1 Απρ 2009

Τα σενάρια κούρασης και διαδοχής και τι πραγματικά χρειάζεται η ΝΔ


Εκτιμώ ότι ουδέποτε άνοιξε ουσιαστικά ζήτημα αποχώρησης του Καραμανλή. Ο πρωθυπουργός τοποθετείται με ομιλίες και δηλώσεις, όχι με εκμυστηρεύσεις και διαρροές. Πολύ πριν την ομιλία του στη Ζάκυνθο τα περασμένο Σάββατο, είχε δηλώσει «παρών» στην τελευταία Κεντρική Επιτροπή της ΟΝΝΕΔ. Επίσης, στη ΔΕΘ είχε δηλώσει νέος για να συνταξιοδοτηθεί. Ο πρωθυπουργός, λοιπόν, είχε κάνει ξεκάθαρη τη θέση του εγκαίρως. Στη Ζάκυνθο, απλά την επανέλαβε και μάλιστα σε έντονο τόνο, για να γίνει σε όλες και όλους κατανοητός.

Σε σχέση με τη διάσταση που έλαβε ένα -κατά τα φαινόμενα- μη υπαρκτό ζήτημα, μπορεί κανείς να υποθέσει διάφορα. Ενδεχομένως, μία κουβέντα ερμηνεύτηκε κατά την υποκειμενική κρίση του ακροατή, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υποκρυπτόταν οτιδήποτε υποβολιμαίο. Ενδεχομένως, έγινε η εκτίμηση ότι μία τέτοια ερμηνεία, αποδιδομένη σε ρεπορτάζ, θα ξεχώριζε ως πρωτοσέλιδο θέμα και θα προκαλούσε συζητήσεις. Από εκεί και πέρα, είναι βέβαιο ότι έδρασαν οι γνωστοί επικοινωνιακοί μηχανισμοί που είναι στρατευμένοι στην προσπάθεια απαξίωσης του κυβερνητικού έργου και αποδόμησης της εικόνας του πρωθυπουργού και αναπαρήγαγαν σε υπερβολικό βαθμό μία κατάσταση χωρίς αληθινό νόημα και χωρίς πολιτική ουσία.

Προσωπικά, αποκλείω να έχει κουραστεί ο πρωθυπουργός από το βάρος της αποστολής που έχει αναλάβει και που εκτελεί για μία υπεύθυνη διακυβέρνηση, η οποία, αφενός θα βγάλει τη χώρα από την παγκόσμια οικονομική κρίση με τις μικρότερες δυνατές απώλειες και αφετέρου θα της δώσει μία φιλόδοξη αναπτυξιακή προοπτική με την υλοποίηση στοχευμένων μεταρρυθμιστικών παρεμβάσεων. Ο Καραμανλής έχει ανεξάντλητες δυνάμεις και αυτό έχει φανεί στον αγώνα που είχει καταβάλει από το 1997 μέχρι το 2004 ενάντια σε κάθε συκοφάντη και υπονομευτή, προκειμένου να καθιερωθεί ως αρχηγός της ΝΔ αρχικά και να εκλεγεί πρωθυπουργός στη συνέχεια και από το 2004 μέχρι σήμερα, ενάντια στις οργανωμένες συντεχνίες της συντήρησης και της άρνησης, σε μία κακή αντιπολίτευση που αποποιείται τη θεσμική της ευθύνη για άσκηση σοβαρής, εμπεριστατωμένης, εποικοδομητικής κριτικής και λέει προκαταβολικά όχι σε όλα και σε ένα γενικότερο κλίμα ανέξοδου λαϊκισμού η καλλιέργεια του οποίου έχει στόχο να υποσκάψει οποιαδήποτε σχέδιο κινείται σε σωστή κατεύθυνση.

