26 Μαΐ 2009

Η ατελέσφορη ευχή για νέους και αυτοδημιούργητους στην πολιτική


Δεν υπάρχει χειρότερη υποκρισία, ή στην επιεικέστερη περίπτωση παραδοξολογία, από το ισχυρίζεται κανείς ότι η πολιτική έχει ανάγκη από νέους και αυτοδημιούργητους ανθρώπους, ή να διατείνεται ότι οι πολιτικοί προέρχονται από την κοινωνία για να υπηρετούν την κοινωνία.
Κατ’ αρχήν, πόσοι μπορούν να έχουν ήδη πετύχει ενώ είναι ακόμη νέοι; Είτε είναι επιστήμονας κάποιος, είτε επιχειρηματίας, είτε επαγγελματίας, είτε καλλιτέχνης, είναι δύσκολο, εάν όχι αδύνατο, να έχει καθιερωθεί στον τομέα του πριν τα σαράντα, σαράντα πέντε, πενήντα του χρόνια. Λίγο να φοιτήσει στο πανεπιστήμιο, λίγο να εκπαιδευτεί στο αντικείμενό του, λίγο να αποκτήσει πραγματική επαγγελματική εμπειρία, λίγο να κάνει το δικό του μεγάλο προσωπικό άνοιγμα ή άλμα προς τα εμπρός στο χώρο που υπηρετεί, ο καιρός έχει ήδη περάσει. Και μετά; Θα σκεφτεί να το γυρίσει στην πολιτική, ή θα κοιτάξει να διασφαλίσει τα κεκτημένα και θα εξασφαλίσει την οικογένειά του;
Αλήθεια, ποιος επιτυχημένος, αυτοδημιούργητος σαραντάρης ή πενηντάρης θα διέκοπτε την καριέρα του, θα διέθετε το χρήμα και τα αγαθά που με κόπο απέκτησε για τα έξοδα της καμπάνιας του, θα έπαιρνε ρίσκα όχι μονάχα για τον εαυτό του, αλλά και για την οικογένειά του και θα έκανε ένα νέο ξεκίνημα από το μηδέν προκειμένου να πολιτευτεί; Μάλλον κανείς.
Θα μπορούσε, ενδεχομένως, να δοκιμάσει δουλειά μαζί με πολιτική; Τότε είναι που θα τα έκανε θάλασσα και στα δύο, γιατί δε θα ήταν σε τίποτα από τα δύο ολοκληρωτικά αφοσιωμένος. Παράλληλα, θα διακινδύνευε να κατηγορηθεί κάποια στιγμή για διαπλοκή. Υπάρχουν διάφορα παραδείγματα, ακόμη και πολύ πρόσφατα, που για να χτυπήσουν τα οργανωμένα πολιτικοδημοσιογραφικά κυκλώματα κάποιο ανερχόμενο στέλεχος, ψηλαφίζουν το επαγγελματικό παρελθόν του και ακόμη και με μισόλογα, ασυναρτησίες ή ψέματα, επιχειρούν να στοιχειοθετήσουν σε βάρος του αθέμιτες και αδιαφανείς συναλλαγές.
Θα αναζητούσε από αλλού χρήμα και στήριξη για να πολιτευτεί; Τότε είναι βέβαιο ότι θα κατέφευγε στο λεγόμενο μαύρο πολιτικό χρήμα και σε κρυφές δεσμεύσεις και εξαρτήσεις με ανθρώπους που έχουν τον τρόπο να κάνουν ένα πολιτικό πρόσωπο να λάμψει ή να καεί σε μια μέρα. Το αποτέλεσμα θα ήταν, να καταντούσε, πριν καλά-καλά εκλεγεί, να είναι ο μίσθαρνος κάθε επιχειρηματία, ο κολαούζος κάθε εκδότη ή μεγαλοδημοσιογράφου, το υποχείριο ακόμη κι ενός νονού της νύχτας. Υπερβολές; Καθόλου, δεδομένου ότι υπάρχουν εκλογικές περιφέρειες στην Ελλάδα, που λόγο στην εκλογή ενός υποψηφίου έχει και η μαφία.
