18 Φεβ 2010

Η ψευδαίσθηση γύρω από τη συναίνεση

Η συναίνεση «ναυάγησε» απλά διότι η αξιωματική αντιπολίτευση αποφάσισε να την προσφέρει σε μία κυβέρνηση και σε ένα κόμμα που ουδέποτε θα εκ-τιμούσαν μία τέτοια στάση.

Το ΠαΣοΚ μας έχει συνηθίσει να αποφασίζει και να πράττει μονομερώς όταν κυβερνά, χωρίς να επενδύει σοβαρά στη λογική της πολιτικής συνεννόησης και του δημοκρατικού διαλόγου για κρίσιμα ζητήματα και από την άλλη μεριά, να εγείρει στείρα άρνηση απέναντι στους πάντες και πάνω στα πάντα όταν αντιπολιτεύεται. Για παράδειγμα, στο ζήτημα της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες, ο κος. Κώστας Σημίτης δε δέχτηκε κανενός είδους συνδιαλλαγή ούτε με την αξιωματική αντιπολίτευση ως πολιτικό και κοινοβουλευτικό συνομιλητή, ούτε και με την Εκκλησία ως θεσμικό παράγοντα. Αλλά και ο κος. Γιώργος Παπανδρέου γύρισε πεισματικά την πλάτη στις απανωτές εκκλήσεις του προκατόχου του στη θέση του πρωθυπουργού για συναίνεση και αντί να προσφέρει τη σύμφωνη γνώμη του για την έγκαιρη λήψη περιοριστικών μέτρων που θα αναχαίτιζαν την ορμή της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε τώρα, αντέτεινε μία παρελκυστική επιχειρηματολογία σχετικά με τις δυνατότητες της Οικονομίας και ζητούσε επιτακτικά εθνικές εκλογές, παρουσιάζοντάς τες ως τη μόνη ενδεδειγμένη λύση.

Ακόμη όμως κι εάν η Νέα Δημοκρατία αντιμετώπιζε το ΠαΣοΚ χωρίς ίχνος προκατάληψης και ο πρόεδρός της πίστευε με ειλικρίνεια στη διαμόρφωση μίας υγιούς πολιτικής σχέσης με το νυν πρωθυπουργό, θα έπρεπε τα πρώτα δείγματα συμπεριφοράς του κου. Παπανδρέου από τη θέση του κυβερνώντος, να αξιολογούνταν κατά δυσμενή τρόπο.
Η πρώτη κίνηση στην οποία προέβη μετεκλογικά το ΠαΣοΚ, ήταν να αποσύρει τον ισχυρισμό πως «λεφτά υπάρχουν», επικαλούμενο ως δικαιολογία ότι η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας βρισκόταν σε χειρότερο επίπεδο απ’ ότι την είχε υπολογίσει. Για την ακρίβεια, η παρούσα κυβέρνηση διόγκωσε τεχνηέντως τα μεγέθη, προκειμένου να επιδείξει μία δήθεν αποτελεσματικότητα στην πολιτική δημοσιονομικής ανάκαμψης που ούτως ή άλλως θα εφήρμοζε υποχρεωτικά.
Την ίδια ώρα, αντί να προβεί άμεσα στη λήψη περιοριστικών μέτρων όμοιων με εκείνα που απέρριπτε στις προεκλογικές εξαγγελίες και δεσμεύσεις του κου. Κώστα Καραμανλή προκειμένου να δώσει σαφή δείγματα πολιτικής ωριμότητας και υπευθυνότητας απέναντι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στους εταίρους μας στην Ευρωζώνη και στις ξένες αγορές, διέσπειρε κυβερνητικές δηλώσεις και παραπολιτικούς ψιθύρους για χρεοκοπία της χώρας, κάτι που προκάλεσε την ραγδαία υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας, τα παιχνίδια των κερδοσκόπων σε βάρος μας και τις επιθέσεις του δυτικού Τύπου με επικριτικά έως και δυσφημιστικά δημοσιεύματα.

Αλλά και απέναντι στην αξιωματική αντιπολίτευση, ο πρωθυπουργός συμπεριφέρθηκε αήθως και μάλιστα κατ’ επανάληψη.
Είναι ενδεικτικό του πως αντιλαμβάνεται ο κος. Παπανδρέου τη συναίνεση το γεγονός ότι πρώτα ζήτησε στήριξη για την οικονομική του πολιτική και αμέσως μετά δημοσιοποίησε τα περιοριστικά μέτρα που είχε στα σχέδιά του, αντί να κινηθεί εντελώς αντίστροφα, όπως επέβαλαν ο κανόνας μίας συναδελφικής δεοντολογίας και η λογική μίας πολιτικής συνεργασίας. Ακόμη και τις τελευταίες ημέρες, ο πρωθυπουργός διατηρούσε έναν συνεχή δίαυλο επικοινωνίας με τον επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης για μία σειρά σημαντικών ζητημάτων, αλλά δε μπήκε ποτέ στη βάσανο, απ’ ότι γνωρίζουμε τουλάχιστον, να συζητήσει μαζί του την πρόθεσή του για σύσταση εξεταστικής επιτροπής με αντικείμενο την αναψηλάφηση των αιτιών και εντοπισμό των πρωταιτίων που οδήγησαν στην κατάρρευση των Δημοσίων Οικονομικών μας.

Τέλος, ακόμη κι αν δούμε το όλο θέμα πρακτικά, ίσως και κυνικά, εκείνο το οποίο επιζητεί ο πρωθυπουργός στην παρούσα φάση είναι να μοιραστεί, κομμένο εξίσου στη μέση μάλιστα, το πολιτικό κόστος για τη λήψη οικονομικών μέτρων άκρως αντιδημοφιλών με την αξιωματική αντιπολίτευση, ενώ ταυτόχρονα, επιχειρεί το μισό κομμάτι της δικής του ευθύνης να το χρεώσει κι αυτό στη ΝΔ, δια μέσου του πορίσματος μίας εξεταστικής επιτροπής.

Η αξιωματική αντιπολίτευση είχε προσφέρει συναίνεση ζητώντας αυτή να είναι αμφίδρομη. Έπρεπε να γνωρίζει από την πρώτη στιγμή ότι δε θα της προσέφερε καμία δική της συναίνεση σε τίποτε η κυβέρνηση.
Η αξιωματική αντιπολίτευση είχε επισημάνει ότι η συναίνεσή της δε θα έπρεπε να εκλαμβανόταν ως αδυναμία. Έπρεπε να γνωρίζει προκαταβολικά ότι από τη στιγμή που το κυβερνόν κόμμα δεν έχει ποτέ του ενστερνιστεί τη λογική καμίας συναίνεσης σε κανένα θέμα και ούτε έχει εντρυφήσει στη σκέψη ενός μοντέλου άτυπης έστω συναινετικής διακυβέρνησης, ακόμη και σε κρίσιμες εποχές, η δική της συναίνεση μόνο ως αδυναμία θα εκλαμβανόταν.

Μέσες-άκρες, όλα τα παραπάνω, τα έγραφα σε τούτο το blog εδώ και δεκάξι μέρες. Αρκεί να ανατρέξει κανείς στην ανάρτησή μου στις 3 του τρέχοντος μηνός με τίτλο Γιατί να μην πάρει ολόκληρο το κόστος; Στο μεταξύ, η ΝΔ απώλεσε σημαντικό αντιπολιτευτικό χρόνο και πολύτιμες δημοσκοπικές μονάδες, τρέφοντας την ψευδαίσθηση ότι είναι δυνατό να «χτίσει» μαζί με το συγκεκριμένο ΠαΣοΚ τη χρειαζούμενη συναίνεση.

(Πίνακας: "Illusion Rhapsody" από τον Eric De Kolb)

5 Φεβ 2010

Η αντιστροφή των δύο τρίτων και η κοινωνική έκρηξη

Οι Βρυξέλλες απαιτούν να ρυθμίσουμε τα δημοσιονομικά μας, χωρίς να ενδιαφέρονται ποιοι θα υποστούν το βάρος των μέτρων. Δικαίως! Τι τους νοιάζει τους ευρωτεχνοκράτες ποιος θα πληρώσει το λογαριασμό; Για αυτό όμως δεν υπάρχουν οι εθνικές κυβερνήσεις, τα εθνικά κοινοβούλια και τα εθνικά κόμματα;

Στη δική μας περίπτωση, τα δύο μεγάλα κυβερνητικά κόμματα, κρίνουν πως τα περιοριστικά μέτρα, υπό τη μορφή περικοπών σε μισθούς και επιδόματα και αυξήσεων σε έμμεσους φόρους πάνω σε βασικά είδη καταναλωτικής ανάγκης, πρέπει να έχουν ως αποδέκτες τους Έλληνες της μεσαίας τάξης και ειδικότερα τους μισθωτούς.
Υπό αυτή τη λογική όμως κινδυνεύουμε να μετατραπούμε σε κοινωνία των δύο τρίτων, αλλά σε μία αντίστροφη εκδοχή από εκείνη την οποία γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

Περί τα τέλη της προηγούμενης περιόδου διακυβέρνησης ΠαΣοΚ, σχεδόν ένα τρίτο της κοινωνίας μας είχε καταλήξει να είναι οι κλασσικοί φτωχοί μαζί με τους νεόφτωχους της Σοφοκλέους, ενώ τα άλλα δύο τρίτα μπορούσαν να ζήσουν όχι απαραιτήτως με κάποια άνεση, ή πολυτέλεια, αλλά τουλάχιστον με αξιοπρέπεια.
Τώρα, με τα νέα μέτρα, τα δύο τρίτα του πληθυσμού θα φτάσουν κάτω, ή έστω οριακά πάνω από τα όρια της φτώχειας.

Δεν αποκλείεται οι πολίτες να ένιωθαν την ανάγκη να συμβιβαστούν με την κατάσταση όπως θέλησε να την παρουσιάσει ο πρωθυπουργός. Αρκεί βέβαια να έβλεπαν ότι πρώτοι καλούνται να καταβάλουν το μέρισμα κόστους και ευθύνης που τους αναλογεί, το κεφάλαιο και η ανώτερη αστική τάξη.
Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν ισχύει.
Αντιθέτως, επιδεικνύεται από τους κεντρικούς συντελεστές του πολιτικού μας συστήματος μία προκλητική τάση προστασίας των κερδών και των πλουτών και σε ορισμένες περιπτώσεις, των ανομιών και των ανομημάτων, των ολίγων.

Η απότομη ανατροπή των οικονομικοικοινωνικών συσχετισμών και το αίσθημα αδικίας που νιώθει το μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας, σε συνδυασμό με την αναμενόμενη αύξηση της ανεργίας και την επιδείνωση του μεταναστευτικού, πρόκειται να προκαλέσουν μία εκρηκτική κατάσταση στην Ελλάδα για φέτος και για τα προσεχή έτη.

Αν δεν αποφασίσουν οι κεντρικοί συντελεστές του πολιτικού μας συστήματος μία ριζική αλλαγή φιλοσοφίας στον καταμερισμό βαρών σε τούτη τη συγκυρία αλλά και γενικότερα, τότε θα φτάσουμε στο σημείο ο καυτός Δεκέμβρης του 2008 να μοιάζει με μία ρομαντική σύναξη débutantes.

(Πίνακας: "Depression's Mirror" από τον D Lane Taylor)

3 Φεβ 2010

Γιατί να μην πάρει ολόκληρο το κόστος;

Ως προς την κεντρική της φιλοσοφία και κατεύθυνση, η δέσμη μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός κος. Γιώργος Παπανδρέου είναι όμοια με εκείνη που είχε εξαγγείλει προεκλογικά ο προκάτοχός του, κος. Κώστας Καραμανλής. Εφόσον λοιπόν ο κος. Παπανδρέου μας επιβάλει σήμερα περίπου εκείνα που ο κος. Καραμανλής μας παρουσίαζε χθες, εύλογα διερωτόμαστε για τα εξής…

- Δεν έχει την υποχρέωση ο πρωθυπουργός να παραδεχτεί ότι όσα έλεγε προεκλογικά ο ίδιος για την οικονομία και τις δυνατότητες παροχών ήταν αβάσιμα και όσα έλεγε ο αντίπαλός του, ακριβή;
- Από την άλλη πλευρά, δεν έχει την υποχρέωση ο επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης να απαιτήσει να δικαιωθεί η Νέα Δημοκρατία για την ευθύτητά της και να εκτεθεί το ΠαΣοΚ για τη δημαγωγία του;
- Δεν έχει ναυαγήσει ήδη κατά ένα μέρος η αλλαγή στη διακυβέρνηση της χώρας, από τη στιγμή που το ΠαΣοΚ έχει καθυστερήσει επί τέσσερις μήνες να πάρει μέτρα που θα έπαιρνε η ΝΔ από την πρώτη στιγμή, ενώ επιπρόσθετα, το μόνο που κατάφερε ήταν να προκαλέσει την ασυδοσία των κερδοσκόπων σε βάρος μας;
- Από τη στιγμή που αποδείχθηκε η προεκλογική κοροϊδία του ΠαΣοΚ, μήπως είχε νόημα να συνδεθεί από τη ΝΔ η συναινετική επιλογή στήριξης της επανεκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας κου. Κάρολου Παπούλια, με τη συμφωνία μίας συναινετικής πρότασης, ή συμφωνίας διακυβέρνησης της χώρας μεταξύ των δύο μεγάλων -τουλάχιστον- κομμάτων;
- Και αν όχι, τότε για ποιο λόγο η ΝΔ παρέχει αδιαπραγμάτευτη -σχεδόν- στήριξη στην κυβέρνηση για την οικονομική πολιτική που υποχρεούται εκ των πραγμάτων να εφαρμόσει, από τη στιγμή που είναι εμφανές, βέβαιο και αποδεδειγμένο ότι σε μία αντίστροφη κατάσταση, το ΠαΣοΚ θα γυρνούσε επιδεικτικά την πλάτη και θα κατέβαζε τους Παναγόπουλούς του στα πεζοδρόμια;
- Με άλλα λόγια, εφόσον ο κος. Παπανδρέου έκανε τα αδύνατα-δυνατά, τα άσπρα-μαύρα και τη μέρα-νύχτα προκειμένου να κερδίσει τις εκλογές και να κυβερνήσει, για ποιο λόγο να μην επωμιστεί τώρα μονάχος του ολόκληρο το πολιτικό κόστος;

Μπορεί να μη συμφωνούν κάποιοι με αυτά τα ερωτήματα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει ανάγκη να τα απαντήσουν.

(Πίνακας: "Liar, Liar, your Nose is on Fire" από τη Natalie Holland)

20 Ιαν 2010

Απετάξαμε τα έργα και τις ημέρες μας;

Ένα από τα κεντρικά θέματα των ημερών, λόγω και του Συνεδρίου της ΚΕΔΚΕ είναι η νέα διοικητική μεταρρύθμιση, την οποία παρουσιάζει το ΠαΣοΚ ως δικό του δημιούργημα και η Νέα Δημοκρατία, σύμφωνα με τις απόψεις του νέου προέδρου της, την επικρίνει ως στερούμενης «ενδελεχούς μελέτης, προσεκτικού σχεδιασμού, ουσιαστικού διαλόγου με τους θεσμικούς εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και με τις τοπικές κοινωνίες».

Για μία ακόμη φορά, έρχονται τα πάνω, κάτω και τα εμπρός, πίσω.

Η νέα διοικητική μεταρρύθμιση που παρουσιάζει το ΠαΣοΚ, βασίζεται σε ενδελεχή μελέτη την οποία είχε εκπονήσει το Ινστιτούτο Τοπικής Αυτοδιοίκησης επί των ημερών διακυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία, σε προσεκτικό σχεδιασμό στον οποίο είχε επιδοθεί η κυβέρνηση του κου. Κώστα Καραμανλή και σε ουσιαστικό διάλογο με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, ο οποίος επιβεβαιώνεται από τις συνεχείς επαφές των προεδρείων της ΚΕΔΚΕ και της ΕΝΑΕ με τον κο. Καραμανλή και τον υπουργό του επί των Εσωτερικών κο. Προκόπη Παυλόπουλο, αλλά και από τα σχετικά θεματικά συνέδρια των δύο μεγάλων δευτεροβάθμιων οργανισμών, στα οποία είχαν συμμετάσχει όλοι τα θεσμικά στελέχη της ΤΑ, εκπροσωπώντας απευθείας τις τοπικές κοινωνίες. Το μόνο που έκανε το ΠαΣοΚ, ήταν να συστήσει μία επιτροπή εμπειρογνωμόνων για τα μάτια του κόσμου και να προτείνει την ονομασία «Καλλικράτης».

Περιληπτικά, η νέα διοικητική μεταρρύθμιση, υπό τη μορφή που παρουσιάζεται ακόμη και τώρα, μελετήθηκε επί ΝΔ, σχεδιάστηκε επί ΝΔ και συζητήθηκε επί ΝΔ.

Λογικό ερώτημα: γιατί δεν εφαρμόστηκε επί ΝΔ;

Προφανώς, λόγω της αναβλητικότητας που επεδείκνυαν οι κυβερνήσεις της να προχωρούν γρήγορα και αποφασιστικά από τις εξαγγελίες στις πράξεις σε όλα τα μεγάλα και σημαντικά, προσμετρώντας προφανώς το πολιτικό κόστος, αλλά και λόγω της αδυναμίας των στελεχών της, να ακολουθήσουν επί μακρόν τον οραματικό προσανατολισμό που τους όριζε ο πρόεδρός τους.