Όσο για τη διαδοχολογία, κατά βάθος εκφράζει τους ευσεβείς πόθους πιθανών ενδιαφερομένων για τη προεδρία της ΝΔ στο μέλλον, του ΠαΣοΚ και του κ. Παπανδρέου που ζητούν να απαλλαγούν από την παρουσία ενός ισχυρού αντίπαλου που μπορεί πάντοτε να τους κερδίσει, των ντόπιων συμφερόντων που δε θέλουν με τίποτα έναν πρωθυπουργό που επιμένει να λειτουργούν κανόνες διαφάνειας και ομαλότητας στο επιχειρηματικό παιχνίδι και των ξένων συμφερόντων που επιμένουν να διαπραγματεύονται όχι με ηγέτες, αλλά με μπιστικούς. Σίγουρα, δεν εκφράζει την οργανωμένη βάση της ΝΔ, που βλέπει στο πρόσωπο του Καραμανλή τον πρόεδρο που έφερε την ενότητα στο κόμμα, και επίσης, σίγουρα δεν εκφράζει το σύνολο των πολιτών που βλέπουν στο πρόσωπο του Καραμανλή τον πολιτικό που είναι ικανός να προσφέρει στη χώρα μία θετική διακυβέρνηση τώρα και μία φιλόδοξη προοπτική για τη συνέχεια.

Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι επιμένουν να θέτουν, έστω και μέσω δημοσιευμάτων, ζήτημα διαδοχής, σε περίπτωση που η ΝΔ γνωρίσει ήττα στις προσεχείς εθνικές εκλογές.
Πρώτον. Η Νέα Δημοκρατία δε θα χάσει τις εκλογές. Αρκεί, φυσικά, να απαλλαχτεί από τα βαρίδια της πενταετούς διακυβέρνησης (αναφέρομαι τόσο σε πρόσωπα, όσο και σε νοοτροπίες), να μιλάει πάντα με ευθύτητα στον πολίτη και να αντιμετωπίζει επιθετικά τους αντιπάλους της. Άποψή μου είναι, πως με 151 βουλευτές στην κοινοβουλευτική ομάδα της, η ΝΔ πρέπει να είναι πολύ πιο αποφασιστική και τολμηρή απ’ ότι με 165.
Δεύτερον. Ο Καραμανλής κέρδισε εκλογές το 1998, το 1999, κατ’ εμέ ακόμη και το 2000, το 2002, δύο φορές το 2004, το 2006 και το 2007. Και μάλιστα προσωπικά. Οι νίκες του ήταν προσωπικές, διότι είχαν τη δική του προσωπική σφραγίδα. Εκείνον προσωπικά εμπιστεύτηκαν και εμπιστεύονται οι πολίτες κι αυτό, δε το λέω εγώ, αλλά οι ίδιοι οι πολίτες σε δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες μετρήσεις κοινής γνώμης. Κάποια μέρα, δικαιούται ως άνθρωπος και ως πολιτικός να ηττηθεί. Αλλά ακόμη και τότε, είναι σίγουρο πως πρέπει να παραμείνει πρόεδρος. Κατ’ αρχήν, διότι θα είναι και τότε νέος και όσο κανείς άλλος πετυχημένος. Επιπλέον, διότι είναι ο μόνος που θα μπορεί να αναποδογυρίσει γρήγορα την κατάσταση. Τέλος, διότι είναι ο μοναδικός που έχει λειτουργήσει κατ’ αποκλειστικότητα με γνώμονα την ενότητα του κόμματος και της παράταξης. Σε αντίθεση με άλλους, δεν έχει ρίξει κυβέρνηση ΝΔ, δεν έχει στηρίξει με την ψήφο του κυβέρνηση ΠαΣοΚ, δεν έχει ιδρύσει διασπαστικά παραρτήματα, δεν έχει υπονομεύσει προηγούμενο αρχηγό, δεν έχει συμπεριφερθεί φραξιονιστικά και διαιρετικά ποτέ. Ο Καραμανλής είναι το ίδιο το κόμμα και δε μιλάω για την εγγύηση της ιστορίας ενός ονόματος, αλλά για την εγγύηση της φιλοσοφίας ενός ηγέτη.