Υπάρχουν βέβαια νέοι και επιτυχημένοι στην πολιτική. Μόνο που δεν είναι αυτοδημιούργητοι. Συνήθως, πρόκειται για τα πορφυρογέννητα αγόρια και κορίτσια για τα οποία φρόντισε ο μπαμπάς, ή η μαμά υπουργός. Αρχικά να τελειώσουν το μεγάλο ιδιωτικό σχολείο. Αυτό, μέχρι τα δέκα οχτώ. Μετά να φοιτήσουν στο Εξωτερικό, σε κορυφαίο αμερικανικό ή ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο. Αυτό, μέχρι τα είκοσι τέσσερα, μαζί με τα μεταπτυχιακά. Στη συνέχεια να πιάσουν δουλειά, σε ένα τόσο μεγάλο οργανισμό ή εταιρεία, ξεκινώντας από μία τόσο υψηλή θέση, που το παιδί κανενός ανώνυμου καθημερινού ανθρώπου δε θα πλησίαζε καν στα όνειρά του. Αυτό μέχρι τα είκοσι οχτώ, άντε τριάντα. Ύστερα, να τοποθετηθεί σε κάποιο επιτελικό πόστο στο Κόμμα, ενώ θα κάνει και το στρατιωτικό του, αν είναι άρρεν. Στρατιωτικό, κάπου στο τετράγωνο Ομόνοιας, Μοναστηρακίου, Πλατείας Συντάγματος, Κολωνακίου. Ή, ακόμη καλύτερα, σπίτι του. Αυτό, μέχρι τα τριάντα τρία. Συμπληρώνοντας τα χαρακτηριστικά που απαιτούνται για το τέλειο προφίλ πολιτικού με έναν καθώς πρέπει γάμο και την απόκτηση δύο όμορφων μωρών (που οι καλές μοίρες τα τάζουν από την κούνια να είναι οι ηγέτες της μεταπροσεχούς γενιάς) και με προίκα τους κομματάρχες και τα ρουσφέτια που χρησίμευσαν ως υλικά για να χτιστεί το δικό τους οικογενειοκρατικό τζάκι, οι νέοι ηγέτες είναι έτοιμοι να απολαύσουν ότι ανέκαθεν τους ανήκε: ψήφους και έδρα, βουλευτική έδρα και υπουργικό αξίωμα. Αυτό μέχρι τα τριάντα πέντε, το πολύ σαράντα.
Είτε έτσι, είτε αλλιώς θα κυβερνήσουν. Χωρίς να έχουν ποτέ στριμωχτεί στη μελέτη ή στη δουλειά, καθώς δε θα έχουν ποτέ νιώσει την πίεση να ανταγωνιστούν ως ίσος απέναντι σε ίσους, ούτε και την αγωνία να επιβιώσουν σε σκληρές καταστάσεις με κανένα στήριγμα. Χωρίς να έχουν ποτέ ισορροπήσει στην κλωστή που χωρίζει τη δικαίωση από την απόρριψη. Χωρίς να έχουν ποτέ βιώσει τη χαρά του πρώτου μισθού ή τη θλίψη της πρώτης απόλυσης, την επιβεβαίωση της προαγωγής ή τη ματαίωση ενός υποβιβασμού. Χωρίς να έχουν ποτέ γνωρίσει πως κάποιος με χίλια πεντακόσια ευρώ το μήνα πληρώνει νοίκι, λογαριασμούς, οικιακά και προσωπικά έξοδα, κοινωνικές υποχρεώσεις. Χωρίς να έχουν ποτέ καταλάβει τι σημαίνει να φορολογείσαι για Παιδεία και Υγεία και να ξεπουλιέσαι και ο ίδιος ακόμη, προκειμένου να πληρώνεις φροντιστήρια για το παιδί σου και φακελάκια για το γονιό σου. Χωρίς να έχουν ποτέ απηυδήσει, διεκδικώντας μία αυτονόητη εξυπηρέτηση από το κράτος, η οποία, αφού σκαλώνει επί καιρό στη γραφειοκρατία, τελικά ξεσκαλώνει με ένα μπαξίσι στον αρμόδιο υπάλληλο.
