοΚ για κομματισμό και διάλυση της Αντιτρομοκρατικής δεν έχουν καν βάση αιτιολόγησης, πόσο μάλλον στοιχειοθέτησης. Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας το 2004, οι επιλογές της ΝΔ ήταν ξεκάθαρα συναινετικές, δεδομένου ότι διατηρήθηκε στη θέση του ο τότε αρχηγός Φώτης Νασιάκος, ενώ αναβαθμίστηκε ιεραρχικά ο Στέλιος Σύρος. Από εκεί και κάτω, η αποχώρηση κάποιων συγκεκριμένων στελεχών ήταν φυσιολογική απόρροια της ωρίμανσης της επετηρίδας όλων των βαθμίδων, αποχωρήσεων λόγω συνταξιοδότησης, αναδιανομής προσωπικού με βάση τον εκσυγχρονισμό του οργανογράμματος κλπ. Από εκεί και πέρα, είναι προκλητικό να αναφέρεται το ΠαΣοΚ σε κομματικά παιχνίδια, από τη στιγμή που όλοι θυμόμαστε τη λίστα Σουλτάτου, που περιείχε προγραφές και διώξεις για άνδρες της ΕΛΑΣ, με βάση τα πολιτικά τους φρονήματα.
Αλλά και επί της ουσίας της συζήτησης αναφορικά με το νέο κύμα δράσης των τρομοκρατών, το ΠαΣοΚ μπερδεύεται μέσα στις αντιφάσεις του. Ενώ αποφαίνεται ότι το 2002, είχε εξαρθρωθεί η τρομοκρατία στο βασικότερο βραχίονά της, τη 17 Νοέμβρη, δε μας εξηγεί τι ακριβώς είχε απογίνει με τα παρακλάδια της. Έτσι, σήμερα οι υπεύθυνοι του ΠαΣοΚ, κάνουν λόγο για αναβίωση του φαινομένου, για νέα γενιά τρομοκρατών, για νέο κύκλο αίματος, αλλά δεν ανταποκρίνονται στην υποχρέωσή τους να αποσαφηνίσουν ποιες δουλειές είχαν αφήσει ημιτελείς, επί των ημερών τους, ποιες εκκρεμότητες ήταν δυνατό να εξελίσσονταν σε νέο μεγάλο πρόβλημα, μετά την τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων.
Η δολοφονία αστυνομικού στο Μπιλμπάο της Ισπανίας, έδειξε πως δεν είμαστε μονάχοι μας σε αυτό τον εφιάλτη. Η τρομοκρατία, μπορεί να έχει διαφορετικό σημείο προέλευσης σε κάθε ξεχωριστή περίπτωση, αλλά έχει ένα κοινό κίνητρο και στόχο: την υπονόμευση του αισθήματος ασφάλειας και ελευθερίας του πολίτη και τη δημιουργία εικόνας χάους. Πολιτεία και πολίτες, σε ένα σώμα και μία δύναμη, είμαστε έτοιμοι να δώσουμε απάντηση στους τρομοκράτες, στηρίζοντας τους άνδρες της ΕΛΑΣ ηθικά και ενισχύοντάς τους στο καθημερινό τους έργο.
Εάν ο κος. Παπανδρέου επιλέξει να μείνει έξω από την κοινή προσπάθεια, είναι δικαίωμά του, αλλά θα κριθεί αυστηρά γι’ αυτό.

19 Ιουν 2009

Ένα κερί και ένα σύνθημα




Ο δικός σου θάνατος δεν είχε ιδιαίτερο σουξέ. Παρότι ήταν ξεκάθαρη δολοφονία. Χωρίς να χρειάζεται επιβεβαίωση από κανέναν εμπειρογνώμονα. Κανέναν ιατροδικαστή. Παρότι ήταν προφανής ο δόλος. Είκοσι τόσες σφαίρες σε ένα κορμί, συνιστούν όχι απλά δόλο. Αλλά μίσος. Σκέτη κτηνωδία.
Η σφαγή σου, σαν ένα ανυπεράσπιστο σφάγιο, ανάμεσα σε τρεις, τέσσερις, ή οκτώ χασάπηδες, δεν έφερε πλήθη στους δρόμους. Βλέπεις, δεν ήσουν πιτσιρίκος. Ήσουν σαραντάρης. Δεν ήσουν του αντεξουσιαστικού χώρου. Ήσουν ένας αστυνομικός. Ένα μπάτσος, σύμφωνα με την τάχα προοδευτική χούντα που διαφεντεύει την κοινή γνώμη. Μπορεί και ένας παλιόμπατσος, για κάποιους που πασχίζουν να μετατρέψουν τη μούντζα που ‘φαγαν στις εκλογές χθες, σε στάση πολιτικής υπευθυνότητας σήμερα.
Άλλος μπορεί να λέει, έλα μωρέ τη δουλειά του έκανε. Εξάλλου, όταν είσαι αστυνομικός, μπορεί και να… «πέσεις εν ώρα υπηρεσίας». Άλλος μπορεί να παρακολουθεί πρώτα τα αδηφάγα ρεπορτάζ που τρέφονται με σάρκα και αίμα και στη συνέχεια, στη δουλειά του, στην καφετέρια, ή στο ταξί, να αναπτύσσει θεωρίες και θεωρήματα, γύρω από το πώς λειτουργεί η αστυνομία και που αποσκοπεί η τρομοκρατία. Άλλος, μπορεί να χρησιμοποιεί το θάνατό σου, για να ξεσπά τα πολιτικά του απωθημένα κατά οποιουδήποτε. Άλλος, προκειμένου να αραδιάσει στο podium της αίθουσας Τύπου του κόμματος, ή στα παράθυρα των καναλιών, τις αντιπολιτευτικές του αηδίες, ήδη εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι καθόσουν ανυποψίαστος στο πόστο σου, πριν καλά-καλά να είχες πιεί -ίσως- τον πρωινό σου καφέ και ξάφνου, άρχισαν να σε γαζώνουν από όλες τις πλευρές τα κτήνη.
Ο καθένας θα πει για σένα, μετά από σένα, το κοντό του και το μακρύ του. Εγώ δεν ξέρω τι να πω. Φεύγω κάποιες φορές για ταξίδι, πάω στην κούνια, φιλώ το παιδί μου και σκέφτομαι τι θα συμβεί, εάν πέσει το αεροπλάνο μου, εάν με φάει σε καμιά άγνωστή μου πρωτεύουσα κανένας junkie, που περπατά στο δρόμο θολωμένος, εάν, εάν, εάν... Από το μυαλό ενός γονιού, μπορεί να περνούν οι πλέον απίθανες και ανησυχητικές σκέψεις, όταν φεύγει μακριά από το παιδί του, έστω για ένα πολύ μικρό διάστημα . Σήμερα, φιλώντας το παιδί μου που κοιμάται, σκέφτομαι πως είναι να πηγαίνει κανείς στη δουλειά του, αν προτιμάς στο καθήκον του και να βγαίνουν τρεις, τέσσερις, ή οκτώ χάροι και να κάνουν το κορμί του τόσο αγνώριστο, που να μη μπορεί καν να φτιάξει μία αξιοπρεπή σορό. Άθελά μου, βάζω το δικό μου τρίχρονο γιο, στη θέση της δικής σου εξάχρονης κόρης, που θα ξύπνησε και θα ρωτούσε τη μαμά, γιατί δεν έχει γυρίσει ο μπαμπάς και μου φεύγει το μυαλό μου.
Δεν ξέρω τι να πω Νεκτάριε-Αντώνιε Σάββα. Εδώ δεν καταλαβαίνει κανείς με την πρώτη ποιο είναι το όνομά σου από τα τρία, ποιο το επώνυμό σου και τέλος πάντων, τι ρόλο παίζει το τρίτο συστατικό. Είναι άραγε, εκείνο που λένε στις ΗΠΑ, middle name; Εκείνο που μου ‘ρχεται ως συναίσθημα, είναι πως αξίζει να πάει καθένας από μας στη διασταύρωση των πεζόδρομων Δημητρακοπούλου και Λάμπρου Πορφύρα, στο τέλος Πατησίων, εκεί που κλείδωσαν τα βλέφαρά σου μπρος στο δολοφονικό μίσος και στην ανανδρία και να αφήσουμε ένα κερί. Ένα καντήλι. Ένα λουλούδι. Το αγαπημένο μας μικροαντικείμενο. Με ένα σύνθημα, που είμαι σίγουρος πως εκφράζει πολλούς συνάδελφούς σου, πεσόντες εν ώρα καθήκοντος, ή ακόμη -δόξα τω Θεό- ζωντανούς. Συναδέλφους σου, που δεν πήγαν στην αστυνομία για ένα μισθουλάκο συν μία εξασφάλιση, αλλά με το ιδανικό να προστατεύουν την κοινωνία, ακόμη και αν το πλήρωναν κάποτε με την ίδια τη ζωή τους. Όχι, το τυπικό και ηρωικό «αθάνατος», αλλά το αγοραίο άλλα τόσο ουσιώδες, «ποτέ δε θα νικήσετε, κουφάλες τρομοκράτες!»