Γιατί δεν υποστηρίζει το σχέδιο η ΝΔ τώρα;

Την απάντηση αυτή, δύναται να την προσφέρει μονάχα η τωρινή ηγεσία της. Πιθανώς, η άρνηση που εγείρει στη διοικητική μεταρρύθμιση οφείλεται στην έλλειψη ενδελεχούς μελέτης του περιεχομένου της, προσεκτικού σχεδιασμού στην αντιπολιτευτική στρατηγική έναντι του ΠαΣοΚ και ουσιαστικού διαλόγου αναφορικά με το πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει συνέχεια και συνέπεια ανάμεσα στις πολιτικές που ακολουθούσε χθες και στις θέσεις που προβάλλει σήμερα.

Πάντως, είναι κρίμα να βρίσκεται απούσα στις μεγάλες και αναγκαίες αλλαγές και ταυτόχρονα, να επιτρέπει στο ΠαΣοΚ να καπηλεύεται τη δική της δουλειά.

(Πίνακας: “Verleugnung Petri“ – «Η άρνηση του Πέτρου» από τον Jan Miense Molenaer)

15 Ιαν 2010

Μην ανοίγετε βεντέτα με τη νοημοσύνη μας

Την ίδια εποχή που γνωστή -από τις τηλεοπτικές της εμφανίσεις- διεθνολόγος υπαινισσόταν ότι τα τρομοκρατικά χτυπήματα σε ανοικτή κλίμακα, όπως αυτό που σημειώθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα Αγίας Παρασκευής κατά ανδρών και γυναικών της Ελληνικής Αστυνομίας, παραπέμπουν στην ακροδεξιά με βάση τη διεθνή εμπειρία, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη κος. Μιχάλη Χρυσοχοϊδης εξομοίωνε τους τρομοκράτες, με τους ακροδεξιούς και τους ρατσιστές!!! Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, υπαινίχθη επίσης κάτι περί ακροδεξιάς και αναφορικά με χθεσινή τοποθέτηση του «σκιώδους» αντιστοίχου του στην Αξιωματική Αντιπολίτευση, κου. Νίκου Δένδια.
Επιπλέον, στην ίδια χρονική καμπή που τρομοκράτες έβαλαν βόμβα στον Άγνωστο Στρατιώτη και κουκουλοφόροι εφόρμησαν στο γραφείο του υφυπουργού Δικαιοσύνης ξυλοκοπώντας υπαλλήλους, κάτι γελοίοι τύποι που φορούσαν αποκριάτικες μάσκες από την ταινία “V for Vendetta” οργάνωσαν ένα ντου σε αίθουσα όπου επρόκειτο να διεξαχθεί φιλομεταναστευτική εκδήλωση, προκειμένου να πετάξουν χάρτινα ελληνικά σημαιάκια και να γράψουν συνθήματα, δίνοντας έτσι λαβή για σχόλια σχετικά με τον κίνδυνο της ακροδεξιάς απειλής.

Κολοκύθια τούμπανα!

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει η παραμικρή εμπειρία, έστω και υπόνοια για ακροδεξιά τρομοκρατία, εκτός και αν μιλάμε για μεμονωμένες επιθέσεις τραμπούκων σε αριστεριστές και μετανάστες. Αλλά και στο εξωτερικό, τα γνωστά ακροδεξιά militia υποτίθεται πως μια ζωή οργανώνονται για μαζικές οργανωμένες ενέργειες και για επιλεκτικές δολοφονίες πολιτικών προσώπων, αλλά μόνο στα σχέδια μένουν. Μοναδική κραυγαλέα εξαίρεση, αποτέλεσε η βόμβα στο κτίριο «Άλφρεντ Μιούρεϊ» το 1995 στην πόλη της Οκλαχόμα με εκατόν εξήντα οκτώ θύματα.
Αντιθέτως, στην Ελλάδα, όπως και στην Ευρώπη, ανέκαθεν υπήρχαν στοιχεία για αριστερή τρομοκρατία. Εξάλλου, αριστεροί ήταν και τα … επαναστατικά «ρετάλια» που μας παρουσίασε ως μέλη της 17 Νοέμβρη και του ΕΛΑ προοολυμπιακά, ο κος. Χρυσοχοϊδης.

Σε ότι αφορά την εισβολή από τους μασκοφόρους στην αντιρατσιστική εκδήλωση, η παρατήρηση που χρειάζεται είναι ότι οι δικοί μας ακροδεξιοί είναι τόσο φανατικοί με τα πιστεύω τους και τόσο υπερήφανοι για τη δράση τους, που θεωρούν σχεδόν τιμητικό να φανερώνουν το πρόσωπό τους, είτε πάνε κάπου για να φωνάξουν, είτε για να παίξουν ξύλο. Επομένως, οι κύριοι ...“V for Vendetta” ενδεχομένως είναι τίποτα συνοικιακοί χαβαλέδες, ή στημένοι προβοκάτορες για να δημιουργήσουν εντυπώσεις. Εξάλλου, και το πλήθος που ήταν συγκεντρωμένο στο χώρο της εκδήλωσης, πιο πολύ έκπληκτοι έδειχναν στο σχετικό βίντεο για αυτή την άξαφνη εισβολή και το θέαμα που παρουσίαζαν οι εισβολείς, παρά απειλούμενοι.

Αν είναι απλοί χαβαλέδες, κάτι που υποψιαζόμαστε ακόμη και από καθαυτό το γεγονός ότι τράβηξαν βίντεο (!), με γεια τους, με χαρά τους. Στην πατρίδα του κιτς, του θεατρινισμού και της τηλεκαταγγελίας, επιτρέπεται να παραστήσει οποιοσδήποτε τον μασκοφόρο εκδικητή, τον μασκοφόρο εθνικιστή και οπωσδήποτε, τον καραγκιόζη. Ειρήσθω εν παρόδω, ακόμη και από τη σελίδα που διατηρούν στο διαδίκτυο, αυτοί οι τύποι φαίνονται εντελώς για τα πανηγύρια.
Αν είναι ωστόσο προβοκάτορες, η βαλίτσα πάει πολύ μακριά, δεδομένου ότι ακολουθούν, όπου να ‘ναι, Μεταναστευτικό, Κυπριακό και Ελληνοτουρκικά, Σκοπιανό και διάφορα άλλα σοβαρά θέματα, στα οποία, για να γίνει πιστευτό το παραμύθι, επιβάλλεται να κατασκευαστεί ένας ξενοφοβικός, εθνικιστικός δράκος, ούτως ώστε να καθίσουν φρόνιμα στα σπίτια τους οι συνειδητοποιημένοι πολίτες και πατριώτες μην τυχόν και παρεξηγηθούν. Μια που το φέρνει η συζήτηση και στη Μεγαλόνησο καλλιεργείται επικοινωνιακά από το κυβερνητικό στρατόπεδο η φοβέρα της ακροδεξιάς. Τυχαίο; Θα φανεί στην πορεία.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι δεν είμαστε παθητικοί δέκτες της κουταμάρας καθενός, αλλά ούτε και της προπαγάνδας. Όποιος υποτιμά τη νοημοσύνη μας, πράγματι μας προκαλεί σε ανοικτή πολιτική vendetta, χωρίς γελοίες μάσκες και παραμύθια με δράκους.

Σημείωση: Δεδομένου ότι είναι πιθανό, αν όχι σίγουρο, ότι θα μου χιμήξουν ξανά, μέσα από το φιλικό τους κύκλωμα των ανώνυμων αριστεριστικών μπλογκς, οι γνωστοί υμνητές της γερμανικής Μπάντερ Μάινχοφ, καταγγέλλοντάς με τάχα ως … συμπαθούντα την άκρα δεξιά (!), απλά να αναφέρω ότι χτυπώντας οποιοσδήποτε το ονοματεπώνυμο μου σε μία καλή μηχανή αναζήτησης του διαδικτύου, θα βρει αρκετούς συνδέσμους για επιθέσεις που έχω δεχτεί για τις φιλελεύθερες και κεντρώες, όπως με κατηγορούν, απόψεις μου, από στελέχη του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού και του παλιού Ελληνικού Μετώπου. Η διπλή αυτή επίθεση που έχω δεχτεί, από αριστεριστές από τη μία πλευρά και εθνικιστές από την άλλη, υποθέτω πως με τοποθετούν αυτομάτως στο Πολιτικό Κέντρο. Περίφημα!

(Πίνακας: "Who is the Fool" από τη Suzanne Clark)

4 Ιαν 2010

Επιδότηση προσλήψεων, ή κίνητρο απολύσεων;

Η ιδέα της κυβέρνησης για επιδότηση της πρόσληψης και απασχόλησης εργαζομένων κάτω των τριάντα χρόνων στον ιδιωτικό τομέα δεν γνωρίζουμε κατά πόσο θα κριθεί συμβατή ή αρεστή ως προς τις προσδοκίες που υπάρχουν στις Βρυξέλλες αναφορικά με την εξέλιξη της πορείας της Οικονομίας μας εν τη ευρεία έννοια και έκτασή της, αλλά είναι πιθανόν να αποτελέσει ανάχωμα για την ραγδαία -όπως αναμένεται- αύξηση της ανεργίας και ειδικότερα, εκείνης των νέων ανθρώπων. Αρκεί, να καταστεί απολύτως σαφές και αδιαπραγμάτευτο, ότι η επιδότηση θα αφορά σε νέες προσλήψεις επιπρόσθετου ως προς το υπάρχον προσωπικού και όχι σε αντικαταστάσεις απολυμένων.

Αν δεν τεθεί αυτή η ρήτρα και μάλιστα σε μία μορφή που δεν θα επιδέχεται καμιά παρέκκλιση ή τέχνασμα, το πιθανότερο θα είναι οι εργοδότες να αρχίσουν σωρηδόν να απολύουν παλαιότερα στελέχη, υπαλλήλους, τεχνίτες, εργάτες που ελάμβαναν υψηλότερες αμοιβές, προκειμένου να προσλάβουν στη θέση τους όχι μονάχα χαμηλότερα αμειβόμενους αντικαταστάτες, αλλά εν προκειμένω, αντικαταστάτες των οποίων η χαμηλότερη αμοιβή θα επιδοτείται κατά ένα μέρος της από το κράτος.
Σε μία περίπτωση σαν την προηγούμενη, όχι μόνο δεν θα επιτευχθεί πραγματικός περιορισμός της τάσης αύξησης της ανεργίας, αλλά αντιθέτως, θα γεμίσει η Ελλάδα από απολυμένους σαραντάρηδες και πενηντάρηδες, οι οποίοι, το πιθανότερο θα είναι να ενταχθούν στην ομάδα των λεγόμενων μακροχρόνια ανέργων. Ως γνωστόν, η χειρότερη κατηγορία ανέργων, ακόμη και από των νέων ανθρώπων, είναι εκείνη των μεσηλίκων και αυτό, διότι οι πιθανότητες επανεισδοχής τους στον χώρο της πλήρους απασχόλησης είναι από λιγοστές, έως ασήμαντες, ενώ συνήθως, τα οικονομικές τους υποχρεώσεις ως προς την εξυπηρέτηση των οικογενειακών τους αναγκών είναι βαρύτατες.
Χρήσιμο θα ήταν η κυβέρνηση πέρα από ιδέες που ακούγονται εν πρώτοις ελκυστικές, να παρουσιάσει και ολοκληρωμένα προγράμματα, τα οποία δε θα έχουν «κενά» και «τρύπες» που θα επιτρέπουν την επιδείνωση και όχι τη βελτίωση των προβλημάτων.

(Πίνακας: "The Desperate Man" από τον Gustave Courbet)

2 Ιαν 2010

Μεταναστευτικό: παράμετροι και ανάγκες

Το ζήτημα της απόδοσης καθεστώτος υπηκόου στους μετανάστες είναι πολύ σύνθετο και σημαντικό για να αποτελέσει απλά αντικείμενο διαδικτυακής διαβούλευσης όπως έκρινε η παρούσα κυβέρνηση, ή διαμάχης μεταξύ ακραίων ομάδων όπως έχουμε παρατηρήσει να συμβαίνει ήδη. Το Μεταναστευτικό σήμερα, αποτελεί μείζον πρόβλημα που όσο το αφήνεις, τόσο διογκώνεται και γι’ αυτό ακριβώς το λόγο χρειάζεται άμεση και αποφασιστική αντιμετώπιση.

Η Ελλάδα παρουσιάζεται ως μία από τις ευρωπαϊκές χώρες που κατακλύζεται από μετανάστες, είτε μετράμε σε ποσοστά του πληθυσμού επί τοις εκατό, είτε σε απόλυτους αριθμούς. Και αυτό, κυρίως λόγω του γεγονότος ότι δεν έχει ασχοληθεί με σοβαρότητα με το Μεταναστευτικό, καθώς, όλα τα κόμματά της βλέπουν το κόστος, αλλά όχι τα οφέλη πίσω από την λήψη αποφάσεων σχετικών με το θέμα.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι, ουδεμία μαζική αναγνώριση δικαιωμάτων υπηκόου έχουν μέχρι στιγμής λάβει εκείνοι οι μετανάστες που έχουν αισίως κλείσει στη χώρα μας ένα μακρό διάστημα νόμιμης διαμονής και εργασίας, έχουν γεννήσει παιδιά εδώ, τα έχουν στείλει σε ελληνικά σχολεία κ.ο.κ.
Με άλλα λόγια, εμφανιζόμαστε να φιλοξενούμε τόσους πολλούς μετανάστες, διότι δεν έχουμε μπει καθόλου στη διαδικασία να ονομάσουμε υπηκόους τους πιο παλιούς. Λογικά, αυτό πρέπει να είναι και το πρώτο βήμα που κρίνεται απαραίτητο να κάνουμε.

Από εκεί και πέρα όμως, υπάρχουν προς μελέτη και συζήτηση, κάποιες κρίσιμες παράμετροι, όπως είναι οι ακόλουθες:

- Γιατί καλλιεργείται σύγχυση, η οποία φαίνεται μάλιστα σκόπιμη, ανάμεσα στην απόδοση υπηκοότητας και ιθαγένειας;
- Δηλαδή δεν είναι τόσο ξεκάθαρο που καταλήγει σχεδόν αυτονόητο ότι ιθαγένεια μπορούν να αποκτήσουν μόνο οι μετανάστες που επιβεβαιώνουν την κοντινή ή απώτερη καταγωγή τους από την Ελλάδα (π.χ. ομογενείς από Βαλκάνια και Ανατολική Ευρώπη), ενώ υπηκοότητα οι υπόλοιποι;
- Οι νέοι υπήκοοι, δε θα πρέπει να υποχρεωθούν σε ενέργειες που θα τους υποχρεώνουν να αποποιηθούν την παλιά τους υπηκοότητα;
- Πως διασφαλίζεται η άμεση, ή η περαιτέρω ένταξη των νέων υπηκόων, όχι απλά στον κοινωνικό, αλλά στον εθνικό ιστό; Αρκεί η ένταξή τους απλά και μόνο στον κοινωνικό ιστό, με αποτέλεσμα να απεθνοποιείται σταδιακά η Ελλάδα; Δεν είναι αναγκαίο να νιώσουν, με την απαραίτητη βοήθεια, όχι απλά μονάδες μίας κοινωνίας, αλλά κοινωνοί ενός έθνους;
- Γιατί δεν συζητείται εντατικά το ζήτημα καλλιέργειας μίας ελληνικής εθνικής ταυτότητας στους νέους υπηκόους, με ενίσχυση των στοιχείων εκμάθησης από μέρους τους της ελληνικής γλώσσας, της ελληνικής Ιστορίας, των ελληνικών παραδόσεων, της παλιότερης και νεότερης ελληνικής κουλτούρας και του πολιτισμού;
- Γιατί δεν ακολουθείται το πρότυπο των αναπτυγμένων κρατών που έχουν πρωτοστατήσει στην υποδοχή μεταναστών (π.χ. ΗΠΑ και Καναδάς, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, Μεγάλη Βρετανία, Γερμανία, Γαλλία κ.α.) όπου αντιμετωπίζεται και ως εθνικό, όχι μόνο ως κοινωνικό ή οικονομικό το ζήτημα της ενσωμάτωσης νέων υπηκόων;
- Είναι δυνατό σε μία χώρα που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει άμεσες εξωτερικές απειλές και φέρει, καλώς ή κακώς, ως βασική ασπίδα αυτοπροστασίας και αυτοσυντήρησής της την εθνική της ταυτότητα, να σταθεί το πολυεθνοτικό-πολυπολιτισμικό κοινωνικό μοντέλο που προωθούν κάποιοι;
- Ενδέχεται το άνοιγμα της Ελλάδας στο ενδεχόμενο μαζικής απόδοσης υπηκοότητας, να δώσει κίνητρο σε άλλους μετανάστες, προκειμένου να εισέλθουν παρανόμως και ανά κύματα; Στον αντίποδα, ποια κίνητρα είναι δυνατό να προσφερθούν σε κάποιους εναπομείναντες ομογενείς μας σε χώρες όπως η Αλβανία, ούτως ώστε να μην εγκαταλείψουν τους τόπους τους ερχόμενοι για εγκατάσταση εδώ, με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν οι ελληνικές κοινότητες;
- Σε ποιο βαθμό θα επιτρέπεται στους νέους υπηκόους να προσκαλούν συγγενείς τους για επίσκεψη ή και εγκατάσταση στην Ελλάδα;
- Υπάρχουν έγκυρες και διασταυρωμένες επιστημονικές έρευνες και μετρήσεις που να δείχνουν ποιο αριθμό νέων υπηκόων είναι δυνατό να αντέξουν η Οικονομία και η Κοινωνία μας; Υπάρχει πλαφόν; Τα κριτήρια απόδοσης δικαιωμάτων θα ορίσουν τον αριθμό μεταναστών, ή ο αριθμός θα ορίσει τα κριτήρια;
- Είναι επιβεβλημένο να υπάρχει εξισορρόπηση του στοιχείου της καταγωγής των μεταναστών, ή αυτό είναι κάτι που δε λαμβάνεται καν σοβαρά υπόψη;
- Ποια κίνητρα μη γκετοποίησης και ισόρροπης διάχυσής τους στην ελληνική Επικράτεια θα δίνονται στους νέους υπηκόους;
- Θα μπορούν από την πρώτη, ή τη δεύτερη γενεά να υπηρετούν σε ευαίσθητους φορείς ή οργανισμούς του Δημοσίου, όπως είναι οι Ένοπλες Δυνάμεις, τα Σώματα Ασφαλείας κλπ.;
- Τι θα απογίνει με τους μετανάστες που δεν θα πληρούν ολοκληρωτικά τα κριτήρια απόδοσης υπηκοότητας;
- Οι νομίμως διαμένοντες από αυτούς, θα πάρουν και αυτοί τη σειρά τους για να γίνουν υπήκοοι εν καιρώ;
- Και το κυριότερο, εφόσον προκύψει τακτοποίηση σε όλα τα προηγούμενα μαζί, ή στα περισσότερα από αυτά, τι θα απογίνει με τον μεγάλο όγκο των παρανόμων μεταναστών;