Θα κυβερνήσουν μόνοι; Σίγουρα όχι, διότι χρειάζονται κάποιους γύρω τους –όχι μαζί τους. Ως συμπλήρωμα για να φαίνονται στο τέλος πολλοί εκείνοι που διαχειρίζονται την τύχη της κοινωνίας και να ξεγελούν στο μάτι; Ως ντεκόρ για να στολίζεται με λογής-λογής ζωντανά μπιμπελό το σαλόνι μίας αθάνατης και ανόθευτης αριστοκρατίας της πολιτικής; Ως γαρνιτούρα για να έχουν κάποιον ή κάτι να φάνε οι κατά καιρούς εμφανιζόμενοι άγγελοι-τιμωροί της αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας και να χορτάσουν πριν φτάσουν στο ψητό; Κάτι από αυτά και όλα αυτά μαζί; Ουδεμία σημασία έχει ως τι. Αντιθέτως, σημασία έχει ότι οι περισσότεροι από εκείνους που θα διασχίσουν το παραπέτασμα που χωρίζει τους ελάχιστους κυβερνώντες από τους αναρίθμητους κυβερνώμενους, είτε θα είναι οι ορντινάντσες του προθαλάμου του γραφείου κάποιου υπουργού, δελφίνου, βαρόνου ή μεγαλοπαράγοντα, που εξαργυρώνοντας χρόνια τυφλής υποταγής λαμβάνουν το χρίσμα για να πάνε να πολιτευτούν στο χωριό τους, είτε τα λεγόμενα παιδιά του κομματικού σωλήνα, που διαπρέποντας ως αφισοκολλητές, μπράβοι, ή κλακαδόροι (ενίοτε δε και κλικαδόροι) δρέπουν κάποιο κομματικό στην αρχή και κυβερνητικό εάν τύχει αξίωμα, τιμής ένεκεν. Περιφερειακά κομμάτια στο παζλ, ενδέχεται να είναι κάποιοι αγωνιζόμενοι -πρωτίστως για τον εαυτό τους- συνδικαλιστές, κάποιοι καθηγητές που επένδυσαν την ανέλιξή τους σε κάποιο κόμμα και στην φοιτητική του νεολαία, κάποιοι δημοσιογράφοι που εκμεταλλευόμενοι το απόλυτο κενό στην παραγωγή πολιτικής σκέψης και λόγου παριστάνουν τους παραταξιακούς γκουρού που χαράσσουν γραμμή και περνούν άποψη.
Υπάρχουν εξαιρέσεις σε όλα τα παραπάνω; Ναι, κάμποσες, έτσι ως άλλοθι σε μία αμαρτία που δεν καταδικάζεται στο χρόνο, παρότι η ανάγκη για εξέλιξη πιέζει όλο και περισσότερο τα τείχη κάθε κακής παράδοσης που τυραννάει την κοινωνία. Ή, για να το θέσει κανείς πιο λαϊκά, ως ξεκάρφωμα, για να μην σηκώσει μια μέρα ο λαός τις πέτρες.
Θα βρεθεί ποτέ κανείς να σηκώσει πρώτος την πέτρα; Αμφίβολο. Κι αν συμβεί αυτό, ο καθοδηγητής-υποκινητής θα είναι κάποια δήθεν αριστερή ιντελιγκέντσια ενός δεδομένου πολιτικού συστήματος που ελέγχει μέχρι και τους επαναστάτες του και στόχος, σίγουρα όχι το παρμπρίζ της υβριδικής μαύρης λιμουζίνας που προσφέρει το κράτος (οι φόροι μας δηλαδή) σε όλους, όσους περιγράφονται παραπάνω, αλλά στη τζαμένια βιτρίνα του καταστήματος κάποιου φουκαρά που παλεύει να τα φέρει βόλτα.

Disclaimer: Τα παραπάνω δεν είναι φανταστική ιστορία. Τυχόν ομοιότητες με πρόσωπα και καταστάσεις, δεν είναι τυχαίες.

1 σχόλιο:

dimitris είπε...

ωραίο άρθρο..όσοι ασχολούμαστε με την πολιτική το διακρίνουμε συχνά..ελπίζω να μην ανήκεις στην κατηγορία των βολεμένων που απλά θεωρητικολογούν γιατι και αυτό είναι εξίσου εύκολο..