17 Ιουν 2009

Τρομοκράτες και cartoons


Με αφορμή τη δολοφονία του αστυνομικού της Αντιτρομοκρατικής, ο κος. Παπανδρέου μίλησε για «αναβίωση του τρομοκρατικού φαινομένου» και ο κος. Καστανίδης, τομεάρχης Εσωτερικών του ΠαΣοΚ, για «νέα γενιά τρομοκρατών». Μήπως θα ‘πρεπε όμως να ρωτήσουν τον κο. Χρυσοχοϊδη, τελευταίο υπουργό Δημόσιας Τάξης των κυβερνήσεων ΠαΣοΚ, για ποιο λόγο αρκέστηκε να κάνει αναφορά απλά και μόνο, σε «νέο κύκλο αίματος»; Υπάρχει κάτι που γνωρίζει ο τελευταίος, με συνέπεια να προβεί σε μία τόσο επιφυλακτική δήλωση και αγνοούν οι άλλοι δύο, που πράττοντας αφελώς, ξανοίχτηκαν σε πολιτικές κατηγορίες; Ας τα βρουν μεταξύ τους. Στο κάτω-κάτω, στο ίδιο κόμμα ανήκουν και συνάδελφοι υπουργοί στις ίδιες κυβερνήσεις ήταν επί τόσα χρόνια.
Εκείνο όμως που θα ήθελα να τους ρωτήσω εγώ, όχι ως πολιτικό στέλεχος, αλλά ως Έλληνας πολίτης, είναι εάν βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά ο κος. Χρυσοχοϊδης, στη θέση να προβούν σε μία δήλωση που θα έκανε απολύτως ξεκάθαρο ότι η υπόθεση της τρομοκρατίας και της «17 Νοέμβρη», είχαν κλείσει με τη σύλληψη των Γιωτόπουλου, Κουφοντίνα, αδελφών Ξηρού, Τζωρτζάτου και όλης εκείνης της αξέχαστης παρέας. Διότι, κάθε νοήμων, αδυνατεί να καταλάβει πως κάτι επαναστατικά ρετάλια, ανήκοντα -κατά δήλωσή τους πάντα- στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και καλά, με νοητική ικανότητα σε χαμηλά φυσιολογικά επίπεδα όπως έδειξαν οι αντιδράσεις και οι απολογίες τους, με σωματική διάπλαση και φυσική κατάσταση στην κατηγορία ενός παρακμιακού μπυροκοιλιά όπως είδαμε όλοι μας, αναλάμβαναν και έφεραν σε πέρας, ως άρτια εκπαιδευμένοι κομάντο πόλεων, επαγγελματικά οργανωμένες και εκτελεσμένες αποστολές, όπως για παράδειγμα εκείνες των δολοφονιών του Ντέιβιντ Σάντερς και του Κώστα Περατικού.
Αλήθεια, ποιος από μας πιστεύει πως εγκέφαλος και ιδεολογικός καθοδηγητής, ήταν ο ανεκδιήγητος Γιωτόπουλος; Πως το πρώτο πιστόλι, ο ψυχρός αρχιδολοφόνος, ήταν ένας τύπος σαν τον Κουφοντίνα; Πως βοηθοί στις δολοφονίες, που φρόντιζαν για εγκλωβίσουν τα θύματα και να κινηθούν δραστικά σε περίπτωση εμπλοκής ανδρών της Αστυνομίας, ήταν κάτι ανέκδοτα σαν τους Χριστόδουλο και Σάββα Ξηρό; Καλό το παραμύθι της εξάρθρωσης της «17 Νοέμβρη», ειδικά σε περίοδο Ολυμπιακών Αγώνων, στους οποίους είχαν επενδυθεί, πάνω από τα δικά μας επιπόλαια και ματαιόδοξα όνειρα για έναν νέο χρυσό αιώνα, τεράστια πολυεθνικά οικονομικά συμφέροντα. Μόνο που οι δράκοι, είχαν την όψη και κυρίως, το μυαλό, άλλος του Μαύρου Πητ, άλλος του γάτου Συλβέστερ και άλλος του Κογιότ!
Δεν θα πάμε μακριά πίσω στο παρελθόν, για να ρωτήσουμε το ΠαΣοΚ, τι ακριβώς είχε συμβεί το Νοέμβρη του 1994, όταν ξένοι πράκτορες συνελήφθησαν, στην οδό Mηθύμνης στην Kυψέλη, μέσα σ' ένα κλειστό φορτηγάκι Φολκς Bάγκεν, έχοντας στην κατοχή τους όπλα, περούκες, ασυρμάτους και φωτογραφικές μηχανές και αφέθηκαν ελεύθεροι με παρέμβαση του πρέσβη τους. Αλλά ειλικρινά, θέλουν να μας πείσουν πως παραμονές Ολυμπιακών Αγώνων, το πουλόβερ της τρομοκρατίας ξηλώθηκε, επειδή έσκασε στα χέρια του Σάββα Ξηρού, μία βόμβα με ελαττωματική συνδεσμολογία;
Κλείνοντας… Με την αντιτρομοκρατική τεχνογνωσία και τεχνολογία που υπάρχει σήμερα, όχι τόσο στην Ελλάδα, όσο στο εξωτερικό, θα ήταν θέμα εύλογου χρόνου και οργανωμένης προσπάθειας, για να εξαρθρωθεί μία για πάντα, η δική μας εγχώρια τρομοκρατία. Αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση και συναίνεση, από όλους ανεξαιρέτως. Η κυβέρνηση ας κάνει την αρχή, επενδύοντας χρήματα, μέσα, ανθρώπινο δυναμικό, ακόμη και ξένη βοήθεια, πάνω στην αντιτρομοκρατία, ασκώντας πίεση πάνω στους πολιτικούς και υπηρεσιακούς προϊσταμένους του τομέα Ασφάλειας και Δημόσιας Τάξης και προχωρώντας ακόμη και σε αναθεώρηση της σχετικής νομοθεσίας, αν κρίνεται απαραίτητο, ενώ το ΠαΣοΚ, ας κάνει τη δική του αρχή, κρατώντας πιο μετριοπαθή στάση σε υποθέσεις, αναφορικά με τις οποίες έχει τη γωνιά του λερωμένη. Καλώς βρίσκονται πίσω από τα σίδερα των κελιών, τα cartoons της τρομοκρατίας. Προφανώς υπήρχε αιτιολόγηση και στοιχειοθέτηση για αυτό. Καιρός δεν είναι όμως, να κυνηγήσουμε και τους αληθινούς «κακούς»;