Θα ‘θελα να σταθώ λίγο παραπάνω στην ανάγκη να απαλλαγεί το κόμμα από τα βαρίδια που ανέφερα παραπάνω. Ποια είναι τα βαρίδια; Θα ‘λεγε κανείς το συνηθισμένο, περί golden boys και θα καθάριζε σχετικά εύκολα. Αλλά δεν έχω ακούσει κανέναν να εξηγεί ποια είναι τα golden boys. Βαρίδια λοιπόν (ή golden boys αν μείνουμε στη μόδα των ημερών) είναι εκείνοι που παρέβησαν κατά τη διάρκεια της θητείας τους την εντολή για σεμνότητα και ταπεινότητα. Που αποκόμισαν αίγλη, οφέλη και κάθε είδους και πολυτέλεια σε βάρος του κοινωνικού συνόλου και σε βάρος του κύρους ενός κόμματος με ιστορία προσφοράς στην πατρίδα και στην κοινωνία. Βαρίδια είναι επίσης και όσοι έφεραν στα υπουργεία ή στις υπηρεσίες τους όλους τους προηγούμενους και εγγυήθηκαν προσωπικά γι’ αυτούς. Βαρίδια είναι οι γνωστοί πλέον για τις πράξεις τους, αλλά άγνωστοι για την κομματική βάση – εξ ου και την περιφρονούν. Βαρίδια είναι τα λαμόγια και οι ανεπρόκοποι που τρυπώνουν σε κάθε σύστημα εξουσίας από την πίσω πόρτα. Βαρίδια είναι εκείνοι που εκθέτουν τη ΝΔ και τον Καραμανλή στα μάτια των πολλών που τους εμπιστεύτηκαν. Αυτά τα βαρίδια, είναι αναγκαίο να τα ξαποστείλουμε στο βυθό, ειδάλλως είναι αδύνατο να μείνει οποιοσδήποτε από τη ΝΔ στην επιφάνεια.

Πέρα από τα βαρίδια, είναι απαραίτητο να παραδεχτούμε ότι έχει διαμορφωθεί ένα αδιέξοδο στρατηγικών επιλογών, κάτι που φαίνεται και από τις μετρήσεις, οι οποίες δε δείχνουν να αναστρέφονται παρά τις επιλογές κάποιων επιμέρους τακτικισμών. Πολλές θα μπορούσαν να είναι οι πρωτοβουλίες για άρση αυτού του στρατηγικού αδιεξόδου. Η πιο δραστική και αποτελεσματική, όμως, που θα ανέτρεπε όλα τα πολιτικά δεδομένα αυτής της στιγμής και αυτής της εποχής, θα ήταν ένα συνέδριο ουσιαστικής ολοκληρωτικής επανίδρυσης του κόμματος, που θα διοργανωνόταν αμέσως μετά τις Ευρωεκλογές, όποιο αποτέλεσμα κι αν απέδιδαν –ακόμη και νικηφόρο. Ένα συνέδριο, στο οποίο θα άλλαζαν οι πάντες και τα πάντα, πλην ενός: του Καραμανλή. Νομίζω ότι ο Κώστας Καραμανλής, ηγούμενος, μίας νέας Νέας Δημοκρατίας, ενός κόμματος που θα συνδύαζε ένα πατριωτικό και κοινωνικό χαρακτήρα μαζί με διάφορες ουσιαστικές κεντροφιλελεύθερες αναφορές-επιλογές και που θα ήταν απαλλαγμένο από φθαρμένα πρόσωπα και φθαρμένες νοοτροπίες, μπορεί να είναι ο κυρίαρχος της κεντρικής πολιτικής σκηνής και για την επόμενη δεκαετία.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Γιάννη πολλή καλή ανάλυση σε ολόκληρο το άρθρο σου,το συνυπογράφω!!!
fotios galogavros