Όλα αυτά τα επιμέρους ζητήματα, μαζί με άλλα τα οποία ενδεχομένως δεν αναφέρονται εδώ, είναι κρίσιμο να απαντηθούν εδώ και τώρα, δίχως αναβολή, στο πλαίσιο ενός μεγάλου εθνικού διαλόγου, που δεν θα πρέπει να έχει ούτε τη μορφή διαδικτυακής διαβούλευσης όπου ο καθένας (ανώνυμος συνήθως) αναφέρει ότι του κατεβεί στο νου ή βγάζει τα απωθημένα του, ούτε την οξύτητα μίας διαμάχης μεταξύ διεθνιστών και εθνικιστών, ακροαριστερών και ακροδεξιών.

Επιπλέον, δε σηκώνει αντίρρηση το γεγονός ότι είναι σκόπιμο, εάν όχι απολύτως αναγκαίο, οι αποφάσεις οι οποίες τελικώς θα ληφθούν να μην εκφράζουν μόνο ένα μέρος του πολιτικού κόσμου, αλλά το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων που έχουν επιβεβαιωθεί από τον πολίτη με το δικαίωμα της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης.

Στο Μεταναστευτικό χρειάζεται σοβαρότητα, αποφασιστικότητα, αλλά ταυτόχρονα, συνεννόηση και συναίνεση, ειδάλλως όχι μόνο δεν θα επιλύεται και θα βελτιώνεται, αλλά συνεχώς θα περιπλέκεται και θα χειροτερεύει.

(Πίνακας: "I'm-migration" από τον Alan Rayner)

26 Νοε 2009

Εμπρός σε μία επικίνδυνη παγίδα

Μην σας εκπλήσσει η πολιτική πολιορκία που επιδιώκουν να ξεκινήσουν οι Τούρκοι με την επιστολή του πρωθυπουργού τους κ. Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογκάν προς το δικό μας πρωθυπουργό κ. Γιώργο Παπανδρέου, η οποία έχει ως θέμα την έναρξη πολιτικού διαλόγου ανάμεσα στις δύο χώρες, για θέματα που τις χωρίζουν.

Ο κος. Ερντογκάν, ενόψει της απόφασης που καλείται να λάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση για πλήρη ή όχι εισδοχή της χώρας του, θέλει να προβάλλει σε ευρωπαϊκό και σε διεθνές επίπεδο, ότι η Τουρκία είναι πρόθυμη και έτοιμη να αντιμετωπίσει όποιες διαφορές έχει με τα γειτονικά της κράτη, στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, στο πλαίσιο ενός ουσιαστικού διαλόγου.

Από την άλλη πλευρά, καταλαβαίνει πολύ καλά ότι αυτή τη στιγμή δεν έχει απέναντί του μία ελληνική κυβέρνηση όπως εκείνες του κ. Καραμανλή, που έστεκαν αμετακίνητες στην άποψη να μη δέχονται ως θέματα πολιτικού διαλόγου τις ποικίλες, πολλαπλές, αναιτιολόγητες και αυθαίρετες διεκδικήσεις τις οποίες εγείρει μονομερώς η Άγκυρα σε βάρος δικό μας, αλλά αντιθέτως, μία κυβέρνηση ΠαΣοΚ.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό;
Είναι απλό. Το ΠαΣοΚ, έχει δείξει στην εξωτερική του πολιτική διαχρονικά, ότι βασικό ζητούμενο για αυτό είναι η προσέγγισή μας με την Τουρκία, ανεξαρτήτως εθνικού, όχι απλά πολιτικού, κόστους.

Από που συνάγεται ένα τέτοιο συμπέρασμα;
- Στα Ίμια, η πρώτη κυβέρνηση Σημίτη, υποχρεώθηκε να δεχτεί το δόγμα “No Ships, No Troops, No Flags”, θεμελιώνοντας την τουρκική θεωρία περί γκρίζων ζωνών, αφού άκριτα και επιπόλαια επέτρεψε την κατάληψη μίας εκ των δύο βραχονησίδων.
- Στη Μαδρίτη, η ίδια κυβέρνηση, προσυπέγραψε την ομώνυμη Διακήρυξη Αρχών, με βάση την οποία επιβεβαιώνονταν τα «ζωτικά ενδιαφέροντα και συμφέροντα και των δύο χωρών στο Αιγαίο», ενώ την ίδια εποχή οι Τούρκοι ήγειραν το γνωστό casus belli για το ζήτημα των 12 ναυτικών μιλίων. Προφανώς, το σημείο της Διακήρυξης που όριζε ότι τα δύο μέρη «θα αποφύγουν μονομερείς ενέργειες που είναι δυνατό να προκαλέσουν στρατιωτική ένταση», φωτογράφιζε τη δέσμευση της Ελλάδας να μην επεκτείνει μονομερώς, όπως εδικαιούτο με βάση το Διεθνές Δίκαιο, τα θαλάσσια σύνορά της.
- Στη συνέχεια, η κυβέρνηση Σημίτη ουσιαστικά παρέδωσε τον επικεφαλής του κουρδικού PKK Αμπντουλά Οτζαλάν στα χέρια της τουρκικής MIT, πετώντας τον έξω από την πρεσβεία μας στο Ναϊρόμπι.
- Επιπλέον, δεν στάθηκε ισχυρή ως προς την υποστήριξη του δικαιώματος της Κύπρου, ως κυρίαρχου κράτους, να ενισχύσει το αμυντικό της σύστημα με την εγκατάσταση των ρωσικών πυραύλων S300, παρότι βρισκόταν ακόμη σε ισχύ, έστω και τυπικά, το λεγόμενο Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα.
- Τέλος, καθ’ οδόν προς το Ελσίνκι, η κυβέρνηση Σημίτη είχε ήδη δεχτεί οι μονομερείς διεκδικήσεις της Τουρκίας, να βαπτιστούν επισήμως από την ΕΕ, ως υπαρκτές «διασυνοριακές διαφορές».

Στη διάρκεια αυτού του μαραθωνίου υποχωρήσεων και παραχωρήσεων, που συνεχίστηκε αδιάκοπα και στη δεύτερη κυβέρνηση Σημίτη, το ΠαΣοΚ είχε δεχτεί τη σύσταση μίας μικτής ελληνοτουρκικής Επιτροπής Σοφών, η οποία, στο πλαίσιο μίας επίσημης πολιτικής συνδιαλλαγής, μελετούσε τα προβλήματα ανάμεσα στις δύο χώρες, με εκκίνηση από εκείνο της υφαλοκρηπίδας. Προβλήματα, τα οποία κανονικά η χώρα μας θα είχε συμφέρον μόνο να απορρίπτει ασυζητητί ως μη υπάρχοντα. Διότι συζητώντας για ένα πρόβλημα, το αποδέχεσαι ως υπαρκτό, όσο παράλογο στην έκφραση και ανεδαφικό στο περιεχόμενό του και αν είναι.
Μαζί με το προηγούμενο, η κυβέρνηση Σημίτη και ο τότε υπουργός Εξωτερικών κος. Παπανδρέου συνέχιζαν την τακτική της βήμα προς βήμα προσέγγισης (μέσω της λεγόμενης διπλωματίας των σεισμών, διπλωματίας των καλλιτεχνών, διπλωματίας των μαθητών κ.ο.κ.), αν και οι τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο συνεχίζονταν με πρωτοφανή προκλητικότητα (που έφτανε έως και του σημείου τουρκικά καταδιωκτικά αεροσκάφη να παρενοχλούν τα μεταγωγικά αεροσκάφη στα οποία επέβαινε για αποστολές, ο Έλληνας υπουργός Εθνικής Αμύνης), ενώ οι επιθέσεις φανατικών στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως γίνονταν ολοένα και πιο πυκνές.

Με αυτό το ΠαΣοΚ, ίδιο και απαράλλαχτο έχει να κάνει αυτή τη στιγμή η Τουρκία και επομένως δεν είναι παράξενο, ούτε ανεξήγητο, ότι κος. Ερντογκάν και οι διπλωμάτες του, ανυπομονούν να ξαναβρεθούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους Έλληνες συναδέλφους και ομολόγους τους. Το ζήτημα είναι τι είδους αντανακλαστικά πολιτικής αντίδρασης θα δείξουν αυτή την κρίσιμη στιγμή, τόσο τα κόμματα της αντιπολίτευσης και ειδικότερα η Νέα Δημοκρατία μετά την εκλογή νέου προέδρου, όσο και οι opinion leaders που είναι σε θέση να αντιληφθούν την παγίδα εμπρός στην οποία κινδυνεύει να βρεθεί η χώρα μας.

(Πίνακας: "The Rape" από τον Darwin Leon)

5 Νοε 2009

Ν’ αλλάξουν τα μυαλά, ν’ ανοίξουν τα στόματα

Προφανώς στη Νέα Δημοκρατία δεν έχει γίνει κατανοητό ότι οι πολίτες έδωσαν τη νίκη στο ΠαΣοΚ με τόσο μεγάλη διαφορά, όχι επειδή πίστεψαν στον αόριστο λόγο του κου. Παπανδρέου ή στις ψεύτικες υποσχέσεις του, οι οποίες ήδη καταρρέουν η μία πίσω από την άλλη. Αλλά διότι θέλησαν να τιμωρήσουν με σκληρότητα ένα κόμμα που ανέλαβε τη διακυβέρνηση, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη τους, για να μην την τιμήσει στη συνέχεια, στο βαθμό που όφειλε. Για ποιους λόγους, φάνηκε σα να μην την τίμησε; Για τους ακόλουθους…
- Πρώτον, αποξενώθηκε από τον πολίτη, ασκώντας μία «υψηλή» πολιτική που βρισκόταν μακριά από τις ανάγκες της μέσης οικογένειας και το αίτημα για μία καλύτερη ποιότητα ζωής.
- Δεύτερον, έδωσε προτεραιότητα στην επιδαψίλευση μίας επικοινωνιακής εικόνας και όχι στην γρήγορη προώθηση πακέτου ολοκληρωμένων διαρθρωτικών αλλαγών και καίριων μεταρρυθμίσεων.
- Τρίτον, χρησιμοποίησε στη διακυβέρνηση, κάποια πρόσωπα που με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους, εξέθεσαν συνολικά το κόμμα και την παράταξη. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις, δεν ήταν μόνο οι πράξεις ή οι παραλείψεις τους που έφταιξαν, αλλά ταυτόχρονα, ένα ύφος και ένα ήθος, που προκαλούσαν το δημόσιο αίσθημα.

Πάμε ξανά στην εισαγωγική μας πρόταση, δηλαδή, ότι στη ΝΔ δεν έχουν γίνει κατανοητά όλα τα παραπάνω. Γιατί το υποστηρίζω αυτό; Δε χρειάζεται άλλη εξήγηση, από το να παρατηρήσει κανείς σε τις είδους διαδικασίες ανάδειξης νέου προέδρου πηγαίνει το κόμμα, καθώς και ποια είναι η συμπεριφορά των υποψηφίων.
Στο μεγαλύτερο μέρος του συνεδρίου αυτού του Σαββατοκύριακου, οι σύνεδροι καλούνται να τοποθετηθούν επί της ημερήσιας διάταξης, που αφορά στην τροποποίηση του καταστατικού προκειμένου να ακολουθήσει μία νέου τύπου εκλογή προέδρου από τη στελεχιακή βάση. Με άλλα λόγια, τα μεσαία στελέχη που εκπροσωπούν την ευρύτερη βάση των μελών του κόμματος και επομένως, σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας, δεν θα έχουν μεγάλη ευχέρεια ως προς τον χρόνο που διατίθεται, προκειμένου να λάβουν το λόγο και να δώσουν τη δική τους εκδοχή για τα αίτια της ήττας, καθώς και την άποψή τους για το τι πρέπει να κάνει η ΝΔ στη συνέχεια, σε ότι αφορά την ιδεολογία της, τις θέσεις της, την οργάνωσή της. Μέχρι τις 29 Νοεμβρίου, αλλά ίσως και μετά από αυτή την ημερομηνία, τα στελέχη και τα μέλη της ΝΔ θα χρησιμοποιηθούν στην αρχή ως οπαδοί και στη συνέχεια ως ψηφοφόροι, χωρίς να υποβάλουν και να καταγράψουν τη δική τους αλήθεια για τι έχει συμβεί μέχρι σήμερα και το τι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα.
Αναφερόμενος στους υποψηφίους, από την άλλη πλευρά, υποχρεούμαι να διαπιστώσω με λύπη, ότι επιδίδονται σε μία επικοινωνιακή προώθηση της υποψηφιότητάς τους, βασιζόμενοι, αφενός στα προσωπικά χαρακτηριστικά τους και αφετέρου στα στοιχεία αδυναμίας του αντιπάλου τους. Και όχι στην πολιτική τους τοποθέτηση αναφορικά με τα αίτια της ήττας, καθώς και στο τι πρέπει να αλλάξει στον τρόπο αντιμετώπισης της κοινωνίας από το κόμμα και του κόμματος από την κοινωνία. Ταυτόχρονα, επιτρέπουν να συναθροίζονται ανάμεσα στις τάξεις των υποστηρικτών, ή και συνεργατών τους σε κάποιες περιπτώσεις, πρόσωπα τα οποία θα έπρεπε κανονικά να θεωρούνται ανεπιθύμητα λόγω του ρόλου που διαδραμάτισαν, είτε ως σύμβουλοι, είτε ως διαχειριστές, στην πορεία προς την συντριβή.

Θα'ναι ευχής έργο, τόσο στο συνέδριο, όσο και στο διάστημα που απομένει μέχρι την εκλογή νέου προέδρου, οι λίγοι να αλλάξουν μυαλά και οι πολλοί να ανοίξουν τα στόματα. Διότι με την υποκρισία και την σιωπή, όχι μόνο δε θα δούμε να τελειώνει η κρίση κομματικής εσωστρέφειας και κοινωνικής απαξίωσης που ξέσπασε στη ΝΔ μετά το σοκ στις 4 Οκτωβρίου, αλλά θα διαπιστώσουμε ότι το βασικό μέρος της, δεν έχει καν αρχίσει να ξετυλίγεται.

(Πίνακας: "Fallen Angel Hypocrisy" από τον Tom Shropshire)

20 Οκτ 2009

Ζητήματα κενά σημασίας και ανάξια λόγου;

Μοιάζει δύσκολο να καταλάβει κανείς για ποιο λόγο οι υποψήφιοι για την προεδρεία της Νέας Δημοκρατίας ασχολούνται με το Ιδεολογικό. Αυτό, έχει ξεκαθαρίσει τόσο από την ιδρυτική διακήρυξη που αναφέρει ότι «η Νέα Δημοκρατία είναι η πολιτική παράταξις του ταυτίζει το Έθνος με τον Λαόν, την Πατρίδα με τους Ανθρώπους της˙ την Πολιτεία με τους Πολίτες της˙ την Εθνική Ανεξαρτησία με την Λαϊκή Κυριαρχία˙ την Πρόοδο με το Κοινό Αγαθό˙ την Πολιτική Ελευθερία με την Έννομη Τάξη και την Κοινωνική Δικαιοσύνη», όσο και με την προφανή θέση των περισσοτέρων στελεχών υπέρ του Κοινωνικού Φιλελευθερισμού. Εύλογα λοιπόν, προκύπτει προβληματισμός σχετικά με το εάν και κατά πόσο, οι υποψήφιοι στέκουν στο Ιδεολογικό, επειδή διστάζουν ενδεχομένως να λάβουν θέση και να εκτεθούν δημόσια, αναφορικά με τρία ζητήματα, τα οποία θεωρούνται το ένα πιο κρίσιμο από το άλλο.