14 Ιουν 2009

Τα 'Νέα" συμφωνούν για ΛάΟΣ






Μία μέρα μετά την ανάρτησή μου, έρχονται τα "Νέα", μία ιστορική εφημερίδα, πρώτη σε κυκλοφορία ανάμεσα στις ημερήσιες, όχι απλά να επιβεβαιώσει εν πολλοίς κάποιες από τις απόψεις μου για το ΛάΟΣ, αλλά ανατρέχοντας στο αρχείο της, να βρει και να προσκομίσει δηλώσεις και στοιχεία, που επιβεβαιώνουν ότι αυτοί οι απίστευτοι άνθρωποι, εάν δεν είναι φασίστες, τότε σίγουρα αποτελούν ανεμοδούρες της πολιτικής. Για παράδειγμα, ο κος. Καρατζαφέρης λέει πως δεν είναι Λεπέν και λίγο μετά το αλλάζει, αποκαλεί τον κο. Βορίδη ακροδεξιά, ενώ τώρα που τον έχει μαζί με τους συνεργάτες του στο ΛάΟΣ, ισχυρίζεται πως το κόμμα του δεν είναι ακροδεξιό.



Σας παραθέτω το link για το χθεσινό δημοσίευμα της εφημερίδας "Τα Νέα", προκειμένου να ανατρέξετε, εάν σας ενδιαφέρει:









12 Ιουν 2009

Ας μιλήσουμε για ΛάΟΣ


Ορμώμενος από ένα σχόλιο παλιού συμμαθητή και φίλου μου από την ηλικία των οκτώ χρόνων, που μου έλεγε μέσα από το λογαριασμό μου στο facebook με τον οποίο διαφημίζω τις νέες αναρτήσεις στο blog μου «Mήπως είσαι λίγο υπερβολικός; Όχι και κίνδυνος ο ΛΑΟΣ για τη Δημοκρατία! Έπρεπε να πάρει 7% για να λάβει μέτρα η κυβέρνηση για τους λαθρομετανάστες», λαμβάνω το κίνητρο να επανέλθω στο θέμα και να απαντήσω πως όχι, δε νομίζω καθόλου πως είμαι υπερβολικός. Το ΛάΟΣ αποτελεί πράγματι κίνδυνο. Όχι για τη Νέα Δημοκρατία συγκεκριμένα, αλλά για το δημοκρατικό μας σύστημα.
Δεν το λέω αυτό, διότι πιστεύω πως το ΛάΟΣ είναι ένα κόμμα φασιστών. Για την ακρίβεια, πραγματικά θα ευχόμουν να ήταν ο κος. Καρατζαφέρης και οι δικοί του πραγματικά, ή ανοικτά, φασίστες. Τότε, η σύγκρουση μαζί τους θα γινόταν με καθαρούς όρους ιδεολογικής αντιπαράθεσης, ενώ, θα ετίθετο αμέσως ζήτημα ηθικής νομιμοποίησής τους μέσα σε μία χώρα που μάτωσε από το φασισμό (μαύρο και κόκκινο), είτε των εγχωρίων τυράννων, είτε των ξένων κατακτητών.
Ο κος. Καρατζαφέρης δε δίνει ιδεολογικό στίγμα. Αφενός, διότι σε προσωπικό επίπεδο, δεν έχει ούτε την πολιτική παιδεία, ούτε καν τη στοιχειώδη μόρφωση για να συνομιλήσει και να αντιπαρατεθεί με όρους πολιτικής θεωρίας και ιδεολογίας. Θα μπορούσε, βεβαίως, κάποιος να του αποδώσει φασιστικές τάσεις, υπό την έννοια ότι μιλάει ρατσιστικά. Είναι αξέχαστη η γενίκευση που ‘χε κάνει πως «ο Εβραίος στάζει αίμα». Επίσης, αξέχαστο ήταν και το μένος του εναντίον του πρώην υφυπουργού Εξωτερικών και νυν αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, καθηγητή κου. Χρήστου Ροζάκη, τον οποίο, μεμφόταν ότι είχε ισραηλίτικες ρίζες. Θα μπορούσε κάποιος να του αποδώσει φασιστικές τάσεις, υπό την έννοια ότι εκπέμπει εθνικισμό, στη μορφή ενός αλλόφρονος αλυτρωτισμού. Για παράδειγμα, αξέχαστα ήταν τα κηρύγματά του από το τηλεκανάλι του για την επανακατάληψη της Πόλης και της Αγιά Σοφιάς υπό την καθοδήγηση του μαρμαρωμένου βασιλιά. Θα μπορούσε κάποιος να του αποδώσει φασιστικές τάσεις, διότι στο κόμμα του, φιλοξενεί πρόσωπα που κινούνταν στον απώτατα ακροδεξιό χώρο μεταξύ Ελληνικού Μετώπου και Χρυσής Αυγής. Εξάλλου και ο ίδιος από το τηλεκανάλι του, καλούσε «τα παιδιά της Χρυσής Αυγής να αναλάβουν και ‘κείνα -γιατί όχι άλλωστε;- ένα υπουργείο» σε μία δεξιά κυβέρνηση.
Αλλά όχι. Ο κος. Καρατζαφέρης δεν είναι καθαρός φασίστας. Είναι ένας Νίκος Αλέφαντος της πολιτικής. Είναι ο κος. «τα πάντα, όλα» του πολιτικού συστήματος. Μιλάει για όλους και για όλα. Υιοθετεί τους πάντες και τα πάντα. Από πρόσωπα έως απόψεις.
Για παράδειγμα, φιλοξενεί στο ίδιο κόμμα, απίστευτους τύπους που το παίζουν ταυτόχρονα αρχαιολάτρες δωδεκαθεϊστές και χριστιανορθόδοξοι φανταμενταλιστές, γραφικούς τηλεβιβλιοπώλες, μορτάκια της φτηνής ατάκας και σύστριγγλους καβγατζήδες των τηλεπαραθύρων, φυγόστρατους που δηλώνουν πατριώτες και παλιούς τραμπούκους τσεκουροφόρους, διανοητές της UFO-λογίας και κυράτσες που περηφανεύονται στα συνέδρια ως χουντοεπενίτισσες, ταλαίπωρους που ψάχνουν ένα μπαξίσι γαρνιρισμένο με ολίγο χαβαλέ, μαζί με λαμόγια που το ‘παιζαν και το παίζουν δίπορτο με τη Νέα Δημοκρατία. Το κόμμα του κου. Καρατζαφέρη, μιας και του αρέσουν οι παρομοιώσεις, μοιάζει με την «αυλή των θαυμάτων» κατά Βίκτορα Ουγκώ, με τον ίδιο να θέλει να πουλήσει την ευγένεια και την καλοσύνη του λοχαγού Φοίβου ντε Σατωπέρ, εραστή της τσιγγάνας Εσμεράλδας, αλλά να μη διαθέτει τίποτα άλλο από την τραχύτητα και τη βιαιότητα του Κλοπίν Τρουιλλεφού, αρχηγού των συμμοριτών.
Στις απόψεις που φιλοξενεί, επικρατεί ακόμη μεγαλύτερο πανδαιμόνιο ποικιλότητας, μέσα από το οποίο, αναβλύζει τελικά η υποκρισία. Τάσσεται κατά της μετανάστευσης, αλλά ισχυρίζεται πως έχει δώσει τα κλειδιά του εξοχικού του σε Σύριο μετανάστη. Παριστάνει το διαπρύσιο κήρυκα της ηθικής ορθότητας και της οικογενειακής συνοχής, ενώ οι καλλίπυγοι συνεργάτιδές του, δίνουν συνεντεύξεις στις οποίες, υπαινικτικά περιγράφουν πως είναι και πολύ άντρας και οι σύζυγοι των στελεχών του κονομάνε από φτηνιάρικες τηλεπαραγωγές, που κονιορτοποιούν την έννοια της οικογενειακής προστασίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Λέει όχι στους κλέφτες, ενώ καλεί την κυβέρνηση να καταργήσει το πόθεν έσχες, προκειμένου να προσφέρει –τάχα- κίνητρο στους φοροφυγάδες, για να ρίξουν ελεύθερα στην αγορά της κατανάλωσης όσα κλεμμένα κρύβουν. Εμπορεύεται τον πατριωτισμό, έως το βαθμό της πατριδοκαπηλίας και έχει επιτρέψει σε εκπροσώπους του να πηδούν από το ένα παραθυράκι του νόμου στο άλλο, προκειμένου να φορέσουν τελικά, για ένα-δύο μήνες, το χακί.
Το τελευταίο παράδειγμα που συνδυάζει τον παραλογισμό και την υποκρισία του κου. Καρατζαφέρη, στην επιλογή προσώπων και απόψεων μαζί, είναι ότι στο κόμμα του, το οποίο παρουσιάζει ως αντίθετο στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Διαπλοκή, όρισε αρχιευρωβουλευτή μία κυρία που διατηρεί προνομιακές σχέσεις συνομιλητή με κύκλους της Ουάσιγκτον και έχει κάνει καριέρα στις επιχειρήσεις εργολάβων του Δημοσίου και ιδιοκτητών μαζικών μέσων ενημέρωσης. Απομένει να δούμετον κο. Καρατζαφέρη να κάνει κουμπαριά με τον κο. Σωκράτη Κόκκαλη και διακοπές παρέα με τον κο. Ντάνιελ Σπέκχαρντ.
Όλα αυτά, ο κος. Καρατζαφέρης τα παρουσιάζει με το γενικό τίτλο «Όλους εμάς (σ.σ.: όλους και όλα που περιέγραψα παραπάνω δηλαδή), ενώνει η Ελλάς», ή, μέσα από το ευφυολόγημα να ταυτίζει το όνομα του κόμματός του με το λαό, χωρίς κανείς να αντιδρά γι’ αυτό στις πολιτικές συζητήσεις. Και το ερώτημα που τίθεται είναι πως αυτός ο τάχα ντερμπεντέρης και σίγουρα κατεργάρης, έλαβε 162.103 ψήφους το Μάρτιο του 2004, 252.429 τον Ιούνιο του 2004, 271.809 το Σεπτέμβριο του 2007 και 366.615 πριν έντεκα μέρες;
Εν γένει, θα εκτιμούσα πως ένας μικρός αριθμός ψήφων του κου. Καρατζαφέρη προέρχεται από ταγμένους ακροδεξιούς και χουντοβασιλικά κατάλοιπα. Ένας άλλος αριθμός, από αφελείς και αμόρφωτους που μαστουρώνουν χρόνια και χρόνια με τα κηρύγματα του «Τηλεάστυ». Τέλος, η μεγαλύτερη μερίδα ανθρώπων που τον ψηφίζουν είναι κυρίως από συνειδητή αντίδραση απέναντι στο γεγονός ότι μείζονες τομείς κοινωνικής σημασίας, όπως η Δημόσια Παιδεία, η Δημόσια Υγεία και η Δημόσια Ασφάλεια, έχουν αντιμετωπιστεί από τους παραδοσιακούς κεντρικούς παράγοντες του συστήματος, ως πεδίο μίας άγονης αντιπαράθεσης, η οποία, φαίνεται υπερβολικά ελιτίστικη όταν διεξάγεται εντός του Εθνικού Κοινοβουλίου κι από την άλλη πλευρά, υπερβολικά λαϊκίστικη όταν διεξάγεται μεταξύ των κομμάτων, με αποτέλεσμα να χάνεται εντελώς η μέση άποψη που διαθέτει ο Έλληνας πολίτης της καθημερινότητας.
Πράγματι, δε χρειαζόταν να δούμε το ΛάΟΣ με 7,15%, για να αντιμετωπίσουμε στα ίσια την πραγματικότητα, ότι το κέντρο της Αθήνας θυμίζει το Χάρλεμ στις χειρότερες εποχές της γκετοποίησης του, αλλά και πάλι, παρατηρείται σύγχυση στην ανάλυση στόχων και προτεραιοτήτων, υπό την έννοια, ότι η λαθρομετανάστευση και η εγκληματικότητα είναι παρόμοια και παράλληλα προβλήματα, αλλά δεν είναι ταυτόσημα. Για τη λαθρομετανάστευση, απαιτείται στρατηγικό σχέδιο κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής με σύντομη εφαρμογή, ενώ για την εγκληματικότητα, πολιτική βούληση για εθνικό σχέδιο άμεσης δράσης, χωρίς φόβους για επικοινωνιακές συνέπειες και πολιτικά κόστη.
Πάντως, πέρα από τα παραπάνω, θεμέλιο λίθο στο οικοδόμημα εκλογικής επιρροής που έχτισε το ΛάΟΣ, έχει αποτελέσει η συστηματική και προκλητική, από ένα σημείο και έπειτα, προβολή του κου. Καρατζαφέρη από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης και ειδικά, από ‘κείνα που κάνουν παιχνίδι με το ΠαΣοΚ. Δεν είναι ότι ο κος. Καρατζαφέρης πουλάει. Από ατακαδόρους που ξέρουν να λένε νοστιμάδες, υπάρχουν εκατοντάδες για να βγουν στην τηλεόραση. Ούτε και το γεγονός, ότι τα λέει καλά. Διότι απέναντί του, δεν υπάρχει ποτέ αντίλογος.
Ο κος. Καρατζαφέρης, είναι ο καίριος υπονομευτής και σκόπιμος δολιοφθορέας της Νέας Δημοκρατίας, για λογαριασμό του συστήματος ΠαΣοΚ και η λειτουργία του ως πέμπτης φάλαγγας, αποτελεί όνειδος και απειλή για το δημοκρατικό μας σύστημα. Στις εκλογές του 2000, επιχείρησε να ανατινάξει το εγχείρημα της εξάπλωσης της ΝΔ προς μετριοπαθείς ψηφοφόρους του Κέντρου και εν μέρει τα κατάφερε, μιλώντας για «διορισμό εξακοσίων χιλιάδων δικών μας παιδιών». Δεν είναι τυχαίο, ότι παίρνοντας την πάσα, ο κος. Λαλιώτης το παρουσίασε αυτούσιο στο προεκλογικό περίπτερο που είχε στήσει στο καθημερινό του μπρίφινγκ. Την ίδια ώρα, ο κος. Καρατζαφέρης, υποστήριζε να δοθεί υπουργείο ακόμη και στα «παιδιά της Χρυσής Αυγής». Δεν είναι τυχαίο, ότι επιβραβεύοντας το σύστημα ΠαΣοΚ όλη αυτή τη χοντρή προβοκάτσια σε βάρος της ΝΔ, άνοιξε τους κρουνούς της κρατικής διαφήμισης προς το «Τηλεάστυ», ένα κανάλι όχι απλά περιφερειακό, αλλά περιθωριακό. Αμέσως μετά τις εκλογές, η επίθεσή του στον τότε εκπρόσωπο της ΝΔ, δεν ήταν τίποτα παραπάνω, από μία πρόσθετη προσπάθεια πρόκλησης αναταραχής στο κόμμα, μέσα σε μέρες που το ηθικό του ήταν εξαιρετικά πεσμένο λόγω της απρόσμενης νίκης που χάρισαν στο ΠαΣοΚ τα στίφη των ψευτοελληνοποιημένων και ταυτόχρονα, μία εκβιαστική ενέργεια, για να πάρει τη διαγραφή που τόσο επιθυμούσε, η οποία, του ήταν απαραίτητη για τη συνέχιση των σχεδίου που εμφανώς υπηρετούσε.
Την περίοδο 2000-2004, ο κος. Καρατζαφέρης δεν ασχολήθηκε καν με τα έργα και τις ημέρες της διακυβέρνησης Σημίτη, διότι η προσπάθειά του είχε περιοριστεί στο να κατηγορεί τη ΝΔ για αλλοίωση των ιδεολογικών της αρχών και της πολιτικής της φυσιογνωμίας και να προσεταιρίζεται στελέχη της δεξιάς της πτέρυγας. Από το 2004 και έπειτα, στόχος στα πυρά που εξαπολύει, είναι αποκλειστικά η κυβέρνηση, η ΝΔ και ο Κώστας Καραμανλής. Οι επιθέσεις του στον κο. Παπανδρέου, δεν έχουν βάση πολιτικής αιτιολόγησης, ούτε επιχείρημα πολιτικής στοιχειοθέτησης, αλλά είναι ξεκάθαρα προσωπικές, για να τον βοηθήσουν να γίνει στον κόσμο, πιο συμπαθής. Το σημείο ταύτισής του με το ΠαΣοΚ, έφτασε πρόσφατα έως και το σημείο να υιοθετεί τις κατηγορίες κατά του ΚΚΕ για αθέμιτες επιχειρηματικές συναλλαγές. Τώρα, περιφέρει το σενάριο της «Πολυκατοικίας», αναμιγνύοντας με τον τρόπο που μόνο ένας παμπόνηρος ρήτορας του καφενέ θα μπορούσε, ένα λαϊκό και δημοφιλές τηλεοπτικό σήριαλ, με μία καινούργια τακτική υπόσκαψης της βάσης της ΝΔ και υπονόμευσης της ενότητάς της.
Καταλήγοντας, θα έλεγα ότι κος. Καρατζαφέρης είναι επικίνδυνος όχι για τη ΝΔ, αλλά για τη Δημοκρατία, όχι τόσο για αυτά που κάνει, όσο κυρίως για εκείνα που κρύβει ότι κάνει. Και όχι τόσο για αυτά που λέει, αλλά για εκείνες τις επιδιώξεις και τα σχέδια που τα λόγια του εξυπηρετούν.

Υ.Γ.: Το σχόλιο του φίλου, συνέχιζε λέγοντας «Όσο για το αυγό του φιδιού, μήπως από αυτό ξεπήδησαν μικρά αριστερά πολυπολιτισμικά φιδάκια που χαρακτηρίζουν ως φασίστες όσους μιλούν για Ελλάδα;». Σε αυτό, θα επανέλθω σε επόμενο σχόλιο μου, αποκλειστικά για τους εκλεκτούς κυρίους του ΣΥΡΙΖΑ και τους επαναστάτες της κουκούλας.

11 Ιουν 2009

Το φίδι έγινε δράκος



(Το παρακάτω κείμενο το είχα γράψει μία βδομάδα λίγο πριν τις εθνικές εκλογές του 2007 και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αξία», φύλλο Σαββάτου-Κυριακής, 8-9 Σεπτεμβρίου, σελίδα 10/28. Επιδίωξή μου ήταν να περιγράψω τι πρεσβεύει το ΛΑΟΣ, τι επιδιώκει ο Καρατζαφέρης με την ίδρυση αυτού του κόμματος και γιατί, ήταν κίνδυνος όχι μόνο για τη Νέα Δημοκρατία, αλλά και για τη Δημοκρατία εν γένει, η ψήφισή του.
Δύο χρόνια μετά, το κόμμα Καρατζαφέρη, όχι μόνο εισήλθε στη Βουλή, αλλά ο πρόεδρός του, αποκαλύπτει ποια είναι η πραγματική αποστολή του. Όλο αυτό το διάστημα, κάναμε το λάθος να μην αντιμετωπίζουμε τον Καρατζαφέρη και το κόμμα του ως εχθρούς. Αφήσαμε το αβγό να επωαστεί και τελικά το φίδι που ξεπετάχτηκε γίνεται τώρα δράκος. Χωρίς να διέπομαι από τη ματαιοδοξία κάποιου που διεκδικεί ρόλο προφήτη, πιστεύω πως εκείνα που έγραφα πριν δύο χρόνια, όχι απλά ήρθε η πραγματικότητα να επιβεβαιώσει ότι όντως ίσχυαν και ισχύουν, αλλά ακόμη και σήμερα μας καλούν να προβληματιστούμε για το εάν και κατά πόσο πρέπει να αφήσουμε κατά μέρος τους αστικούς καθωσπρεπισμούς που χαρακτηρίζουν την παράταξή μας και να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό κατά πρόσωπο).


Η σκοπιμότητα των επιδιώξεων
και το άσκοπο μίας παρουσίας
(ΑΞΙΑ, Σάββατο-Κυριακή, 8-9 Σεπτεμβρίου 2007)