Το πρώτο ζήτημα αφορά στο το πως αναλύουν και εξηγούν τα αίτια μίας ήττας, το μέγεθος της οποίας επιβαρύνει και εκείνους προσωπικά, λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι άπαντες, πλην του κου. Ψωμιάδη, διετέλεσαν υπουργοί των τελευταίων κυβερνήσεων.
Το δεύτερο ζήτημα αφορά στο εάν διατίθενται να παράσχουν ένα σαφές πλαίσιο εγγυήσεων με βάση το οποίο, εάν εκλεγούν, δεν θα στήσουν ένα προσωποπαγές μόρφωμα που θα αφήνει περιθώρια πολιτικής πρωτοβουλίας και δράσης αποκλειστικά και μόνο σε ελεγχόμενους μηχανισμούς και διορισμένους αξιωματούχους, αλλά αντιθέτως, θα ανοίξουν το «παιχνίδι» σε μία νέας μορφής συλλογικότητα και συμμετοχικότητα που θα περιλαμβάνει δυνάμεις, οι οποίες θα προέρχονται απευθείας από την κομματική βάση, αλλά και από το σύνολο της κοινωνίας.
Το τρίτο ζήτημα αφορά στο εάν και κατά πόσο βλέπουν ως πρόβλημα (ή όχι) την ύπαρξη μίας μόνιμης ανώτατης κομματικής ελίτ η οποία εν πολλοίς βασίζεται στον άτυπο θεσμό της οικογενειοκρατίας. Μίας ελίτ, που αποδίδει όχι τόσο ως κανόνα, αλλά ως αποτέλεσμα της κυριαρχίας της, αφενός την ανακύκλωση των ίδιων πάνω-κάτω προσώπων ή ομάδων μέσα στα κέντρα αποφάσεων και αφετέρου, τη χαοτική απόσταση στο επίπεδο της διαμόρφωσης μίας πολιτικής πλατφόρμας, ανάμεσα στα θεωρητικά σοφίσματα μίας κάστας που παράγει «υψηλή» πολιτική και στις πραγματικές ανάγκες μίας ευρείας λαϊκής βάσης που απαιτεί ρεαλιστικές λύσεις.

Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε τους κκ. Μπακογιάννη, Σαμαρά, Αβραμόπουλο, Ψωμιάδη, ή όποιον άλλον υποψήφιο βγει μπροστά έως την Πέμπτη, να τοποθετείται σε κάποιο, ή σε όλα, από τα παραπάνω. Εκτός κι αν τα θεωρούν ζητήματα κενά σημασίας και ανάξια λόγου.

(Πίνακας: "Heated Race" από την Laurie Justus Pace)

15 Οκτ 2009

Κύπρος χαμένη στη μετάφραση

Μιλώντας σε τουρκικά Μέσα Ενημέρωσης ο κος. Παπανδρέου επεσήμανε ότι «πρέπει να απελευθερώσουμε την Κύπρο από εξαρτήσεις από τις Μητέρες Πατρίδες, από στρατεύματα κατοχής, από διαιρέσεις και τείχη».

Πολλοί έσπευσαν να διερωτηθούν για ποιο λόγο ο πρωθυπουργός έκανε λόγο για «στρατεύματα κατοχής» και όχι για στρατό κατοχής. Υπαινισσόμενοι σαφώς, ότι μιλούσε όχι μόνο για τον κατοχικό στρατό της Τουρκίας, αλλά και για την Ελληνική Δύναμη Κύπρου.
Η πιο απλή εξήγηση είναι ότι επειδή η δήλωση έγινε στα αγγλικά, η έκφραση “occupation troops” αποδόθηκε ως «στρατεύματα κατοχής». Αλλά και πάλι, δεδομένου ότι ο κος. Παπανδρέου μιλούσε στα ΜΜΕ της χώρας των κατακτητών, για ποιο λόγο δεν τους μίλησε ξεκάθαρα για τον δικό τους κατοχικό στρατό, αλλά έκανε μία γενική αναφορά σε «στρατεύματα»; Επέδειξε διπλωματικό τακτ, ή όντως μιλούσε για παραπάνω από έναν στρατό κατοχής; Αυτό είναι κάτι για το οποίο απαιτείται διευκρίνιση.

Από την άλλη πλευρά, δεν επιδέχεται ποικίλων ερμηνειών, παρά μονάχα μίας, η τοποθέτησή του για «απελευθέρωση της Κύπρου από εξαρτήσεις από τις Μητέρες Πατρίδες».
Είναι προφανές ότι ο κος. Παπανδρέου αναπαράγει την ιδεολογία της πολιτικής παράταξης που ανέδειξε τον κο. Χριστόφια στην προεδρεία της Κύπρου, η οποία προάγει τον απογαλακτισμό των πληθυσμών και των δύο κοινοτήτων από όλα τα στοιχεία εθνοτικής, ιστορικής, πολιτισμικής σύνδεσής τους με Ελλάδα και Τουρκία αντίστοιχα και την εμπέδωση μίας νεοκυπριακής ταυτότητας για όλους τους κατοίκους. Πρόκειται για μία άποψη, που συναντά κανείς και στα κατεχόμενα, αλλά βρίσκει απήχηση μόνο σε μειοψηφικές ομάδες διανοητών και συνδικαλιστών της τουρκοκυπριακής Αριστεράς.

Θα ήταν καλό για τον κο. Παπανδρέου να κατανοήσει ότι δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να ενοχοποιεί τις συναισθηματικές αναφορές των δύο κοινοτήτων σε σχέση με Ελλάδα και Τουρκία. Να αναλογιστεί επίσης, ότι οι άνθρωποι τους οποίους οι Ελληνοκύπριοι θεωρούν εθνικούς ήρωές τους, έπεσαν νεκροί αγωνιζόμενοι για τη γαλανόλευκη σημαία, με όραμα την «Ένωση». Αντίστοιχα, οι εθνικοί ήρωες των Τουρκοκυπρίων, αγωνίστηκαν για την ερυθρά ημισέλινο, με δικό τους αντίστοιχο όραμα, το "Taksim", δηλαδή τη διχοτόμηση της Κύπρου αρχικά και την ένωση του δικού τους τμήματος με την Τουρκία, στη συνέχεια.
Επομένως, λύση δεν είναι να σβήσουν τα δύο ξεχωριστά παρελθόντα τους οι κοινότητες, κάτι που ούτως ή άλλως είναι αδύνατο να συμβεί διότι περιέχουν βαρυσήμαντους εθνικούς συμβολισμούς, αλλά να τα συμφιλιώσουν σε ένα κοινό, ειρηνικό παρόν.

Σε ότι αφορά το αμιγώς πολιτικό κομμάτι, είναι απίστευτο ότι ο κος. Παπανδρέου δεν αντιλαμβάνεται ότι οι δυο «Μητέρες Πατρίδες» κατ’ αυτόν, εξακολουθούν να θεωρούνται παρούσες και ενεργές ως εγγυήτριες δυνάμεις, εφόσον, οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου δεν είναι δυνατό να κριθούν άκυρες λόγω του fait accompli μίας παράνομης επιχείρησης εισβολής και κατοχής. Και είναι εντελώς παράδοξο, σε μία κρίσιμη για το Κυπριακό καμπή διαπραγματεύσεων, η μία «Μητέρα Πατρίδα» να είναι πολιτικά και στρατιωτικά παρούσα στην Κύπρο κατευθύνοντας την τουρκοκυπριακή εκπροσώπηση ως προς το πώς πρέπει να κινηθεί έναντι των εκπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ η άλλη «Μητέρα Πατρίδα» να προβαίνει διά του νεοεκλεγέντος πρωθυπουργού της, σε εκδηλώσεις διαθέσεων, ή διατυπώσεις προτάσεων για ολοκληρωτική αποστασιοποίηση από τις εξελίξεις γύρω από το Κυπριακό.

Είτε δει κανείς το ζήτημα συναισθηματικά, είτε ρεαλιστικά, η δήλωση του κου. Παπανδρέου είναι προβληματική και ο πρωθυπουργός οφείλει να είναι πιο προσεκτικός, διότι με το ύφος και το περιεχόμενό της, στέλνει λάθος μηνύματα προς όλες τις πλευρές. Και αυτή η εποχή, είναι εντελώς ακατάλληλη για λάθη.

(Πίνακας: "Lost in Translation" από τη Melanie Phelps)


12 Οκτ 2009

Απαιτείται σοβαρότητα και αξιοπρέπεια

Συνέντευξή μου στην εφημερίδα "Η Χώρα" (10-11/10/2009)

Πολλά λέγονται για τη διαδικασία εκλογής νέου προέδρου. Η δική σας άποψη ποια είναι με βάση τα μέχρι τώρα δεδομένα;

Η δική μου κατανόηση είναι ότι αν μείνουμε συνεπείς αναφορικά με ότι προτείνει το Καταστατικό, είναι προφανές πως θα πρέπει να πάμε σε εκλογή από έκτακτο Συνέδριο, με τη σύνθεση του προηγούμενου τακτικού. Βέβαια, η 7η Νοεμβρίου είναι μία πολύ κοντινή ημερομηνία. Δεν θα ‘χει περάσει καλά-καλά ένας μήνας από το σοκ της συντριβής στις εκλογές. Όσο για τη διάρκεια της μιας μέρας, θα έλεγα ότι και αυτό είναι λάθος, υπό την έννοια ότι δεν θα υπάρχει δυνατότητα να γίνει καν μία σοβαρή συζήτηση. Αλλά θα ‘χουμε πάνω στη σκηνή καλλιστεία υποψηφίων και πίσω στο παρασκήνιο, μάχη μηχανισμών και συσχετισμών. Φοβάμαι πως όπως πήγαμε βιαστικά και απροετοίμαστα σε εκλογές και υπέστημεν ένα πολιτικό Βατερλό, έτσι και πάμε βιαστικά και απροετοίμαστα σε εκλογή νέου προέδρου, θα υποστούμε και ένα νέο, κομματικό αυτή τη φορά, Βατερλό. Η επίσπευση των διαδικασιών θα δημιουργήσει άγχος, τόσο στους υποψηφίους, όσο και στις ομάδες υποστηρικτών τους. Το άγχος θα φέρει ένταση. Η ένταση, λάθη. Τα λάθη, προβλήματα. Και τα προβλήματα, καβγάδες. Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι έτοιμη και ούτε έχει την αντοχή να υποστεί κάτι τέτοιο.
Εγώ θα έλεγα, κάνοντας μία ψύχραιμη εκτίμηση της αναγκαιότητας που προκύπτει για ήπιες διεργασίες και σίγουρες λύσεις, ότι θα αποτελούσε ενδεχομένως καλή σκέψη να πάμε σε ένα έκτακτο Συνέδριο που θα απέδιδε μία προσωρινή λύση ως προς τον επικεφαλής του κόμματος, εάν και εφόσον ο πρόεδρός μας είναι αποφασισμένος να αποχωρήσει τόσο άμεσα. Στη συνέχεια, να μεταβαίναμε σε μία πιο μακρά και μελετημένη διαδικασία εκλογής νέων συνέδρων, διοργάνωσης ενός μεγάλου Συνεδρίου και εκλογής νέου προέδρου.
Βέβαια, εάν υπάρξει συμφωνία πάνω σε αυτό, μπορούμε πάντα να κάνουμε μία τολμηρή υπέρβαση των προβλεπομένων, να εκλέξουμε νέο γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας που θα αναλάβει την προσωρινή εκπροσώπηση του κόμματος μέσα στη Βουλή και να δούμε ποιος μπορεί να έχει τη θεσμική κάλυψη, αλλά και την πολιτική αποδοχή, για να διαχειριστεί τη λειτουργία του κόμματος, πηγαίνοντας σε Συνέδριο.
Αλλά, όλα αυτά απηχούν τις προσωπικές μου απόψεις και εκείνο που πραγματικά χρειάζεται δεν είναι τίποτα άλλο, από το να υπάρξει ενότητα και ομοφωνία.

Κινδυνεύει η ενότητα πιστεύετε;

Ήδη, είναι ναρκοθετημένο το τοπίο. Η συντριβή προκάλεσε σοκ και νεύρα, πικρία και αγανάκτηση. Όλοι στρέφονται κατά όλων και κινδυνεύουμε να μετατραπούμε σε μονομάχους που σκοτώνονται μέσα σε μία τηλεοπτική αρένα. Βλέπουμε τι γίνεται καθημερινά στα τηλεοπτικά παράθυρα με τα στελέχη μας. Απαιτείται ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση. Μα πάνω απ’ όλα, σοβαρότητα και αξιοπρέπεια. Είναι λυπηρό να βλέπεις στελέχη μας να τσακώνονται σε κοινή θέα, λες και πρωταγωνιστούν σε μεταμεσονύχτιο trash show. Θα έλεγα σε κάποιους από αυτούς, ότι δεν κάνουν τίποτα άλλο, από το να επιβεβαιώνουν τους ψηφοφόρους γιατί δεν τους εξέλεξαν. Αλλά και εκείνοι που έχουν εκλεγεί, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να δίνουν στους ψηφοφόρους που παρακολουθούν ένα καλό λόγο για να μην τους ψηφίσουν την επόμενη. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν βοηθούν ούτε τον εαυτό τους, ούτε και το κόμμα.

Δεν είστε σκληρός με αυτά που λέτε;

Κάθε άλλο. Οι περισσότεροι από αυτούς, εξέπεμπαν ύμνους υπέρ του πρωθυπουργού, μόνο και μόνο με την ελπίδα ότι θα διασφάλιζαν μία θέση υφυπουργού στο ενδεχόμενο που δε θα πηγαίναμε για εκλογές τον Οκτώβρη, αλλά για έναν γερό ανασχηματισμό που θα εμπεριέκλειε πολλά νέα πρόσωπα. Τώρα, όλοι αυτοί, επικρίνουν κατάφορα τον κο. Καραμανλή, ο οποίος, πέρα από πολιτικός τους ευεργέτης, είναι και μία ξεχωριστή προσωπικότητα στο χώρο της πολιτικής, η λάμψη και το κύρος της οποίας δεν χάνεται, παρά τη συντριβή στις εκλογές. Ο κος. Καραμανλής είναι το πιο πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο. Όχι μόνο για το κόμμα, αλλά για τη χώρα και το έθνος. Ο κος. Καραμανλής έχει χαρακτηριστικά εθνικού ηγέτη και αυτό, έχει αποδειχτεί σε κρίσιμες περιστάσεις, όπως στις εκβιαστικές πιέσεις που αντιμετώπισε η Ελλάδα για στήριξη του σχεδίου Ανάν και για αποδοχή της FYROM στο ΝΑΤΟ.

Πάμε πίσω στην εκλογή νέου προέδρου. Γιατί δεν πάτε σε ανοικτές εκλογές από τη βάση, όπως συνέβη με το ΠαΣοΚ; Θα μείνετε πίσω και σε αυτό;

Δηλαδή αυτό που συνέβη με την εκλογή προέδρου του ΠαΣοΚ συνιστούσε ανοικτή διαδικασία; Σα να μου φαίνεται πως δεν το έχουμε ζυγιάσει το πράγμα σωστά. Τι έγινε τότε; Ας θυμηθούμε. Ο κος. Σημίτης έδωσε κανονικά το δαχτυλίδι της διαδοχής στον κο. Παπανδρέου. Είναι σύγχρονο αυτό; Είναι πρωτοποριακό; Είναι δημοκρατικό; Κάτι δυναστείες καθεστωτικών στην Αφρική και στη Λατινική Αμερική μου θύμισε εμένα. Λέτε και ο Φιντέλ Κάστρο παρέδωσε την εξουσία στον αδελφό του Ραούλ. Αμέσως μετά, ο κος. Παπανδρέου, χωρίς ούτε έναν αντίπαλο, πήγε να επιβεβαιώσει ένα πολιτικό fait accompli, ένα πολιτικό τετελεσμένο, σε μία επικοινωνιακή υπερπαραγωγή με έναν πρωταγωνιστή και χιλιάδες κομπάρσους. Σε μία εκλογή χωρίς αντιπάλους και χωρίς διακύβευμα ουσιαστικά, άνοιξαν τις πόρτες και πήγε ο κόσμος να ψηφίσει, άλλος από καθαρό πολιτικό ενδιαφέρον, άλλος από μία ψευδαίσθηση δημοκρατικής συμμετοχικότητας, άλλος από χαβαλέ. Στην επόμενη αναμέτρηση, όταν είχε απέναντί του τον κο. Βενιζέλο, ψήφισαν λιγότεροι, λειτούργησαν κυρίως οι μηχανισμοί, ενώ, ακούστηκαν και κάποιες μουρμούρες για το αν και κατά πόσον λειτούργησαν τα πάντα διαφανώς.
Εμείς πρέπει να πάμε σε μία εκλογή από τους γνήσιους, καθαρούς εκπροσώπους της οργανωμένης βάσης. Να δώσουμε καθαρή λύση στο ζήτημα της προεδρίας. Να στήσουμε το κόμμα γερά στα θεμέλιά του. Να διαμορφώσουμε ξεκάθαρο ιδεολογικό περίγραμμα και εντός αυτού, σύγχρονες, ελκυστικές πολιτικές θέσεις. Να προβούμε σε μία απόλυτα ευρωπαϊκή, εκσυγχρονιστική αναμόρφωση του τρόπου λειτουργίας του κόμματος και του χαρακτήρα των σχέσεων μεταξύ των στελεχών του. Με βάση τις εμπειρίες και τις παραστάσεις που έχω αποκτήσει μέσω της συμμετοχής μου στα όργανα και στις συνεδριάσεις του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, θα έλεγα ότι ενώ η ΝΔ θεωρείται ένα μεγάλο ευρωπαϊκό κόμμα σε ότι αφορά το μέγεθος, την ιστορία και τη σημασία του, σε ότι αφορά την οργάνωση και τη λειτουργία του, έχει μείνει αρκετά πίσω.