Τα ποσοστά που εμφανίζει ο ΛΑΟΣ στις μετρήσεις, είναι προφανές πως οφείλονται στο ότι ο καταγγελτικός λόγος του προέδρου του απευθύνεται στη δυσαρέσκεια πολιτών για προβλήματα όπως εκείνα της φτώχειας, της ακρίβειας και της ανεργίας και τελευταία, στο θυμό που νιώθει η κοινωνία για την οργανωμένη εμπρηστική επίθεση κατά της Ελλάδας. Μιλώντας όμως για εκλογές, είναι ανάγκη να τονίσουμε ότι η ψήφος είναι για τον πολίτη το κορυφαίο μέσο δημοκρατικής παρέμβασης που καθορίζει όχι μόνο τις εξελίξεις σε όλους τους τομείς και σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας, αλλά και την πορεία του πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού μας συστήματος γενικότερα. Συνεπώς, η λογική της ψήφου δε μπορεί να βασίζεται στην έκφραση άρνησης και απόρριψης πάντων και απάντων, ούτε και να ανταποκρίνεται στην καταγγελτική επιμονή ενός πολιτικού που δεν έχει προτάσεις να κομίσει, αλλά στη θετική επένδυση που κάνει καθένας με βάση τις προσδοκίες του για το παρόν και το μέλλον το δικό του, της οικογένειάς του και της κοινωνίας. Ο κ. Καρατζαφέρης ωφελείται από το να επιχειρεί να μετατρέψει την ψήφο από θετική πολιτική επένδυση που κάνει ο πολίτης, στο «ανάθεμα» που δικαιούται να εκστομίσει καθένας μας, ανά πάσα στιγμή, αλλά αυτό δεν έχει σχέση με Δημοκρατία, Εκλογές και Βουλή.
Πέρα από προτάσεις, είναι εμφανές ότι ο κ. Καρατζαφέρης δεν έχει να εμφανίσει καν θέσεις. Ή μάλλον, θέσεις για το ΛΑΟΣ είναι οι χειμαρρώδεις τοποθετήσεις του προέδρου του που ανακατεύουν σε έναν απίστευτο χαρμάνι, εθνικισμό με σοσιαλισμό, χριστιανορθόδοξο φανταμενταλισμό με αρχαιολατρεία, ρατσιστικά συνθήματα και συναισθήματα που εκφράζουν πρωτοπαλίκαρά του και πριν λίγα χρόνια και ο ίδιος, με επικοινωνιακά ανοίγματα προς την κοινότητα των ομοφυλοφίλων και των μεταναστών, και νεοναζιστικές ανατάσεις χειρός στελεχών και φίλων του σε συνέδρια, με Φιντέλ Κάστρο, Τσε Γκεβάρα και 17 Νοέμβρη. Είναι βέβαιο, ότι με αυτές τις τοποθετήσεις, ο κ. Καρατζαφέρης δε μπορεί να συμβάλει καν στην πολυφωνία, αλλά μόνο στην πολυλογία, στην οποία ήδη διαπρέπει μέσα στην Ευρωβουλή με εκατοντάδες πρόχειρες συντακτικά, αβαθείς πολιτικά, παραληρηματικές λεκτικά παρεμβάσεις επί παντός επιστητού.
Επιπλέον, το κίνητρο που επικαλείται ο κ. Καρατζαφέρης για να τον ψηφίσει ο πολίτης, είναι ότι έχει τη βούληση να ανατρέψει το δικομματισμό. Αγνοεί πιθανώς, ότι ο δικομματισμός δεν προέκυψε απρόσμενα, ούτε διατηρείται τυχαία. Η πολιτική αστάθεια, η συνταγματική εκτροπή και η επιβολή δικτατορίας το ’67 μας οδήγησαν μεταπολιτευτικά στην επιλογή και εφαρμογή ενός ισχυρού πλειοψηφικού δημοκρατικού μοντέλου. Παρ’ ότι το πολίτευμά μας δε διατρέχει πλέον κινδύνους, η ισχύς του μοντέλου και των πρωταγωνιστών του μένει αδιατάρακτη, ακριβώς γιατί δεν έχει βρεθεί κάποιος πειστικός παράγοντας για να προκαλέσει την αλλαγή του. Το ΚΚΕ ακόμη χρησιμοποιεί ως άξονα τη μαρξιστική ανάλυση πάνω σε εξελίξεις που απέχουν αιώνες από το Μαρξ, ο ΣΥΝ ανισορροπεί μεταξύ της φιλοσοφικής ατζέντας μίας γενιάς ήρεμων αστών αριστερών από τη μία πλευρά και της σκληρά ακτιβιστικής συμπεριφοράς του επικεφαλής του από την άλλη και ο ΛΑΟΣ είναι ακριβώς ότι περιγράφεται εδώ -τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
Ο κ. Καρατζαφέρης, καλείται επίσης να εξηγήσει πως πολεμά το δικομματισμό, ενώ βάλλει αποκλειστικά και μόνο κατά της Νέας Δημοκρατίας και του Κώστα Καραμανλή. Εδώ, τίθεται ένα σοβαρό ερώτημα που αφορά στην εντιμότητα των προθέσεων του προέδρου του ΛΑΟΣ. Από τότε που ήταν υποψήφιος με τη ΝΔ το 2000, ο κ. Καρατζαφέρης, υπονόμευε συνειδητά τη στρατηγική της ΝΔ προς το Μεσαίο Χώρο, απευθυνόμενος σε χουντοβασιλικά υπολείμματα, ακόμη και «στα παιδιά της Χρυσής Αυγής», τα οποία καλούσε «να παραλάβουν και αυτά ένα υφυπουργείο -γιατί όχι;» Ακόμη και μετά τη διαγραφή του, ο κ. Καρατζαφέρης έκρινε ορθό να αντιπολιτεύεται τον κ. Καραμανλή και όχι τον κ. Σημίτη. Στα τελευταία τριάμισι χρόνια, κτυπά με μανία την κυβέρνηση και αγνοεί την εικοσαετία ΠαΣοΚ. Είναι πράγματι ανεξήγητο, πως ο κ. Καρατζαφέρης πολεμά τον δικομματισμό, προσφέροντας στο ΠαΣοΚ υπηρεσία παρόμοιου τύπου με την αποστολή που εκτελούσαν στους παλιούς βασιλικούς στρατούς οι εμπροσθοφυλακές μισθοφόρων, κάνοντας τη «βρώμικη» δουλειά δηλαδή.
Σε αυτές τις εκλογές κρίνεται ποιος θα λάβει την εντολή να πάει την Ελλάδα μπροστά. Ο πολίτης θα ψηφίσει πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή, γιατί είναι ηγέτης με πυγμή και όραμα. Σε αυτές τις εκλογές, κρίνεται επίσης αν η επόμενη κυβέρνηση θα διαθέτει την κοινοβουλευτική ισχύ για να επισπεύσει τις μεταρρυθμίσεις και τις αλλαγές για ένα σύγχρονο κράτος και μία αποτελεσματική δημόσια διοίκηση. Ο πολίτης, θα προσφέρει στην κυβέρνηση το πλαίσιο της ισχύος που χρειάζεται για να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις, προσπερνώντας κόμματα και αρχηγούς που διακρίνονται για τη σκοπιμότητα των επιδιώξεών τους και το άσκοπο της παρουσίας τους.

10 Ιουν 2009

Αρκετά με τις Καραβέλες!


Τώρα που έπαψε η υπόθεση Καραβέλα να αποτελεί ζήτημα προεκλογικής υπερβολής, εκμετάλλευσης και αντιδικίας, μπορούμε να το δούμε υπό το πρίσμα, αν όχι της ειλικρίνειας, τουλάχιστον της νηφαλιότητας που υποδεικνύουν μερικές ρεαλιστικές παραδοχές.

Πρώτον, είναι ακατανόητο ότι κατηγορήθηκε η κυβέρνηση για τη διαφυγή Καραβέλα και τη σύλληψη της γυναίκας και των παιδιών του. Αν το δεχτούμε αυτό, είναι σα να δεχόμαστε ότι η κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα, την αρμοδιότητα, το δικαίωμα, ή την ευθύνη, να υποκαθιστά τη Δικαιοσύνη στο έργο της, να της υπαγορεύει τη δουλειά της, ή ακόμη χειρότερα, να τη χειραγωγεί. Κάτι, το οποίο δε συμβαίνει και αυτό, συνάγεται από το γεγονός ότι η ανεξάρτητη έρευνα της Δικαιοσύνης έχει κατά καιρούς φέρει στο φως υποθέσεις, στις οποίες εμπλέκονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κυβερνητικά στελέχη. Από την άλλη πλευρά, η κατηγορία προέρχεται πρωτίστως από το ΠαΣοΚ, κάτι που είναι δικαιολογημένο, καθώς έχει αποδείξει τόσο από τον κομματικό, όσο και από το κυβερνητικό του βίο, ότι πιστεύει στην έννοια της Δικαιοσύνης a-la-carte, της κατά παραγγελία Δικαιοσύνης δηλαδή. Επομένως, επί της ουσίας δεν υφίσταται πραγματικό πολιτικό ζήτημα για την κυβέρνηση στην υπόθεση διαφυγής του πατέρα και της σύλληψης μελών της οικογένειας, με μοναδικό θολό σημείο, ενδεχομένως, την καθυστέρηση της προώθησης του γνωστού τηλεγραφήματος στο υπουργείο Δικαιοσύνης όπου εκεί, εκκρεμεί να αποδοθούν διοικητικού τύπου ευθύνες.

Δεύτερον, είναι ακατανόητος ο θόρυβος που υποκινείται από πολιτικοδημοσιογραφικά κέντρα, σχετικά με τη σύλληψη μελών της οικογένειάς του Καραβέλα. Κατ’ αρχήν, επειδή πρόκειται για απόφαση της Δικαιοσύνης και αυτή, έχει τα όργανα και τους κανονισμούς για να κρίνει, έστω και μεταγενέστερα, την ορθότητα των αποφάσεών της. Σε κοινωνικό επίπεδο, από την άλλη πλευρά, είναι και πάλι ακατανόητες οι διαμαρτυρίες γύρω από τη σύλληψη των μελών της οικογένειας. Διότι, άλλο είναι να διάγει κανείς πολυτελή βίο με τα χρήματα ενός μιζαδόρου ή κλέφτη συζύγου και πατέρα και άλλο να αποδέχεται με συμφωνία και υπογραφή τις μίζες ή τα κλοπιμαία υπό τη μορφή μεταβίβασης κληρονομιάς. Έγκειται στον ίδιο τον Καραβέλα, να επιστρέψει στην Ελλάδα, να σταθεί ενώπιον της Δικαιοσύνης και να αποδείξει με στοιχεία, ότι παραπλάνησε τη γυναίκα του. Όλα τα άλλα, είναι λόγια του αέρα.

Τρίτον, είναι ακατανόητη η υπερευαισθητοποίηση επωνύμων και ανωνύμων σχετικά με τη σύλληψη των μελών της οικογένειας. Εγώ προσωπικά, ως γιος ενός πατέρα που δεν ήταν ούτε μιζαδόρος, ούτε κλέφτης και ως πατέρας ενός παιδιού που δεν το μεγαλώνω ούτε με μίζες, ούτε με κλοπιμαία, δε νιώθω καμιά απολύτως ευαισθησία για αυτό το ζήτημα. Και πραγματικά, απορώ πως μπορούν να βγαίνουν πολιτικά πρόσωπα και να δηλώνουν ευαίσθητοι πάνω στο πως μιζαδόροι ή κλέφτες, λίγο πριν την κοπανήσουν, κοιτάζουν πως θα κρύψουν τη λεία από τη μπάζα που έκαναν, μέσα στις τσέπες της γυναίκας και των παιδιών τους. Με τη συναίνεσή τους φυσικά και ειδικά, της μητέρας που υποτίθεται ότι είναι ώριμη. Θα περίμενα μάλιστα, αυτή την ευαισθησία να την έδειχναν για ανέργους και απολυμένους που έχουν διαμαρτυρηθεί τα χρέη τους και έχουν χάσει τα σπίτια τους από κοράκια στον πλειστηριασμό, για ασθενείς που χάνουν τη μάχη για τη ζωή διότι κάποιοι γιατροί κρατούσαν χειρουργικά κρεβάτια για δικά τους περιστατικά καλοπληρωτών (με μαύρο χρήμα σε φακελάκι) πελατών, για καταστηματάρχες στο κέντρο της Αθήνας, οι οποίοι, προκειμένου να πάρουν μαζί τους την ισχνή -πλέον- είσπραξη της ημέρας, να κλειδώσουν τα ρολά και να φύγουν για το σπίτι τους το βράδυ, κάνουν ανώνυμες καταγγελίες για να φτάσει στο μέρος όπου βρίσκονται η Άμεση Δράση, αλλιώς κινδυνεύουν από ληστές και κλέφτες, εμπόρους και τοξικομανείς, νταβατζήδες και άλλους κακοποιούς.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της με τις Καραβέλες, μικρές και μεγάλες και όσο για τα υπόλοιπα, ας φανούμε περισσότερο λογικοί και λιγότερο υποκριτές.

8 Ιουν 2009

Ο Κώστας και η Βάσω


Δεν έφτανε ο πονοκέφαλος της ανάλυσης των μετρήσεων των exit polls, ούτε και η αγωνία στη ροή των επίσημων αποτελεσμάτων, αλλά πάνω απ' όλα είχα να προβληματίζομαι με το χωρισμό του αγαπητού μου Κώστα, με τη γυναίκα του τη Βάσω.
Ο Κώστας δεν είναι κολλητός, αλλά είναι φίλος που πάνω από όλα σέβομαι. Εμφανίστηκε μια μέρα, ως γενικός διευθυντής, στην εταιρεία που εργαζόμουν. Μια εταιρεία, που είχε απαξιωθεί στην αγορά, αλλά ακόμη χειρότερα, στα μάτια των εργαζομένων. Όντας χαρισματικός, δυναμικός και πεισματάρης, έφερε τα πάνω-κάτω, έκανε το μαγαζάκι επιχείρηση και για αυτό το λόγο, ουδείς αποχώρησε, άλλα όλοι μαζί έδωσαν αγώνα για να προοδεύσουν.
Με τη Βάσω συνέθεταν ένα ιδανικό ζευγάρι. Εκείνος, ισχυρός άνθρωπος, σωστός οικογενειάρχης, πιστός σύζυγος, άντρας με αρχές και ήθος. Εκείνη, δεν είχε τίποτα το συναρπαστικό. Ήταν μία σεμνή, ταπεινή κοπέλα. Μία καθωσπρέπει παρουσία. Χωρίς πολλές ανάγκες και με ακόμη λιγότερες απαιτήσεις. Ήταν όμως το σταθερό στήριγμα. Ο άξονας της σχέσης. Η Βάσω βρισκόταν πάντα εκεί, στωική και στοργική. Ειδικά στις δύσκολες ώρες. Όταν ο Κώστας έκανε σπουδές και την πρακτική του, όταν κόντρα στις αντιξοότητες και αντιπαλότητες, στις υποσκάψεις και υπονομεύσεις ενός σκληρού ανταγωνιστικού περιβάλλοντος, ανέβαινε σκαλί – σκαλί την ιεραρχία.
Ο Κώστας ήταν το αστέρι, αλλά η Βάσω ήταν η νύχτα, που ήσυχη και βουβή αγκάλιαζε τη λάμψη του και την αναδείκνυε.
Ώσπου έφτασε η στιγμή για το απρόσμενο. Η Βάσω πήρε τα μωρά, έφτιαξε μία μικρή βαλίτσα με τα απαραίτητα και πήγε στη μητέρα της, αφήνοντας όλους, μα πάνω απ’ όλα τον ίδιο τον Κώστα, σύξυλους. Το παράπονό της για καιρό, έμενε τη μια ανέκφραστο, την άλλη αναπάντητο και τελικά, αθροιζόμενο με την πικρία που αναπόφευκτα ακολούθησε, έγινε θυμός και οδύνη.
Ο Κώστας πίστευε πως όλα ήταν όπως άλλοτε. Η Βάσω έλεγε ότι αγάπησε το δικό του παρόν, πιο πολύ από το κοινό τους παρελθόν. Ότι την αμέλησε. Ότι χαλάρωσε ο αρραβωνιάρης κρίκος της αμοιβαίας αναγνώρισης, του αμοιβαίου ενδιαφέροντος, της αμοιβαίας φροντίδας. Η Βάσω ήταν πάντα εκεί, πιστή στην ιερότητα του συναισθηματικού δεσμού τους και στα παλιά λόγια αγάπης, αλλά ο Κώστας ήταν αλλού, εγκλωβισμένος στις βαριές κατά γενική ομολογία υποχρεώσεις του και κυρίως, εγκλωβισμένος στην πλανερή σκέψη, ότι εκεί που νόμιζε πως έπρεπε, τα πήγαινε καλά, ενώ για όλα τα υπόλοιπα, θα ‘χε το χρόνο και την ευκαιρία να μεριμνήσει.
Όταν η Βάσω έφυγε, άφησε πίσω ένα σημείωμα: Αν καταλάβεις γιατί έφυγα, έλα να με πάρεις πίσω. Ο Κώστας διερωτάται όχι τι πήγε στραβά, αλλά πως η κατάσταση θα 'ρθεί στα ίδια. Η συμβουλή των παλιών τους φίλων είναι άντε βρες την. Το λιγότερο που οφείλεις να πεις είναι έλα πίσω και όλα θα αλλάξουν. Το σωστό δε, είναι να το δείξεις έμπρακτα. Να πας ο ίδιος να την παραλάβεις, με ένα λουλούδι, μια αγκαλιά, μια συγγνώμη και έναν όρκο, πως θα ‘στε πάλι μαζί, ως ένα. Ο ίδιος σκέφτεται πως καπρίτσιο είναι και θα της περάσει και της διαμηνύει ότι εάν επιστρέψει, το θέμα θα θεωρηθεί αυτομάτως λήξαν. Σε αυτό, συνηγορούν και οι νέες παρέες που δημιούργησε στα χρόνια της ισχύος, χορηγώντας του ενέσεις εγωισμού και επιβεβαίωσης.
Το θέμα είναι πως είτε έτσι, είτε αλλιώς, ο Κώστας είναι η ατμομηχανή που κινεί την κατάσταση. Χωρίς τη Βάσω όμως δε βρίσκει ράγες να κυλήσει, δρομολόγιο να πάρει, προορισμό να φτάσει.