Επιγραμματικά, γιατί υποστήκατε τέτοια συντριβή στις εκλογές;

Διότι επενδύοντας εκλογικά στον τομέα της Οικονομίας, μας διέφυγε το πόσο θυμωμένοι ήταν απέναντί μας οι πολίτες για ηθικής φύσης ζητήματα. Δεν είμαστε κόμμα διεφθαρμένο. Είμαστε κόμμα έντιμο. Λίγοι άνθρωποι, μας εξέθεσαν όλους. Απαλλαχτήκαμε από αυτούς, αλλά όχι έγκαιρα και όχι με το σωστό τρόπο. Τους αφήσαμε να αποβιβαστούν στο μόλο, ενώ έπρεπε να τους είχαμε πετάξει στα σκυλόψαρα. Επίσης, χάσαμε την επαφή με τις ανάγκες και τις αγωνίες του μέσου Έλληνα οικογενειάρχη. Αλλά για να καταλαβαίνεις το μέσο Έλληνα, πρέπει να ζεις καθημερινά ως τέτοιος και δυστυχώς, πολλά από τα κυβερνητικά στελέχη μας κλείστηκαν στο τρίγωνο Πολιτεία-Κολωνάκι-Μύκονος. Αυτό κυρίως πληρώσαμε και πληρώνουμε.

Ήταν λάθος, οι πρόωρες εκλογές;


Επισκεπτόμενος το προσωπικό blog μου (www.ioannismoiras.blogspot.com) θα δείτε πόσο αντίθετος ήμουν σε αυτή την επιλογή, με αποκορύφωμα το άρθρο μου στις 22 Αυγούστου. Αν το διαβάσουν οι αναγνώστες σας, μάλλον θα βρουν όλη τη βάση αιτιολόγησης για την οποία γνωρίσαμε αυτή τη βαριά ήττα.

(Πίνακας: "The Ponce Massacre από τον Pedro Brull)

10 Οκτ 2009

Γιατί σταμάτησα. Γιατί συνεχίζω.

Ξεκινώντας την «Κοινή Μοίρα» δεν πίστευα ότι θα προκαλούσε τόσο ενδιαφέρον, όσο κατέγραφε ο αριθμός των επισκεπτών στον ηλεκτρονικό μετρητή του blog μου, καθώς και η προθυμία εφημερίδων, sites και άλλων blogs να αναδημοσιεύσουν άρθρα μου. Ένιωσα τιμή που εκατοντάδες άνθρωποι με διάβαζαν καθημερινά και οφείλω ένα ευχαριστώ.
Όπως θα διαπιστώσατε, στην αρχή Σεπτεμβρίου «πάγωσα» τις αναρτήσεις μου.
Είχα ήδη εκτεθεί ανοικτά σε ότι αφορούσε την πλήρη αντίθεσή μου στο ενδεχόμενο αναγγελίας προκήρυξης πρόωρων εκλογών. Αν συνέχιζα, θα έπρεπε είτε να επιμείνω ακόμη παραπάνω στην τοποθέτησή μου, κάτι που θα με έφερνε απέναντι στον κο. Καραμανλή, είτε να επιδοθώ σε παλινωδίες, κάτι που δεν ταιριάζει στο χαρακτήρα μου. Προτίμησα λοιπόν να σιωπήσω για λίγο. Εξάλλου, κάποιες φορές η σιωπή είναι πιο ηχηρή από το λόγο.
Επιπλέον, πέρα από το γεγονός ότι μου έπεσε πολλή δουλειά λόγω τωνεκλογών, είχα και να αναλογιστώ σοβαρά τις επισημάνσεις διάφορων ανθρώπων γύρω μου να μην προκαλώ κεντρικούς φορείς του συστήματος, καθώς και τις συμβουλές τους, ότι με αυτό εδώ το blog θα όφειλα όχι να συγκρούομαι, δημοσιοποιώντας ρηξικέλευθες απόψεις, αλλά να συμφιλιώνομαι, δημιουργώντας τις σωστές εντυπώσεις στα σωστά άτομα. Σε ότι αφορά το πρώτο, είχαν δίκιο. Όντως υπήρξαν περιπτώσεις που μου διαμηνύθηκαν, μέσω αγγελιοφόρων, τα παράπονα και ο εκνευρισμός κορυφαίων παραγόντων, ενώ δεν έλειψαν και τα χαμηλά χτυπήματα από συγκεκριμένο δημοσιογραφικό-πολιτικό κύκλωμα, μέσω παραπολιτικών δημοσιευμάτων. Σε ότι αφορά το δεύτερο, είχαν άδικο. Η ανατροπή των κακώς κειμένων, γίνεται με ρήξεις, όχι με συμβιβασμούς. Με παρρησία, όχι με φληναφήματα.
Μετά από μία παύση λίγων εβδομάδων, αποφάσισα να συνεχίσω.
Γιατί, πραγματική επιλογή είναι να εκφράζεις θαρραλέα τις απόψεις σου και σε όποιον δεν αρέσει αυτό, ας προβεί σε όποια κίνηση θεωρεί εκείνος δέουσα.
Γιατί είναι προτιμότερο από το να είναι ήσυχοι οι άλλοι για σένα επειδή δεν κινδυνεύεις, να είσαι ήσυχος εσύ με τη συνείδησή σου επειδή τολμάς.
Θα τα λέμε τακτικότερα, από σήμερα και εμπρός.

(Πίνακας: "Lone Traveller" από τη Jessie Rice Sandberg)

3 Οκτ 2009

Ψήφος για την εντιμότητα

H Οικονομία αποτέλεσε το κυρίαρχο θέμα στην προεκλογική ατζέντα, λόγω της διεθνούς κρίσης και των παρενεργειών της στη χώρα μας. Αλλά είναι αμφίβολο, εάν κρίνουν τις εκλογές. Γιατί; Είναι απλό. O πρωθυπουργός δίνει μία ακριβή περιγραφή της πραγματικής κατάστασης και αποκαλύπτει με παρρησία ποια μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης είναι αναγκαίο να ληφθούν. Στον αντίποδα, ο κος. Παπανδρέου παρουσιάζει μία εξωραϊσμένη εικόνα πλαισιωμένη από ασάφειες και υποσχέσεις. Ο πολίτης, από την πλευρά του, πάνω-κάτω έχει μία σαφή ιδέα γύρω από το τι ισχύει και τι όχι. Επομένως, μην έχετε καμιά αμφιβολία ότι ο κος. Καραμανλής είναι εκείνος που υπερέχει σε αυτό το θέμα.

Γιατί, τότε, η Νέα Δημοκρατία εμφανιζόταν δεύτερο κόμμα σε όλα τα δημοσκοπικά ευρήματα; Και αυτό είναι απλό. Διότι, υπάρχει η εντύπωση ότι έχει απολέσει το ηθικό της πλεονέκτημα έναντι των αντιπάλων της. Φαίνεται δηλαδή, ότι ο Έλληνας μπορεί ενδεχομένως να βαδίσει στη ζωή με χαμηλότερες προσδοκίες για τα προσωπικά και οικογενειακά οικονομικά του, αλλά δεν ανέχεται να ματαιώνονται οι προσδοκίες του για μία έντιμη διαχείριση υποθέσεων που αφορούν στα πολιτικά πράγματα και στο δημόσιο βίο. Βέβαια, άλλες είναι οι εντυπώσεις που δημιουργούνται και άλλα τα γεγονότα πίσω από αυτές.

Είναι αλήθεια ότι στις κυβερνήσεις της ΝΔ υπήρξαν άνθρωποι που προέβησαν σε κατάχρηση των προνομίων που απέρρεαν από την ισχύ της θέσης τους. Αλλά αυτοί, αποτέλεσαν εξαιρέσεις. Και στο κάτω-κάτω, εντοπίστηκαν και απομακρύνθηκαν. Κάποιοι μάλιστα, παραπέμφθηκαν στη Δικαιοσύνη. Από την άλλη πλευρά, επί ΠαΣοΚ, η διαφθορά και η αδιαφάνεια στις συναλλαγές και στις δραστηριότητες πολιτικών στελεχών αποτελούσαν κανόνα, όχι εξαίρεση και φυσικά, ουδέποτε ο κος. Παπανδρέου προέβη σε καμιά παραδοχή γύρω από τη σήψη και την ανομία που γιγαντώθηκαν ως φαινόμενα επί των ημερών διακυβέρνησης ΠαΣοΚ και γενικότερα, δε μάτωσε ποτέ μήτε μία παρωνυχίδα. Βέβαια, σε ότι αφορά τη ΝΔ τα ΜΜΕ επιδίδονταν πάντα σε διασταλτικές απεικονίσεις σκανδάλων, ενώ για το ΠαΣοΚ ίσχυε ανέκαθεν ο όρκος της Omertà.

Επομένως, το ηθικό δίλημμα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι ψηφοφόροι την Κυριακή δεν είναι να ψηφίσουν τους λιγότερο ανέντιμους. Αλλά να επιλέξουν ανάμεσα σε αυτούς που βλέπουν την ανεντιμότητα στη δημόσια διαχείριση ως ένα κακοήθες μόρφωμα που είναι αποφασισμένοι να απαλλαγούν από αυτό ακόμη και με επώδυνα μέσα και σε εκείνους που τη βλέπουν ως ένα γνώριμο σημάδι που υπάρχει μέσα στο γενετικό κώδικα του κόμματός τους και μάλλον μοιάζουν άνετοι με αυτό.

Η διαφορά είναι μεγάλη για να την αγνοήσει κανείς και σίγουρα, όχι ποσοτική, αλλά ποιοτική.

(Πίνακας: "Good and Evil Angels" από τον William Blake)


30 Σεπ 2009

Ένα βήμα παραχώρησης

Η κίνηση του κου. Ψυχάρη να παραχωρήσει τη στήλη του κυρίου άρθρου στο κυριακάτικο «Βήμα» που υπογράφει συνήθως ο ίδιος, στον πρόεδρο του ΠαΣοΚ κο. Παπανδρέου, εκφράζει μία αρνητική σημειολογία αναφορικά με την ποιότητα της ενημέρωσης που πρεσβεύει η συγκεκριμένη εφημερίδα, αλλά και για το πλέγμα σχέσεων που αναπτύσσεται ανάμεσα στα ΜΜΕ και τους κεντρικούς φορείς της πολιτικής εξουσίας.

Σε ότι αφορά το συγκεκριμένο γεγονός, θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει ότι ισχύει κάποια από τις ακόλουθες δύο εκδοχές, που η μία είναι χειρότερη από την άλλη. Η πρώτη είναι ότι το «Βήμα» ταυτίζει απολύτως τη γραμμή του με τις απόψεις του κου. Παπανδρέου, χωρίς να μεσολαβεί κανένα απολύτως κριτήριο δημοσιογραφικής προσέγγισης. Η δεύτερη είναι ότι παραδίδοντας τον προμαχώνα της δημοσιογραφικής του παρέμβασης, που σε κάθε εφημερίδα είναι η στήλη του κυρίου άρθρου της, σε έναν κομματικό αρχηγό, στην ουσία, παραδίδει το δικαίωμα της δημοσιογραφικής κρίσης γύρω από την αντικειμενική αλήθεια, στις διαθέσεις, στις βουλές και στα συμφέροντα ενός κόμματος.

Σε διεθνές επίπεδο, θεωρείται σύνηθες και θεμιτό μία εφημερίδα να λαμβάνει πολιτική θέση, σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές αναλύσεις και εκτιμήσεις του εκδότη και του συντακτικού επιτελείου της, αλλά και την ιδεολογική της κατεύθυνση και παράδοση. Αυτό, γίνεται ακόμη πιο έντονο σε περιόδους εκλογών. Στη χώρα μας, η δημοσιογραφική άποψη και η πολιτική ιδεολογία παίζουν κάποιο ρόλο στα γραφτά μίας εφημερίδας, αλλά ο καθοριστικότερος παράγοντας για τη διαμόρφωση της κεντρικής γραμμής της είναι ποιο κόμμα θεωρείται πιο φιλικό απέναντι στα παράλληλα επιχειρηματικά εγχειρήματα κάθε εκδότη.

Προφανώς, για να προβεί σε αυτή την απίστευτη παραχώρηση ο κος. Ψυχάρης δεν επιθυμεί να πρωτοτυπήσει απλά, διότι σε μία τέτοια περίπτωση, θα παραχωρούσε την στήλη του κυρίου άρθρου της εφημερίδας του και στον κο. Καραμανλή. Το μήνυμα που περνάει είναι ότι παραδίδει την εφημερίδα του στον κο. Παπανδρέου. Και μάλιστα, όχι διότι οι απόψεις τους συγκλίνουν, αλλά διότι τα συμφέροντά τους ταυτίζονται. Έτσι, απλά και απροκάλυπτα. Το ζήτημα είναι πόσοι από τους πολίτες διαθέτουν την κρίση και την ωριμότητα για να συνειδητοποιήσουν ποιες είναι οι πραγματικές αναγωγές των χαρακτηριστικών ενός τέτοιου γεγονότος στο επίπεδο κατανόησης της ποιότητας της Δημοκρατίας που βιώνουμε.

(Πϊνακας: “Surrender” από τη Cindy Walker)

29 Σεπ 2009

Διεθνής ισχύς, ή πολιτικός αυτισμός;

(Το άρθρο δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα "Νίκη")

Με πρωθυπουργό τον κο. Καραμανλή, ο γεωπολιτικός και γεωστρατηγικός ρόλος της Ελλάδας έχει εξελιχτεί σε καίριο για την ευρύτερη περιοχή.

Η Ελλάδα αποτελεί οικονομικό πυρήνα και οι γύρω χώρες αναπτύσσονται σε μεγάλο βαθμό λόγω της εξωστρεφούς δράσης δικών μας επιχειρηματικών ομίλων. Αυτό γίνεται ακόμη πιο ορατό τώρα με την κρίση.

Έχουμε καταστεί ενεργειακός κόμβος λόγω των συμφωνιών που έχουμε υπογράψει για τους αγωγούς Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης και South Stream και αυτό οφείλεται στην πολιτική βούληση της κυβέρνησης να ανοίξει το παιχνίδι των ξένων συνεργασιών προς τη Ρωσία και άλλους εταίρους.

Έπειτα από την στρατηγική συμφωνία με την κινεζική Cosco για τα λιμάνια, η χώρα μας αποκτά πρωτοφανή ισχύ ως κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου.

Με την περάτωση της Εγνατίας, και την παράλληλη κατασκευή άλλων μεγάλων οδικών αξόνων, η Ελλάδα καθίσταται κυρίαρχος στην επιβατική, τουριστική και εμπορική κίνηση από τη Δυτική και την Κεντρική Ευρώπη προς την Ανατολή και αντίστροφα.

Αξιοποιώντας πλήρως τον πολυσήμαντο ρόλο μας ως μέλος ταυτόχρονα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, έχουμε αποκτήσει ξεχωριστή ισχύ παρέμβασης σε πολιτικές ζυμώσεις και ανακατατάξεις και αυτό φάνηκε στη βοήθεια που έχουμε προσφέρει στην Αλβανία για να πραγματώσει τις διεθνείς προσδοκίες της, αλλά και στο βέτο που ασκήσαμε στο Βουκουρέστι για τη FYROM λόγω του σωβινισμού και του φανατισμού που επιδεικνύει η κυβέρνησή της.

Στον αντίποδα, ο κος. Παπανδρέου υπονομεύει την στρατηγική των μεγάλων έργων και των ανοικτών συμμαχιών που εδραιώνουν την Ελλάδα ως βάση ή σταθμό εξελίξεων και προβάλει την άποψη ότι η χώρα μας πρέπει να τελεί υπό το σύνδρομο ενός πολιτικού αυτισμού που θα χαιραγωγείται συμπεριφοριστικά και θα εξαρτάται αποκλειστικά, από έναν και μοναδικό θεράποντα. Και μιας και μιλάμε για συμπεριφοριστική αντιμετώπιση αυτισμού, ο θεράπων δε μπορεί να είναι άλλος, παρά Αμερικανός.

Ο πολίτης οφείλει να προσμετρήσει σοβαρά τα παραπάνω, πριν λάβει την απόφασή του για αυτή την Κυριακή.

(Πίνακας: "Ambiguous Monster" από την Sheridan Furrer)

22 Αυγ 2009

Ένα ανεξήγητο κίνητρο

Εάν κάποιοι συμβουλεύουν τον πρωθυπουργό ότι είναι προτιμότερο να πάει σε εκλογές το φθινόπωρο, διότι σύμφωνα με διάφορες επισφαλείς εκτιμήσεις που διαχέονται στη δημοσιότητα, μέχρι το Μάρτιο θα έχει ξεφύγει ακόμη περισσότερο το προβάδισμα του ΠαΣοΚ στις δημοσκοπήσεις, ενδεχομένως αγνοούν ότι:
- Το διάστημα που μεσολάβησε από τις ευρωεκλογές είναι λιγοστό και επομένως κυβέρνηση, κόμμα, στελέχη και ψηφοφόροι είναι πιθανό να μην έχουν ξεπεράσει ολοκληρωτικά το σοκ της ήττας. Δεν αποκλείεται δηλαδή, να μην υπάρχει ακόμη η κατάλληλη ψυχολογία για μία μάχη, τόσο κοντινή χρονικά με την προηγούμενη.
- Μία κυβέρνηση, έχοντας εκ των πραγμάτων μεγαλύτερη ευχέρεια ανάληψης πολιτικών πρωτοβουλιών από κάθε αντίπαλό της, μπορεί με κατάλληλες στρατηγικές αποφάσεις και με κινήσεις τακτικής σημασίας, να αλλάξει οποιαδήποτε δημοσκοπική εικόνα. Ειδικά αν έχει μπροστά της έξι μήνες.
- Σε περιπτώσεις κρίσεων, μία κυβέρνηση που ανταποκρίνεται με άμεσο και αποτελεσματικό τρόπο έστω και εκ των υστέρων, πάντοτε κερδίζει την εμπιστοσύνη των πολιτών. Αυτό, το ‘χουμε δει το 1999 με το σεισμό της Αθήνας για το ΠαΣοΚ και το 2007 με τις φωτιές σε Πελοπόννησο και Εύβοια για τη ΝΔ και από το εξωτερικό, το 2002 με τις πλημμύρες της Γερμανίας για τους Γερμανούς Σοσιαλδημοκράτες. Ο συνδυασμός γεγονότων όπως η ενδημική εξάπλωση του ιού της νέας γρίπης, η κατάρτιση ενός δύσκολου προϋπολογισμού μαζί με την εντατικοποίηση των πιέσεων από τη διεθνή ύφεση στην εθνική μας οικονομία, η επιθετικότητα της Τουρκίας ενόψει της απόφασης για το θέμα της ένταξής της στην ΕΕ κ.α. σίγουρα δημιουργεί συνθήκες κρίσης, στην οποία, αν ανταποκριθεί με επιτυχία η κυβέρνηση, τότε η ΝΔ θα έχει αυξημένες πιθανότητες να επικρατήσει και στις επόμενες εκλογές.
- Ούτως ή άλλως, ανεξαρτήτως πως ανταποκρίνεται μία κυβέρνηση σε περιπτώσεις κρίσεων, οι πολίτες συνηθίζουν να συσπειρώνονται γύρω από αυτή, λόγω της ανασφάλειας που φυσιολογικά νιώθουν.
- Γενικά, κάθε δημοσκοπική διαφορά είναι αναστρέψιμη και αυτό έχει αποδειχθεί σε αναρίθμητες περιπτώσεις. Στην Ελλάδα, έχουμε το σχετικά πρόσφατο παράδειγμα της νίκης του ΠαΣοΚ το 2000. Από το εξωτερικό, αξίζει να θυμηθούμε κάποια αντιπροσωπευτικά παραδείγματα όπως της ανάκαμψης των Βρετανών Συντηρητικών το 1992, των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών το 2002 και το 2005, των Αμερικανών Ρεπουμπλικανών το 2004.
- Παρότι το ΠαΣοΚ επικράτησε στις ευρωεκλογές και προηγείται στις δημοσκοπήσεις, δε φαίνεται να αναπτύσσει καθαρή δυναμική νίκης, αλλά είναι τα ποσοστά της ΝΔ εκείνα που καταγράφονται σε χαμηλά επίπεδα.
Αν όντως αγνοούν τα παραπάνω, προφανώς παρουσιάζουν έλλειμμα βασικής γνώσης για το ποιες είναι οι δυνατότητες ριζικής αναδιαμόρφωσης του εκλογικού τοπίου. Αν τα έχουν υπόψη τους, πράγμα αναμενόμενο για κάθε έμπειρο και κατηρτισμένο σύμβουλο, τότε κάποιο άλλο, παντελώς ανεξήγητο κίνητρο φαίνεται πως τους καθοδηγεί.
(Πίνακας: "Knives" από τον Andy Warhol)

29 Ιουλ 2009

Το πραγματικό unfair

Ο κος. Παπανδρέου ισχυρίζεται πως η παρούσα κυβέρνηση πρέπει να φύγει το συντομότερο δυνατό και δεσμεύεται ότι εαν δεν προκηρυχθούν εκλογές νωρίτερα, τότε θα τις προκαλέσει εκείνος το Μάρτιο, με αφορμή την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.
Με δεδομένο ότι ο Αύγουστος είναι ένας μήνας νεκρός πολιτικά, ο κος. Παπανδρέου επιβάλει στη χώρα να εισέλθει σε μία προεκλογική περίοδο διάρκειας έξι μηνών, από αρχή Σεπτεμβρίου, μέχρι τέλη Φεβρουαρίου.
Μέσα σε αυτό το εξάμηνο όμως, είναι βέβαιο πως θα μεσολαβήσουν τα ακόλουθα γεγονότα:
- Ο πολλαπλασιασμός των κρουσμάτων ενδημικής μετάδοσης του ιού της νέας γρίπης, με αδήριτη την ανάγκη για συνεχή επανασχεδιασμό του προγράμματος λήψης μέτρων αντιμετώπισης του φαινομένου και ανυπολόγιστες τις επιπτώσεις για την καθημερινότητα του πολίτη και της οικογένειας.
- Η ενίσχυση των πιέσεων της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης πάνω στην οικονομία της χώρας και στην οικονομία κάθε επιχείρησης και νοικοκυριού, λαμβανομένου υπόψη ότι οι φετινές απώλειες της τουριστικής μας βιομηχανίας, όποιο και αν είναι το συνολικό μέγεθός τους, θα μεταφερθούν στην υπόλοιπη εγχώρια αγορά μέσα στο φθινόπωρο.
- Η κατάρτιση νέου προϋπολογισμού, ο οποίος, πρέπει να συνδυάζει την προστασία και την ενίσχυση, μέσα στην κλίμακα των αντικειμενικών δυνατοτήτων της οικονομίας, των αδύναμων οικονομικοκοινωνικά ομάδων του πληθυσμού, μαζί με τα απαραίτητα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής σύμφωνα με τις δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει έναντι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
- Η κλιμάκωση της διπλωματικής έντασης στο πεδίο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, με την Τουρκία να εκδηλώνει όλο και μεγαλύτερη νευρικότητα και επιθετικότητα, όσο πλησιάζει ο κρίσιμος για την υπόθεση της ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μήνας Δεκέμβριος.
- Η ωρίμανση της τελευταίας διαμεσολαβητικής προσπάθειας του κου. Νίμιτς για εξεύρεση κοινά αποδεκτής λύσης για συμφωνία στο ζήτημα της ονομασίας της πΓΔΜ, η οποία, θα οδηγήσει στη διεθνή άσκηση πολιτικής πίεσης για υποχωρήσεις και παραχωρήσεις και από τα δύο άμεσα ενδιαφερόμενα μέρη.
- Η περάτωση της πρώτης φάσης προετοιμασιών για την προσπάθεια εφαρμογής πλαισίου ελέγχου στο σοβαρό ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης στη χώρα και ειδικά στην πρωτεύουσα, η οποία, φυσιολογικά, θα επιφέρει μία νέα φάση, που θα απαιτεί τη λήψη σοβαρών πολιτικών αποφάσεων και την ανάληψη εντατικής δράσης των μηχανισμών του κράτους.

Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, οι μήνες που ακολουθούν είναι ιδιαίτερα κρίσιμοι για τη χώρα και τους κατοίκους της και το πρώτο πράγμα που επιβάλλεται να έχουμε, είναι πολιτική ηρεμία και πολιτική σταθερότητα. Ωστόσο, ο κος. Παπανδρέου επιδιώκει το εντελώς αντίθετο και μάλιστα, φαίνεται πως αυτό, το πράττει ενσυνείδητα, πιστεύοντας ενδεχομένως πως θα προκαλέσει στην κυβέρνηση κρίση άγχους και πανικού, η οποία, θα την οδηγήσει σε πολιτικά λάθη πάνω σε σοβαρά θέματα.
Ο κος. Παπανδρέου συμπεριφέρεται ως απερίσκεπτος και ανεύθυνος. Διότι, ακόμη και αν πιστεύει πως η κυβέρνηση είναι ακατάλληλη και πρέπει να φύγει γρήγορα, ακόμη και αν πιστεύει πως το δικό του κόμμα είναι εκείνο που θα επικρατήσει στις προσεχείς εκλογές, θα όφειλε να σεβαστεί το γεγονός ότι στους μήνες που ακολουθούν, ακόμη και μία ακατάλληλη -κατ’ αυτόν- κυβέρνηση, είναι προτιμότερη και πιο απαραίτητη από μία κυβέρνηση που θα βρίσκεται σε μία κατάσταση προεκλογικής ομηρείας, ή, από μία νέα κυβέρνηση που θα χρειάζεται έναν εύλογο χρόνο προσαρμογής, μετά την ανάληψη των καθηκόντων της.
Αυτό, είναι το πραγματικά μεγάλο unfair του κου. Παπανδρέου στην περίοδο που διανύουμε και όχι η επιλογή του να παίξει προεκλογικό παιχνίδι πάνω στην πλάτη προσωπικά του κου. Παπούλια κατ’ αρχήν και σε βάρος του θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας στη συνέχεια. Και το υποστηρίζω αυτό, διότι ενώ ο χειρισμός της υπόθεσης επανεκλογής του κου. Παπούλια, είναι μεν ένα βαρύτατο θεσμικό ατόπημα που έχει να κάνει με τις αρχές και τους κανόνες λειτουργίας του δημοκρατικού μας συστήματος, από την άλλη πλευρά, δεν επηρεάζει άμεσα τη ζωή, την καθημερινότητα και την ασφάλεια της κοινωνίας και του πολίτη. Αντιθέτως, η επιβολή προεκλογικού κλίματος αυτή την τόσο κρίσιμη περίοδο, είναι παραπάνω από πιθανό να επιφέρει όχι μόνο κινδύνους, αλλά και δεινά.

Αναντίρρητα, η κυβέρνηση υποχρεούται να καταβάλει προσπάθεια να κάνει σωστά τη δουλειά της, σχετικά με τα επερχόμενα γεγονότα που περιέγραψα στην αρχή, μη δίνοντας καμία σημασία στην πολιτική πίεση που σκόπιμα και υστερόβουλα επιχειρεί να της ασκήσει ο επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Από την άλλη πλευρά, στο επίπεδο της επικοινωνιακής αντιμετώπισης του κου. Παπανδρέου, είναι πιο σημαντικό να τον εκθέσει κανείς ως απερίσκεπτο και ανεύθυνο, παρά ως αντιθεσμικό. Στο κάτω-κάτω, το δίμηνο Αυγούστου-Σεπτεμβρίου 2007, κατά τη διάρκεια του οποίου, η κυβέρνηση κατέβαλε επίπονες καθημερινές προσπάθειες για την ανακούφιση των πληγέντων κατοίκων στις πυρόπληκτες περιοχές της χώρας, ενώ ο κος. Παπανδρέου έκανε προεκλογική εκστρατεία πάνω στις σωρούς των θυμάτων και στα αποκαΐδια των δασών της Πελοποννήσου και των περιουσιών των κατοίκων, είναι χαρακτηριστική και διδακτική σε ότι αφορά το πώς σε περίοδο κρίσης, μπορεί η μία πλευρά να κερδίσει την εμπιστοσύνη του πολίτη και η άλλη να τη χάσει.

Ανακεφαλαιωτικά, η κυβέρνηση έχει μπροστά της έξι μήνες, γεμάτους σοβαρά προβλήματα, τα οποία, αν διαχειριστεί με σύνεση και αποτελεσματικότητα, μπορεί να χτίσει μία νέα σχέση εμπιστοσύνης με τον πολίτη. Και ας φωνάζει ο κος. Παπανδρέου, «εκλογές τώρα», «φτάνει πια», «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», «κάντε τόπο να περάσω». Καλό θα έχει κάνει στην κυβέρνηση και κακό στο κόμμα του, όταν φτάσει η ώρα του απολογισμού.
(Πίνακας: Του William Hogarth από τη σειρά "The Humours of An Election")

23 Ιουλ 2009

Ζόφος στην ενημέρωση


Σε άρθρο του, μέσα από τις γραμμές του οποίου απευθύνει χρήσιμες πολιτικές οδηγίες στον κο. Παπανδρέου για το πώς θα εκλεγεί πρωθυπουργός, ο διευθυντής της «Καθημερινής», κάνει αναφορά σε «συμφέροντα που μπορεί να επιθυμούν να παραμείνει στη αντιπολίτευση το ΠαΣοΚ».
Δε θα σταθώ στο γεγονός, ότι ο διευθυντής μίας εφημερίδας η οποία, για χρόνια χρησιμοποιούσε ως στρατηγική αύξησης της επιρροής της στις πολιτικές εξελίξεις, ένα δημοσιογραφικό άνοιγμα προς τους ψηφοφόρους της ΝΔ και τον κεντροδεξιό χώρο, φτάνει στο σημείο, να παρουσιάζει τον κο. Παπανδρέου, όχι απλά ως επόμενο πρωθυπουργό, αλλά ακόμη και ως αντίμαχο συμφερόντων! Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που το συγκρότημα στο οποίο ανήκει η εφημερίδα κάνει μία οργανωμένη στροφή κατά κυβέρνησης της ΝΔ.
Θα σταθώ, όμως, για μία ακόμη φορά στη θλιβερή πραγματικότητα, να έχει μείνει η ΝΔ χωρίς καμιά ισχυρή φωνή δημοσιογραφικής υποστήριξης μέσα στον εκδοτικό χώρο. Όπως είχα αναφέρει στην ανάρτησή μου στις 23 Ιουνίου, ο «Ελεύθερος Τύπος» είχε προ ετών παύσει να αποτελεί ένα αξιόπιστο σύμμαχο της ΝΔ, ενώ ταυτοχρόνως, η «Απογευματινή» αντιμετωπίζει οικονομικές και διοικητικές δυσκολίες και ο «Αδέσμευτος» εφαρμόζει σχέδιο περιορισμένων προσδοκιών.
Αυτή τη στιγμή, στις εφημερίδες, αλλά και στα ΜΜΕ γενικότερα, υπάρχει μονομέρεια και υποκειμενικότητα για όφελος του ΠαΣοΚ, σε όλες σχεδόν τις αναφορές και τα σχόλια που παρατίθενται σχετικά με την πολιτική επικαιρότητα. Μάλιστα, αυτό συμβαίνει σε τέτοιο υπερβολικό βαθμό και σε τόσο συστηματικό ρυθμό, που το πρόβλημα πλέον, δεν είναι ότι αδικούνται η ΝΔ, η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός, αλλά ότι παρουσιάζεται σαφές έλλειμμα ισορροπίας, δηλαδή έλλειμμα δημοκρατίας, στον τομέα της ενημέρωσης του πολίτη.

Και όμως…
Υπάρχουν τίτλοι ιστορικών εφημερίδων της κεντροδεξιάς, που βρίσκονται είτε σε χέρια επιχειρηματιών που είναι εμφανές ότι δε μπορούν να υποστηρίξουν μεγάλα εκδοτικά εγχειρήματα, όπως στην περίπτωση της «Βραδυνής», είτε μένουν ανενεργοί μέσα σε ένα συρτάρι, όπως στην περίπτωση της «Μεσημβρινής». Υπάρχει και η περίπτωση του τίτλου της εφημερίδας «Ακρόπολις», ο οποίος, έχει περιέλθει στη χρήση ενός κυρίου, που παρουσιάζει καθημερινώς ένα τετρασέλιδο φτωχό σε ύλη, άποψη και αισθητική, διόλου αντάξιο της ιστορίας και του ονόματος της εφημερίδας.
Τα ερωτήματα που αναπόφευκτα ανακύπτουν, είναι κρίσιμα.
- Πολιτικοί παράγοντες που διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις εντός και πέριξ της κυβερνώσας παράταξης, δε νιώθουν πως είναι επείγον να αλλάξει αυτή η κατάσταση;
- Ισχυροί επιχειρηματίες, οι οποίοι ενδεχομένως θα έβλεπαν ως πρόκληση να πάρουν στα χέρια τους ένα ιστορικό τίτλο εφημερίδας και να καλύψουν τις αναγνωστικές ανάγκες του μεγάλου κεντροδεξιού κοινού, δεν υπάρχουν, ή δεν είναι δυνατό να βρεθούν;
- Τόσοι και τόσοι δημοσιογράφοι, ανάμεσά τους και κάποιοι διάσημοι, που επιθυμούν να γράφουν ή να σχολιάζουν, από τη σκοπιά της κεντροδεξιάς, ή της φιλελεύθερης προσέγγισης, δε βλέπουν πόσο αναγκαίο είναι να λειτουργήσουν κάτω από μία γερή -επιτέλους-επαγγελματική στέγη;
- Όλοι οι προηγούμενοι, δεν είναι εφικτό να βρεθούν σε μια συζήτηση και να συνεννοηθούν για την οργάνωση ενός νέου εκδοτικού εγχειρήματος, ή την αναβίωση ενός παλιού;
- Δε θα γίνει κάτι, τέλος πάντων, για να διαλυθεί αυτός ο ζόφος στην ενημέρωση;

Κάθε απάντηση, σεβαστή.

(Πίνακας: "The Shadow" από τον Pablo Picasso)

21 Ιουλ 2009

Καθεστωτικά δεσμά


Ο κος. Παπανδρέου μάζεψε όπως-όπως το σύνθημα που απηύθυνε προεκλογικά στην κυβέρνηση «κάντε τόπο να περάσει η Ελλάδα», διότι, προφανώς κάποιος θα του επισήμανε ότι αποτελούσε απαύγασμα αλαζονείας και αμετροέπειας να ταυτίζει τη χώρα με το κόμμα του.
Ωστόσο, τα γεγονότα φανερώνουν ότι το νόημα των λόγων του, έχει γίνει σπορά στη συνείδηση κάθε συνεργάτη του που προαλείφεται -τάχα- για υπουργός, με αποτέλεσμα να ανθίζει και να καρποφορεί και πάλι εντός του ΠαΣοΚ, ο πόθος για εξουσία και το σχέδιο για εγκαθίδρυση ενός συστήματος με καθεστωτικά χαρακτηριστικά, παρόμοιου με αυτό που ζήσαμε επί είκοσι χρόνια.

Με αφορμή το ζήτημα εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και τις απόψεις που διατυπώνουν έγκριτοι συνταγματολόγοι, προερχόμενοι πολιτικά από το ΠαΣοΚ, ενάντια στο αντιθεσμικό παιγνίδι που παίζει ο κος. Παπανδρέου προκειμένου να εκβιάσει για πρόωρες εκλογές, ο κος. Ρόβλιας, τομεάρχης Δικαιοσύνης του ΠαΣοΚ, προέβη στην ακόλουθη δήλωση: «Η εφαρμογή και η ερμηνεία του Συντάγματος, δε μπορούν να λειτουργήσουν εις βάρος του εθνικού συμφέροντος».
Λαμβάνοντας τη σκυτάλη στις δηλώσεις στελεχών, ο κος, Χρυσοχοϊδης, τομεάρχης Ανάπτυξης, υποστήριξε το εξής: «Αν δεν είχαμε αυτή τη θέση, ότι αυτή η κυβέρνηση είναι κυβέρνηση μειοψηφίας και ότι πρέπει να φύγει το γρηγορότερο δυνατό, θα ήταν σα να κλείναμε τα μάτια μας μπροστά στην πραγματικότητα και μπροστά στην καταστροφή».
Δύο από τα επιφανέστερα στελέχη της ηγετικής ομάδας του ΠαΣοΚ, επιβεβαιώνουν με τον πλέον αδιάψευστο τρόπο, ότι το κόμμα τους και ο αρχηγός τους, ταυτίζουν το κομματικό τους συμφέρον με το εθνικό και μπροστά σε αυτό, δεν έχουν καμία σημασία ούτε το Σύνταγμα, ούτε η εφαρμογή του. Ταυτόχρονα, εμμέσως, πλην σαφώς, περιγράφουν ως μειοψηφική ομάδα τα τρία εκατομμύρια πολιτών που αποφάσισαν, ούτε καλά-καλά δύο χρόνια πριν, να ψηφίσουν για κυβέρνηση τη ΝΔ και μάλιστα, με παραπάνω από τρεισήμισι ποσοστιαίες μονάδες διαφορά από το ΠαΣοΚ.

Προφανώς, για τον κο. Παπανδρέου και τα στελέχη του, το Σύνταγμα, οι θεσμοί και οι κανόνες της Δημοκρατίας, τα όργανα και οι λειτουργίες της Πολιτείας, υφίστανται μόνο ως εργαλεία, ή ως εφόδια, για να προάγονται εντός του πολιτικού χάρτη της χώρας, οι στρατηγικές θέσεις και τα στρατηγικά συμφέροντα του κόμματός τους.
Εκείνο που δεν αντιλαμβάνονται πιθανότατα, είναι τα μηνύματα και τα κελεύσματα τους, δεν τα εισπράττουν άβουλοι, παθητικοί δέκτες που στερούνται κρίσης και μνήμης, αλλά ώριμες κοινωνικές ομάδες και μονάδες, και βαθιά πολιτικοποιημένα σύνολα και άτομα, που θα αναλογιστούν σοβαρά τον κίνδυνο να εγκλωβιστούν ξανά στα πολιτικά δεσμά ενός καθεστώτος, τον κυνισμό και τον απολυταρχισμό του οποίου αδυνατούν, ή αδιαφορούν να κρύψουν ο κος. Παπανδρέου και τα στελέχη του.

(Πίνακας: “The Prison Courtyard” του Vincent Van Gogh)

20 Ιουλ 2009

Σκληροί και άφοβοι


Η στάση του τύπου, γραπτού και ηλεκτρονικού, στο θέμα εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, είναι αντιπρο-
σωπευτική της συνολικότερης στάσης του, υπέρ του ΠαΣοΚ και κατά της ΝΔ.
Οι κκ. Τσάτσος και Κασσιμάτης, κορυφαίοι συνταγματολόγοι και οι δύο, προερχόμενοι μάλιστα από το χώρο του ΠαΣοΚ, ετέθησαν δημοσίως ενάντια στην επιλογή του κου. Παπανδρέου να παίξει πολιτικό παιχνίδι με την εκλογή Προέδρου, με σκοπό να χειραγωγήσει τις εξελίξεις και να προκαλέσει εκλογές, αλλά ουδείς αρθρογράφος ή σχολιαστής αναδεικνύει τη σημασία και τη βαρύτητα αυτών των απόψεων και θέσεων.
Επιπλέον, ουδείς μπαίνει καν στη βάσανο να επιβεβαιώσει το προφανές, δηλαδή, ότι ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ, απειλεί να πάρει μία υπόθεση ενωτική για όλους τους Έλληνες και να την μετατρέψει σε διχαστική και ότι σε τελική ανάλυση, προσβάλει τον κο. Παπούλια τόσο ως εθνικό ηγέτη, όσο και ως πολιτικό πρόσωπο με κύρος και ιστορία.
Αντιθέτως, θυμόμαστε όλοι, όταν ο πρωθυπουργός αποφάσισε να κλείσει η Βουλή λόγω ευρωεκλογών, πόση αναστάτωση είχε ξεσηκωθεί από τις εφημερίδες και τα κανάλια, περί μίας δήθεν συνταγματικής εκτροπής. Τώρα, για το θέμα Παπούλια, δεν τίθεται καν ζήτημα πολιτικής δεοντολογίας, ή ορθής, από ηθική σκοπιά, αντιμετώπισης.

Έτσι είχαν τα πράγματα ανέκαθεν με τον τύπο, έτσι έχουν και τώρα.

Δεν ξεχνάμε ότι μόλις πριν τις εκλογές του 2004 και ενώ η κυβέρνηση ΠαΣοΚ κατέρρεε όχι μόνο δημοσκοπικά, αλλά και πολιτικά, η πλειοψηφία εφημερίδων και καναλιών δεν είχε τίποτα αρνητικό να παρατηρήσει για την κανονικότητα ή μη, της παράδοσης της αρχηγίας από τον κο. Σημίτη στον κο. Παπανδρέου. Αντιθέτως, reporters κυνηγούσαν από πίσω το νεοεκλεγέντα πρόεδρο του ΠαΣοΚ ωσάν να ήταν ο Μεσσίας που κατήλθε από τους ουρανούς, ενώ η κανονική ροή του προγράμματος των καναλιών διακοπτόταν, ακόμη και όταν ο κος. Παπανδρέου έβγαινε από την οικία του, για να πάει για ποδηλατάδα ή στο γυμναστήριο.
Αλλά και το καυτό καλοκαίρι του 2007, δε βρέθηκε κάποιος να πει ή να γράψει ότι, ενώ ο πρωθυπουργός με τους υπουργούς του έδιναν αγώνα για την αντιμετώπιση των καταστροφικών συνεπειών της τραγωδίας σε Πελοπόννησο και Εύβοια και την ανακούφιση των πληγέντων, ο κος. Παπανδρέου έκανε προεκλογικές περαντζάδες, στήνοντας την προπαγάνδα του πάνω στα αποκαΐδια των περιουσιών και στις σωρούς των θυμάτων, με τη συνοδεία τοπαρχών και κομματαρχών του, που χαμογελούσαν χαρούμενοι διότι πίστευαν πως η κυβέρνηση έπεφτε.
Από το φθινόπωρο του 2008 και μετά, όταν «γύρισαν» οι δημοσκοπήσεις, ότι και αν προσπαθεί να βάλει μπρος ο κος. Καραμανλής αξιολογείται ως στραβό, ενώ την ίδια ώρα, όχι μόνο καταβάλλεται επιμελής προσπάθεια από τα ΜΜΕ, προκειμένου να φιλοτεχνηθεί για τον κο. Παπανδρέου μία εικόνα με χαρακτηριστικά ηγέτη, αλλά την ίδια ώρα, με ένα μαγικό σφουγγάρι, έχει σβήσει το δικό του κυβερνητικό παρελθόν.

Ας το πάρουμε απόφαση, ότι και στις προσεχείς εκλογές, η ΝΔ θα πάει με όλα τα μαζικά μέσα ενημέρωσης απέναντί της. Απαιτείται να βγει και πάλι ο κος. Καραμανλής μπροστά. Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, τα ποσοστά της ΝΔ ανεβαίνουν, όχι διότι ο πρωθυπουργός είναι επικοινωνιακός, αλλά διότι ο πολίτης τον πιστεύει και υπάρχει κάτι σα φυσικός κώδικας ταύτισης ανάμεσά τους. Κυρίως όμως, απαιτείται να βγουν μπροστά, μαχητές του λόγου και του επιχειρήματος, που θα μπορούν να σταθούν απέναντι σε πέντε φανερούς αντίπαλους, τους εκπροσώπους από τα κοινοβουλευτικά κόμματα της αντιπολίτευσης και άλλους τόσους κρυφούς, που συνήθως είναι οι «έγκυροι» και «έγκριτοι» σχολιαστές της προκατάληψης και της μονομέρειας και οι διάφοροι αυτόκλητοι εκπρόσωποι της κοινωνίας, που δεν είναι άλλοι, από τους διάφορους ηθοποιούς, τραγουδιστές, δικηγόρους, καθηγητές κ.α. που συμπληρώνουν κάθε panel και κάθε θεματολογία, όπως ο μαϊντανός συμπληρώνει κάθε συνταγή.

Ο πόλεμος είναι άνισος. Περισσότερο από ποτέ άλλοτε. Για να επιβιώσει η ΝΔ σε αυτόν, είναι αναγκαίο να βγουν εμπρός οι σκληροί, οι άφοβοι και κυρίως, εκείνοι που πιστεύουν στον εαυτό τους και στους δίπλα τους.

( Πίνακας: "Fearless Warrior" της Natalie Holland)

18 Ιουλ 2009

Η γύμνια του ψέματος


Σύμφωνα με το ρεπορτάζ δημοσιογράφων που καλύπτουν το Συμπόσιο της Σύμης, μιλώντας ο κος. Παπανδρέου για τα ελληνοτουρκικά και την πολιτική της κυβέρνησης, επιχείρησε να ασκήσει κριτική και να απευθύνει υποδείξεις. Έχοντας παρακολουθήσει επί πολλά χρόνια τα ζητήματα αιχμής της εξωτερικής μας πολιτικής, μπορώ με βεβαιότητα να υποστηρίξω ότι η κριτική του είναι αντιφατική και εσφαλμένη και επιπλέον, με βάση το είχε πράξει στα ελληνοτουρκικά ο ίδιος, ως αναπληρωτής υπουργός αρχικά και ως υπουργός Εξωτερικών στη συνέχεια, οι υποδείξεις του είναι υποκριτικές και προκλητικές.

Κατ’ αρχήν, ο κος. Παπανδρέου, ισχυρίστηκε πως η κυβέρνηση πρέπει να αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο για άσκηση «βέτο» για ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να μην προεξοφλεί ότι δε θα προβάλλει αντιρρήσεις.
Και όμως, την ίδια μέρα, προτού μάλιστα συζητήσει ο κος. Παπανδρέου με τους δημοσιογράφους, η υπουργός Εξωτερικών κα. Μπακογιάννη, μιλώντας στην πρωινή ενημερωτική εκπομπή του Mega, είχε καταστήσει ξεκάθαρο ότι την Τουρκία «δεν την υποστηρίζουμε άνευ όρων και δε δίνουμε λευκή επιταγή». Πρόσθεσε ακόμη: «Αυτό το οποίο η Ελλάδα λέει και είναι πάρα πολύ σαφής, είναι ότι δεν υπάρχει Ευρώπη a la τουρκική carte, δηλαδή δε μπορεί η Τουρκία να επιλέγει από το ευρωπαϊκό κοινοτικό κεκτημένο, αυτά που της αρέσουν και αυτά που δεν της αρέσουν, να τα αφήνει στην άκρη. Είναι υποχρεωμένη να συμμορφωθεί με το σύνολο των κριτηρίων της Κοπεγχάγης. Είναι υποχρεωμένη να τηρήσει τις συμφωνίες τις οποίες έχει υπογράψει. Αυτό πλέον έχει γίνει ευρύτερα γνωστό και έχει γίνει ευρύτερα γνωστό και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση γιατί και η Ελλάδα δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια».
Είτε οι συνεργάτες του δεν ενημερώνουν εγκαίρως τον κο. Παπανδρέου για τις επίσημες τοποθετήσεις της κυβέρνησης, αφήνοντάς τον έκθετο να λέει πράγματα που δεν ισχύουν, είτε τον ενημερώνουν, αλλά εκείνος δεν είναι σε θέση να κατανοήσει καν ποιο είναι ακριβώς το περιεχόμενο, είτε το κατανοεί, αλλά βγαίνει μετά και λέει στους δημοσιογράφους ψέματα. Δεν ξέρω τι από τα προηγούμενα είναι χειρότερο από τα άλλα.
Πάντως, τα όσα είπε η κα. Μπακογιάννη, τα έχει καταστήσει απολύτως γνωστά και ξεκάθαρα με επανειλημμένες επίσημες τοποθετήσεις του, εντός και εκτός των ελληνικών συνόρων, και ο πρωθυπουργός κος. Καραμανλής. Επομένως, δε δικαιολογείται ο κος. Παπανδρέου να βρίσκεται στο δικό του κόσμο, ειδικά στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Έναν τομέα, ο οποίος, δεν είναι απλά εθνικά σημαντικός και ευαίσθητος, αλλά υποτίθεται ότι τον ξέρει και καλά.

Στην ίδια συζήτησή του με τους δημοσιογράφους, ο κος. Παπανδρέου ισχυρίστηκε επίσης, πως «αν τεθεί βέτο από την Ελλάδα, χωρίς η χώρα μας να έχει κάνει τίποτα για τη δική της προετοιμασία και για την προετοιμασία των εταίρων, τότε οι εταίροι θα ρίξουν την ευθύνη στην Ελλάδα και στην Κύπρο και αυτό, θα γίνει μέσω της απραξίας που δείχνει η σημερινή κυβέρνηση».
Πέραν του ότι συνιστά περιδίνηση της σκέψης του μέσα σε μία άβυσσο αντιφατικότητας το γεγονός ότι ενώ προσάπτει στην κυβέρνηση κατηγορία για απεμπόληση του δικαιώματος της χώρας μας για έκφραση αρνησικυρίας για ένταξη της Τουρκίας, την ίδια ώρα, συζητά το ενδεχόμενο η Ελλάδα να κάνει χρήση του δικαιώματος αυτού τελικά, ο κος. Παπανδρέου δε δείχνει καν να αντιλαμβάνεται το αυταπόδεικτο. Ποιο είναι αυτό;
- Πρώτον, ότι η κυβέρνηση, μένοντας πιστή στην άποψη του κου. Καραμανλή ότι η εξωτερική πολιτική της χώρας πρέπει να διακρίνεται τόσο από συνέχεια, όσο και από συνέπεια, δεν άλλαξε σε τίποτα την πολιτική τοποθέτηση των προηγούμενων κυβερνήσεων, που αποτελούσε εξάλλου και πάγια θέση της ΝΔ, για ένταξη της Τουρκίας με προαπαιτούμενα και υποχρεώσεις.
- Δεύτερον, ότι εκείνο που κατάφερε η παρούσα κυβέρνηση και σίγουρα αποτελεί ιδιαίτερη επιτυχία, είναι να απαλλάξει τη χώρα από το βάρος να χρησιμοποιείται συνεχώς από τους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως εμπόδιο στην ανάπτυξη των ευρωτουρκικών σχέσεων και συνάμα, ως άλλοθι για οποιαδήποτε καθυστέρηση προκύπτει στις διαπραγματεύσεις, με αποτέλεσμα, να έρθουν στο προσκήνιο εκείνοι που πραγματικά δε θέλουν με τίποτα την τουρκική ένταξη. Μιλάμε για κυβερνήσεις ευρωπαϊκές και κόμματα πανίσχυρα, όπως οι χριστιανοδημοκράτες και κυρίως, οι χριστιανοκοινωνιστές της Γερμανίας, το λαϊκό κόμμα της Γαλλίας, οι χριστιανοδημοκράτες της Ολλανδίας κ.α.

Ανακεφαλαιωτικά, έχουμε καταφέρει, από τη μία πλευρά να ασκείται έντονη πίεση να συμμορφώνεται η Τουρκία με το κοινοτικό κεκτημένο και το Διεθνές Δίκαιο και από την άλλη, η χώρα μας να μην είναι δυνατό να κατηγορηθεί από κανέναν και κυρίως από τους Τούρκους, ότι είναι εκείνη που υπονομεύει το ζήτημα της ένταξης. Έτσι, η επιθετικότητα και η αυθαιρεσία των γειτόνων μας έγινε από εθνικό μας πρόβλημα, ευρωπαϊκό και τούτο, αποτελεί επίτευγμα της ΝΔ και προσωπικά του κου. Καραμανλή. Αυτά, παριστάνει ο κος. Παπανδρέου πως δεν τα ξέρει και έως κάποιο βαθμό θα μπορούσε να τον καταλάβει κανείς, διότι έχει κάθε λόγο να αισθάνεται εξαιρετικά ελλειμματικός σε ότι αφορά τα αποτελέσματα της δικής του εργασίας και επιρροής σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Απόδειξη για αυτό που αναφέρω, είναι ότι στο τελευταίο μεγάλο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, του πλειοψηφούντος εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ευρωπαϊκού κόμματος, μέλος του οποίου είναι η ΝΔ, στη διακήρυξη που εκδόθηκε, γινόταν σαφής αναφορά για τις υποχρεώσεις των υποψηφίων προς ένταξη χωρών σε σχέση με το κοινοτικό κεκτημένο, δείχνοντας ξεκάθαρα προς την Άγκυρα. Στο ίδιο συνέδριο, εκδόθηκε ξεχωριστό ψήφισμα για το σεβασμό της οικουμενικότητας του Πατριαρχείου, τη διασφάλιση της απρόσκοπτης λειτουργίας του και την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.
Αντίστοιχα, στο μεγάλο συνέδριο του Κόμματος Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, στη διακήρυξη που εκδόθηκε δεν υπήρχε μέριμνα ή έστω απλή μνεία για τίποτα από τα προηγούμενα. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι οι Ευρωσοσιαλιστές δε νοιάζονται να υποδείξουν στην Τουρκία τις βασικές υποχρεώσεις της έναντι των γειτόνων της, ή, ότι το ΠαΣοΚ και ο κος. Παπανδρέου προσωπικά δε νοιάζονται να περάσουν αυτά τα ζητήματα στην πλατφόρμα του ΕΣΚ, ή, ότι δεν έχουν τη δύναμη να καταφέρουν οτιδήποτε τέτοιο, ή και τα τρία μαζί. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, η αδυναμία του κου. Παπανδρέου δε μπορεί να εκτονώνεται δημόσια με μία συμπεριφορά τόσο θρασεία, ώστε να υποδεικνύει προς την κυβέρνηση ότι «το θέμα του Πατριαρχείου δεν είναι διμερές, αλλά υποχρέωση της Τουρκίας απέναντι στην ΕΕ»!

Ο κος. Παπανδρέου, δε σταμάτησε όμως στα παραπάνω, αλλά τράβηξε το κορδόνι ακόμη περισσότερο. Έκανε λόγο για «εγκατάλειψη της παραπομπής του θέματος της υφαλοκρηπίδας στη Χάγη, όπως αναφερόταν στη Συμφωνία του Ελσίνκι του 1999», για «διασφάλιση των συμφερόντων της χώρας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της μέσω Χάγης» και ακόμη, ότι «αν δεν κάνουμε κάτι, η Τουρκία θα βάζει καινούργια ζητήματα και θα παζαρεύει την αφαίρεσή τους από τον κατάλογο».

Κατ’ αρχήν, η συμφωνία του Ελσίνκι την οποία επικαλείται ο κος. Παπανδρέου, εμπεριέκλειε, με την υπογραφή μάλιστα τη δική του και του κου. Σημίτη, την παραδοχή ότι Ελλάδα και Τουρκία έχουν «διασυνοριακές διαφορές». Με απλά λόγια, οι κκ. Παπανδρέου και Σημίτης επέτυχαν το ακατόρθωτο: οι μονομερείς διεκδικήσεις και αβάσιμες αιτιάσεις των Τούρκων αναφορικά με εδαφικά και κυριαρχικά ζητήματα, να αναγνωριστούν και επισήμως από κείμενα της ΕΕ ως εμπραγμάτως υφιστάμενες! Σχετικά με το θέμα της υφαλοκρηπίδας, ο κος. Παπανδρέου είχε και πάλι άγνοια, ή παρίστανε τον ανήξερο για ότι είχε πει, λίγη ώρα πριν, η κα. Μπακογιάννη στο Mega: «Έχουμε ένα θέμα, στο οποίο συζητάμε και είναι το θέμα της υφαλοκρηπίδας. Είμαστε έτοιμοι, εάν υπάρξει πρόοδος στις συζητήσεις μας, να πάμε στη Χάγη για το θέμα της υφαλοκρηπίδας, είναι πάγια ελληνική θέση. Αυτό είναι το ανοιχτό θέμα για μας. Μόνο».
Ενδεχομένως, ο κος. Παπανδρέου δεν αντιλαμβάνεται, ή, παριστάνει πως δεν αντιλαμβάνεται, ότι αυτή την περίοδο, γίνεται μία ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των δύο χωρών σε ελεγχόμενο πολιτικό επίπεδο και αν σημειωθεί σύγκλιση, τότε το θέμα θα παραπεμφθεί στη Χάγη για ρύθμιση του προβλήματος εντός ενός συμπεφωνημένου πλαισίου. Μιλάμε, δηλαδή μία διαδικασία πολιτικά ελεγχόμενη, η πρόοδος της οποίας θα επιβεβαιωθεί και νομικά από ένα διεθνές όργανο. Αντίθετα, ο ίδιος ως υπουργός Εξωτερικών, δεχόταν εκ προοιμίου και άνευ διαπραγμάτευσης, την επιδικαστική ορθότητα και αυθεντία της Χάγης αναφορικά με την απόφαση που θα εξέδιδε για το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας και καλούσε μάλιστα την τουρκική πλευρά, να πιστοποιήσει αυτή την άποψη υπογράφοντας συνυποσχετικό. Παραβλέποντας ολωσδιόλου, ότι η Χάγη επιδικάζει με βάση ένα πολιτικό σκεπτικό που σταθμίζει πρωτίστως την ισχύ της διεθνούς θέσης και τη σημασία των συμφερόντων καθενός εκ των διαδίκων. Για να το κάνω πιο κατανοητό, ο κος. Παπανδρέου δεσμευόταν προκαταβολικά να μείνει εγκλωβισμένη η Ελλάδα σε μία δικαστική απόφαση για την υφαλοκρηπίδα, η οποία, κατά πάσα πιθανότητα, θα είχε εκδοθεί με πολιτικό σκεπτικό και μάλιστα, εκδήλωνε τη διάθεση να συμβεί το ίδιο και με τις υπόλοιπες τουρκικές διεκδικήσεις για τον εναέριο χώρο, τα χωρικά ύδατα, ενδεχομένως τις «γκρίζες ζώνες» και την αποστρατιωτικοποίηση του ανατολικού Αιγαίου και πάει λέγοντας…

Σχετικά με τις υποδείξεις του γύρω από το ότι οι Τούρκοι προσθέτουν ζητήματα στο τραπέζι, μόνο και μόνο για να έχουν τη διαπραγματευτική δυνατότητα στη συνέχεια να τα αποσύρουν, διασφαλίζοντας μόνο εκείνα που τους είναι σημαντικά και απαραίτητα, ο κος. Παπανδρέου ενδεχομένως αναμηρυκάζει τη διαπραγματευτική θεωρία των absolute minima και absolute maxima, των απολύτων ελαχίστων και απολύτων μεγίστων, σύμφωνα με την οποία, μεγιστοποιώντας την κλίμακα των ζητημάτων που θέτει στο τραπέζι ένας διαπραγματευτής, ακόμη και με την πρόσθεση ανύπαρκτων, ή παράλογων διεκδικήσεων ή αιτιάσεων, τελικά καταφέρνει να έχει τη δυνατότητα στη συνέχεια να τα αποσύρει ένα-ένα, λαμβάνοντας κάθε φορά ως αντάλλαγμα, την εξασφάλιση κάποιου ή κάποιων εκ των αρχικών, υπαρκτών και βάσιμων συμφερόντων του.
Στη θεωρία παίρνει καλό βαθμό ο κος. Παπανδρέου, αλλά στην πράξη μένει μετεξεταστέος. Διότι, επί των ημερών που κυβερνούσε ο ίδιος και το ΠαΣοΚ, ήταν που επιχείρησαν οι Τούρκοι να προκαλέσουν τετελεσμένα και να αθροίσουν το ένα καινούργιο, παντελώς ανύπαρκτο μέχρι πρότινος ζήτημα, πάνω στο άλλο.

Η αρχή έγινε με το fait accompli που επιχείρησαν να δημιουργήσουν οι Τούρκοι στα Ίμια, με κατάληξη το γνωστό “no ships, no flags” των Αμερικανών διαμεσολαβητών, τους οποίους ευχαρίστησε, από το βήμα της Βουλής, ο κος. Σημίτης. Στη συνέχεια, οι κκ. Σημίτης και Ντεμιρέλ υπέγραψαν από κοινού στη Μαδρίτη μία συμφωνία διακήρυξης αρχών, σύμφωνα με την οποία, η Ελλάδα αναγνώριζε «ζωτικά ενδιαφέροντα και συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο και δεσμευόταν να «αποφύγει οποιαδήποτε μονομερή ενέργεια, η οποία θα ήταν δυνατό να προκαλέσει πολεμική ένταση μεταξύ των δύο χωρών», το οποίο σε πρακτική απόδοση, μπορούσε να σημαίνει ακόμη και ότι η χώρα μας αποσυρόταν από το δικαίωμα προέκτασης των χωρικών της υδάτων στα 12 ν.μ., δεδομένου ότι αυτό αποτελούσε ήδη για την Τουρκία διακηρυγμένo casus belli. Σε απάντηση της καλής διάθεσης που προσπαθούσε να επιδείξει η ελληνική πλευρά, οι Τούρκοι παρουσίασαν τη θεωρία των «γκρίζων ζωνών» και από εκεί και πέρα, δεν έπαψαν να θέτουν νέα ζητήματα στο τραπέζι της συνδιαλλαγής ή και της συναλλαγής.
Στην εντεινόμενη τουρκική διεκδικητικότητα, ο κος. Παπανδρέου είχε να αντιτείνει την πολιτική της «βήμα-προς-βήμα προσέγγισης», την οποία μάλιστα παρουσίαζε δημοσίως ως «προσωπικό του στοίχημα» εγκαινιάζοντας μαζί με τον ομολογο του Ι. Τζεμ, τη διπλωματία των σεισμών, των καλλιτεχνών, των μαθητών κλπ. Σε επίπεδο πολιτικών διαπραγματεύσεων, όμως, η χώρα παρέμενε διαλλακτική, σε τέτοιο βαθμό, ώστε ο κος. Πάγκαλος να δηλώνει για τον κο. Παπανδρέου σε τηλεοπτική του συνέντευξη: «Είναι σοβαρή έλλειψη φρόνησης να λέει κάποιος, όπως ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, ότι χρειάζονται υποχωρήσεις από Ελλάδα και Τουρκία για να τα βρούμε και ότι άλλαξε το κλίμα. Αυτά είναι αμερικάνικα και επίσημη ανθελληνική προπαγάνδα των Αμερικανών και δεν πρέπει να την υιοθετούμε και να την κάνουμε δική μας θέση». Ο κος. Πάγκαλος επεσήμαινε ακόμη ότι η τακτική του Γιώργου Παπανδρέου «είναι απαράδεκτη, κάνει ζημιά στην εξωτερική πολιτική της χώρας και δε σχετίζεται με την αντικειμενική πραγματικότητα», καθώς και ότι είναι «αδιέξοδη και δεν οδηγεί πουθενά στις σχέσεις μας με την Τουρκία».
Ταυτόχρονα, στο επίπεδο των συμβολισμών, οι οποίοι πάντοτε έχουν τη δική τους κρίσιμη σημασία στην πολιτική, ο κος. Παπανδρέου κατέθετε στέφανο στο μαυσωλείο του Κεμάλ, έδινε ομιλίες ακριβώς κάτω από γιγάντιες απεικονίσεις του, που καταλαμβαναν το υψος και το πλατος ενός ολόκληρου τοίχου, ενώ στις επισκέψεις του Ι. Τζεμ στην Ελλάδα γίνονταν δεκτά ακόμη και διακριτικά αιτήματα της τουρκικής πλευράς για αποκαθήλωση πινάκων με τον Κολοκοτρώνη από το ξενοδοχείο στο οποίο διέμενε, σηκωνόταν στη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε. (15/3/01) και υποστήριζε πως «η τουρκική κυβέρνηση ρυθμίζει το καθεστώς των φυλακών προς την σωστή κατεύθυνση», ακυρώνοντας στην ουσία μία γαλλογερμανική πρωτοβουλία για έκδοση καταδικαστικού ψηφίσματος για τα «λευκά κελιά», δεχόταν την επίσημη μετονομασία των «Στενών» της συμφωνίας του Μοντρέ, σε Τουρκικά -πλέον- Στενά» (7/6/2002 – «Ελευθεροτυπία»), ενώ στο Αιγαίο, οι παραβάσεις και παραβιάσεις από τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη αυξάνονταν από 931 το 2000, σε 1.891 το 2001, σε 6.010 το 2002 και σε 5.809 το 2003. Σημειωτέον, ότι επί κυβερνήσεων ΠαΣοΚ, οι Τούρκοι είχαν προβεί σε απανωτές παρενοχλήσεις πολιτικών μας αεροσκαφών και δύο φορές, είχαν πάει «συνοδεία» το C130 που μετέφερε τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας, ο. Τσοχατζόπουλο.

Για το τέλος, άφησα την παραίνεση που απηύθυνε μέσα από τη συζήτησή του με τους δημοσιογράφους, ο κος. Παπανδρέου για το ζήτημα της μειονότητας της Θράκης, αναφέροντας ότι «είναι ένα θέμα αποκλειστικά ελληνικό και δεν το συζητάμε με κανέναν».
Πράγματι, δεν υπάρχει ανάγκη να το συζητήσει, ο κος. Παπανδρέου τουλάχιστον, με κανέναν Τούρκο, δεδομένου ότι μιλώντας ο ίδιος για αυτό, τα καταφέρνει να δημιουργήσει μία εικόνα ζοφερή για τα εθνικά μας συμφέροντα. Ενδεικτικά, να αναφέρω τη συνέντευξή του στο περιοδικό «Κλικ» τον Ιούλιο του 1999, στην οποία, έλεγε για τους μειονοτικούς της Θράκης «ποσώς με ενδιαφέρει το αν ο ένας λέγεται Μουσουλμάνος ή Τούρκος, Πομάκος ή Βούλγαρος», καταργώντας έτσι τη σημασία που περιέχει και την ασφάλεια που παρέχει η διατύπωση της Συνθήκης της Λωζάνης για μουσουλμανική μειονότητα. Επιβραβευτικό των όσων είπε στο «Κλικ», ήταν το μοναδικό για τα πολιτικά μας δεδομένα πρωτοσέλιδο της τουρκικής εφημερίδας Hurriyet (28/7/1999) με το βασικό τίτλο “Bravo Yiorgos”!

Μιλώντας για τα ελληνοτουρκικά, ο κος. Παπανδρέου υποχρεούται μόνο να ενώνει τις δικές του δυνάμεις του με τις προσπάθειες του κου. Καραμανλή, για την εφαρμογή μίας πολιτικής που διακρίνεται από συνέχεια και συνέπεια μέσα στο χρόνο, έχει εθνικά χαρακτηριστικά και εφαρμόζεται με ψύχραιμους χειρισμούς.
Αντιθέτως, δε δικαιούται να «κατακεραυνώσει» -τάχα- την κυβέρνηση, ούτε και να υπονομεύει την πολιτική μας στα ελληνοτουρκικά, σε μία κρίσιμη φάση, ποσο μαλλον, χρησιμοποιώντας υποκριτικές υποδείξεις και προκλητικές επικλήσεις.
Γιατί ενώ η αλήθεια είναι πραγματικά γυμνή, τα ψέματα του Παπανδρέου φαίνονται ακόμη γυμνότερα.