2 Ιουν 2009

Όχι στην αποϊδεολογικοποίηση


(Το άρθρο δημοσιεύεται στο http://blog.nd.gr/)


Το ΠαΣοΚ καταβάλει προσπάθεια να δώσει στις ευρωεκλογές εσωτερικό χαρακτήρα και να τις αποϊδεολογικοποιήσει. Όχι τόσο διότι πιστεύει πως θα επιτύχει ένα αποτέλεσμα που θα το εξυπηρετούσε για τις προσεχείς εθνικές εκλογές. Αλλά κυρίως, διότι αδυνατεί να συγκριθεί με τη Νέα Δημοκρατία σε επίπεδο ευρωπαϊκής ιστορίας, τοποθέτησης και δράσης. Την ίδια αδυναμία σύγκρισης σε σχέση με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, έχει και το Κόμμα Ευρωπαίων Σοσιαλιστών.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και η Νέα Δημοκρατία αγωνίστηκαν για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ και τελικά την πέτυχαν το 1979, ενώ το ΠαΣοΚ την πολέμησε. Αλλά και για τη θεμελίωση του Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος ήταν οι ηγέτες της ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς όπως οι Conrad Adenauer, Robert Schuman, Alcide de Gasperi που εργάστηκαν με ζήλο και όχι η ευρωπαϊκή αριστερά που το υπέσκαπτε σε κάθε ευκαιρία. Η Νέα Δημοκρατία και το ΕΛΚ είναι οι πρωτοπόροι στην Ενωμένη Ευρώπη και το ΠαΣοΚ και οι Ευρωσοσιαλιστές δε μπορούν να κάνουν τίποτα για να αλλάξουν την Ιστορία.
Ακόμη και σήμερα όμως, εξακολουθούμε να αποτελούμε την παράταξη του ευρωπαϊκού δρόμου της προόδου και αυτό, διακρίνεται ακόμη πιο καθαρά, στην εξελισσόμενη διεθνή οικονομική κρίση. Η άποψη του ΕΛΚ, στη διαμόρφωση της οποίας συνέβαλε δημιουργικά η Νέα Δημοκρατία, συνοψίζεται στο ότι η σημερινή κατάσταση μας πείθει πως είναι παραπάνω από αναγκαία για την Ευρώπη, η καθιέρωση της Κοινωνικής Οικονομίας της Αγοράς. Ενός μικτού οικονομικοκοινωνικού συστήματος, το οποίο ενθαρρύνει την ελεύθερη δημιουργική και ανταγωνιστική δράση του ατόμου μέσα σε ένα ορθό πλαίσιο θεσμών και κανόνων και προσφέρει ευκαιρίες εξέλιξης, αλλά παράλληλα διασφαλίζει περιβάλλον κοινωνικής συνοχής με την ενεργητική φροντίδα του κράτους.
Στην Κοινωνική Οικονομία της Αγοράς, ΠαΣοκ και Ευρωσοσιαλιστές έχουν να αντιτείνουν δημαγωγίες περί ανορθολογικών δαπανών που σίγουρα θα οδηγούσαν σε δημοσιονομική κατάρρευση, εμμονές γύρω από τη χειραγώγηση της αγοράς από τη μέγγενη ενός ξεπερασμένου προστατευτισμού που θα σήμαινε μόνο την εξαφάνιση κάθε χαρακτηριστικού ανταγωνιστικότητας, αγκυλώσεις στη διαχείριση των τομέων της παραγωγής και της απασχόλησης που πρακτικά θα απέφεραν αύξηση της ανεργίας.
Με την πρώτη πολιτική, της δική μας και του ΕΛΚ, Ελλάδα και Ευρώπη βαδίζουν εμπρός, οικονομικά και κοινωνικά. Με τη δεύτερη, εκείνη του ΠαΣοΚ και των Ευρωσοσιαλιστών, μένουν πίσω.
Τέλος, η σύγκριση και στα υπόλοιπα πεδία θέσεων αποδεικνύει την υπεροχή της παράταξής μας. Στη λαθρομετανάστευση προτείνουμε ανάληψη κοινής ευρωπαϊκής δράσης με δίκαια μέτρα, ενώ οι αντίπαλοί μας μιλούν με ευχολόγια. Στο περιβάλλον, προτάσσουμε τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειες και τοποθετούμε αρμονικά το κομμάτι της πράσινης οικονομίας μέσα στο παζλ μίας σύγχρονης ανάπτυξης, ενώ οι αντίπαλοί μας ακολουθούν την παράλογη λογική της υπερβολής. Στην ασφάλιση, εμείς υποστηρίζουμε τη βιωσιμότητα του συστήματος με αποφάσεις ευθύνης, ενώ οι αντίπαλοί μας προτιμούν να κληροδοτήσουν τα βάρη στις επόμενες γενιές. Στην άμυνα, εμείς υιοθετούμε επίσημα τις αρχές καλής γειτονίας, ενώ οι αντίπαλοί μας δε λαμβάνουν καν μέριμνα απέναντι στις απειλές. Για το μέλλον, εμείς επιζητούμε περισσότερη και ισχυρότερη Ευρώπη, διότι βλέπουμε την ΕΕ ως τη λύση, ενώ οι άλλοι την αντιμετωπίζουν ως το πρόβλημα.
Οι εκλογές της 7ης Ιουνίου έχουν περιεχόμενο ευρωπαϊκό και σε αυτές τίθενται σημαντικά ιδεολογικά ζητήματα και πολιτικά διλήμματα. Για αυτό και όποιος/α επιθυμεί να προβεί σε μία θετική επιλογή στήριξης, είναι λογικό να προτιμήσει τη Νέα Δημοκρατία και το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα.